บทที่ 19: ได้รับความหวังดีจากคนอื่นแต่กลับไม่รู้จักบุญคุณ
เช้าวันถัดมา ที่ห้องผู้จัดการใหญ่ของสำนักพิมพ์หยุนซี
เสียงเคาะประตูดังขึ้น เลขาสาวรูปร่างเย้ายวนถือกาแฟเดินเข้ามาจากด้านนอก "คุณชายหลิง คุณชายตระกูลหลงมาหาค่ะ บอกว่ามีเื่จะคุยด้วยค่ะ"
หลิงซิ่วซือก้มหน้าแก้ไขเอกสารอย่างตั้งใจ โดยไม่ได้เงยหน้าขึ้นมามอง เพียงแค่พยักหน้า เขารู้สึกว่าเื่นี้ต้องเป็ข่าวดีแน่ ๆ
มุมปากของเขาเผยยิ้มร้ายกาจ ความชั่วร้ายแพร่กระจายบนใบหน้า
เสียงฝีเท้าของหลงเทียนอีเบามาก เบาจนไม่รู้ว่าเขาเข้ามาตอนไหน เขาเอื้อมมือหยิบกาแฟที่เลขาถืออยู่ "โอ้โห คุณชายหลิงขยันขันแข็งขนาดนี้ ผมเพิ่งเคยเห็นเป็ครั้งแรกนะ นี่เปลี่ยนนิสัยั้แ่เมื่อไหร่เนี่ย"
เลขาใเมื่อเห็นมือยื่นมาอย่างกะทันหัน เกือบจะทำกาแฟอีกแก้วหกไปแล้ว แต่โชคดีที่หลงเทียนอีมือไว รีบหยิบกาแฟและยื่นไปที่โต๊ะของหลิงซิ่วซืออย่างนุ่มนวล
จากนั้นหลิงซิ่วซือก็วางปากกาลง พิงตัวกับเก้าอี้ แสดงท่าทางที่ดูพอใจสุดๆ "เธอออกไปได้แล้ว ฉันมีเื่สำคัญต้องคุยกับคุณชายหลง"
"ค่ะ" เลขาหันกลับออกไป พร้อมปิดประตูอย่างเงียบ ๆ
ตอนนี้ในห้องทำงานมีแค่หลิงซิ่วซือกับหลงเทียนอีสองคนเท่านั้น
หลิงซิ่วซือยิ้มแล้วพูดว่า "งานที่ฉันสั่งจัดการเรียบร้อยแล้วสินะ ฉันรู้อยู่แล้วว่านายต้องทำได้อย่างไร้ที่ติ"
สีหน้าของหลงเทียนอีที่ไร้อารมณ์ ดูคาดเดาได้ยาก "นายเดาดูสิ"
"เดาบ้านแกสิ" หลิงซิ่วซือหัวเราะอย่างมีความสุข คิดว่างานคงเรียบร้อยแล้ว "นายพูดแบบนี้ แสดงว่าผู้หญิงคนนั้นถูกจัดการไปแล้วใช่ไหม?"
"หึหึ..." หลงเทียนอีหัวเราะเยาะเบา ๆ "นายคิดว่าฉันเก่งขนาดนั้นเลยเหรอ แต่ฉันเองก็ไม่คาดคิดเหมือนกัน ผู้หญิงคนนั้นโชคดีเกินคาด"
หลิงซิ่วซือชะงัก "หมายความว่าไง?"
"ฉันหมายถึง ฉันไม่ได้จัดการเธอ เธอแค่าเ็เล็กน้อยเท่านั้น" หลงเทียนอีพูดพลางเท้าเอว สีหน้าดูเหนื่อยล้า "ตอนนี้ผู้หญิงคนนั้นกับเพื่อนของเธอเข้าโรงพยาบาลไปแล้ว ส่วนผู้ชายที่ขับรถก็ไปแจ้งความที่สถานีตำรวจ ดูเหมือนว่า่บ่ายนี้ฉันต้องออกหน้าจัดการอีกแล้ว"
หลิงซิ่วซือโมโหมาก เขาปัดสิ่งของบนโต๊ะลงพื้นด้วยความโกรธ เขาไม่คิดเลยว่าถึงขนาดที่หลงเทียนอีลงมือเองก็ยังจัดการเธอไม่สำเร็จ เขายอมรับเื่นี้ไม่ได้เลย
หลิงซิ่วซือยืนเท้าเอวอยู่หน้าแผ่นกระจกที่ยาวจรดพื้น มองออกไปยังเมืองทั้งเมือง
หรือว่าผู้หญิงคนนี้เกิดมาเพื่อต่อกรกับเขากัน?
"ผู้หญิงคนนี้ปล่อยไว้ไม่ได้" หลิงซิ่วซือพูดพลางกัดฟัน "ยิ่งปล่อยไว้นาน ยิ่งจัดการยาก เธอต้องหายไป"
หลงเทียนอียังคงนิ่งฟังคำบ่นของเขา หลิงซิ่วซือพูดต่อ "ดูท่าว่าฉันคงต้องหาเวลาไปเยี่ยมสักหน่อย อีกอย่างวันนี้ตอนเที่ยงสำนักพิมพ์ของเรามีงานรับสมัครงานที่ห้างแถวๆนี้ ฉันคิดว่าเธอคงไม่โผล่มาหรอก"
หึ ถึงจะจัดการเธอไม่สำเร็จ แต่การทำให้เธอได้รับบทเรียนก็ถือว่าดี อย่างน้อยพรุ่งนี้เธอก็จะไม่สามารถมาร่วมงานรับสมัครงานได้ ถือว่าเป็เื่ดี
"แล้วที่นายพูดนี่หมายความว่างานรับสมัครพรุ่งนี้นายจะไปร่วมด้วย?" หลงเทียนอีถามด้วยความประหลาดใจ
"ถามอะไรโง่ๆ" หลิงซิ่วซือหันไปมองหลงเทียนอีแวบหนึ่ง "เธอไม่มาก็ดี ฉันจะได้ไปปรากฏตัวที่งานรับสมัครอย่างถูกต้อง จากนั้นก็จะได้คัดเลือกคนที่ไว้ใจได้มาช่วยฉัน ถึงตอนนั้นจะได้เป็แรงเสริมให้ฉันได้ อีกอย่าง ตอนนี้พ่อฉันก็ไม่ค่อยจะไว้ใจฉันเท่าไหร่ นี่ก็เป็โอกาสดีที่จะฟื้นฟูความเชื่อใจของพ่อกลับมา"
"ฮ่าๆ นายดูทุ่มเทสุดๆเลยนะเนี่ย" หลงเทียนอียิ้มเล็กน้อย
เขารู้จักหลิงซิ่วซือมานาน จะไม่รู้จักนิสัยของหลิงซิ่วซือได้ยังไง?
ในสายตาของเขา หลิงซิ่วซือก็เป็แค่พวกไร้ความสามารถโดยสิ้นเชิง เป็พวกที่มีแขนขาสมบูรณ์แต่หัวสมองทึบยิ่งกว่าฟาง นอกจากเข้าใจเื่ผู้หญิงได้อย่างถ่องแท้แล้ว ก็ไม่มีฝีมืออื่นที่โดดเด่นเลย เื่ธุรกิจก็ยิ่งไม่รู้อะไรสักอย่าง
เพราะฉะนั้น หลงเทียนอีก็ไม่เคยคิดว่าหลิงซิ่วซือจะทำอะไรได้ั้แ่แรกแล้ว ได้แต่ยิ้มกลบเกลื่อน
หลังจากส่งหลงเทียนอีกลับไป หลิงซิ่วซือก็รีบไปยังสถานที่จัดงานรับสมัครทันที
ชั้นหนึ่งของห้างเต็มไปด้วยโฆษณารับสมัครงานหลากหลายรูปแบบ แต่แน่นอนว่าโฆษณาเหล่านี้เป็ของสำนักพิมพ์หยุนซีทั้งนั้น
เวลานั้นหลินจื่อฟานกำลังยืนอยู่หน้าห้าง แจกใบปลิวรับสมัครงานที่เพิ่งถูกส่งมาจากโรงพิมพ์อย่างขะมักเขม้น แต่คาดไม่ถึงว่าหลิงซิ่วซือจะปรากฏตัวขึ้นอย่างกะทันหัน เขาพูดด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความประหลาดใจว่า "คุณชายหลิง... คุณ... ทำไมถึง... มาที่นี่ได้ครับ? เวลานี้คุณควรอยู่ที่บริษัทไม่ใช่เหรอครับ"
"ทำไมล่ะ? ฉันจะมาไม่ได้หรือไง?" หลิงซิ่วซือเอามือล้วงกระเป๋ากางเกง มองหลินจื่อฟานด้วยสายตาดูถูก "งานรับสมัครงานครั้งนี้มีความสำคัญต่อสำนักพิมพ์ของเรามาก ในฐานะลูกชายคนโตของตระกูลหลิง ฉันก็ต้องมาลงมือด้วยตัวเองอยู่แล้ว แบบนี้คนอื่นถึงจะเห็นว่าเราน่ะให้ความสำคัญและใส่ใจในการพัฒนาบุคลากร"
หลินจื่อฟานยิ้มแห้งๆ และพูดประจบว่า "คุณพูดถูกครับ เชิญข้างในเลยครับ"
พูดจบ เขาก็รีบส่งใบปลิวที่ยังแจกไม่หมดให้เพื่อนร่วมงานคนอื่นไปแจกต่อ เขาเดินตามหลิงซิ่วซืออย่างกล้าๆ กลัวๆ และคิดในใจว่า สามีภรรยาคู่นี้ช่างเข้าขากันดีเหลือเกิน เมื่อสักครู่เซียวเป่ยกับอันเซียวหยูเพิ่งมาถึง สักพักหลิงซิ่วซือก็โผล่มา
ถ้าใครไม่รู้ คงจะคิดว่าทั้งคู่ยังไม่ได้หย่ากัน
หลินจื่อฟานได้แต่เดินไปที่งานรับสมัครอย่างระมัดระวัง และคงทำได้เพียงแก้สถานการณ์ไปตามที่เกิดขึ้น
ทว่า
เมื่อหลิงซิ่วซือเห็นเซียวเป่ยที่นั่งอยู่ตรงโต๊ะรับสมัคร กำลังตั้งใจซักถามผู้มาสมัครงานอย่างขะมักเขม้น ใบหน้าที่เปื้อนยิ้มอยู่ก่อนหน้านั้นก็กลับมืดดำขึ้นทันที กลายเป็ใบหน้าที่เ็าราวูเาน้ำแข็ง ทำให้หลินจื่อฟานขนลุกขนพองไปหมด
หลินจื่อฟานรีบเดินเข้าไปอธิบายอย่างเกรงๆ "คุณชายหลิง คือว่า..."
"ทำไมเธอถึงมาอยู่ที่นี่?" หลิงซิ่วซืออดไม่ได้ที่จะถามออกมาก่อนที่หลินจื่อฟานจะพูดจบ "ไม่ใช่ว่าเธอาเ็อยู่ที่โรงพยาบาลเหรอ?"
"เอ่อ...คือว่า..."
หลินจื่อฟานไม่รู้จะอธิบายยังไงดี ตะกุกตะกักอยู่นานก็ยังไม่สามารถพูดออกมาได้สักคำ
หลิงซิ่วซือโมโหสุดขีด รีบเดินไปที่โต๊ะรับสมัครงาน แล้วพูดใส่หน้าเซียวเป่ยอย่างอารมณ์เสียว่า "นี่! าเ็แล้วทำไมยังมาที่นี่อีก?"
เซียวเป่ยรู้สึกไม่พอใจ แต่เธอก็ไม่ได้สนใจเขาเลย ยังคงทำหน้าที่ซักถามผู้สมัครงานต่อไป แต่หลิงซิ่วซือกลับไม่สนใจเช่นกัน เขาจับข้อมือเธอแล้วพูดว่า "ไป ออกไปข้างนอกกับฉัน"
"นี่ นายบ้าหรือเปล่า? จะไปไหน?" เซียวเป่ยขมวดคิ้ว ความโกรธเริ่มก่อตัวขึ้นในใจ "ไม่เห็นหรือว่าฉันกำลังยุ่งอยู่? อย่ามาเสียเวลากับฉันเลย ขอบคุณมาก"
"หมายความว่าไง?" หลิงซิ่วซือโมโหสุดขีด มองดูผู้หญิงที่นั่งอยู่บนรถเข็นด้วยความโกรธจัดจนพูดไม่ออก
จริงๆ แล้วเขาไม่อยากขอให้หลงเทียนอี้ช่วยด้วยซ้ำ ถ้าเธอยอมฟังเขาแล้วลาออกกลับบ้าน เื่ทั้งหมดก็คงไม่เกิดขึ้น
่เวลานี้ทุกคนต่างจับตาดูเขาเยาะเย้ย ดังนั้นหลิงซิ่วซือจึง้าเวลาเพื่อแสดงความสามารถของตัวเองให้คนอื่นเห็น โดยเฉพาะคนในตระกูลจั่ว
แต่ตอนนี้กลับกลายเป็เื่ที่ทั้งสองคนตกลงกันไว้ว่าแยกทางกันไม่ยุ่งเกี่ยวกัน กลับมาสู่สถานการณ์นี้ แถมตอนนี้เป็แค่การรับสมัครงาน ถ้าปล่อยไว้นานไป อาจจะเป็เื่ที่ใหญ่กว่านี้
นั่นคือเหตุผลที่เขารู้สึกอยากจะกำจัดเธอให้เร็วที่สุด
แต่ผู้หญิงคนนี้กลับรอดตายมาได้ แถมยังมาพร้อมกับาแมาที่งานรับสมัครอีก เื่นี้ทำให้หลิงซิ่วซือยิ่งไม่อาจทนได้
"ไม่มีความหมายอะไรเลยเหรอ? หรือฟังภาษาจีนไม่รู้เื่?" เซียวเป่ยยังคงพูดอย่างประชดประชัน "หรืออยากให้ฉันพูดภาษาอังกฤษให้ฟัง? แต่เท่าที่รู้มา ทายาทใหญ่ตระกูลหลิงเหมือนจะไม่ถนัดภาษาอังกฤษเลยใช่ไหม?"
ทันทีที่เธอพูดจบ พนักงานที่อยู่ข้างๆ ก็หลุดหัวเราะออกมา
สีหน้าของหลิงซิ่วซือเปลี่ยนไปทันที เขาจ้องพนักงานที่หัวเราะด้วยสายตาขุ่นเคือง จากนั้นก็เดินไปที่หลังของเซียวเป่ย แล้วใช้ความเย่อหยิ่งผลักรถเข็นพาเธอออกไปอีกฝั่งของห้าง
"เฮ้! นายจะทำอะไร? นาย้าอะไรแน่?" เซียวเป่ยเห็นว่าตัวเองถูกพาออกห่างจากโต๊ะรับสมัครงาน จึงโกรธจัดและะโด่าอย่างรุนแรง "สมองนายพังไปแล้วเหรอ! ฉันยังสัมภาษณ์คนอยู่นะ นายจะพาฉันไปไหนกันแน่?"
"นี้! หลิงซิ่วซือ ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้!"
แต่หลิงซิ่วซือไม่สนใจเสียงของเซียวเป่ย ยังคงดึงดันพาเธอไปเรื่อยๆ จนกระทั่งถึงทางเดินมุมหนึ่งของห้างที่ค่อนข้างเงียบ เขาจึงหยุดและก้มลงมองตรงไปที่ดวงตาของเซียวเป่ย
ตอนนี้เขาเพิ่งสังเกตเห็นว่า เมื่อมองเธอใกล้ๆ แล้วก็สวยไม่น้อย สวยกว่าจั่วซีเสียอีก เพียงแต่น่าเสียดายที่เธอไม่รู้จักแต่งตัว ไม่รู้จักรสนิยม
"ฉันบอกแล้วไงว่าให้เธอลาออกจากบริษัท" เสียงของหลิงซิ่วซือเปลี่ยนเป็ทุ้มต่ำและแหบแห้ง "แต่ทำไมนะ... ทำไมเธอไม่ยอมฟังฉัน ทำไมต้องคอยต่อต้านฉันด้วย?"
เซียวเป่ยที่เก่งในการแกล้งทำเป็ไม่เข้าใจ พูดยิ้มๆ ว่า "ขอโทษนะ ฉันไม่เข้าใจที่คุณชายหลิงพูด ช่วยอธิบายอีกทีได้ไหม?"
"พอได้แล้ว! เลิกแกล้งทำเป็ไม่รู้เื่ได้แล้ว ฉันทนไม่ไหวกับท่าทางเสแสร้งของเธอแล้ว"
หลิงซิ่วซือเกือบจะะเิลงอีกครั้งเพราะถูกผู้หญิงที่อยู่ตรงหน้า เขารู้สึกเหมือนมีเพลิงโกรธแผดเผาในใจ จนอยากจะบีบคอเธอให้ตายเสียให้รู้แล้วรู้รอด
เซียวเป่ยยังคงหลับตาและเงยหน้ามองเขาด้วยท่าทางไม่รู้เื่ราวใดๆ "เป็อะไรไป? แค่นี้ก็โกรธแล้วเหรอ? ไม่คิดเลยว่าคุณชายหลิงแห่งตระกูลหลิงจะโดนฉันยั่วโมโหได้ ฉันคงเก่งน่าดูเลยสินะ"
ใช่แล้ว! เซียวเป่ยเมื่อก่อนเป็คนที่ไม่กล้าพูด ไม่กล้าปฏิเสธ
แต่หลังจากหย่าร้าง เธอกลับเหมือนคนที่ได้รับพลังชีวิตใหม่ คอยต่อต้านเขาตลอดเวลา แถมยังพูดจาเหน็บแนมไม่หยุด
"ผู้หญิงคนนี้ช่าง..." หลิงซิ่วซือไม่อยากเถียงกับเธออีก จึงถามต่อ "ฉันถามเธออยู่ ทำไมไม่อยู่โรงพยาบาล แล้วมาทำอะไรที่นี่ ขาไม่เป็อะไรแล้วหรือ?"
"ขาไม่ได้เป็อะไร แค่เย็บไม่กี่เข็มเอง ต้องขอบคุณนายจริงๆ"
"ขอบคุณฉัน? เื่นี้เกี่ยวอะไรกับฉัน"
หลิงซิ่วซือเอนตัวพิงกำแพง หันหัวไปด้านหนึ่ง ทำหน้าท่าทีเหมือนไม่รู้เื่อะไร "ฉันไม่ได้เป็คนสั่งให้รถชนเธอสักหน่อย อย่ามาโยนความผิดใหญ่ขนาดนี้ให้ฉัน ฉันไม่อยากเข้าคุก"
ทันใดนั้น ใบหน้าของหลิงซิ่วซือก็เปลี่ยนสี รู้ตัวว่าพลาด เขากำลังจะพูดแก้ตัว แต่เซียวเป่ยก็ตัดบทพูดเสียก่อน "ฮ่ะฮ่า ทำไมนายต้องรีบแก้ตัวล่ะ ไม่ต้องตื่นเต้น ฉันแค่พูดออกไปตามปากเท่านั้น"
"หึ" หลิงซิ่วซือถอนหายใจหนัก "หมอว่าไงบ้าง?"
"ก็บอกว่าไม่เป็ไร นายไม่ต้องกังวลหรอก ชาตินี้ฉันจะไม่ลาออก ยกเว้นแต่ฉันจะหายไปจากโลกนี้ตลอดกาล" เซียวเป่ยพูดจบก็เข็นรถเข็นของตัวเองกลับไปที่โต๊ะรับสมัครงาน จู่ๆ เธอก็หยุดราวกับนึกอะไรได้ แล้วพูดต่อ "แล้วก็ขอเตือนนายไว้ อย่ามายุ่งกับฉันอีก ถ้านายอยากท้ากันก็ท้าตรงๆ อย่าทำเื่น่าขายหน้าแบบนี้ลับหลัง"
"เฮ้! เื่น่าขายหน้าอะไร? อย่าเดินหนีไปนะ" หลิงซิ่วซือะโไล่หลัง "พูดให้มันเคลียร์ๆ หน่อยสิ"
เซียวเป่ยไม่ได้สนใจเสียงของเขา พยายามเข็นรถเข็นกลับไปด้วยตัวเอง
ใช่แล้ว เธอ้าจะเอาชนะเขา ทำให้เขาเ็ปไปทั้งชีวิต
"ได้รับความหวังดีจากคนอื่นแต่กลับไม่รู้จักบุญคุณ" หลิงซิ่วซือโกรธจัดจนทุบกำแพง เขาคิดในใจว่า ผู้หญิงคนนี้ช่างดื้อรั้นและไม่รู้คุณคนเอาเสียเลย
12K
![เกิดใหม่มาเป็นแพทย์สาวชาวนาผู้ร่ำรวย (ด้วยตัวเอง) [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1777285968_67048129.webp)
