บทที่ 13 ความทรงจำสีเทาของเซวียนเฟยหรง
เซวียนเฟยหรงะโเข้าไปในกองเพลิง แล้วคว้าร่างบางที่กำลังบิดเกร็งเข้ามาไว้ในอ้อมกอด ก่อนที่จะทำการถ่ายพลังเวทย์ของตนเข้าไปตามกระแสวงจรเวทย์มนต์ของคนตรงหน้า
ตัวเขานั้นเป็เพียงผู้ใช้เวทย์มนต์ที่มีปราณสีม่วงเท่านั้น แม้จากการเลื่อนระดับพลังจะทำให้เขาสามารถขยายขนาดภาชนะให้เป็ขนาดถังน้ำขนาดใหญ่ได้ก็ตาม แต่เมื่อมาเจอทะเลิญญาเช่นจิวฮวา ปราณเวทย์มนต์ทั้งหมดของเขาก็ถูกดูดเข้าไปราวกับบ่อน้ำที่แห้งเหือดกำลังหิวกระหายทันที
จากนั้นกระแสปราณก็ถูกเหวี่ยงกลับเข้ามาภายในกายของเขา ปราณสีแดงแผดเผา วิ่งไปตามเส้นกระแสวงจรปราณ ในจังหวะนั้นเซวียนเฟยหรงก็อดรู้สึกสมเพสตัวเองขึ้นมาไม่ได้ว่า อยู่คุมเกราะเวทย์ด้านนอกก็ดีแล้ว จะะโเข้ามาตายไปด้วยอีกคนทำไม
หากแต่ในสติอันเลือนลาง เขาก็ยังพยายามควบคุมกระแสปราณที่วิ่งวนไปมาระหว่างสองร่างอยู่ดี เพื่อทำการปรับสมดุลพลังวงจรเวทย์มนต์ นั่นเป็สิ่งสุดท้ายที่เข้ารับรู้ ก่อนที่สติจะดับไป
ไฟที่โหมกระหน่ำ ถูกดึงขึ้นไปในอากาศ ก่อนที่จะรวมตัวห่อหุ้มร่างทั้งสองที่กอดกันลอยอยู่บนนั้นไ้ปจนมิด ก่อนที่กระแสลมจะถูกดูดเข้ามาเป็เกราะอีกชั้น กระแสลมนั้นพร้อมบาดผิวทุกผู้ที่หาญกล้ายื่นมือเข้ามาในอาณาเขตของมัน
พื้นสีน้ำตาลโชยกลิ่นไหม้ลอยคละคลุ้ง ก่อนที่จะถูกดับลงด้วยเกล็ดหิมะที่โปรยปรายลงมาจากฟากฟ้า
………………………
เซวียนเฟยหรงกำลังยืนดูภาพหญิงสาวคนหนึ่ง ยื่นแก้วที่มีน้ำยาขมุกขมัวน่ากลัว ดูน่าขยะแขยงให้แก่เด็กน้อยคนหนึ่ง “เฟยหรง เ้าจงดื่มนี่เข้าไปเถิด นี่เป็เพียงสิ่งเดียวที่จะรักษาชีวิตเ้าจากการต่อสู้ในวังวนนี้ได้”
“พะยะค่ะเสด็จแม่” เด็กน้อยยื่นมือไปรับแก้วมา ก่อนที่จะกลั้นใจกลืนลงไปด้วยความผะอืดผะอม
และแล้ววันเวลาก็ดำเนินผ่านไป เด็กน้อยนั้นเติบใหญ่ขึ้น หากแต่กลับเติบโตเพียงร่างกาย อายุสมองของเขากลับหยุดที่เดิม คือวัย 8 ชันษา
แล้วเซวียนเฟยหรงก็หลอมรวมเข้าไปในกายอีกคนตรงหน้า ราวกับเขานั่งอยู่ภายใน แล้วมองดูภาพความทรงจำที่ฉายซ้ำ
เซวียนเฟยหรงในร่างผู้ใหญ่ที่ค่อยๆเติบโต จากหนุ่มน้อยหน้าใส ก็กลายเป็บุรุษผู้มีใบหน้าหล่อเหล่า หน้าคมสวย ได้รูป หาแต่ไร้ซึ่งกลิ่นอายของบุรุษเพศ มีเพียงกลิ่นอายของความเป็เด็กที่ยังคงอยู่
ในวัย 18ชันษา หนุ่มน้อยร่างสูงโปร่ง วิ่งเล่นไปกับเหล่าขันทีภายในวัง เขาสูงกว่า 188 ซม. หากอยู่ในสภาพปกติคงมีสาวๆมากมายเข้ามาโยนผ้าเช็ดหน้าใส่ หากแต่ตอนนี้กลับมีแต่คนมองดูด้วยความสมเพส ปนสงสาร และเสียดาย
หนุ่มน้อยวิ่งไปตามทางหัวเราะเสียงดังสดใส ก่อนที่จะชนเข้ากับร่างหนึ่งเข้าอย่างจัง สาวน้อยวัย 10 ปี ผู้อยู่ในชุดสีชมพูปักลายดอกกล้วยไม้ถูกชนจนหงายหลัง ล้มไปกับพื้น เธอลุกขึ้นมาแล้วจ้องมองหน้าคนตรงหน้าด้วยสีหน้าท่าทางไม่พอใจ “เ้าชนข้า นี่แหนะ” เธอกล่าว แล้วก็ผลักเขา
หากแต่คนที่มีรูปร่างสูงใหญ่เช่นเขา จะถูกผลักล้มได้เช่นไร หนุ่มน้อยกลับอุ้มเด็กสาวขึ้น แล้วพาวิ่งไปทั่ว ในตอนแรกเด็กสาวก็โกรธเคือง หากแต่สุดท้ายเมื่อได้เห็นทิวทัศน์ที่งดงามในมุมที่แตกต่างเธอก็ยิ้มและหัวเราะออกมา
ใน่ยามเย็น ในที่สุดพ่อของสาวน้อยก็เข้ามารับ ก่อนกลับหนุ่มน้อยะโถาม “เ้าชื่ออะไร”
เด็กหญิงหันมายิ้มหวานให้ ก่อนเอ่ยตอบ “ข้าชื่อิฮวา เสิ่นิฮวา”
หนุ่มน้อยเฝ้ามองเด็กสาวเดินไปกับบิดาจนสุดลับสายตาก่อนที่จะคลี่ยิ้มออกมาบางๆ
วันเวลาเวียนเปลี่ยนไป จนกระทั่งหนุ่มน้อยเติบใหญ่ กลายเป็ชายหนุ่มอายุ 26 ปี แม้ภายนอกของเขาจะเปลี่ยน สมองของเขาก็ยังคงหยุดเวลาอยู่ที่อายุ 8 ปีเช่นเดิม นั่นคือสิ่งที่คนทั่วไปรู้ หากแต่ความจริงคือยาพิษที่เหยียนฮองเฮาประทานให้แก่โอรสฝาแฝดทั้งสองนั้น จะคงอยู่เพียงแค่ 10 ปีเท่านั้น ยาวนานพอที่จะหลอกลวงผู้อื่น และยาวนานพอให้บุตรชายเติบโตได้จนรู้ความ
เพราะวังหลวงเป็พื้นที่ที่น่ากลัว มีแต่การฆ่าฟัน และแย่งชิง ในราชวงศ์นี้เหยียนฮองเฮาให้กำเนิดองค์ชายน้อยแก่เซวียนฮ่องเต้ถึงสามพระองค์ติด เป็โอรสองค์โตหนึ่ง ที่อายุมากกว่าน้องชายฝาแฝด 3 ปี และฝาแฝดชายอีก 2 ถึงโอรสทั้ง 3 จะกำเนิดจากแม่เดียวกัน เลี้ยงให้รักกันเพียงใด ก็หาใช่จะไม่ถูกหลอกชักจูงไปกับอำนาจได้
เหนียนฮ่องเฮาจึงประทานยาพิษให้แก่โอรสฝาแฝดทั้งสองเพื่อหลบหนีปัญหา โอรสฝาแฝดคนโต ผู้เป็องค์ชายรอง ได้รับยาพิษที่จะทำการหยุดจิตใจไว้ที่อายุ 8 ชันษา และพิษนี้จะคงอยู่ไปนาน 10 ปี ถึงในช่วย 10 ปีนี้ สติปัญญาจะหยุดเวลาอยู่ที่ 8 ชันษา แต่ทุกสิ่งที่ได้เรียน ทุกประสบการณ์ที่ได้ผ่าน เมื่อพิษหมดฤทธิ์ก็จะยังคงอยู่อยู่ดี มีเพียงพฤติกรรม และการตัดสินใจเท่านั้นที่ถูกหยุดเวลาเอาไว้ เมื่อเวลานั้น ที่โอรสองค์โตขึ้นครองราชย์อย่ามั่นคงแล้ว เหยียนฮองเฮาก็จะให้องค์ชายรองถอดหน้ากากที่สวมอยู่ในตอนนี้
ส่วนองค์ชายสาม เหยียนฮองเฮาก็ทรงประทานยาพิษอีกถ้วยให้แก่องค์ชายสาม ส่งผลให้องค์ชายสามมีร่างกายที่อ่อนแอ ผมสีดำถูกแปรเปลี่ยนให้กลายไปเป็สีเงินยวง ทำให้มีอาการ เจ็บป่วยกระเสาะกระแสะตลอดเวลา แต่พิษนี้จะคงอยู่เพียงแค่ 10ปีเช่นกัน เมื่อหมดฤทธิ์ ร่างกายก็จะกลับมาแข็งแรงดังเดิม แม้จะเปลี่ยนสีผมกลับมาให้ดำดังเดิมไม่ได้ก็ตาม เหยียนฮ่องเฮาตั้งใจว่าจะให้บุตรชายแกล้งป่วยไปจนกว่าจะผลัดเปลี่ยนรัชสมัยเสร็จสิ้น มั่นคงดีแล้ว
แต่ด้วยความหวังดีของผู้เป็แม่ เหยียนฮองเฮาไม่เคยรู้เลยว่าได้เพาะปลูกต้นไม้อันดำมืดขึ้นมาในจิตใจของโอรสองค์รองของตน ดังคำกล่าวว่าบุตรคนกลางนั้นมักถูกละเลยมากที่สุด เสด็จแม่ส่งเสริมโอรสองค์โตให้ขึ้นเป็กษัตริย์ โอรสองค์เล็กเพียงเจ็บออดๆแอดๆ หากแต่เขากลับต้องวางตัวปัญญาอ่อน เพื่อไม่ต้องแย่งชิงในสิ่งที่พี่ชายมี
และทุกอย่างยิ่งเลวร้ายลงเมื่อเซวียเฟยหรงย่างเข้าสู่อายุ 26 ชันษา ในงานสมรสของน้องชายคนเล็ก หรือองค์ชายสาม กับบุตรีใต้เท้าจ้าว ขุนนางขั้นสามแห่งกรมขุนนาง ทั้งสองบังเอิญพบรักกันระหว่างองค์ชายสามเดินทางไปรักษาตัวที่หัวเมืองทางใต้ ด้วยเหตุการณ์บางอย่างจนทำให้สุดท้ายทั้งคู่ก็ลงเอยกัน
เซวียนเฟยหรงมองน้องชายจูงมือเ้าสาวเข้ามาคำนับฟ้าดิน ก่อนที่จะเหยียดยิ้นเยาะในใจ เขาอดรู้สึกริษยาไม่ได้ น้องชายของเขาก็แค่ป่วยนี่ ทำไมผู้หญิงถึงจะไม่ยอมเลือกเล่า หากแต่เขาที่ต้องแสร้งปัญญาอ่อนเล่า ถึงแม้เสด็จพี่จะถูกแต่งตั้งให้เป็รัชทายาทไปแล้ว หากแต่เขาก็ยังต้องทำตัวปัญญาอ่อนอยู่ดี แล้วอีกกี่ปีเล่า เสด็จพี่จึงจะได้ขึ้นครองราชย์ แล้วอีกกี่ปีเล่าฐานของเสด็จพี่จึงจะมั่นคง เมื่อเวลานั้นเขาจะอายุเท่าไหร่กัน อีกนานเท่าใดกันที่เขาต้องแสร้งทำตัวสติฟั่นเฟือน ปัญญาอ่อนเช่นนี้
เซวียนเฟยหรงไม่ได้้าบัลลังก์ เขาเติบโตมาและเห็นมาตลอดว่าเสด็จแม่ แม้จะได้รับความโปรดปรานจากเสด็จพ่อแต่ก็ไม่เคยมีความสุข เสด็จพ่อเองก็ไม่เคยมีความสุข ทั้งต้องต่อสู้ กับราชกิจภายนอก และภายใน ต้องรักษาตัวรอด ปกครองบ้านเมือง ขยายอำนาจ อยู่ตลอดเวลา เมื่อเขาเห็นน้องสามแล้วเขาก็ได้แต่อิจฉา เขาก็เพียงอยากจะมีความสุข อยู่เคียงคู่หญิงคนรักดังเช่นน้องสามเท่านั้น
เมื่อทนดูต่อไปไม่ได้ ในจังหวะนั้นก็มีผีเสื้อตัวหนึ่งบินผ่นมา เซวียนเฟยหรงก็แกล้งทำปัญญาอ่อน วิ่งออกไปไล่จับผีเสื้อบ้าบอ เพื่อหลีกหนีภาพตรงหน้า
เขาวิ่งมาไกลจนรู้สึกเหนื่อยอ่อน วิ่งมาจนถึงริมสระน้ำขนาดใหญ่ภายในจวนสกุลจ้าว ใน่ที่เขากำลังพักเหนื่อยอยู่ในศาลา ในจังหวะนั้นเอง ก็มีสาวน้อยคนหนึ่งเดินข้ามผ่านศาลามาพร้อมกับเหล่าบ่าวรับใช้ เธออยู่ในอาภรณ์สีฟ้าสว่างสดใส ชายปักเป็ดอกไม้ดอกเล็กสีขาว และมีเหล่าผีเสื้อดอมดม เมื่อมองดูดีดี ก็คล้ายกับผีเสื้อปกผ้าผืนนั้นจะขยับปีกทุกครั้งที่เธอก้าวเดิน
สาวน้อยเดินคุยเล่น หยอกเย้ากับบ่าวคนสนิท เมื่อแลเห็นสระบัวขนาดใหญ่ ที่มีดอกบัวหลายสีกำลังชูช่อ ก็อดรู้สึกที่จะอยากหยุดชื่นชมไม่ได้
หญิงสาววิ่งเคลื่อนกายขึ้นไปยังสะพานด้วยท่าทีสดใส บ่าวรับใช้พากันะโบอกห้าม ไม่ให้คุณหนูของตนนั้นวิ่ง “คุณหนูเ้าคะ อย่าวิ่งเ้าค่ะ” หญิงสาวหันไปคลี่ยิ้มให้ ก่อนที่จะหัวเราะเสียงหวานออกมา
หากแต่อาจเป็เพราะสะพานนั้นเก่าจนเกินไป เมื่อหญิงสาวอยู่กลางสะพาน สะพานก็ทรุดลงทันที หญิงสาวตกลงไปในน้ำ พร้อมกับเสียงกรีดร้องของบ่าวไพร่
ใน่จังหวะนั้นเอง เซวียนเฟยหรงก็ะโจากศาลาไปยังจุดที่หญิงสาวอาภรณ์ฟ้าล่วงหล่นอยู่ในน้ำทันที เขาใช้กระแสปราณ บวกพลังธาตุลม ลอยล่องไปคล้ายมีปีก
หญิงสาวอยู่ในอาการใ เธอพยายามตะเกียกตะกาย เพื่อเอาตัวรอด ใน่เวลาที่ร่างบางกำลังจะจมลงไปในน้ำ เซวียนเฟยหรงก็คว้าข้อมือของเธอเอาไว้ได้ ก่อนที่เขาจะใช้แรงดึงเธอขึ้นมา กอดแนบไว้ในอ้อมอก กลายเป็ภาพบุรุษรูปงามช่วยสาวงามขึ้นมาจากน้ำไปในทันที ร่างสองร่างที่เปียกปอนแนบชิดกันเมื่อขึ้นมาถึงฝั่ง ดวงหน้าหวานสวยได้รูปปิดตาแน่นด้วยความหวาดกลัว
765
