สนมรักของเจิ้นวันวันคิดแต่จะหาตังค์ [จบ]

        “เป็นอย่างไร ไม่เลวใช่หรือไม่” หมิงเถี่ยจู้ย่อตัวลงแล้วใช้นิ้วเขี่ยใบหน้าของหมิงเป่าจูให้อีกฝ่ายดู

        เหล่าซื่อผงกศีรษะก่อนล้วงเงินออกมาจากแขนเสื้อแล้วโยนออกไป

        หมิงเถี่ยจู้รีบรับไว้เมื่อเห็นเงินสองตำลึงเต็มๆ ซึ่งสูงกว่าราคาที่ตั้งไว้เมื่อครู่ ก็ยิ้มไม่หุบ

        เงินมาถึงมือแล้วหมิงเถี่ยจู้ก็ไม่สนใจความเป็นความตายของหมิงเป่าจูอีกต่อไปวางแผนจะไปหาความสำราญที่หอชุยเซียงซึ่งมีชื่อเสียงในเมืองนี้

        ใกล้ค่ำแล้วหลี่ไหวฺอวี้กับหมิงเป่าอวี้ไม่เห็นหมิงเป่าจูกลับมาเสียที

        หลี่ไหวฺอวี้ให้หมิงเป่าอวี้อยู่เฝ้าบ้านส่วนตนเองก็เข้าไปตามหาในเมือง

        ถนนเข้าเมืองมีเพียงสายเดียวระหว่างทางบังเอิญพบหมิงเถี่ยจู้เดินเมามายกลับมาด้วยสีหน้ากระหยิ่มยิ้มย่องเดิมทีไม่คิดจะใส่ใจ แต่ชั่วขณะที่เดินผ่านก็ได้ยินอีกฝ่ายพึมพำบางอย่างออกจากปากจึงหยุดฝีเท้าในทันที

        “น้องชาย น้องชายแสนประเสริฐของข้า เจ้าเก่งกาจนักมิใช่หรือ หืม? ถ้ามีปัญญาเจ้าก็ไปปกป้องบุตรสาวของเจ้าเดี๋ยวนี้เลยสิ ฮ่าๆๆ”หมิงเถี่ยจู้หัวเราะอย่างบ้าคลั่งโดยไม่สังเกตเห็นดวงตาแดงก่ำปานจะสูบเลือดกินเนื้อของคนข้างกายสักนิด

        หลี่ไหวฺอวี้คว้าข้อมือของหมิงเถี่ยจู้ใช้นิ้วโป้งกดไปที่จุดสำคัญแล้วบิดแขนทั้งสองข้าง ก่อนจะจับเขาลงไปนอนคว่ำกับพื้นแล้วใช้หัวเข่ากดไว้

        “เจ้าเห็นหมิงเป่าจูหรือไม่”น้ำเสียงเย็นยะเยือกราวกับมารร้ายที่ลงมายังโลกมนุษย์

        “โอ้ เจ้ารู้เรื่องแล้วรึ ฮ่าๆพี่ชายอย่างข้ารำลึกในความสัมพันธ์ทางสายเลือด หางานที่ดีให้บุตรสาวของเจ้าไม่มีทางถูกกระทำทารุณ เจ้ายังไม่รีบขอบคุณข้าอีกรึ”

        ใบหน้าของหมิงเถี่ยจู้แนบอยู่บนพื้นเขาพยายามเอี้ยวศีรษะหันมามอง ทว่าเบื้องหน้าสายตามีแต่เงามืดสลัวจึงนึกว่าหลี่ไหวฺอวี้เป็นบิดาของหมิงเป่าจู

        “คนอยู่ที่ใดกันแน่”

        หลี่ไหวฺอวี้ได้ยินเพียงเสียงอู้อี้ไม่แจ้งชัดแต่ก็พอจับใจความโดยรวมได้ ต้องเกิดเรื่องบางอย่างกับหมิงเป่าจูเป็นแน่ดวงตาทั้งสองข้างของเขาแดงก่ำ มือยิ่งบีบแรงขึ้นเรื่อยๆ

        “อ๊าก!”

        หมิงเถี่ยจู้ร้องลั่นความเจ็บปวดทำให้เขาได้สติขึ้นมาบ้าง รู้แล้วว่าคนที่กดหลังตนเองอยู่คือผู้ใด

        “ขะ...ข้าขายนางให้กับตลาดมืดที่ถนนเหนือในเมืองไปแล้ว โอ๊ย!”

        ฝ่ามือประดุจเหล็กกระชากศีรษะตามมาด้วยการเตะซ้ำอีกสองครั้ง จนหมิงเถี่ยจู้ตัวงอไม่มีแม้แต่กำลังจะร้องขอความเมตตา

        หลังจากได้สติกลับมาอีกครั้งหลี่ไหวฺอวี้ก็หายไปนานแล้ว หมิงเถี่ยจู้ข่มความเจ็บปวดแล้วค่อยๆ คลานกลับบ้านไป

        หลี่ไหวฺอวี้เร่งฝีเท้าด้วยความร้อนใจไม่นานนักก็มาถึงถนนเหนือ แต่กลับไม่เห็นคนตั้งแผงลอยแม้แต่แผงเดียว

        สิ่งที่เขาไม่รู้ก็คือตลาดมืดมีกฎอยู่ข้อหนึ่งคือไม่ทำการค้ายามวิกาล พอถึงยามโพล้เพล้ใกล้ค่ำเหล่าพ่อค้าทาสต่างก็เก็บข้าวของกลับบ้านกันไปหมดแล้ว

        ขณะที่กำลังจนปัญญาว่าจะเริ่มลงมือจากที่ใดหลี่ไหวฺอวี้ก็ต้องสะดุ้งตกใจเพราะเสียงเคลื่อนไหวจากมุมกำแพง

        เป็นขอทานมอมแมมคนหนึ่งกำลังหยิบขนมเปี๊ยะเหลือทิ้งที่เปรอะเปื้อนไปด้วยดินยัดใส่ปากทีละน้อยๆ

        “เจ้ารู้หรือไม่ว่าคนที่นี่พักอาศัยอยู่ที่ใด” หลี่ไหวฺอวี้มองเหยียดจากที่สูงไปยังขอทานผู้นั้นเขาไม่เคยแสดงอำนาจดุดันเช่นนี้ในบ้านของหมิงเป่าจูมาก่อน

        ขอทานพยักหน้าแล้วส่ายหน้าทันที ก่อนจะเก็บของเหลือบนพื้นขึ้นมากินต่อ

        “ถ้าเจ้าบอกข้า ของสิ่งนี้จะเป็นของเจ้า”

        หลี่ไหวฺอวี้ล้วงจี้ประดับชิ้นหนึ่งออกมาจากคอเสื้อที่ปลายเชือกสีแดงมีหยกเลี่ยมทองอย่างดีชิ้นหนึ่ง

        แม้ว่าขอทานจะไม่รู้จักของประเภทหยกแต่ก็รู้ว่าต้องเป็นของมีราคา เขาลุกขึ้นเข้าไปกระชากมันมาจากคอของหลี่ไหวฺอวี้พลางจดจ้องจี้หยกชิ้นนั้นด้วยสายตาวาวโรจน์

        หลี่ไหวฺอวี้ไม่หลบเลี่ยง“ตอนนี้จะพาข้าไปได้หรือยัง”

        ขอทานพาหลี่ไหวฺอวี้ไปทีละบ้านขณะที่หลี่ไหวฺอวี้กระโดดขึ้นไปบนหลังคาเพื่อสำรวจสภาพภายในบ้านเขาก็ยืนรอรับลมอยู่ข้างนอกอย่างเชื่อฟัง ไม่ฉวยโอกาสหลบหนีนับว่าเป็นคนที่รักษาสัญญาคนหนึ่ง

        จนกระทั่งมาถึงหลังที่ห้าในที่สุดหลี่ไหวฺอวี้ก็พบเบาะแส เรือนหลังเล็กมาก แต่กลับมีลานสวนกว้างใหญ่ซึ่งเต็มไปด้วยกรงเหล็กขนาดใหญ่มากมายหลี่ไหวฺอวี้มองปราดเดียวก็เห็นหมิงเป่าจูถูกขังอยู่ในนั้น

        เขายืนอยู่บนหลังคาโบกมือให้กับขอทานบอกเป็นนัยให้เขาไปได้แล้ว ก่อนจะพลิกตัวกระโดดเข้าไปในลานด้านในอย่างคล่องแคล่วและไร้สุ้มเสียง

        หมิงเป่าจูตื่นขึ้นมาได้สักพักแล้วด้วยเพราะสูดกลิ่นเหม็นที่โชยมาปะทะจมูก ตอนนั้นนางยังอยู่ในตลาดมืดแต่มิได้ลืมตาขึ้น เพียงแค่หรี่ตาเล็กน้อยสังเกตสภาพแวดล้อมโดยรอบ

        หลังจากตระหนักได้ถึงสถานการณ์ของตนเองแล้วก็แกล้งหลับตาหมดสติต่อไป

        ไม่รู้ว่าผ่านไปนานเท่าใดกรงเหล็กก็เริ่มโคลงเคลงไปมา เสียงดังจอแจรอบด้านค่อยๆ เงียบลงดูเหมือนว่าตนเองจะถูกหามเข้ามาในเรือนหลังหนึ่ง

        จนกระทั่งรอบด้านไร้สุ้มเสียงแล้วโดยสิ้นเชิงถึงกล้าลืมตาขึ้น

        ด้านข้างก็เป็นกรงเหล็กเหมือนกับนางในนั้นยังมีคนถูกล่ามด้วยโซ่ตรวน มีทั้งชายหญิง ทั้งหมดต่างหลับอยู่

        มีเสียงหัวเราะดังมาจากในเรือนเห็นเงาสะท้อนของเหล่าบุรุษกำลังร่ำสุรากันอยู่

        หมิงเป่าจูพยายามจะปลดโซ่ตรวนแต่ทดลองมาครึ่งวันก็ไร้ประโยชน์

        ทันใดนั้นมีคนกระโดดลงมาจากหลังคาอย่างเงียบเชียบหมิงเป่าจูตกใจจนขวัญหนีดีฝ่อ แต่พอเห็นผู้มา ขอบตาเจ้ากรรมของนางก็เริ่มแดงรื้น

        “ท่านมาได้อย่างไร” อันที่จริงนางอยากถามว่าเขาหานางพบได้อย่างไรมากกว่า

        “ไม่เป็นไรแล้ว ข้าจะพาเจ้าออกไป”

        หลี่ไหวฺอวี้มองไปโดยรอบไม่รู้ว่าไปหาเหล็กเส้นหนึ่งมาจากที่ใดหมิงเป่าจูเห็นเขาสอดเหล็กเส้นเข้าไปในแม่กุญแจ ขยับเพียงเล็กน้อยก็สะเดาะแม่กุญแจได้อย่างง่ายดาย

        “ว้าย ผีหลอก”

        ขณะที่หลี่ไหวฺอวี้พยุงหมิงเป่าจูเดินออกมาคิดจะกระโดดขึ้นไปบนหลังคา ก็ไม่รู้ว่ามีเสียงกรีดร้องออกมาจากกรงใด ทำให้ทุกคนในเรือนตื่นตระหนกเพียงชั่วพริบตาบุรุษพร้อมอาวุธครบมือสี่ห้าคนก็วิ่งออกมาจากข้างใน

        หลี่ไหวฺอวี้ผลักหมิงเป่าจูไปอยู่ในตำแหน่งที่ปลอดภัยก่อนแล้วเข้ามารับมือกับคนเหล่านั้น

        หมิงเป่าจูรู้ว่าเขาเป็นวรยุทธ์แต่วันนี้เขามามือเปล่า ขณะที่ฝ่ายตรงข้ามมีทั้งมีดดาบครบมือจึงอดไม่ได้ที่จะวิตกกังวล

        แต่หลี่ไหวฺอวี้คล่องแคล่วปราดเปรียวเขาชิงมีดเล่มใหญ่มาจากหนึ่งในนั้น เมื่อในมือมีอาวุธ การต่อสู้ก็ยิ่งช่ำชอง

        คนเหล่านั้นดูเหมือนจะกำยำล่ำสันแต่ไม่ใช่คู่ต่อสู้ของคนฝึกยุทธ์เช่นหลี่ไหวฺอวี้ เพียงไม่กี่กระบวนท่าก็พ่ายแพ้นอนเจ็บระเนระนาดบนพื้น

        “ไปกันเถอะ” หลี่ไหวฺอวี้โยนมีดทิ้งแล้วเดินเข้าไปจูงมือหมิงเป่าจูจะพานางไป

        “ช้าก่อน”

        หมิงเป่าจูเดินเข้าไปกลางกลุ่มของชายร่างใหญ่บนพื้นอย่างอาจหาญแล้วคลำไปที่เอวของพวกเขาก่อนดึงพวงกุญแจออกมา หลังจากนั้นก็เปิดกรงทีละกรงปล่อยคนที่ถูกลักพาตัวมาขายเหล่านั้นออกไป

        หลังจากคนไปกันหมดแล้วนางก็ยังคงไม่ไป หลี่ไหวฺอวี้จึงถามว่า “เจ้าคิดจะทำอะไรอีก”

        หมิงเป่าจูทอยิ้มเผยให้เห็นฟันขาวสะอาดแต่หลี่ไหวฺอวี้กลับรู้สึกเย็นวาบอย่างบอกไม่ถูก

         วันรุ่งขึ้น

        มีรถเข็นคันหนึ่งปรากฏอยู่หน้าที่ว่าการอำเภอบนนั้นมีชายฉกรรจ์หลายคนซ้อนทับกันอยู่

        ทั้งหมดถูกจับมัดไพล่หลังด้วยเงื่อนห้าบุปผา[1] ที่หน้าอกมีแผ่นไม้แขวนคอไว้ด้านบนเขียนว่าข้าผู้นี้คือพ่อค้าทาสมักก่อกรรมทำเข็ญเป็นเนืองนิจ ความผิดบาปยากจะให้อภัยขอวอนใต้เท้านายอำเภอโปรดลงทัณฑ์

        การมีอยู่ของคนเหล่านี้นายอำเภอย่อมรู้แต่ปกติแล้วคนเลวทรามต่ำช้าเหล่านี้จะไปรวมตัวกันที่ถนนเหนือ ไม่มีใครกล้าไปก่อกวนจึงต้องลืมตาข้างหนึ่งหลับตาข้างหนึ่งมาโดยตลอด

        บัดนี้มีคนส่งพวกเขามาถึงที่ว่าการเรื่องดีที่ช่วยเพิ่มคะแนนนิยมในการบริหารเช่นนี้ นายอำเภอจะไม่รับได้อย่างไร

        ทั้งหมดถูกส่งเข้าคุกรอรับโทษตัดศีรษะหลังฤดูใบไม้ร่วงตามกฎหมาย

        ทันทีที่มีข่าวแพร่ออกมาชาวบ้านต่างก็ล่ำลือถึงจอมยุทธ์ไร้นามที่ออกหน้าเพื่อผดุงคุณธรรมลงโทษคนชั่วส่งเสริมความดี

        มีนิทานเรื่องเล่าขานมากมายที่อ้างอิงจากเรื่องนี้แม้แต่พ่อค้าทาสคนอื่นๆ ที่ถนนเหนือต่างก็ใช้ชีวิตอย่างสงบเสงี่ยมไปอีกยาวนาน

        ส่วนหมิงเป่าจูพอได้ยินว่าเรื่องราวของพวกเขาสองคนถูกคนนำไปแต่งเป็นเรื่องราวลึกลับมหัศจรรย์ก็ไปเล่าเรื่องตลกขบขันนี้ให้หลี่ไหวฺอวี้ฟัง

        เชิงอรรถ

        [1] เงื่อนห้าบุปผา เป็นวิธีการมัดคนแบบหนึ่ง โดยคล้องเชือกรอบคอรั้งไปด้านหลังแล้วนำส่วนที่เหลือพันแขนทั้งสองข้างรวมถึงข้อมือที่ไพล่หลังไว้ทำให้ผู้ถูกมักขยับตัวได้ยาก