ตอนที่ 9
อัลเลนไม่เข้าใจว่าทำไมจิลต้องทำท่าทางเหมือนเบื่อหน่ายใส่เขาเขาจึงเก็บขนมใส่กระเป๋าเหมือนเดิม ไม่กล้าจะเอามากินทั้งคู่นั่งอยู่หลังรถบรรทุกคันใหญ่นั้นไปเรื่อยๆ อากาศเย็นลงเรื่อยๆ อัลเลนกอดจิลไว้แน่นเขามองไปบนท้องฟ้ามีดาวรายล้อมอยู่เต็ม บรรยากาศช่างชวนเหงาเสียนิกระไร
อัลเลน : คิดว่าดาวพวกนั้นจะมีสิ่งมีชีวิตอื่นอยู่รึเปล่า
จิล : แน่นอนว่าต้องมีอยู่แล้ว โลกยังมีมนุษย์เลยแค่อาจจะไม่ใช่ทุกดวงเท่านั้น
อัลเลน : เคยอยากลองไปดาวพวกนั้นบ้างรึเปล่า
จิล : ใครๆ ก็อยากไปทั้งนั้นแหละแต่มันไม่ใช่เื่ง่ายหรอกสำหรับมนุษย์ที่จะไปดาวต่างๆ ได้
อัลเลน : แล้วถ้าไปได้หล่ะ...... เธออยากจะไปกับฉันมั๊ย?
จิล : นายกำลังจีบฉันอยู่เหรอ? จะไปได้ยังไงกัน
อัลเลน : แค่สมมุติหน่ะ
จิล : นั้นสินะ ถ้าไปได้จริงๆ ฉันอาจจะไปกับนายก็ได้นะ
รถบรรทุกคันนั้นวิ่งไปเรื่อย จิลนั่งซบไหล่อัลเลนจนเช้ารถวิ่งเข้าจอดที่จุดพักรถ
คนขับรถ : เฮ้ยย พวกแก!
ทั้งคู่ตื่นขึ้นทันทีเพราะใกับเสียงเรียกที่ดังมากของคนขับรถและรีบลงจากหลังรถทันที
คนขับรถ : พวกแกขึ้นมาบนรถฉันได้ยังไง (มองไปที่อัลเลน)นายไม่ใช่คนที่นี่สินะ
อัลเลน : เราหนีตำรวจมา
จิลใที่อัลเลนพูดความจริงให้เขาฟัง เธอหันไปมองหน้า
อัลเลนที่ดูนิ่งๆ เฉยๆ และได้แต่ยืนเลิ่กลั่กทำตัวไม่ถูกอยู่ข้างๆ
คนขับรถ : แล้วพวกนายจะไปไหนกัน
อัลเลน : จะไปทางเหนือ
คนขับรถ : (มองจิลและอัลเลนสักพัก) ฉันจะจอดพัก2-3ชั่วโมง ถ้าจะติดรถฉันไปก็อย่าไปไหนไกลจากแถวนี้แล้วกัน
พูดจบคนขับรถก็เดินไปทางร้านอาหารจิลงงที่เขาไม่แจ้งตำรวจแถมยังจะให้ติดรถไปด้วย
จิล : ทำไมนายถึงบอกเขาหล่ะว่าหนีตำรวจมา
อัลเลน : ฉันคิดว่าเขาคงเห็นจากกระจกข้างแล้วแหละว่าเราแอบขึ้นรถมาทางโค้งแบบนั้นเวลาเลี้ยวยังไงก็ต้องมองกระจกข้าง แล้วก่อนที่จะมาถึงเราเขาก็คงเห็นรถตำรวจจอดอยู่หลายคันแล้วแหละ ถ้าเขาจะแจ้งตำรวจ คงจอดรถและแจ้งไปแล้วดูจากที่เขาปล่อยเราไว้ที่หลังรถ แสดงว่าเขาคงมีเหตุผลที่ไม่้าเจอตำรวจ
ระหว่างรอคนขับรถบรรทุกที่ไปกินข้าว จิลเดินไปที่ร้านแถวๆนั้นมีร้านที่ขายของมือสองและของหลุดจำนำหลายชิ้น ทั้งสร้อย แหวนเครื่องประดับต่างๆ เธอเห็นสร้อยข้อมือเส้นหนึ่งแขวนขายอยู่ดูแล้วเหมือนสร้อยที่เธอใส่มาก (ได้หลายเหรียญเหมือนกันแฮะ) จิลคิดว่าอาจจำเป็ต้องเอาสร้อยข้อมือนี้ไปขายเธอดึงมืออัลเลนเข้าไปในร้านนั้นทันทีจิลตัดสินใจขายสร้อยข้อมือของเธอเพื่อเอาเงินมาใช้ อัลเลนเดินดูของไปเรื่อยๆและยืนมองสร้อยข้อมือเส้นที่เหมือนของจิลอยู่หน้าร้าน สักพักจิลก็เดินออกมา เธอดูท่าทางไม่พอใจเท่าไหร่
อัลเลน : เป็อะไรงั้นเหรอ
จิล : หมอนั้นกดราคาฉันน่าดูเลยให้ราคาฉันไม่ถึงครึ่งกับที่ขายอยู่เลย เจ็บใจจริงๆ
อัลเลน : แล้วขายรึเปล่า
จิล : ก็ต้องยอมเพราะมันจำเป็นิ
หลังจากได้เงินมาจิลก็ไปซื้อเสื้อกันหนาวและหาของกินแต่พอกลับมาที่รถก็พบว่า รถบรรทุกคันนั้นออกไปแล้วจิลกับอัลเลนพยายามเดินหาว่าเขาไปจอดที่อื่นรึเปล่า แต่เดินหายังไงก็ไม่เจอ
จิล : อะไรกัน นิมันยังไม่ถึง 2 ชั่วโมงด้วยซ้ำ แอบหนีตอนเราไปกินข้าวสินะ
อัลเลนยื่นสร้อยเส้นหนึ่งให้จิลจิลใอย่างมากเพราะสร้อยนั้นคือสร้อยที่เธอเพิ่งนำไปขาย
จิล : นายไปเอามาได้ยังไง
อัลเลน : ก็มันแขวนอยู่หน้าร้านนิ ก็แค่หยิบมาเฉยๆ เท่านั้น
จิล : นั้นมันเรียกว่าขโมยนะ เอาไปคืนซะ
สักพักจิลก็คิดขึ้นได้ว่า “สมน้ำหน้าแล้ว กดราคาฉันดีนัก”และก็เปลี่ยนใจไม่เอาไปคืน เดินกลับมานั่งที่เดิม
อัลเลน : ไม่ให้เอาไปคืนแล้วเหรอ
จิล : ช่างมันเถอะ ร้านแบบนั้น สมควรจะโดนแล้วแหละ
อัลเลน : แล้วต้องเดินไปอีกนานแค่ไหน
จิล : ก็เดินไปจนกว่าจะเจอรถนั่นแหละ
ทั้งคู่เดินตามถนนไปเรื่อยๆแต่ไม่ว่าจะมีรถขับผ่านสักกี่คันก็ไม่มีคันไหนจอดรับเลยจิลเริ่มเหนื่อยและอ่อนแรงลง จึงพักเหนื่อยกันที่ข้างทาง ที่มองไปรอบๆก็มีแต่พื้นที่กว้างโล่งๆ อัลเลนมองไปเห็นฝูงวัวกำลังกินหญ้าริมทางอยู่เขาจ้องมองแบบไม่ละสายตา
อัลเลน : เราจับเ้านั้นกินเป็อาหารได้มั๊ย
จิล : (หันไปมองฝูงวัว) ฉันก็คิดว่านายกินเก่งนะแต่คงไม่คิดจะกินวัวทั้งตัวหรอกใช่ม่ะ
อัลเลน : แค่คิดว่าถ้าพาไปด้วยสักตัวคงมีอาหารให้กินได้อีกหลายวันเลย
จิลงงกับความคิดแปลกๆ ของอัลเลน (ลำพังนายกับฉันยังจะไม่รอดยังคิดจะเอาวัวไปด้วยอีกเหรอ) จิลคิดในใจโดยไม่ได้พูดออกไป จู่ๆอัลเลนก็เดินไปที่ฝูงวัวเ่าั้ จิลใรีบวิ่งตามไปทันที
จิล : นายจะมาฆ่าวัวกินที่นี้ไม่ได้หรอกนะ อดทนหน่อยเถอะเดี๋ยวเข้าเมืองได้ฉันจะซื้ออะไรให้กิน
อัลเลน : ฉันกำลังคิดว่าเราขี่มันไปได้มั๊ย พวกมันน่าจะแบกเราไหวนะ
จิล : (- -? อะไรของมันฟร่ะมะกี้จะกินวัว คราวนี้จะขี่วัว) อัลเลน ฉันว่านายมานั่งพักเถอะ
อัลเลน : ทำไมถึงทำไม่ได้หล่ะ เราจะได้ไม่ต้องเดินเหนื่อย
จิล : (เอามือกุมหัว) วัวมันเดินช้าจะตายไปได้ไม่ถึงกิโลเ้าของเขาก็ตามทันแล้วนายคิดว่าเขาจะปล่อยวัวทิ้งไว้โดยไม่มาดูเหรอ แล้วใครเขาขี่วัวเดินกันมันเตะตาเกินไปแถมแถวนี้รถก็เยอะ ขืนขี่วัวไปตามทางนี้มีหวังโดนรถสอยไปแน่
อัลเลน : โดนสอย?(นึกภาพว่ามีคนเอาไม้มาเกี่ยวตัวเขาไป)
จิล : หมายถึงโดนรถชนหน่ะ (เหนื่อยใจเหลือเกินทำไมต้องคอยอธิบายทุกคำที่พูดด้วยนะ)
470
