3
หลังผ่านไปไม่นานเลเวลของผมก็พุ่งสูงถึงสิบเอ็ด หลังออกค้นหาและจัดการอะมีบาตัวอื่นไปได้อีกสองตัวเลเวลของผมก็ขึ้นมาในแบบที่เห็นกันในปัจจุบัน
แน่นอนว่าผมลงค่าสถานะทั้งหมดลงไปที่INT หลังจากที่ได้ลองต่อสู้กับอะมีบาตัวอื่นก็ทำให้ผมได้รู้ซึ้งถึงความแข็งแกร่งของตัวเอง
จะว่ายังไงดีล่ะมันเป็เหมือนกับการชกอยู่ฝ่ายเดียวมากกว่า เพราะดูเหมือนพวกอะมีบาตัวอื่นจะไม่ได้เห็นผมเป็ศัตรูเลยพวกมันเอาแต่ไล่กินสิ่งมีชีวิตที่อ่อนแอกว่าก็เท่านั้น
ขนาดผมเผลอไปชนเข้าก็ยังไม่ว่าอะไรนั่นทำให้ผมสามารถจัดการพวกมันได้อย่างไม่ยากเย็น
และถึงแม้ผมจะมองไม่เห็นแต่ผมก็รู้สึกได้
ว่าขนาดตัวของผมนั้นใหญ่กว่าอะมีบาทั่วไปมากพอควรเลยทีเดียว
รู้สึกว่าผมเปลี่ยนไปนิดหน่อยงั้นเหรอ?
เื่นั้นมันแน่นอนอยู่แล้ว
ก็ค่า INT ของผมตอนนี้น่ะมันขึ้นไปถึงยี่สิบเอ็ดแล้วนี่
ถ้าให้เทียบกับตัวผมที่ขี้ระแวงก่อนหน้าแล้วตอนนี้ผมก็เหมือนกับเด็กที่โตขึ้นพอควร
เอาล่ะเพื่อที่จะได้รีบก้าวเข้าสู่หนทางแห่งการวิวัฒนาการ อย่ามัวมาเสียเวลากันเลยดีกว่า
การล่าของผมนั้นยังต้องดำเนินต่อไป
*
หลังเวลาผ่านไปพอควรผมก็เริ่มที่จะได้พบกับสัจธรรมบางอย่าง ซึ่งมันทำให้ผมได้รู้ว่าตัวผมก่อนหน้านั้นคิดง่ายเกินไป
นี่มัน...ช้ามาก
แม้ผมจะไม่รู้ว่าความจริงแล้วเวลามันผ่านไปแค่ไหนก็ตามแต่ผมก็ยังรู้สึกว่านี่มันช้าเกินไปอยู่ดี
เ้าพวกอะมีบาสองตัวแรกที่ผมเจอคงเป็เพราะโชค แต่หลังจากนั้นผมกลับไม่เจอตัวอะไรอีกเลยจะเจอก็แต่พวกอาหารตัวเล็กๆ ที่นอนเรี่ยราดอยู่ตามทางเท่านั้น
จะว่ายังไงดีล่ะ หลังจากล่ามานานแต่เลเวลกลับเพิ่มแค่หนึ่งเอง
ก็พอรู้อยู่น่ะว่ายิ่งเลเวลสูงก็ยิ่งต้องล่ามากแต่แบบนี้มันก็ดูจะเกินไปหน่อย
ดูเหมือนว่าการล่าเพื่อให้คุ้นชินกับร่างกายของผมจะต้องมาถึงจุดสิ้นสุดแล้ว ตัวผมที่สามารถขยับร่างกายใหม่นี้ได้อย่างคล่องแคล่วนั้นไม่้าการฝึกฝนอีกต่อไป
—ได้เวลาสำหรับการล่าของใหญ่
ใช่แล้ว
สกิลแพร่เชื้อนั่นเอง
แต่จะว่าไปแล้ว
ร่างกายที่ไม่สามารถมองเห็นรอบข้างได้แบบนี้จะไปหาเหยื่อตัวใหญ่ได้ยังไงกัน?
จากความรู้เท่าที่จำได้...สิ่งมีชีวิตขนาดใหญ่นั้นจะรับตัวอะมีบาเข้าสู่ร่างกายผ่านการสูดดมหรือไม่ก็การดื่มกิน
แล้วตอนนี้ผมเข้ามาอยู่ในตัวของเหยื่อผู้เคราะห์ร้ายนั่นหรือยังหว่า?
แล้วถ้าเข้าไปแล้วจะรับรู้ได้ยังไง?หรือจะเป็สัญชาตญาณของสัตว์เซลส์เดียวที่จะบอกให้รู้?
ไม่สิ
มันไม่ใช่แบบนั้นหรอกถ้าคิดแบบปกติตามสามัญสำนึกอะมีบาก็มักจะปล่อยเชื่อโรคออกมาจากตัวเรี่ยราดเป็ปกติอยู่แล้ว แค่เพราะผมอยากจะหาเหยื่อตัวใหญ่ๆมาปล่อยเชื้อ ก็ใช่ว่าสัญชาตญาณของสัตว์เซลส์เดียวที่ว่านั่นจะมีอยู่จริง
สรุปคือ ถ้าที่ผมคิดไม่ผิด...เื่นี้ก็คงขึ้นอยู่กับการสุ่มงั้นสินะ...
ถ้าอย่างนั้น...
แพร่เชื้อ!
แพร่เชื้อ!
แพร่เชื้อ!
แพร่เชื้อ!
แพร่เชื้อ!
แพร่เชื้อ!...
.......
...........
...............
ผมใช้สกิลแพร่เชื้ออยู่นานจนMP หมด โดยได้แต่หวังว่าการแพร่เชื้อของผมนี้จะไปทำให้ตัวอะไรสักอย่างตาย แต่หลังจากเวลาผ่านไปสักพักก็ยังไม่มีอะไรเกิดขึ้น
พลาดงั้นเหรอ...
ไม่สิความรุนแรงและระยะเวลามันขึ้นอยู่กับขนาดและภูมิต้านของเป้าหมายในตอนนี้ผมได้แต่ภาวนาว่าตัวอะไรสักอย่างกำลังติดเชื้ออยู่ แม้ว่ามันจะยังไม่ตาย
แต่การจะมานั่งนิ่งรอผลลัพท์ที่ไม่รู้ว่าจะออกมายังไงแบบนี้มันไม่ฉลาดเท่าไร
เอาเป็ว่า...ผมคงต้องออกล่าในจังหวะนี้ใน่ที่ผลลัพท์ยังคงไม่ปรากฏ
เพื่อที่ว่าจะได้ไม่เสียเวลาไปโดยเปล่าประโยชน์
—และแล้วการออกล่าอย่างบ้าคลั่งของผมก็ได้เริ่มต้นขึ้นอีกครั้ง
*
หลังเวลาผ่านมาเนิ่นนานทุกอย่างก็ดูเหมือนจะไปได้สวย ผมได้พบเจอกับอะมีบาอีกหลายตัวและจัดการเหยื่อตัวเล็กๆ ไปมากระหว่างการออกล่า
เพียงแต่ว่า...
นี่มันน่าเบื่อจริง
งานนี้มันช่างน่าเบื่อถึงแม้ว่าผมจะเป็ผู้ล่า แต่กลับไม่มีความตื่นเต้นของการออกล่าอยู่ในหัวใจนอกจากนี้ยังเป็เพราะวิสัยทัศน์ปิด ทำให้การออกล่าของผมนั้นได้เหยื่อไม่มากเท่าที่ควร
ถ้ามองเห็นได้ก็ดีสิผมได้แต่บ่นคำนี้กับตัวเองในใจ
การที่ต้องมาอยู่ในรูปลักษณ์ที่มองไม่เห็นอะไรเลยแบบนี้ช่างน่าหงุดหงิด
ก็ไม่ใช่ว่าผมเหนื่อยหรืออะไรหรอกนะ ความจริงแล้วตรงกันข้ามเลยต่างหาก
ผมไม่ได้รู้สึกเหนื่อยหรือว่าง่วงนอนเลยแม้แต่น้อยเพียงแต่ว่ามันไม่มีอะไรให้ทำเลยนี่สิ
ได้แต่กระดึ๊บไปมาอย่างเชื่องช้าถึงจะมีอาหารเล็กๆ เต็มตามทาง แต่พวกมันก็แทบจะไม่เพิ่มเลเวลให้ผม
พวกตัวใหญ่ๆ นี่ก็หายากกันจริงทำเอาซะผมเกือบนึกว่าเป็อะมีบาตัวเดียวในที่แห่งนี้ซะแล้ว
แต่ก็นะสำหรับโลกของอะมีบาแล้ว พื้นที่อันน้อยนิดของมนุษย์ก็คงเปรียบได้ดั่งโลกทั้งใบ
แต่ทั้งช้าทั้งมองไม่เห็น และก็เป็ราวกับสิ่งมีชีวิตที่เกิดมาเพื่อกินอาหารเล็กๆเพียงอย่างเดียว แบบนี้ผมก็ไม่ไหวเหมือนกัน
บางครั้งอะมีบาก็อยากที่จะออกล่าอย่างบ้าคลั่งบ้างนะ อย่างผมนี่ไงล่ะ!
ผมไม่ได้อยากเดินเจออาหารที่ตกเกลื่อนไปทั่วแบบนี้
*
เวลาได้ผ่านพ้นไปอีกสักพัก ความจริงแล้วมันผ่านไปนานแค่ไหนกันนะ...
หนึ่งนาที?
หนึ่งชั่วโมง?
หนึ่งวัน?
หนึ่งเดือน?
หรือว่าหนึ่งปี?
ผมไม่อาจรู้ได้เลย
บางทีมันอาจจะผ่านไปไม่ถึงหนึ่งนาทีเลยด้วยซ้ำ
ตัวผมในตอนนี้ไม่อาจรับรู้กระแสเวลาที่ผ่านพ้นไปได้เลยมีเพียงความมืดรอบกายไร้ซึ่งแสงสว่าง
—ความคิดลบมากมายเริ่มพรั่งพรูเข้ามาในหัว ดูเหมือนว่าผมจะใกล้เป็บ้าเต็มทนแล้ว...
เริ่มจิตหลอน...เหมือนได้ยินเสียงหัวเราะบางอย่างดังก้องอยู่ในหัว
ผมพยายามสลัดความคิดด้านลบทั้งหมดออกไป และพยายามกลับมาตั้งสติใหม่อีกครั้ง
อ่า...เริ่มเบื่อการเป็อะมีบาแล้วสิ...
ผมอยากรีบวิวัฒนาการไปเป็ตัวอะไรก็ได้ที่มองเห็น
ความมืดมิดสำหรับอะมีบาคงเป็เื่ปกติ แต่มันไม่ใช่สิ่งที่ควรสำหรับคนที่เคยเป็มนุษย์อย่างผม
ความมืดนี้มันไม่ได้ช่วยสร้างประโยชน์อะไรให้กับผมเลย...กลับถ่วงผมให้ช้าลงด้วยซ้ำ...
นั่นสินะ...ถ้าผมมองเห็นได้...ผมคงจะล่าพวกตัวใหญ่ได้ง่ายขึ้นเป็กอง...
ผมบ่นในใจด้วยความห่อเหี่ยวหมดอาลัยตายอยากเหมือนคนที่หมดความหวังในการมีชีวิต
ทว่าทันใดนั้นเองก็ราวกับมีแสงแห่งความหวังปรากฏ
ผม...ฉลาดขึ้นอีกแล้ว?
ความทรงจำตอนเป็มนุษย์ก็ปลดล็อคขึ้นอีกบางส่วนด้วย
นี่มัน...หรือว่า!
—สเตตัสดีเทล โอเพน!
ผมะโออกมาในใจอย่างเร่งร้อน
======================
ชื่อ: John Doe(ชื่อชั่วคราว)
เผ่าพันธุ์: ไวท์อะมีบา
======================
อาชีพ: [ไม่มี]
เลเวล: 30/30 [ครบเงื่อนไขการวิวัฒนาการ] STP:16
HP:1 /1
MP:215/215
STR:1
VIT:1
AGI:1
INT:43
สกิลเฉพาะ
[วิวัฒนาการ] [การดัดแปลงสายพันธ์]
สกิล
[แยกตัว] [แพร่เชื้อ]
ฉายา
[ผู้ร่วงหล่นจนมาถึงจุดตกต่ำ]
======================
แสงแห่งความหวังได้ปรากฏขึ้นอีกครั้งใน่จังหวะที่เลวร้ายที่สุดสิ่งนี้ทำให้ผมรู้สึกดีใจอย่างที่ไม่เคยเป็มาก่อนจนต้องร้องะโในใจว่าดีจังเลยที่ยังมีชีวิต อยู่หลายครั้ง
ดูเหมือนว่าการแพร่เชื้อไปทั่วจะแสดงผลแล้วซึ่งเรียกได้ว่าค่อนข้างจะให้ผลลัพท์ที่น่าพอใจ
เอาล่ะ...
หวังว่าการวิวัฒนาการครั้งแรกของผม จะพาไปสู่ตัวอะไรที่มองเห็นได้นะ~
494
