ลูกตุ้มนาฬิกาโบราณที่แกว่งไปมาติ๊กต็อกๆ ในห้องหนังสือนั้นในที่สุดก็ดังขึ้น
ฝงซื่อเจินประกาศเลิกชั้นเรียน แล้วก็พูดเพิ่มหนึ่งประโยค“คุณชายใหญ่เชิญอยู่ก่อน”
สายตาและสีหน้าของหรงเจียซั่งแสดงออกมาด้วยความไม่พอใจแต่ก็ไม่ได้พูดอะไร นั่งลงที่เก้าอี้ นิ้วยาวๆ ควงปากกาหมุนเล่นไปมา
ฝงซื่อเจินเก็บหนังสือไป พูดไปว่า “คุณชายใหญ่ต่อไปอยากจะเรียนต่อดีหรือว่ามีแพลนจะเข้าไปช่วยกิจการของบ้านตระกูลหรงดีคะ?”
หรงเจียซั่งพูดออกมาอย่างไม่คิด“ไม่ว่าจะยังไงก็ตามจะต้องได้ปริญญาบัตรของมหาวิทยาลัยมาให้ได้”
“แล้วคิดรึยังว่าจะไปที่สถาบันไหนวางแผนไว้แล้วหรือยัง?”
หรงเจียซั่งหยุดควงปากกาลง ชี้ปากกามาที่กองแบบฝึกหัด ขีดๆ เขียนๆ“คุณนายหวังว่าจะส่งผมไปที่อเมริกาหรือไม่ก็ยุโรปไปเรียนมหาวิทยาลัยสัตว์ป่าเสียหน่อย ขอแค่ไม่กลับมาให้เขาเห็นหน้าก็พอแต่พ่ออยากให้ผมเรียนบริหารธุรกิจ อีกหน่อยจะให้ผมดูแลกิจการต่อ ครูฝงว่าเป็ยังไง?”
ฝงซื่อเจินพูดขึ้นว่า“หนทางข้างหน้าเป็ของคุณเอง ความคิดของคุณต่างหากที่สำคัญที่สุดแต่ถ้าหากว่าทั้งคะแนนและพฤติกรรมของคุณชายใหญ่ตอนนี้เกรงว่าทางมหาวิทยาลัยที่จะรับคุณชายเข้าเรียนนั้นท่าจะหาได้ไม่ง่ายเลย”
“งั้นก็ไปทำงานที่บริษัทดีกว่า” หรงเจียซั่งยักคิ้วที่ดำหนาของเขาแล้วพูดขึ้นแล้วก้มหน้าขีดเขียนต่อไป“ลูกคนรวยก็สืบสานงานต่อจากครอบครัวกันทั้งนั้นไม่ใช่หรือไง? แค่หาคอนเนกชั่นที่สนิทสนมกันหน่อยระยะเวลาหนึ่งหาทางปลอดภัยแล้วก็นำเข้าส่งออกสินค้าพวกนั้นั้แ่เด็กก็เห็นพ่อทำแบบนั้นไม่เห็นจะยากตรงไหนเลย”
ฝงซื่อเจินเก็บหนังสือเสร็จแล้วก็ยืนอยู่ข้างๆ โต๊ะหนังสือมองดูหรงเจียซั่ง
“ในอนาคตคุณหนูใหญ่อยากจะเรียนธุรกิจคุณหนูรองในอนาคตอยากเรียนแพทย์ การติดต่อการค้ามีการสื่อสารที่ดีก็จะสามารถทำธุรกิจได้ทั่วโลก เป็หมอมีคุณธรรมจรรยาบรรณ ก็จะสามารถทำเพื่อประโยชน์ส่วนรวมคนเราก็เหมือนกาลเวลา เป็การเดินทางไปเรื่อยๆ ว่ากันว่าชีวิตคนนั้นยืนยาว แต่ทว่ากะพริบตาลงแต่ละครั้งเวลาปีปีหนึ่งก็ผ่านไปแล้วคนเราอยู่ได้ด้วยอุดมคติต่างๆ กันไป ไม่มีใครสามารถฉุดรั้งอีกคนไม่ให้ไปได้ คุณหนูทั้งสองเกิดมาเป็ผู้หญิงไม่น่าจะยินยอมแบกรับงานที่บ้าน สุดท้ายแล้วคงจะออกเรือนมีสามีตามขนบธรรมเนียมคุณชายเองโตกว่าน้องทั้งสองอยู่หลายปี ตอนนี้อายุก็ยังไม่ครบ 20ลองนึกภาพถึงอนาคตดูเสียหน่อย เวลานี้กำลังเหมาะ”
หรงเจียซั่งเหวี่ยงปากกาทิ้ง เปิดแบบทดสอบไปๆ มาๆไม่มองมายังฝงซื่อเจินเลยแม้แต่น้อย พูดขึ้นว่า“พูดไปพูดมาก็พูดเหมือนยัยแก่นั่นเป๊ะ ‘น้องสาวเธอเป็ผู้หญิงแท้ๆยังมีความคิดความอ่านมากกว่าเธอ รู้ว่าอนาคตจะทำอะไร แต่เธอเกิดมาเป็ผู้ชายแล้วยังจะเสเพลผ่านไปวันๆ อยู่แบบนี้!’ ครูฝงคุณว่าใช่ไหมล่ะ?พวกคุณต่างก็คิดว่า ถ้าผมยังเหยียบขี้ไก่ไม่ฝ่อต่อไปอย่างนี้คงเป็ได้แค่ลูกคนรวยที่ไม่เอาไหนทำอะไรก็ไม่สำเร็จสักอย่างสินะ”
ฝงซื่อเจินพูดถนอมน้ำใจว่า “บ้านตระกูลหรงเป็หนึ่งในครอบครัวเศรษฐีที่เมืองเซี่ยงไฮ้นี้เดิมทีคุณชายใหญ่ก็เป็ลูกคนรวยอยู่แล้ว จะกินๆ นอนๆ อยู่แค่ที่บ้าน ก็สามารถทำได้อย่างไม่ต้องห่วงอะไรเลยแต่สิ่งที่พวกเรากำลังพูดถึง ไม่ใช่เื่ปากท้องแต่เป็เื่ของความหมายในชีวิตที่เกิดมาบนโลกนี้ ผู้ชายอายุ 18 ปี บรรลุนิติภาวะแล้วถือว่าเป็ผู้ใหญ่ คุณชายใหญ่ก็เป็ผู้ใหญ่แล้ว เื่ความเป็อยู่ไม่มีให้กังวลใจแต่ถ้าลองคิดๆ ดู ผู้ชายจะทำประโยชน์อะไรเพื่อโลกนี้ได้บ้างชีวิตคนเราก็เหมือนการเดินทางทวนกระแสน้ำ ทั้งคุณทั้งฉันต่างก็เป็นักเดินทาง 100 ปีผ่านไปสามารถหลงเหลืออะไรไว้ให้กับคนรุ่นหลังบ้าง”
หรงเจียซั่งพับเครื่องบินกระดาษได้อีก 1 อันแล้วเล็งไปที่ฝงซื่อเจิน ขว้างออกไป เครื่องบินกระดาษร่อนตรงไปที่ฝงซื่อเจิน
ฝงซื่อเจินคว้าจับเครื่องบินกระดาษไว้ด้วยสีหน้าเรียบเฉยพับเก็บเข้าไปในหนังสือ
หรงเจียซั่งขำพร้อมลุกขึ้นมือทั้งสองซุกเข้าไปในกระเป๋ากางเกง ใบหน้าหล่อๆ ก็แสดงสีหน้าเยาะยิ้มดูเบาที่คุ้นตาเหมือนเคยๆ
“ครูอายุก็ยังน้อยๆแต่ทำให้ผมนึกถึงคำพูดของครูแก่ๆ ที่โรงเรียนเหมือนกันอย่างไรอย่างนั้นเหมือนกับว่าถ้าผมไม่มีคุณมาคอยแนะนำชี้แนะ ชีวิตผมคงต้องล่มจมเสียอย่างนั้นคุณคิดว่าคุณกำลังทำเกินหน้าที่คุณไปหรือเปล่า? ผมจะดีขึ้นก็ดี หรืออาจจะล้มเหลวก็ดี ที่จริงแล้วมันก็ไม่ได้เกี่ยวอะไรกับคุณเลยแม้แต่น้อยคนธรรมดาอย่างคุณน่ะหาเช้ากินค่ำทำงานเพื่อปากท้อง แต่กลับมายุ่งวุ่นวายกับกิจธุระของคนอื่นว่าเขาควรต้องทำอะไรยังไงเสียอย่างนั้น”
ฝงซื่อเจินนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ปริปากขำเบาๆ พูดขึ้นว่า“คุณชายใหญ่ก็พูดถูก ฉันยุ่งเื่คนอื่นมากไปแล้ว ถึงกระนั้นคุณชายใหญ่สิ่งที่คุณมีอยู่ทุกวันนี้ มันมีมาั้แ่ก่อนที่คุณจะเกิดมาด้วยซ้ำฉันทำเพื่อข้าวปลาอาหารให้ท้องอิ่มแต่ว่าข้าวปลาอาหารนั้นฉันใช้หยาดเหงื่อแรงงานฉันแลกมา ฉันไม่ได้ดูถูกคุณที่คุณไม่ต้องทำงานแต่ก็ได้มาคุณก็อย่ามาดูถูกฉันที่ทำงานหาเลี้ยงตัวเองได้”
หล่อนหิ้วกระเป๋าหนังสือ เดินออกไปจากทางประตูห้องหนังสือ
หรงเจียซั่งตะลึงงัน คิดอยากจะคว้ามือหล่อนเอาไว้ในตอนนั้นแต่ว่าฝงซื่อเจินก้าวเท้าเดินไวมาก ััได้ถึงอารมณ์บางอย่าง ได้เดินออกห่างจากตัวเขาไปแล้ว
“คุณ....”
“ชั้นเรียนคุณฝงเลิกชั้นแล้ว?” คุณนายใหญ่หรงผลักประตูเปิดออกหัวเราะระรื่นเดินเข้ามา
ฝงซื่อเจินหยุดชะงักการเดิน คำนับทักทายไปยังคุณนายใหญ่หรง
“ไม่ต้องเกรงใจอะไรขนาดนั้น” คุณนายใหญ่หรงยิ้มเอ่ยขึ้น“ฉันได้ยินฟังหลินบอกว่าคุณชายใหญ่ยอมอยู่เรียนเป็ห่วงว่าเขาจะทำให้คุณลำบากวุ่นวายมากขึ้น ก็เลยตั้งใจจะมาดูเสียหน่อย”
ฝงซื่อเจินพูดขึ้นว่า“ไม่ได้เกิดเื่อะไรค่ะ เพียงแค่ถามๆ คุณชายดูว่าอยากจะเลือกสอบมหาวิทยาลัยไหนค่ะ”
“ถามตรงจุดได้ดีมากเลยค่ะ” คุณนายใหญ่หรงปรบมือพูดกับหรงเจียซั่งว่า “เมื่อกี้นี้คุณพ่อได้โทรมา ถามถึงเื่การเรียนของเธอด้วย่นี้เขาก็ไปสอบถามดูแล้ว ถ้าหากสามารถบริจาคเงินจำนวนหนึ่งก็มีความหวังว่าจะสามารถส่งเธอไปเรียนที่มหาวิทยาลัยตงหนันได้แต่ว่าคะแนนก็อย่าได้แย่เกินไปล่ะ”
หรงเจียซั่งพูดอย่างเ็า “คุณพ่อไปทำงานลำบากอยู่ข้างนอก แล้วยังเป็ห่วงกังวลลูกชายที่อยู่ที่บ้านเดี๋ยวพอเขากลับมา เห็นว่าคุณลำบากทุ่มเทเพื่อเขาขนาดนี้ จะต้องประทับใจในตัวคุณแน่นอน”
คำว่า “ลำบากทุ่มเท” ของคุณนายใหญ่หรงสามารถััรับรู้ได้เท่านั้นไม่อาจอธิบายออกมาเป็คำพูดได้ ปิดบังเอาความเคลือบแฝงบางอย่างเอาไว้หล่อนไม่พูดต่อความยาวสาวความยืดกับเด็กคนนี้ต่อไป หันหน้ามาพูดกับฝงซื่อเจินว่า“คุณฝง คุณสอนคุณชายใหญ่มาแล้ว 2 วัน จากที่คุณได้เห็นการเรียนของเขาเป็อย่างไรบ้างคะ?”
แบบทดสอบที่คุณชายใหญ่หรงตั้งใจทำผิดยังสอดอยู่ในหนังสือเตรียมสอนของฝงซื่อเจินอยู่ที่จริงแล้วการเรียนของเขาดีหรือไม่ดีน่ะเหรอ?
ฝงซื่อเจินกวาดสายตาไปมองหรงเจียซั่งหรงเจียซั่งก็เอาแต่ก้มหน้าก้มตาขว้างกระดาษอยู่อย่างนั้นเหมือนกับกำลังล้อเล่นและเอาแต่ใจตัวเองเป็ใหญ่เหมือนกับเด็กที่ยังไม่รู้ประสีประสา
“คุณชายใหญ่ฉลาดมากเลยค่ะแค่พื้นฐานอ่อนไปหน่อย” ฝงซื่อเจินพูด “ถ้าหากจะสอบเข้ามหาวิทยาลัยละก็ยังคงต้องเรียนหนักอีกนิดหน่อยถึงจะได้ค่ะ”
“อ๋าาาา!!” คุณนายใหญ่หรงแสดงอาการจนปัญญาอย่างเกินจริง“ก็บอกั้แ่แรกแล้วว่าโรงเรียนทหารนั่นทำให้เธอเรียนล่าช้าคุณพ่อเองก็ไม่ยอมรับคุณชายใหญ่กลับมาเรียนหนังสือเร็วๆ หน่อย เอ๊ะหรือไม่ให้คุณพ่อบริจาคเงินเสียจะดีกว่านะ”
หรงเจียซั่งปิดปลอกปากกาของตัวเอง หัวเราะอย่างเ็า“ครูเพิ่งสอนผมได้แค่ 2 วันเอง คุณนายก็รู้สึกว่าผมนี่เกินจะเยียวยาเสียแล้วแล้วอย่างนี้ทำไมยังดึงดันหาครูสอนพิเศษมาอีกล่ะรึว่ากลัวคนอื่นเขาจะไม่รู้ว่าผมมันเละเทะจนไม่เหลือดีแล้ว?”
คุณนายใหญ่หรงสีหน้าตึงๆ แต่ขำออกมาแบบเจื่อนๆ กล่าวขึ้นว่า“เอ้า กลายเป็โทษฉันว่าใจร้อนเกินไปซะอีก นี่คุณพ่อเธอพูดเองนะตอนนี้เพิ่งเริ่มเรียน เปิดโอกาสให้เธอได้เรียนยังทัน ไม่อย่างนั้นละก็ต้องรอปีหน้ากว่าจะได้เข้ามหาวิทยาลัยถ้าเธอไม่ได้ตั้งใจจะให้เข้าเรียนช้าไปอีกปีแล้วฉันจะมาวุ่นวายใจอยู่อย่างนี้ทำไมกัน?”
หรงเจียซั่งยิ้มมุมปาก พูดว่า “คุณนายพูดขนาดนี้ ผมกลับเป็คนอกตัญญูไปเลยทำให้คุณต้องมากระวนกระวายใจแทนผม ผมนี่นึกไม่ถึงความเป็ห่วงนั้นเลย ผมนี่เลวจริงๆเลยนะครับ”
ปากเขาบอกขอโทษ แต่สีหน้ากลับดูิ่ราวกับว่านี่เป็เพียงการพูดแบบขอไปทีและขอโทษเป็สิ่งที่เขาทำเป็ประจำทุกวันจนเคยชินไปแล้ว
คุณนายใหญ่หรงเริ่มมีน้ำโห แสดงออกมาทางสีหน้าไม่ยอมพูดไม่ยอมจาอยู่ครึ่งวัน
ฝงซื่อเจินพูดกระซิบเบาๆ ในทันทีว่า “คุณชายใหญ่ที่จริงมีความตั้งใจอยากจะพึ่งความสามารถตัวเองสอบเข้ามหาวิทยาลัยค่ะ ให้คนที่บ้านได้ภูมิใจคำพูดของเขาอาจจะพูดไม่หมด แต่ว่าความหมายก็ไม่ได้ต่างจากที่พูดมาก อารมณ์ของวัยรุ่นน่ะค่ะมุทะลุได้ง่ายๆ คุณนายอย่าได้ถือสาเลยนะคะ”
ในที่สุดคุณนายใหญ่หรงก็ได้รับคำปลอบประโลมสีหน้าก็ค่อยอ่อนโยนขึ้นมา
“แม่คะยังคุยกันไม่จบอีกเหรอคะ?” หรงฟังหลินวิ่งรุดเข้ามาหา “พี่หลานซินโทรมาค่ะโทรมาเชิญหนูกับน้องรองไปโรงละครดูภาพยนตร์ค่ะ พี่ชายใหญ่ต้องไปด้วยกันนะคะ”
หรงเจียซั่งพูดอย่างรำคาญ“ตอนบ่ายฉันยังต้องเรียนคณิตศาสตร์เพิ่ม”
“งั้นครูฝงไปด้วยกันนะคะ”หรงฟังฮว่าก็วิ่งตามเข้ามา ยิ้มแหะๆ พูดขึ้น
ฝงซื่อเจินยิ้มพูดอย่างเสียไม่ได้ “ครูไปไม่ได้หรอกค่ะ”
หรงฟังฮว่าพูดขึ้น “แต่ว่าเสื้อผ้าของครูฝงนี่เก่ามากแล้วนะคะเดี๋ยวพวกเราดูภาพยนตร์เสร็จแล้วก็จะไปเดินที่ห้างเซียนซือกันครูก็ไปซื้อเสื้อผ้าสัก 2 ชุดด้วยไง”
ฝงซื่อเจินยิ้มพูดด้วยความเคอะเขิน
หรงเจียซั่งพูดออกมาด้วยน้ำเสียงถากถางและเสียดสี “น้องรองเสื้อผ้ากี่ชุดที่เธอว่านี่ ราคาเท่ากับเงินเดือนทั้งเดือนของครูฝงเลยนะไม่รู้จักทำการทำงาน ไม่รู้ค่าของเงินจริงๆ เลยเธอ”
หรงฟังฮว่าโกรธหน้าแดงขึ้นมาทันใด
คุณนายใหญ่หรงกว่าจะอารมณ์ดีขึ้นมาได้ไม่ง่ายเลย กลับมีน้ำโหขึ้นมาอีกครั้งพูดอย่างแข็งกระด้าง “เป็ความผิดพลาดของฉันเองแหละ เชิญเขามาถึงที่บ้านแต่ไม่ได้จัดแจงเสื้อผ้าอะไรให้เขาเลย คุณฝงคะเดี๋ยวไปที่ห้องบัญชีเบิกเงินมาสัก 20หยวน ไปซื้อเสื้อผ้าดีๆ มาใส่ จะได้ไม่ทำให้คุณชายใหญ่รู้สึกว่าฉันเป็คุณนายของบ้านที่เอารัดเอาเปรียบคุณเอาได้”
“คุณนายคิดมากเกินไปแล้วค่ะ”ฝงซื่อเจินพูดอย่างลนๆ “ฉันไม่ได้ควรค่าขนาดนั้นค่ะ ไม่จำเป็ต้อง...”
พูดยังไม่ทันจบ ก็ถูกหรงเจียซั่งดึงตัวไปเสียแล้ว
“ผมพาครูฝงไปห้องบัญชีเอง ขืนรออีกแป๊บหนึ่งเดี๋ยวคุณนายจะเปลี่ยนใจอีก”
คุณนายใหญ่หรงเงยหน้าถมึงทึง มือทาบหน้าอกอึ้งกิมกี่ ไม่พูดไม่จาอยู่เป็ครึ่งวัน
***ติดตามตอนต่อไปก่อนใครได้ที่ https://www.readawrite.com/a/0818cc58522cbd86eda61452a3988291
***เวลาแชร์หรือเมาท์มอยนิยายเื่เมืองศิวิไลซ์ที่ไหนขอฝากแฮชแท็ก #เมืองศิวิไลซ์ #เรือนหอมหมื่นลี้ #readAwrite ด้วยน้า
916
![[จบแล้ว]ทะลุมิติสาวน้อยนักธุรกิจในยุค90](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1699576584_5850449.webp)
