ชายคนหนึ่งท่าทางคุ้นตา หวังเหยินหยวนรู้สึกคุ้นหน้าของผู้ชายคนนี้ แต่พอสังเกตดีๆกลับพบว่าเป็พี่ชายของร่างนี้ จู่ๆทำไมพี่ชายที่ไม่คิดจะเหลียวแลถึงมาหาที่บ้านได้ เธอได้แต่เก็บคำถามนี้เอาไว้ในใจ รอจังหวะที่เหมาะสมค่อยถามออกไป ขอดูท่าทีของฝั่งนั้นก่อน
“มีธุระอะไรหรือเปล่าคะ?” หวังเหยินหยวนถามออกไปก่อน เพราะพี่ชายดูเหมือนจะกำลังอึ้งกับภาพที่เห็นตรงหน้า
“สบายดีนะ น้องเล็ก” พี่ชายเพิ่งจะหาเสียงของตัวเองเจอ รู้สึกละอายใจยิ่งนักที่ทำกับน้องสาวแบบนั้น แต่เพราะไม่มีอำนาจมากเพียงพอ จึงได้เก็บความละอายใจเอาไว้และเลือกที่จะไม่มาพบหน้าน้องสาว
“ก็ตามสภาพแหละค่ะ ผู้หญิงตัวคนเดียวถูกสามีทิ้งไป หนำซ้ำครอบครัวยังถีบหัวส่ง พี่คิดว่าฉันจะมีสภาพอย่างไรล่ะคะ” หวังเหยินหยวนอดที่จะพูดจาประชดประชันไม่ได้ กล้าดีอย่างไรถึงได้ถามคำถามนี้ออกมา หน้าไม่อาย
“พี่ใหญ่รู้ว่าพวกเราทำผิดต่อเธอมาก แต่ถึงอย่างไรพี่ใหญ่แค่อยากจะมาเตือน ว่าให้อยู่ห่างจากแม่ของเราเอาไว้ เพราะอาจจะทำให้พ่อไม่พอใจ” พี่ชายกลั้นหายใจบอกน้องสาวออกไป เขาเชื่อมั่นเต็มหัวใจว่าเงินซ่อมแซมบ้านของน้องสาวต้องได้มาจากผู้เป็แม่หยิบยื่นให้ ถามว่าพอใจหรือไม่ คำตอบคือ ไม่มีสิทธิ์ไม่พอใจ ด้วยรู้ดีว่าเงินจำนวนนั้นไม่ใช่เงินของครอบครัวตน
“ฉันจำได้ว่าถูกไล่ออกจากตระกูลไปแล้ว อีกอย่างฉันเองก็ไม่ได้ไปข้องเกี่ยวกับคนบ้านนั้น หากจะมาหาเื่กันด้วยเื่แค่นี้ก็กลับไปเถอะค่ะ ลูกชายของฉันรอกินมื้อเย็นอยู่” หวังเหยินหยวนนิ่วหน้าด้วยความไม่พอใจ เธอไปวุ่นวายกับแม่ของพวกเขาั้แ่เมื่อไหร่ มีเพียงครั้งนั้นที่ท่านเข้ามาทักเอง แต่ตนก็ไม่ได้ทำอะไรมากไปกว่าเดินหนีออกมาก แล้วอย่างนี้จะมาบอกให้อยู่ห่างๆได้อย่างไรกัน ตลกสิ้นดี
“ความจริงพี่ก็ไม่อยากจะพูดมากหรือซ้ำเติมหรอกนะ แต่ครั้งนี้ที่แม่ช่วยเหลือก็น่าจะเพียงพอแล้ว ต่อไปก็อย่าได้มาข้องเกี่ยวกันอีก” ผู้เป็พี่เริ่มไม่พอใจที่น้องสาวทำเป็ไขสือ ทั้งๆที่รู้อยู่เต็มอกว่าตนนั้นหมายความอย่างไร
“ช่วยเหลือ?” หวังเหยินหยวนโมโหจนควันออกหู พร้อมทั้งหันหน้าออกไปมองรอบๆตัว แต่แล้วก็สะดุดเข้ากับบ้านของตน หรือว่า?
“ก็บ้านหลังนี้อย่างไรเล่า หรือเธอจะปฏิเสธว่าไม่ได้รับเงินจากแม่มา?” พี่ชายเริ่มขึ้นเสียงบ้าง รู้สึกไม่พอใจที่น้องสาวแสดงท่าทีแข็งกระด้างใส่ ทำเป็เก่งแต่สุดท้ายก็หนีไม่พ้นต้องมาขอความช่วยเหลือ
“ขอเงินจากแม่? ที่ผ่านมาฉันทำแบบนั้นหรือคะ? ไม่ใช่ว่าฉันดิ้นรนเพื่อความอยู่รอดด้วยตัวเองเพียงคนเดียวหรอกหรือคะ? ฉันคิดว่าพี่ควรจะกลับบ้านไปดีกว่า ก่อนที่จะมีคนมาเข้าใจผิด คิดว่าฉันขอความช่วยเหลือจากพี่ ทั้งที่ความจริงแล้ว ฉันกลับถูกพี่ชายแท้ๆดูถูกน้ำใจ” หวังเหยินหยวนพูดจบก็เข้าบ้านไปในทันที ไม่สนใจว่าอีกฝ่ายจะรู้สึกเช่นไร เพราะเธอเองก็บอบช้ำทางคำพูดเช่นกัน ขนาดไม่ใช่พี่น้องของตนยังรู้สึกจุกที่ถูกสายเืเดียวกันมองเช่นนี้ ไม่แปลกใจเลยสักนิดทำไมร่างนี้ถึงได้สู้ด้วยตัวเองเพียงลำพังมาโดยตลอด
ส่วนพี่ชายของเธอนั้น เดินหัวฟัดหัวเหวี่ยงกลับบ้าน รู้สึกโกรธน้องสาวเพียงคนเดียวไม่น้อย ที่แสดงกิริยาแบบนั้น แต่ก็ทำอะไรไม่ได้ ต่อไปนี้คงจะต้องต่างคนต่างอยู๋เหมือนที่ผู้เป็พ่อบอก ในเมื่อไม่รักดีก็ต้องอยู่คนเดียวแบบนั้นแหละถูกแล้ว แต่หากเขาจับได้ว่าน้องสาวมาขอความช่วยเหลือจากแม่อีก ก็คงไม่จำเป็ต้องไว้หน้ากันอีกต่อไป
หลายวันผ่านไปก็ถึงวันหยุด หวังเหยินหยวนพาลูกชายเข้าไปในเมือง หวังซื่อปินตื่นเต้นมากที่จะได้เข้าไปเปิดหูเปิดตา นี่เป็ครั้งแรกที่เด็กน้อยมีโอกาสได้เข้ามาในเมือง ตลอดกาลเดินทางเขาไม่บ่นเลยสักคำ หมู่บ้านชนบทที่ห่างไกลความเจริญ ไม่มีแม้กระทั่งรถโดยสารสาธารณะวิ่งผ่าน จำเป็จะต้องใช้สองเท้าทอดน่องเข้าไปยังในเมือง จะมีก็เพียงขากลับเท่านั้นที่พอจะเหมาสามล้อให้มาส่งที่บ้านได้
“เหนื่อยหรือเปล่า?” ระหว่างเดินทางสองแม่ลูกก็นั่งพักใต้ร่มไม้ใหญ่เป็ระยะๆ ห่วงก็แต่เด็กน้อยที่เคยเดินทางไกลๆเป็ครั้งแรก
“ไม่เหนื่อยครับ แม่ครับที่ในเมืองสวยมากเลยใช่หรือเปล่าครับ” เด็กน้อยเอ่ยถามด้วยท่าทางตื่นเต้น ใน่หัวค่ำของเมื่อวาน ทันทีที่รู้ว่าจะได้เข้ามาเที่ยวในเมือง เขาตื่นเต้นดีใจจนนอนไม่หลับ ตื่นมาล้างหน้าล้างตาจัดการกับตัวเองั้แ่เช้าตรู่ โดยที่คนเป็แม่ไม่ต้องบอกเลยสักคำ
“ไปถึงก็จะรู้เองแหละจ้ะ แม่มีของอร่อยที่จะพาลูกไปกินด้วยนะ” คนเป็แม่เอาของกินออกมาหลอกล่อลูกชาย เข้ามาในเมืองทั้งทีก็อยากจะพาลูกชายมากินของอร่อยที่เธอไม่สามารถทำได้ ช่วยไม่ได้ที่ตนเองเป็สาวเฮลตี้ เพราะฉะนั้นของกินที่คิดว่าอร่อยก็มักจะเป็อาหารรักสุขภาพ ซึ่งตอนนี้เขายังไม่เหมาะที่จะกินมัน จะต้องขุนให้อ้วนมีเนื้อหนังมากกว่านี้เสียก่อน
ทันทีที่เข้ามาถึงเขตในเมือง เด็กน้อยก็รู้สึกตื่นตาตื่นใจเป็อย่างมาก ผู้คนมากมายเดินขวักไขว่ คนแก่หลายคนออกมานั่งตากแดด บ้างก็เอาลูกน้อยมาอาบแดดในยามเช้า เป็ภาพที่หาดูได้ยาก เพราะในหมู่บ้านของเขาแม้ว่าจะเป็คนคนแก่ แต่หลายๆครอบครัวก็ยังคงต้องทำงานที่ทุ่งนาอยู่ น้อยมากที่จะได้อยู่บ้าน แต่คนในเมืองส่วนใหญ่ก็จะทำงานโรงงานมากกว่าทำงานที่ทุ่งนา กำลังซื้อและสภาพความเป็อยู่จึงดีกว่าคนตามชนบท
“พวกเขาทำอะไรกันอยู่หรือครับ?” หวังซื่อปินมองคนกลุ่มหนึ่งที่จับกลุ่มกันเล่นการพนันอย่างสนใจ เสียงเอะอะโวยวายเพราะเล่นเสีย และพาลจะไม่ยอมจ่ายเงิน
“รีบไปจากตรงนี้กันเถอะจ้ะ” หวังซื่อปินรีบพาลูกชายเดินให้พ้นจากบริเวณนั้น เพราะการพนันค่อนข้างเสรีและควบคุมยาก
“ครับ” เด็กชายวัย 5 ขวบทำตามอย่างว่าง่าย
เดินมาได้สักพักก็นึกขึ้นได้ว่าลูกชายยังไม่ได้กินมื้อเช้า เดินผ่านร้านขายปาท่องโก๋และโจ๊กก็หยุดเดิน สายตาเหลือบไปเห็นคนที่อยู่ข้างหลังกลืนน้ำลายอึกใหญ่ก็รู้สึกเอ็นดู จึงจูงมือน้อยๆเข้ามาข้างในร้านที่มีเด็กในร้านรอต้องรับอยู่ก่อนหน้านั้นแล้ว
“เชิญเลยครับๆ มีที่นั่งว่างพอดีเลย” เด็กในร้านเดินมาต้อนรับแขกที่มาใหม่อย่างนอบน้อม อาจจะเพราะเห็นสองแม่ลูกแต่งตัวสะอาดสะอ้าน คนเป็แม่แม้ว่าจะสวมใส่เสื้อผ้าที่เก่าหน่อย แต่ลูกชายกลับใส่ผ้าเนื้อดี ราคาคงไม่ต้องพูดถึง
“2 ที่จ้ะ” หวังเหยินหยวนหันไปบอกกับเด็กร้านโจ๊ก ส่วนเธอและลูกชายก็เดินตามเข้าไปยังที่นั่ง
“รับอะไรดีครับ”
“เอาปาท่องโก๋ 2 ตัว แล้วก็โจ๊กแปดเซียน 2 ที่จ้ะ” หวังเหยินหยวนสั่งอย่างคล่องแคล่ว ปาท่องโก๋ร้านนี้ตัวใหญ่และมีความยาวน่าจะเท่าแขนของเธอเลยด้วยซ้ำ
เมื่ออาหารมาเสิร์ฟ เ้าตัวน้อยถึงกับตาโตกับของกินตรงหน้า เขาเงยหน้าสบตากับแม่เป็เชิงขออนุญาต หวังเหยินหยวนยิ้มละมุนส่งไปให้ ไอร้อนพวยพุ่งส่งกลิ่นหอมคละคลุ้งไปทั่วออกมาจากถ้วยโจ๊ก ไม่รอช้าก็รีบตักโจ๊กร้อนๆเข้าปาก รสชาติความแปลกใหม่ที่ได้ลิ้มลอง ทำให้เด็กน้อยถึงกับใจเต้นแรง ละเลียดละไมเคี้ยวทุกคำเพื่อซึมซับเอาความหอมอร่อยเข้าไปในปาก รู้ดีว่าคงไม่มีโอกาสเช่นนี้บ่อยๆ กลับบ้านไปคงมีเื่ไปเล่าอวดเพื่อนๆ 3 วัน 7 วัน
“ระวังร้อน เป่าก่อนค่อยกิน” หวังเหยินหยวนบอกลูกชาย ส่วนตัวเองก็ใช้ช้อนคนเพื่อให้ระบายความร้อน เธอไม่ค่อยชอบกินของร้อนๆ จึงอยากจะรอให้มันเย็นกว่านี้เสียก่อน ระหว่างที่คนก็ตักเอาธัญพืชที่อยู่ในชามไปให้ลูกชาย เด็กวัยนี้กำลังกิน ส่วนตัวเองนั้นไม่เน้นแป้งสักเท่าไหร่ นึกขึ้นได้ว่าพกไข่ต้มมาด้วย 2 ฟอง จึงแบ่งให้ตนเองและลูกชายคนละฟอง
“ขอบคุณครับ” หวังซื่อปินยิ้มจนตาหยี มื้อนี้เป็มื้อที่อร่อยและตื้นตันใจมากที่สุด นี่สินะของอร่อยที่แม่ของเขาบอก
“กินเยอะๆนะจ๊ะ” หวังเหยินหยวนลูบหัวลูกชายเบาๆ ทอดมองเขากินด้วยความเอ็นดู
ใครจะไปคาดคิดว่าโจ๊กชามโตจะหมดไปภายในพริบตา รวมไปถึงปาท่องโก๋ชิ้นใหญ่ เด็กผู้ชายกินเยอะเื่นี้เธอพอจะทราบมาบ้าง แต่ไม่คิดว่าลูกชายจะกินเก่งขนาดนี้ เธอกลัวว่าปัญหาเื่ระบบการย่อยจะตามมาเสียมากกว่า คงต้องพาลูกชายเดินเที่ยวรอบเมื่อเป็การย่อยอาหารไปในตัว
หลังจากกินเสร็จก็จ่ายเงิน โจ๊กชามละ 5 เหมา ปาท่องโก๋คู่ละ 2 เหมา รวมแล้วร้านนี้เธอหมดเงินไปทั้งหมด 1 หยวนกับอีก 2 เหมา ราคานี้ถือว่าพอรับได้ เมื่อนึกถึงเงินที่ตนจะได้หลังจากนี้ เพราะเธอตั้งใจจะเอาของใช้เด็กพวกยาสีฟัน ครีมอาบน้ำออกมาขาย ก่อนจะมาสำรวจของในมิติพบว่ามีของพวกนี้อยู่มาถึง 10 ลัง หากจะเก็บไว้ให้ลูกชายใช้อีก 10 ปีถึงจะหมด สู้เอามาขายเพื่อต่อยอดไปทำอย่างอื่นยังจะดีเสียกว่า อีกไม่กี่ปีข้างหน้าเขาก็จะเป็เด็กโตไม่จำเป็ต้องใช้ของพวกนี้แล้ว
“ปินปิน ลูกนั่งรอแม่ที่นี่คนเดียวได้หรือเปล่า?” หวังเหยินหยวนถามลูกชายด้วยความลำบากใจ ใจหนึ่งก็เป็ห่วง แต่เธอยังมีภารกิจที่จะต้องไปทำให้แล้วเสร็จ จะได้พาลูกชายเดินเที่ยวรอบเมืองอย่างสบายใจ
“ได้ครับ” เด็กน้อยพยักแม้ภายในใจจะรู้สึกกลัว เสี้ยวความรู้สึกหนึ่งก็กลัวว่าแม่จะทิ้ง แต่เพราะที่นี่คือโรงพยาบาล เลยคิดว่าแม่น่าจะมาหาหมอตามนัด
“เด็กดี แม่ไปไม่นาน ถ้ามีคนมาถามลูกก็บอกเขาไปว่านั่งรอแม่ ห้ามไปกับคนแปลกหน้าเด็ดขาดเข้าใจหรือเปล่า?” ถึงเวลาที่จะไปจริงๆเธอกลับลังเล อาจจะเพราะเป็ครั้งแรกที่ลูกชายเข้ามายังสถานที่แปลกใหม่ เลยรู้สึกเป็ห่วงเขามากกว่าปกติ
“เข้าใจครับ” หวังซื่อปินยืนยันหนักแน่น ที่แท้แม่ของเขาก็จะเข้าไปตรวจที่โรงพยาบาลตามที่ตนเองเข้าใจ
หวังเหยินหยวนเข้าไปด้านในของโรงพยาบาล แต่อาศัยจังหวะชุลมุนที่ผู้คนเดินเข้า-ออก จากนั้นก็เดินไปอีกทางเพื่อไปยังตลาดมืด ตลาดที่เอาไว้ซื้อขายสิ่งของหายากที่ไม่มีตามท้องตลาด เพราะการซื้อของที่จำกัด ทำให้ความ้าและราคาค่อนข้างสูง
หากถามว่าทำไมถึงรู้จักคำว่าตลาดมืด มีใครที่ไหนบ้างที่ไม่ได้เรียนประวัติศาสตร์ของชาติตัวเอง? เธอเป็คนหนึ่งที่ถูกปลูกฝังให้รักชาติ เพราะกว่าจะมาเป็ประเทศมหาอำนาจ นำพาประชาชนออกจากความอดอยากนั้นไม่ใช่เื่ง่าย บรรพชนต้องเสียสละมากแค่ไหนลูกหลานรู้ดีที่สุด
หญิงสาวใช้เวลาขายของในตลาดมืดราวๆ 2 ชั่วโมง ป่านนี้ไม่รู้ว่าลูกชายจะเป็อย่างไรบ้าง คิดไม่ถึงเลยว่าของใช้จะมีราคาสูงขนาดนี้ อย่างยาสีฟันของเด็กเธอขายได้ราคาสูง ชิ้นละ 7 หยวน ส่วนแปรงสีฟันนั้นขายในราคา 3 หยวน ครีมอาบน้ำราคาดีที่สุด อาจจะเพราะมีปริมาณมากถึง 500 มิลลิลิตร เธอเลยตัดสินใจขายไปในราคา 10 หยวน ถึงกระนั้นก็ยังมีเศรษฐีใจปล้ำยอมทุ่มซื้อไปให้ลูกๆของพวกเขา หากจะเทียบกับราคาจริงที่ซื้อมาแล้วนั้น คงจะบอกว่าเทียบไม่ติดเลยสักนิด แต่หากจะมาวัดกันที่ความเป็อยู่และฐานเงินเดือนในตอนนี้ ก็คงต้องบอกว่าสมเหตุสมผล เพราะชนชั้นแรงงานค่าแรงขั้นต่ำน่าอยู่ที่ราว 30-50 หยวน เพราะฉะนั้นราคาที่ตนขายไปนั้นจึงคิดว่าเหมาะสมที่สุดแล้ว
ของใช้ที่กล่าวมานั้นขายไปทั้งหมด 2 ลัง นั่นหมายความว่าเธอขายแปรงสีฟันได้เงินมา 72 หยวน ยาสีฟันได้เงินมา 168 หยวน และครีมอาบน้ำได้เงินมา 240 หยวน รวมเงินที่ขายวันนี้ได้มาทั้งหมด 480 หยวน รวมกับเงินเก็บที่มี 170 หยวน กลายเป็ว่าในตอนนี้เธอมีเงินเก็บทั้งหมดอยู่ 647 หยวน กับอีก 2 เหมา หลังจากที่หักค่าอาหารเช้าที่กินกับลูกชายไปแล้ว
เมื่อมาถึงโรงพยาบาล เห็นลูกชายนั่งสัพพะหงกรอเธออยู่ก็รู้สึกสงสาร ไม่รู้ว่าพามาเปิดหูเปิดตาหรือลำบากกันแน่ เมื่อรู้สึกว่าเหมือนมีคนมายืนจ้องหน้า เด็กน้อยก็ลืมตาตื่น ภาพที่เห็นคือแม่ของเขากำลังยืนส่งยิ้ม ในมือถือของมากมาย เขาดีใจจนจะร้องไห้ เพราะรอแม่นานเกินไป ในใจก็กลัวจะถูกทิ้ง แต่แล้วความกลัวทั้งหมดก็มลายหายไปทันทีที่เห็นแม่ยืนอยู่ตรงหน้า
“แม่ครับ” เด็กน้อยกอดแม่ของเขาแน่น ความรู้สึกหวาดกลัว ความกังวลต่างๆถูกถ่ายทอดมาทางสายตาและแรงกอด
หวังเหยินหยวนวางสิ่งของทุกอย่างไว้ข้างตัว จากนั้นก็ย่อตัวลงเข้าไปสวมกอดลูกชาย ลูบหลังเขาเบาๆเพื่อปลอบโยน
“แม่กลับมาแล้ว ขอโทษที่ให้ลูกรอนานนะ” น้ำเสียงอบอุ่นโอบอุ้มจิตใจของเด็กชาย ความตื่นกลัวที่มีมลายหายไปจนหมดสิิ้น เหลือไว้เพียงความอบอุ่นที่มีให้แก่กันเท่านั้น
8K
