“ใช่ พี่เจียิแอบมาบอกว่าเขาเก็บเธอกลับมาที่บ้านแต่ที่บ้านเขาไม่มีอาหาร และยินดีทำงานกับพ่อฉันสองวันเพื่อแลกกับอาหาร”
เ้าอ้วนยัดหมั่นโถวอีกลูกใส่มือฮั่วเสี่ยวเหวิน เขาชอบฮั่วเสี่ยวเหวินมาั้แ่เด็กอยากให้คุณปู่สั่งสอนผู้ใหญ่ที่บ้านเธอทุกครั้งที่เห็นเธอถูกรังแก และนึกถึงฮั่วเสี่ยวเหวินเป็คนแรกเสมอเวลามีของอร่อย
“อาหารสองวัน? หมั่นโถวแค่สองลูกเนี่ยหรือ?”
ฮั่วเสี่ยวเหวินตาโต หมั่นโถวในมือร่วงตกพื้น
เธอไม่กล้าคิด หมั่นโถวเนื้อแห้งที่ตัวเองกินคือน้ำพักน้ำแรงของพี่เจียิ… เดี๋ยวนะ เขาให้เธอกินหมด แล้วเขาได้กินอะไร?
ฮั่วเสี่ยวเหวินดึงเ้าอ้วนไปถามอย่างกระวนกระวาย “พี่เจียิทำงานอยู่ที่ไหน?”
เ้าอ้วนเกาหัวเหมือนไม่อยากพูด ฮั่วเสี่ยวเหวินโมโหจนตาลุกเป็ไฟเธอะโถามว่า “ที่ไหน?โรงอิฐใช่หรือไม่!”
“อื้ม…”
เ้าอ้วนพยักหน้า ฮั่วเสี่ยวเหวินนิ่งงันไปครึ่งค่อนวัน
“ฮั่วเสี่ยวเหวิน ฮั่วเสี่ยวเหวิน เธออย่าโกรธสิฉันก็อยากห้ามพี่เจียิ แต่เขาจะไปให้ได้ ห้ามยังไงก็ห้ามไม่อยู่ ฉันฝากให้พ่อช่วยดูแลแล้ว”
เ้าอ้วนเป็พวกแก่แดด เขาได้ยินพ่อพูดให้ฟังมานานแล้วว่าเกิดอุบัติเหตุที่โรงอิฐทุกปีโดยเฉพาะตอนขนถ่ายอิฐขึ้นรถบรรทุก ผู้ชายคนอื่นในหมู่บ้านจึงไม่ยินดีที่จะทำงานนี้เท่าไรนัก
“ไม่ได้ ฉันจะไปโรงอิฐ พี่อ้วน พาฉันไปเถอะฉันไม่กินหมั่นโถวแล้ว ฉันขอคืน ฉันจะพาพี่เจียิกลับบ้าน เขาไปทำงานหนักขนาดนั้นกับพวกผู้ใหญ่ได้อย่างไรไม่ได้ ฉันต้องรีบไปเดี๋ยวนี้”
ฮั่วเสี่ยวเหวินลากเ้าอ้วนวิ่งออกไป แต่ยังไม่ทันผ่านพ้นประตูใหญ่ก็ต้องถูกเตะกลับมา
ฮั่วต้าซานยืนอยู่ตรงหน้า ในมือถือไม้เขี่ยฟืน เขาตวาดใส่เธอด้วยสีหน้าไม่พอใจ“ฮั่วเสี่ยวเหวินแกมันสำส่อนเหมือนแม่แกไม่มีผิด รู้จักหนีไปนอนกับไอ้ลูกหมาทั้งที่อายุแค่นี้ โตไปคงดีแต่ขายตัวฉันจะตีแกให้ตาย”
เ้าอ้วนเอาตัวมาบังฮั่วเสี่ยวเหวิน ไม้เขี่ยฟืนจึงฟาดลงบนหลังของเขาแทนเด็กหนุ่มเจ็บจนร้องโอดโอย เขาชี้ไปที่ฮั่วต้าซานกับยายแก่ฮั่วที่อยู่ด้านหลัง “ได้ พวกแกกล้าตีฉัน ฉันจะฟ้องคุณปู่ พวกแกโดนดีแน่”
ยายแก่ฮั่วหัวเราะชั่วร้าย “เอาสิ ไปเลย เขาจะได้เห็นว่าจางเจียิทำอะไรลงมือได้แม้กระทั่งเด็กหญิงอายุแค่นี้ วันหน้าจะแต่งงานได้อย่างไร!”
ฮั่วเสี่ยวเหวินโมโหเดือดดาลเมื่อได้ยินสิ่งนี้
ได้ กล้ามาใส่ร้ายพวกเธอถึงที่นี่ หากไม่สั่งสอนเสียบ้างคงยิ่งเอาใหญ่สินะ!
เธอผลักเ้าอ้วนให้พ้นทาง เอ่ยพูดน้ำตาคลอ “พี่อ้วน นี่เป็เื่ภายในครอบครัวฉันพี่รีบไปเถอะ อย่าทนถูกตีที่นี่เลย ต้องขอโทษพี่แล้วจริงๆ!”
พูดจบ เธอก็ทั้งผลักทั้งดันเ้าอ้วนออกจากลานบ้านไป เ้าอ้วนจึงวิ่งจากไปด้วยความโมโหพอหันกลับมาเธอก็ถูกฮั่วต้าซานจับยกคอเสื้อจนลอย แล้วกระชากเสื้อผ้าของเธอออก เขามองก่อนโยนเธอให้กับยายแก่ฮั่ว“แม่ลองดูสิว่าเสียของหรือยัง! จะอดได้เงินห้าร้อยหยวนหรือเปล่า!”
ยายแก่ฮั่วหยิกท้องฮั่วเสี่ยวเหวินอย่างแรง เจ็บจนฮั่วเสี่ยวเหวินน้ำตาไหลเธอต่อต้านไม่ได้ ตอนนี้มีแต่ต้องอดทน อดทนจนกว่าหัวหน้าหมู่บ้านจะมาเห็น
“สำส่อนเหมือนแม่ที่ไม่ได้เื่ของแกไม่มีผิด”
ยายแก่ฮั่วโยนฮั่วเสี่ยวเหวินลงพื้น ตามด้วยเตะระบายอารมณ์ใส่ฮั่วเสี่ยวเหวินเหลือบเห็นหัวหน้าหมู่บ้านกับชาวบ้านหลายคนกำลังวิ่งตรงมาทางนี้ เธอก็รุดเข้าไปกอดขายายแก่ร่ำไห้“คุณย่าอย่าให้หนูแต่งงานกับไอ้เป๋เลย เขาเป็คนไม่ดี เป็คนเลว หนูเห็นกับตาว่าเขานอนกับแม่ม่ายเฉินจากหมู่บ้านข้างเคียงถึงขนาดมีเืตกยางออกหนูไม่อยากแต่งงานกับเขา ฮือฮือ คุณพ่อ พ่อรีบตีหนูให้ตายเถอะ หนูจะไปหาคุณแม่ หนูจะไปหาคุณแม่!”
ยายแก่ฮั่วกระชากผมฮั่วเสี่ยวเหวินขึ้นมาตบสองครั้ง เธอแสดงสีหน้าดุร้าย“เงียบปากไปสินสอดห้าร้อยหยวนเพียงพอให้พวกเราอยู่ดีกินดี ทำไมแกต้องเอาแต่เกาะบ้านฮั่วของฉันด้วย!”
ฮั่วต้าซานก็โมโหเดือดดาลเช่นกัน เขาง้างมือเตรียมจะตี
“หยุดเดี๋ยวนี้! นี่มันอะไรกันปฏิรูปเปิดประเทศแล้วแต่ยังกล้าค้ามนุษย์ บ้านฮั่วอยากโดนดีใช่หรือไม่!”
ข้างหัวหน้าหมู่บ้านคือชายแปลกหน้าสองคน ทั้งสองมีสีหน้าไม่เป็มิตรทันทีที่ได้ยินคำว่าค้ามนุษย์
“นี่มันเื่ในครอบครัวพวกฉัน หัวหน้าหมู่บ้านไม่ต้องยุ่ง!”
ยายแก่ฮั่วหันมาแผดเสียงใส่อย่างไม่รับรู้ความผิดใดๆ
ฮั่วเสี่ยวเหวินเห็นดังนั้น จึงพุ่งเข้าไปกอดขาชายแปลกหน้าคนหนึ่ง“หนูไม่อยากแต่งงานฮือฮือ ไม่เอา ต่อให้โดนตีตายก็ไม่แต่งงานกับไอ้เป๋เด็ดขาด คุณอา คุณมีปืนใช่ไหมคะฆ่าหนูเถอะ หนูไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้ว”
ฮั่วเสี่ยวเหวินร้องไห้แทบขาดใจ สีหน้าของฮั่วต้าซานกับยายแก่ฮั่วเริ่มไม่สู้ดีแถวนี้มีแต่เพื่อนบ้านเรือนเคียง พวกเขาไม่อยากถูกคนพวกนี้นินทา
ยายแก่ฮั่วรุดจะเข้ามาตีแต่ถูกชายแปลกหน้าคนนั้นขวางไว้เขาย่อตัวลงอุ้มฮั่วเสี่ยวเหวินขึ้นมา โดยไม่รังเกียจดินโคลนบนตัวนางเลยแม้แต่น้อยเขาเอ่ยเสียงดังว่า “การทารุณกรรมเด็กนั้นเป็สิ่งผิดกฎหมายถ้านายอยากกินข้าวคุกนัก ฉันจะช่วยให้สมปรารถนาเอง”
“คิดว่ายิ่งใหญ่นักหรือ ปล่อยลูกสาวฉันลงมาเดี๋ยวนี้ไม่อย่างนั้นฉันจะไม่เกรงใจแล้ว!”
ฮั่วต้าซานเป็พวกฉลาดทันคน คำพูดของเขาทำให้อีกฝ่ายกลายเป็ฝ่ายผิดทันที
ฮั่วเสี่ยวเหวินจับคอเสื้อชายแปลกหน้าคนนี้ร้องไห้จนหายใจไม่ทันพลางแอบบ่นในใจว่าร่างกายนี้อ่อนแอชะมัด แค่แสดงละครยังเหนื่อยขนาดนี้
ตรงข้ามกับฮั่วต้าซาน ยายแก่ฮั่วใไม่น้อยเมื่อได้ยินว่าจะถูกนำไปประณาม
เธอเป็คนที่ผ่านยุคสมัยนั้นมาก่อน จึงรู้ซึ้งถึงความน่ากลัวดี
แต่ฮั่วต้าซานยังคงไม่ลดละ “หัวหน้าหมู่บ้าน ท่านอย่ามาขู่ให้ชาวบ้านแบบพวกฉันกลัวเลยจางเจียิลักพาตัวลูกสาวฉันไป อายุแค่นี้แต่กลับถูกย่ำยีเสียแล้ว แล้ววันหน้าลูกสาวฉันจะแต่งงานอย่างไรหัวหน้าหมู่บ้านต้องช่วยทวงความยุติธรรมนะครับ!”
ฮั่วเสี่ยวเหวินเห็นว่าเื่ราวพัวพันไปถึงจางเจียิก็ยิ่งร้องไห้หนักกว่าเดิม“คุณพ่อโกหกพี่เจียิเก็บหนูได้จากสุสานทีู่เาหนานซานต่างหาก!”
ได้ยินดังนั้น สีหน้าของชาวบ้านที่มามุงดูก็เริ่มเปลี่ยนไปเดิมทีทุกคนก็รู้กันอยู่แล้วว่ายายแก่ฮั่วนั้นชั่วร้ายราวกับไม่ใช่คน แต่นึกไม่ถึงว่าจะโหดร้ายได้ขนาดนี้ถึงขั้นนำหลานสาวตัวเองไปทิ้งที่สุสานหนานซาน นี่ไม่ต่างอะไรกับการปล่อยให้หิวตาย หรือหนาวตายเลยเฮ้อ เวรกรรมแท้ๆ
“หนูน้อย ไม่ต้องร้องไห้ บอกอามาว่าเกิดอะไรขึ้นอาจะปกป้องหนูเอง”
เฉินเทียนเหลยมาจัดการธุระที่หมู่บ้าน เดิมทีไม่อยากยุ่งเื่คนอื่นแต่เด็กผู้หญิงคนนี้หน้าตาคล้ายคนผู้หนึ่งมาก เขาจึงอดที่จะยื่นมือเข้ามายุ่งไม่ได้
493
