ระบบผู้ล้มเหลว

ตอนที่ 47 คนที่ยังจำซูผิงได้

ตึก…

ตัก…

เสียงนาฬิกาดังสม่ำเสมอ

ดังชัดขึ้นเรื่อยๆ

เหมือนกำลังนับถอยหลังบางอย่าง

ซูผิงยืนนิ่งอยู่บนชั้นห้า

เด็กผู้หญิงชุดขาวยังยิ้มอยู่ตรงบันได

ใบหน้าของเธอปกติ

แต่ยิ่งมองนานกลับยิ่งรู้สึกจำไม่ได้ว่าเมื่อครู่หน้าตาเป็นยังไง

ติ๊ง!

[เวลาเหลือก่อนสูญเสียตัวตน : 27 นาที]

ซูผิงหลับตา

สูดลมหายใจ

แล้วลืมตาอีกครั้ง

เขาไม่พยายามนึกชื่อใคร

ไม่พยายามฝืนความทรงจำ

เพราะยิ่งพยายาม…

ยิ่งเลือน

เขาจึงถามคำถามเดียว

“ถ้าฉันลืมทั้งหมด…”

“ฉันยังเป็นฉันไหม”

เด็กผู้หญิงเอียงหัว

ก่อนยิ้ม

“ทุกคนถามแบบนี้”

“แล้วสุดท้ายก็ขึ้นไป”

เธอชี้บันไดอีกครั้ง

ซูผิงมองอยู่ครู่หนึ่ง

ก่อนเดินผ่านเธอ

เด็กคนนั้นหยุดยิ้ม

“พี่ไม่ถามหนูเหรอ”

ซูผิงตอบเรียบๆ

“เธอไม่ได้อยากได้ของ”

เด็กผู้หญิงนิ่ง

ซูผิงพูดต่อ

“เธอกำลังหาใครสักคนจำเธออยู่”

บรรยากาศเงียบลง

ดวงตาดำสนิทของเด็กคนนั้นกระเพื่อมเล็กน้อย

แต่ซูผิงเดินต่อ

ขึ้นชั้นหก

ชั้นเจ็ด

ชั้นแปด

ยิ่งขึ้นสูง ผนังยิ่งมีรอยเขียนมากขึ้น

ตอนแรกเป็นตัวเลข

หลังๆ เริ่มเป็นข้อความ

[อย่าเชื่อว่าตัวเองอยู่คนเดียว]

[ถ้าลืมชื่อ จงจำเหตุผลที่มา]

[เวลาไม่ได้ถูกขโมย]

[เราเป็นคนให้มันไป]

ซูผิงหยุดตรงข้อความสุดท้าย

เขาไม่เข้าใจ

แต่รู้สึกคุ้น

ทันใดนั้น

เสียงหนึ่งดังขึ้นด้านหน้า

“มาช้ากว่าที่คิด”

ซูผิงเงยหน้า

ชั้นบนสุด

มีคนยืนอยู่

ชายหน้ากากเงิน

คนเดียวกับผู้เฝ้าประตู

แต่ครั้งนี้…

หน้ากากแตกครึ่ง

เผยใบหน้าด้านหนึ่ง

และทำให้ซูผิงชะงัก

เพราะใบหน้านั้น…

เหมือนเจ้าของเพลิงทมิฬคนก่อน

ชายคนนั้นมองเขา

ก่อนถาม

“ยังจำตัวเองได้ไหม”

ซูผิงเงียบ

อีกฝ่ายหัวเราะเบาๆ

“ดี”

“ยังพอเหลือเวลา”

เขาหันไปมองนาฬิกาขนาดยักษ์กลางห้อง

เข็มหยุดอยู่ที่

06:17

ชายหน้ากากเงินพูดต่อ

“รู้ไหมว่าทำไมเวลาหยุด”

ซูผิงส่ายหน้า

ชายคนนั้นมองเข็มนิ่งๆ

ก่อนตอบ

“เพราะวันนั้น…”

“มีคนพยายามย้อนกลับ”

ห้องทั้งห้องเงียบลง

ชายหน้ากากเงินยกมือแตะเข็ม

ภาพรอบตัวเปลี่ยนทันที

เมืองที่เคยมีผู้คน

หอคอยสีดำยังเล็กกว่านี้

และมีคนกลุ่มหนึ่งยืนอยู่

หนึ่งในนั้น…

คือชายหน้ากากเงิน

อีกคน…

คือเจ้าของเพลิงทมิฬคนก่อน

ชายหน้ากากพูดต่อ

“วันนั้น เขาอยากช่วยทุกคน”

“แต่เพลิงทมิฬเปิดประตูผิด”

ภาพเริ่มแตก

ผู้คนหายไป

เมืองพัง

เวลาเริ่มหยุด

เสียงเคาะเริ่มดัง

แล้วภาพดับ

ชายหน้ากากหันกลับมา

“ตั้งแต่นั้น…”

“คนที่ยังจำทุกอย่างได้”

เขามองซูผิง

“…เหลือแค่ข้า”

ติ๊ง!

[เวลาเหลือก่อนสูญเสียตัวตน : 10 นาที]

ชายหน้ากากยื่นมือออกมา

ในมือมีเข็มนาฬิกาสีเงิน

“เลือก”

“เก็บความทรงจำไว้”

“หรือเก็บพลังไว้”

ซูผิงขมวดคิ้ว

ชายหน้ากากพูดต่อ

“หอคอยไม่ให้คนเอาทุกอย่างไปพร้อมกัน”

ลมเย็นพัดผ่าน

เข็มนาฬิกาสีเงินส่องแสงเบาๆ

แล้วชายหน้ากากพูดประโยคสุดท้าย

“เลือกให้ดี…”

“เพราะคนที่เคยเลือกผิด…”

เขาหันไปมองท้องฟ้าด้านนอก

“…ตอนนี้กำลังเคาะประตูอยู่”

……จบตอน……

ตอนต่อไป : ตอนที่ 48 — สิ่งที่ซูผิงเลือกทิ้ง