แม้สีหน้าจะนิ่งเฉย แต่ข้างในกำลังโห่ร้องยินดีราวกับมีงานเทศกาล เตชินท์ยืนมองความสำเร็จเล็ก ๆ ของเขาที่อยู่บนแผ่นกระดาษที่มีลายเซ็นทั้งสิบคน แต่สัญญานี้เป็เพียงความสำเร็จขั้นแรกเท่านั้น จะสำเร็จจริง ๆ ก็ต่อเมื่อได้รับค่าธรรมเนียมมาเป็ตัวเงินแล้วต่างหาก
แต่ปัญหามันอยู่ตรงที่เตชินท์เลือกรับเป็เงินสดเท่านั้น แน่นอนว่าเตชินท์ย่อมรู้ว่าคงมีน้อยคนนักที่จะพกเงินสดเดินไปมาในโลกที่เต็มไปด้วยสัตว์อสูรเช่นนี้ เขาจึงให้เวลาทุกคนมายื่นจ่ายเขาได้ในวันรุ่งขึ้นแทน หากไม่นำมาจ่ายตามกำหนด สัญญาที่เซ็นเพื่อเข้าร่วมกองกำลังของเขาก็จะถือเป็โมฆะ ส่วนคนที่คิดว่าตนเองมีความสามารถล่าสัตว์อสูรขั้นวิวัฒนาการมาจ่ายแทนเงินสด ต่างก็ออกเดินทางไปตามล่าสัตว์อสูรกันทันที
ต่อให้ย้อนกลับไปยังชีวิตที่เขาอายุเกือบสี่สิบปี เตชินท์ก็ยังเลือกใช้วิธีนี้ แม้จะมีระบบป้องกันตัวตนที่ทันสมัยแล้วก็ตาม แต่เทคโนโลยีที่เื้ัจะมีต้องใช้มนุษย์ควบคุม สุดท้ายก็ต้องพ่ายแพ้ต่ออำนาจอิทธิพลอยู่ดี การรับเป็เงินสด ไม่นำเข้าระบบ ย่อมเป็หนทางที่เล็ดลอดสายตาได้ดีที่สุดเสมอ
แม้แต่โจเซฟยังยอมรับถึงความฉลาดและรอบคอบเกินวัยของเตชินท์ ตอนนี้เขาชักไม่แน่ใจแล้วว่าเตชินท์อายุเท่าไรกันแน่ ในสายตาของโจเซฟตอนนี้รู้สึกเหมือนเตชินท์มีประสบการณ์โชกโชนเกินหน้าตาที่ดูเป็เพียงเด็กวัยรุ่นอย่างที่ตาเขาเห็น
การบังคับให้ทุกคนจ่ายเป็เงินสดเช่นนี้ นับเป็วิธีที่ฉลาดมาก ๆ เพราะมันยากที่จะติดตามตัวตนเตชินท์ในโลกได้ ทั้งยังเลี่ยงปัญหาภาษีได้อีก วัยของเตชินท์ในสายตาของโจเซฟดูไม่น่าจะรู้เื่อะไรพวกนี้เลย ตอนนี้เขาเริ่มไม่แปลกใจแล้วว่าทำไมเตชินท์ถึงสามารถยึดหมู่บ้านก็อบลินขั้นสามแห่งนี้ได้ เพียงแต่เขายังคิดไม่ออกถึงวิธีที่เตชินท์ใช้ในการยึดครองหมู่บ้านแห่งนี้มาได้อย่างไร
“ดูมีความสุขกันเหลือเกินหลังเลือกหักหลังลูกพี่ซานเชส”
ชายตัวโตยังกับหมีคนหนึ่งกำลังยืนประจันหน้ากับโจเซฟ ด้านหลังของเขามีจำนวนคนมากกว่ากับกลุ่มของโจเซฟถึงสองเท่า
“มาเร็วกันจริง ๆ” เตชินท์พูดกับตัวเอง เขากำลังมองดูการเผชิญหน้ากันของผู้บุกรุกกับกองกำลังป้องกันตนเองของเขาจากกระโจมใหญ่ที่สุด เตชินท์รู้อยู่แล้วว่าสิ่งนี้ต้องเกิดขึ้นไม่ช้าก็เร็ว เพียงแต่เขารู้สึกเซ็งอารมณ์ตรงที่อีกฝ่ายมาเร็วเกินไป เป็เพราะเขายังคงติดอยู่กับภารกิจประจำวันห้ามออกนอกเขตหมู่บ้าน เขาเหลือเวลาอีกไม่กี่สิบนาทีเท่านั้นเขาก็จะหลุดพ้นจากภารกิจประจำวันเฮงซวยนี้เสียที
“กรุณากลับไปด้วยครับ คุณไนท์” โจเซฟสีหน้ามืดมนขณะกล่าวต่อว่า “และพวกเราไม่ได้ทรยศคุณ”
ไนท์ตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่เดือดดาลว่า “เื่นั้นแกต้องไปตอบคำถามกับบอสซานเชสเอง ฉันมีแค่หน้าที่พาพวกแกกลับ และทำลายหมู่บ้านนี้ ฮ่าฮ่าฮ่า”
เกิดเสียงหัวเราะชอบใจตอบรับกับชายร่างหมี แต่ฝั่งโจเซฟยิ่งมีสีหน้ามืดมนลง แต่โจเซฟก็ยังพูดอย่างใจเย็นว่า “ฉันขอเป็ตัวแทนกลับไปกับพวกคุณเอง”
“ตอนซมซานมา บอสซานเชสอุตส่าห์ใจดีช่วยพวกแกอย่างเต็มใจ แต่พอจะไป กลับบอกไม่มีอะไรติดค้างกันแล้ว มันไม่ดูง่ายไปหน่อยหรือยังไง?” ไนท์แยกเขี้ยวใส่
“พวกแกก็ได้ค่าธรรมเนียมมหาโหดไปตามที่พวกแก้าไปแล้วไง วัน ๆ พวกเราแทบไม่ได้อะไรจากการล่าทั้งวันเพื่อเอามาประเคนให้พวกแกตลอด ยังจะเอาอะไรอีก!” ฮงอดรนทนไม่ไหวแล้ว เขาพูดแทรกขึ้นมาอย่างเดือดดาล
“คุณ้าสิ่งใดเพื่อแลกกับอิสรภาพของพวกเราจากพวกคุณ” โจเซฟพูดด้วยสีหน้าจริงจัง เขาไม่้านำความเดือดร้อนมาให้กับที่แห่งใหม่ที่เขาย้ายมา
“อยากได้อิสระอย่างนั้นเหรอ? ไม่อยากเลย” ไนท์ยักไหล่ ก่อนจะแสยะยิ้มออกมาขณะกล่าวต่อว่า “ก็แค่ช่วยพวกฉันยึดหมู่บ้านแห่งนี้ แล้วจากนั้นจะไปไหนก็ไป”
นั่นไม่ใช่อิสระ นั่นมันคือการผูกมัดทางอ้อม เพราะแถบนี้โจเซฟเองก็รู้ว่ามีเพียงหมู่บ้านของเตชินท์เท่านั้นที่ไม่ถูกซานเซสครอบงำ หากจะมีว่างก็เป็หมู่บ้านระดับที่โหดร้ายเกินกว่าที่พวกเขาจะช่วยกันยึดครองมาเป็ของตัวเอง
“ฉันคิดว่าฉันให้คุณมามากเกินพอแล้ว” โจเซฟพูดด้วยสีหน้าที่ตึงเครียด และไม่วายที่จะมีคนพูดแทรกขึ้นมา แต่หนนี้เป็หญิงสาวที่เตชินท์เคยเห็นในกลุ่มของโจเซฟเมื่อวาน เธอพูดออกมาด้วยความเดือดดาลว่า “บรู๊ค เราอุตส่าห์ปล่อยผ่านที่แกฆ่าเขา แล้วทีนี้จะมาทวงบุญคุณอะไรกันอีก”
“ช่วยไม่ได้ก็เด็กมันขัดขืนบอสเองนี่นา แทนที่จะนอนนิ่ง ๆ ทำตามที่บอสสั่ง” ไนท์ยักไหล่ขณะพูดด้วยน้ำเสียงดูแคลน
ตอนนี้เตชินท์เข้าใจคำว่าไร้ซึ่งความยุติธรรมของโจเซฟแล้ว แต่ชีวิตก็เป็แบบนี้แหละ ยิ่งอ่อนแอยิ่งหาคำว่ายุติธรรมยาก โดยเฉพาะในมิติมาตุภูมิที่ความแข็งแกร่งคือทุกอย่าง ทางเดียวที่ผู้อ่อนแอจะหาความยุติธรรมได้คือต้องแข็งแกร่งกว่าจนเอาชนะฝ่ายที่ตนเคยฝ่ายแพ้ได้เท่านั้น เพราะความยุติธรรมเป็สิทธิ์อันชอบธรรมของผู้ที่ชนะ
“ว่าไงตกลงจะช่วยฉันยึดหมู่บ้านนี้หรือจะยอมเป็ผีเฝ้าหมู่บ้านแห่งนี้” ไนท์คำรามออกมาพร้อมกับทุกคนที่มาพร้อมกับเขาเรียกอาวุธิญญาอสูรประจำตัวออกมาเพื่อข่มขู่
สถานการณ์ตึงเครียดสุดขีด โจเซฟรู้สึกแย่ที่พาปัญหามาให้กับหัวหน้าหมู่บ้านคนใหม่ที่เขาหวังมาพึ่งพา ตอนนี้ในหัวของเขาคิดอยู่อย่างเดียวคือต้องพาปัญหาไปจากที่นี่
“พวกเราทุกคนยอมกลับไปที่หมู่บ้านต้นหอมแล้ว ได้โปรดอย่ายุ่งกับหมู่บ้านนี้” โจเซฟประกาศออกมา แม้คนอื่น ๆ ไม่อยากกลับไปหมู่บ้านต้นหอมตามคำของโจเซฟ แต่ทุกคนก็รู้ว่าไม่มีหนทางที่ดีไปกว่านี้แล้ว
อย่างไรก็ตามโจเซฟรู้ว่ามันคงไม่ง่ายอย่างที่เห็น เขาจึงตัดสินใจเรียกิญญาอสูรอาวุธประจำตัวออกมา เพราะดูเหมือนไนท์จะจริงจังกับการเข้ายึดที่นี่
“ดูเหมือนแกจะเลือกเ้าของหมาตัวใหม่สินะ” ไนท์แสยะยิ้มมองอย่างดูถูกเมื่อเห็นโจเซฟเริ่มเรียกอาวุธิญญาอสูรประจำตัวออกมา
เมื่อการเจรจาไม่สำเร็จ หนทางเดียวที่เหลือคือสู้จนกว่าจะตายกันไปข้าง
โจเซฟตัดสินใจที่จะรับผิดชอบกับปัญหาที่ตัวเองพามา เพราะเขาเองได้ลั่นวาจาไว้แล้วด้วย แม้จะจัดการทั้งหมดไม่ได้ แต่อย่างน้อยก็ลดจำนวนหรือให้อีกฝ่ายล่าถอยกลับไปก็ยังดี
ในขณะเดียวกัน เตชินท์ก็กำลังมองดูสถานการณ์อยู่เช่นกัน เขาไม่มีความคิดอยู่เลยว่าตัวเองจะพ่ายแพ้ให้กับผู้บุกรุก เพียงแต่ที่เขายังเงียบอยู่เป็เพราะเขายังให้โอกาสอีกฝ่ายกลับไปอย่างมีชีวิต และ้าดูว่าคนอย่างโจเซฟที่เขาเลือกเป็คนเช่นไร
แน่นอนว่าโจเซฟสอบผ่านในด้านนิสัย แต่ก็มีอีกอย่างที่เขาอย่างเห็นและเรียนรู้เพิ่มเติมเกี่ยวกับโจเซฟอีก เตชินท์จึงเลือกที่จะยังไม่ยื่นมือเข้าไปช่วยในเวลานี้
ฝืมือการต่อสู้ของโจเซฟคืออีกสิ่งที่เตชินท์้ารู้ เตชินท์ไม่ได้สนใจเลยว่าใครจะอยู่ใครจะตาย ต่อให้โจเซฟตาย สำหรับเตชินท์แล้วมีความหมายเพียงแค่ลูกค้าของเขาลดน้อยลงเท่านั้น เพราะไม่ว่าโจเซฟจะเอาชนะอีกฝ่ายได้หรือไม่ก็ตาม ผลสุดท้ายสำหรับผู้บุกรุก มีแต่คำว่า ‘ตาย’ สถานเดียวเท่านั้นในพจนานุกรมของเตชินท์
“แกคิดดีแล้วใช่ไหมโจเซฟที่คิดหันคมดาบมาหาพวกเราแบบนี้?” ไนท์เลียริมฝีปากราวกับเสือที่หิวกระหายจ้องมองเหยื่ออันโอชะ
“ในเมื่อขอให้พวกคุณกลับกันดี ๆ ไม่ได้ แน่นอนว่านี่คือคำตอ...”
เคร้ง!!
ไม่ทันทีที่โจเซฟจะทันพูดจบ ไนท์กระโจนเข้าใส่พร้อมพาดอาวุธที่ดูเหมือนค้อนปอนด์ทุบลงใส่โจเซฟ แต่โจเซฟก็ไวพอที่จะยกหอกที่อยู่ในมือขึ้นมาขัดขวางการฟาดค้อนลงมาใส่หัวตัวเองได้ทัน
ราวกับเสียงการปะทะกันของค้อนกับด้ามหอกเป็ระฆังเริ่มสัญญาณการต่อสู้ ทุกคนที่อยู่รอบ ๆ เริ่มบุกตะลุยโจมตีอีกฝ่ายทันที
หยุดเดี๋ยวนี้!!
แม้เสียงแห่งการต่อสู้จะดัง แต่เสียงประกาศดังลั่นมาจากภายในหมู่บ้านกลับดังกว่าจนทุกคนต้องหยุดตามคำสั่ง ชายผมสีทองแดงในชุดต่อสู้เริ่มต้นจากดาวโลกปรากฏตัวท่ามกลางความสิ้นของเหล่าสมาชิกใหม่ของหมู่บ้าน
แม้จะไม่รู้ว่าอีกฝ่ายเป็ใคร แต่ไนท์ก็พอจะเดาได้ว่าบุรุษผู้ที่เพิ่งแสดงตัวออกมาน่าจะเป็เ้าของหมู่บ้านแห่งนี้อย่างแน่นอน
“ในที่สุดที่โผล่หัวออกมา” ไนท์แสยะยิ้มอันน่าเกลียดพร้อมกล่าวอย่างดูถูกว่า “ยังเด็กอยู่เลยนี่หว่า ไอ้เราก็นึกว่าจะหนีกลับไปดูดนมแม่ที่บ้านแล้วเสียอีก”
“คุณไม่จำเป็ต้องเข้ามาช่วยหรอกครับ เื่นี้ไม่ใช่ปัญหาของคุณ ฉันจะแก้ปัญหานี้กันเองตามที่เคยให้สัญญาไว้” โจเซฟรีบแทรกขึ้น เขามองเตชินท์ด้วยแววตาที่จริงจังแต่ก็มีความสิ้นหวังอยู่ในนั้น
“ทำไมฉันจะไม่เกี่ยว?” เตชินท์เลิกคิ้วถามโจเซฟ เขากล่าวต่อว่า “ทุกคนที่นี่เซ็นสัญญาเข้าร่วมกองกำลังป้องกันตนเองของฉันแล้ว เพราะฉะนั้นทุกปัญหาที่เกิดขึ้นกับพวกนาย มันก็คือปัญหาของฉันเช่นกัน ส่วนฉันจะเข้ามาช่วยหรือไม่ก็เป็เื่ที่ฉันจะตัดสินใจเอง”
“กองกำลังป้องกันตนเอง?” ไนท์ขมวดคิ้วอย่างสงสัย แล้วเขาก็กล่าวต่ออย่างฉุนเฉียวว่า “กล้าดียังไงมาแย่งคนของบอสซานเชสไป”
“แย่ง?” เตชินท์ทวนคำก่อนจะหันไปถามโจเซฟและพรรคพวกว่า “พวกนายเคยไปเซ็นสัญญาเป็ทหารกับบอสอะไรนั่นงั้นเหรอ?”
ทุกคนส่ายหัวพร้อมกันโดยมีโจเซฟเอ่ยออกมาเพื่อย้ำคำตอบว่า “ไม่เคย”
“แล้วฉันเคยไปชักจูงหรือบังคับพวกนายให้เซ็นสัญญากับฉันไหม?” เตชินท์ถามอีกครั้ง
“ไม่” ทุกคนดูพร้อมใจกันตอบ แม้ในใจทุกคนจะรู้สึกเหมือนโดนแกมบังคับ แต่ทุกคนยินดีที่จะเซ็นสัญญากับเตชินท์มากกว่า
“เห็นไหม? พวกเขาไม่เคยเซ็นสัญญากับแกหรือบอสอะไรที่ว่านั่น ในทางกลับกันพวกเขาเลือกเซ็นสัญญากับฉันเอง แล้วแบบนี้ฉันไปแย่งพวกเขามาจากแกตรงไหน?” เตชินท์เห็นไนท์กัดฟันอย่างขุ่นเคืองแต่ก็ไม่มีคำใดโต้เถียงออกมา
“อย่างที่บอกไป พวกเขาเป็คนของฉัน เพราะฉะนั้นมันก็เป็หน้าที่ของฉันที่ต้องปกป้องพวกเขา” เตชินท์ยักไหล่ขณะพูด แต่แล้วเขาเปลี่ยนมาใช้น้ำเสียงที่แสนจะเ็าเมื่อกล่าวต่อว่า “เพื่อให้เื่นี้จบลงด้วยดี ฉันจะให้โอกาสครั้งสุดท้ายเพื่อให้แกจากไป แล้วจะได้ไม่ต้องมีใครตายจากเื่นี้”
“โอกาสครั้งสุดท้าย? ฮ่าฮ่าฮ่า” ไนท์หัวเราะอย่างบ้าคลั่ง แล้วเขาก็แสยะยิ้มออกมายังกับคนบ้ากระหายเืและพูดว่า “ดูเหมือนแกจะไม่เจียมกะลาหัวเลยสินะว่ากำลังพูดอยู่กับใคร”
“ไอ้โง่คนหนึ่งล่ะมั้ง” เตชินท์สวนกลับทันที
ั์ตาดำของโจเซฟหดเล็กลงด้วยความตกตะลึงกับคำพูดของเตชินท์ทันที นี่มันคำประกาศาชัด ๆ เขาไม่รู้ว่าเตชินท์ไปเอาความมั่นใจนี้มาจากไหน หากแค่เพียงสามารถยึดครองหมู่บ้านแห่งนี้ได้แล้วทึกทักไปเองว่าตัวเองเก่งจนสามารถเอาชนะทุกคนบนโลกได้ เขาก็รู้สึกแย่ที่มองเตชินท์ผิดไป
ไม่ได้การ เขาต้องหยุดเื่นี้เพื่อช่วยเด็กหนุ่มผมทองแดงผู้ที่ยังไม่รู้ประสีประสาคนนี้
“ฆ่ามัน!” ดูเหมือนจะสายเกินกว่าที่โจเซฟจะทำอะไรได้ทัน ไนท์ได้คำรามออกมาอย่างเดือดดาลเสียแล้ว
เกิดเสียงลุกฮือดังขึ้นทันที บรรดาลูกน้องราวสิบกว่าคนบุกตะลุยฝ่ากลุ่มโจเซฟที่ยืนขวาง แต่ก็ทำได้แค่ยืนจริง ๆ เพราะพวกเขาแทบไม่กล้าออกอาวุธกับอีกฝ่าย พวกเขาไม่มั่นใจว่าเตชินท์จะรอดไป หากพ่ายแพ้พวกเขาหวังให้โทษหนักกลายเป็เบาก็ยังดี
ในขณะที่เหล่าลูกน้องของเขากำลังพุ่งทะยานเข้าหาเตชินท์ ในเวลาเดียวกันไนท์ประกาศออกมาว่า “ยังมีเวลา หากแกยอมมอบมณีเ้าบ้านมา ฉันจะสั่งให้ทุกคนหยุดทันที”
แต่เตชินท์กลับยืนนิ่งเฉยราวกับคนที่ไม่ได้ยินข้อเสนอที่ไนท์เสนอออกมา ไนท์แสยะยิ้มอย่างชอบใจขณะกล่าวว่า “กลัวจนขยับไม่ได้เลยหรือไง? จะหนีก็สายเกินไปแล้ว ไว้ฉันค่อยเอาจากศพของแกก็ได้”
แม้แต่โจเซฟก็ต้องหรี่ตามองอย่างสงสัยเพราะท่าทีของเตชินท์ดูใจเย็นเกิน แม้แต่อาวุธเตชินท์ก็ไม่เรียกออกมา แถมจู่ ๆ เตชินท์กลับยิ้มที่เหมือนรอยยิ้มปีศาจออกมา
กดใจหรือคอมเมนต์เป็กำลังใจกันด้วยนะครับ
![กุหลาบสีน้ำเงิน [ An impossible love ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1699935822_14358791.webp)
2K
![ถูกอัญเชิญมาเป็นนักฆ่าในต่างโลก (Yobidasareta Satsurikusha) [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1587287833_34684722.webp)
