ตำนานแม่ทัพจักรพรรดิสยบใต้หล้า

สิ้นเสียงร่างของโคก็เดินออกจากลานฝึกในอย่างรวดเร็วร่างเขาตรงดิ่งไปที่ประตูทางออกของตระกูลอย่างช่วยไม่ได้แม้มันจะไม่ค่อยห่างจากตำหนักไข่มุกาสวรรค์ของเขามากนักแต่โคกลับไม่เคยมีโอกาสได้ออกไปเยียบพื้นดินอีกฟากหลังประตูนั้นเลยสักครั้ง
ซึ่งไม่ใช่เพราะเขาไม่ทำแต่เป็นเขาต่างหากที่ทำไม่ได้เพราะภายใต้สายตาของมารดาแค่คิดที่จะก้าวไปหนทางก็เป็นศูนย์แม้แต่พ่อบ้านดาเวนที่ยอมเขาไปเสียทุกเรื่องยังไม่สามารถให้เขาออกไปได้มันช่างย่ำแย่ยิ่งนัก
แต่ไม่ใช่กับตอนนี้ในที่สุดโคก็นำพาร่างของตนเองมาอยู่ในจุดนี้ได้และพบกับโลกใบใหม่ที่เต็มไปด้วยความยิ่งใหญ่อย่างแท้จริงทั้งสิ่งก่อสร้างมากมายที่ขึ้นมาราวกับดอกเห็ดทั้งสถาปัตยกรรมที่ดูแปลกตาไปจากในยุคของเขายิ่งนักทั้งหมดนี้ล้วนแต่ทำให้หัวใจของโคเต้นรั่วอย่างไม่ควรจะเป็น
“ดูเหมือนว่าพื้นที่เขตเหนือจะถูกดูแลโดยตระกูลชาฮานอย่างนั้นสินะ”คำพูดนี้ของโคเป็นจริงที่สุดเขตเหนือที่ติดอยู่กับป่าหมื่นโลหิตอันเต็มไปด้วยสัตว์อสูรมากมายอาศัยอยู่ไหนเล่าจะมีใครกล้ามาอยู่ถ้าไม่ใช่เพราะว่ามีตระกูลชาฮานเป็นปราการป้องกัน
“เอาละข้าเองก็ไม่มีจุดหมายด้วยสิอย่างนั้นเดินไปเรื้อยๆก็แล้วกัน”คิดได้เช่นนั้นร่างของโคก็ก้าวเท้าออกไปอย่างไรจุดหมายด้วยท่วงท่าที่ดูสบายเป็นอย่างมากในที่สุดเขาก็ไม่ต้องพบกับกลิ่นอายฆ่าฟันเช่นนั้นอีกแล้วแม้ว่าตำหนักไข่มุกโลหิตสวรรค์ของจะถูกปิดกั้นด้วยแร่อะไรบางอย่างก็เถอะแต่ใครจะไปอยู่แต่ในตำหนักกัน
เรียกได้ว่าตลอดระยะเวลา 1 ปีที่โคได้รับอนุญาตให้เที่ยวเล่นได้ภายในตระกูลเขาก็ล้วนแต่เดินออกไปแล้วทุกที่เว้นไว้เสียแต่ดินแดนต้องห้ามของตระกูลเท่านั้นที่เขาไม่ได้รับอนุญาตให้เดินไปและก็ไม่คิดที่จะเดินไปเด็ดขาดในช่วงเวลานี้เพราะกลิ่นอายที่แพร่ออกมามันเหนือล้ำยิ่งนัก
ทุกวันที่เดินผ่านเขาจำเป็นต้องเตือนตัวเองอย่างเสมอว่าห้ามเข้าไปเพราะจิตใจของเขาอยากจะล่วงล้ำเข้าสู่พื้นที่ต้องห้ามเต็มแก่แต่ติดว่าเขาทำไม่ได้ในตอนนี้
“นายน้อยท่านสนใจเม็ดยาบ่มพลังหรือ?”
“นายน้อยมาร้านข้าดีกว่าอาวุธมากมายล้วนแต่รอท่านเป็นเจ้าของ”
เสียงเรียกลูกค้ามากมายดังออกมาต่อเนื่องและไม่ต้องแปลกใจเลยที่ทำไมพ่อค้าเหล่านี้จึงเรียกเขาว่านายน้อยนี่ไม่ใช่เพราะเขาล่วงรู้ถึงฐานะนายน้อยตระกูลชาฮานแต่อย่างใดเพียงแต่ชุดที่เขาสวมใส่อยู่นั้นมันดูหรูหราเกินกว่าที่คนสามัญเขาจะใส่กัน
“ไม่ละข้ายังไม่ต้องการอะไรในตอนนี้”โคกล่าวปัดไปอย่างช่วยไม่ได้เพราะหากมีพ่อค้าทั้ง 2 คนมาตามราวีเขาไม่เลิกเห็นทีการเดินครั้งนี้คงหมดสนุกเป็นแน่แท้
เมื่อทั้ง 2 ได้ยินก็ได้แต่จำใจเดินถอยห่างออกไปอย่างช่วยไม่ได้ก่อนที่จะปั้นหน้ายิ้มแย้มไปหาชายอีกคนที่สวมใส่ไปด้วยเครื่องประดับจำนวนมาก
ทั้งเม็ดยา อาวุธ เครื่องกัน ล้วนแต่หาได้จากที่นี่นับว่าอาณาจักรมังกรฟ้านับว่าก้าวหน้าอย่างแท้จริงผิดกับยุคของโคยิ่งนักที่เม็ดยากว่าจะหาได้แต่ละเม็ดล้วนแต่ต้องจ้างวานแต่นักปรุงยาทั้งสิ้นแต่ซึ่งไม่ใช่กับเขาที่มีคนคอยให้เม็ดยาบ่มพลังเขาอยู่ตลอดไม่เคยขาด
นึกถึงตอนนี้จิตใจของโคก็เต็มไปด้วยหมอกเมฆแห่งความโศกเศร้าที่เข้าปกคลุมเพราะนางคือภรรยาเพียงคนเดียวของเขาในชาติที่แล้วนางผู้เป็นถึงเทพโอสถอนาคตย่อมรุ่งโรจแต่กลับเลือกมาตกตายพร้อมกับตัวของเขา
“ถ้าเจ้าอยู่คงจะดีไม่น้อยเลยทีเดียว..”โคได้แต่ครุ่นคิดอยู่ในใจก่อนก้าวออกไปอย่างเลือนลอย
ตุบ ... และเหตุการณ์ไม่คาดคิดก็เกิดขึ้นโคได้ก้าวไปชนเด็กที่อายุเท่ากันกับเขาเข้าอย่างจังแต่ด้วยร่างกายที่แข็งแกร่งผิดมนุษย์จึงได้ส่งร่างของหนูน้อยคนนั้นกระเด็นออกไปแต่เพียงผู้เดียวทิ้งไว้เพียงแต่ร่างของโคที่ตั้งตระหง่านอยู่มิต่างจากราชัน
“ขอ....”ยังไม่ทันจะเอ่ยอันใดออกมาหัวใจของโคก็พลันเต้นขึ้นอย่างรวดเร็วหัวของสมองของเขานั้นแทบจะเป็นบ้าเมื่อพบเจอกับสิ่งที่เกิดขึ้นมือไม้ของเขาสั่นเทาไม่อาจควบคุมน้อยครั้งยิ่งนักที่โคจะแสดงอาการเช่นนี้ออกนี้น้ำตาของเขาเริ่มๆปรากฏ
“ขอโทษขอรับนายน้อยเป็นข้าเองที่ไม่ดูทาง”ครอบครัวของหนูน้อยคนนั้นเอ่ยออกมาด้วยความตกใจอย่างถึงที่สุดแม้ว่าบุตรชายของเขาจะเป็นฝ่ายที่ได้รับบาดเจ็บและเป็นโคเองที่เดินมาแบบไม��ระวังแต่เขากลับไม่แม้แต่จะเอาผิดซ้ำยังคุกเข่าขอขมาเขาที่เป็นเด็ก 5 ขวบ....มันถูกแล้วหรือ?
“นายน้อยพวกข้าผิดไปแล้วนายน้อยโปรดให้อภัยชุดของท่านเป็นรอยจากบุตรชายของข้าโปรดนายน้อยลงโทษข้าเถอะ”หญิงสาววัยกลางคนยังไม่ที่โคจะทำอะไรด้วยซ้ำน้ำตาของนางก็ค่อยๆร่วงออกมาอย่างไม่อาจควบคุม
นี่แทบจะทำให้โคต้องเป็นบ้าแต่ถ้ามองสำรวจพวกเขาดีๆแล้วโคก็พอที่จะเข้าใจเขาจึงได้แต่พยายามควบคุมอารมและเอ่ยถามออกไป“พวกเจ้าไม่ใช่คนที่นี่?”
แน่นอนว่านี่ย่อมถูกต้องคนของในอาณาจักรมังกรฟ้าไหนเลยจะทำเช่นนี้แม้ว่าเขาจะไม่ค่อยรู้อะไรมากนักเกี่ยวกับอาณาจักรแต่หนังสือที่อ่านมาย่อมเพียงพอแต่การใช้ชีวิตและประเภทของคนในอาณาจักรมังกรฟ้าไม่มีทางทำเช่นนี้แน่แม้จะไปเดินชนองค์ชายสักพระองค์หนึ่งเข้า
“พวกข้าเพิ่งเดินทางเข้าอาณาจักรเป็นคนแรกโปรดนายน้อยให้อภัยชุดของท่านพวกเราขอทดแทนด้วยเงินได้หรือไม่”ไม่รอช้าร่างกำยำของชายวัยกลางคนก็หยิบเอาถุงเงินที่มีอยู่เพียงน้อยนิด 3 เหรียญเงินแต่สำหรับครอบครัวนี้คงจะมหาศาลเหนือประมาณเพราะมันสามารถประทังชีวิตของพวกเขาทั้งครอบครัวได้อย่างน้อยๆก็ 3 วัน
ผู้คนที่เดินผ่านมาเพียงแต่ให้ความสนใจกับสิ่งที่เกิดขึ้นเพียงเล็กน้อยก่อนจะเดินจากไปเพราะเหตุการณ์เช่นนี้ไม่ใช่ครั้งแรกที่เกิดขึ้นซึ่งพวกเขาทำได้แต่เพียงปล่อยผ่านและช่วยเหลือในภายหลัง
“อะไรกันพวกเจ้าขวางทางนายน้อยอยู่ได้เงินพวกนั้นเจ้าก็กลับเอาไว้เถอะ”พ่อค้าคนหนึ่งเป็นคนเอ่ยออกมากะแค่การเดินชนมันจำเป็นต้องทำถึงขนาดนี้เลยหรือ?ในความคิดของพวกเขาจึงไม่แปลกที่จะรู้สึกโชคดียิ่งนักที่เกิดมาเป็นคนของอาณาจักรมังกรฟ้า
เพราะบุคคลที่กระทำเช่นนี้นั้นต้องผ่านเหตุการณ์หรือถูกเลี้ยงดูมาเช่นใดกันซึ่งแน่นอนการกระทำเช่นนั้นในอาณาจักรมังกรฟ้านับว่าไม่มี
“เป็นดังที่เขาพูด เจ้าเพียงแค่ขอโทษข้าแล้วจากไปก็พอ”โคเอ่ยขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้
“ขอบคุณนายน้อย ขอบคุณ”ทั้ง 2 คนเขกหัวลงกับพื้นหลายทีเพื่อสำนึกในบุญคุณที่โคมอบให้แม้ว่ามันจะไม่นับเป็นอันใดก็ตามที
“ท่านพ่อ ท่านแม่”เสียงใสของเด็กชายวัย 5 ขวบเอ่ยขึ้นมาทันทีที่เขาสามารถตั้งหลักได้แต่ก็ยังคงมีอาการมึนงงนิดหน่อยเพราะร่างกายของโคในตอนนี้แล้วไม่ต่างจากเด็กคนนี้เดินไปกระแทกหิน
วินาทีนั่นเองในที่สุดโคก็เหมือนจะนึกเรื่องสำคัญอะไรบางอย่างออกหากนี่ไม่ใช่เพราะการกระทำที่แปลกประหลาดของคู่สามีภรรยาละก็ปานนี้เขาคงไม่อาจจะควบคุมด้วยเองได้แล้ว
“ซิวา..”โคอุทานออกมาเบาๆแต่ก็เพียงพอที่จะทำให้ครอบครัวของเด็กน้อยได้ยิน
“ท่านรู้จักข้าอย่างนั้นหรือ?”เป็นเสียงของเด็กน้อยที่เอ่ยออกมาอย่างงุนงงเป็นอย่างมากเหตุใดตัวของเขาที่เข้ามาในอาณาจักรนี้เพียงไม่ถึงวันกลับมีคนมารู้จักเขาได้และแน่นอนว่าบิดามารดาของซิวาย่อมงุนงงไม่แพ้กัน
นี่แทบจะทำให้โคพูดไม่ออกเหตุใดมันจึงบังเกิดเรื่องบ้าๆเช่นนี้ขึ้นและจู่น้ำตาของจอมราชันก็ไหลออกมาอย่างไม่รู้ตัว
“สหายข้าเป็นเจ้า เจ้ารู้ใช่หรือไม่ว่ามันเกิดอะไรขึ้นนี่ข้าเอง โค”โครีบพูดตะโกนออกไปอย่างรวดเร็วทั้งน้ำเสียงและสีหน้าล้วนแต่ถูกโคเผยออกมาให้เป็นอย่างจริงใจ

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 12 สหายข้า

นิยายแนะนำ

ตำนานแม่ทัพจักรพรรดิสยบใต้หล้า

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 12 สหายข้า

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้