### **บทสนทนา ตอนที่ 22: มือสังหารในเงาสะท้อน**
*(ไป่เหยียนถูกลอบโจมตีโดยเจินซูหรง มือสังหารลึกลับของพรรคเทพคราม)*
---
**[ฉาก: ยามค่ำคืนในตรอกแคบของนครหลวง ดวงจันทร์ส่องแสงริบหรี่ผ่านม่านเมฆ ขณะที่ไป่เหยียนเดินผ่านเงาสะท้อนในบ่อน้ำเล็กๆ ข้างทาง ลมพัดแ่เบา ทว่าในความเงียบกลับมีบางสิ่งผิดปกติ…]*
**ไป่เหยียน (พึมพำ):** เงียบเกินไป… ผิดปกติแล้ว
**[ทันใดนั้น เงาในบ่อน้ำเคลื่อนไหวอย่างประหลาด เงาของเขาถูกแทนที่ด้วยเงาของบุคคลปริศนา! ก่อนที่เขาจะทันตั้งตัว ดาบเรียวแหลมก็พุ่งออกจากเงานั้น ตรงเข้าจู่โจมเขาด้วยความเร็วเหลือเชื่อ!]**
**ไป่เหยียน:** ชิ!
**[เขาะโถอยหลัง หมุนตัวกลางอากาศเลี่ยงคมดาบอย่างฉิวเฉียด รอยแผลบางๆ ปรากฏขึ้นที่แขนเสื้อของเขา ก่อนที่ร่างของมือสังหารในเงาสะท้อนจะทะยานขึ้นจากพื้น เผยโฉมออกมา!]**
**เจินซูหรง:** เ้าตอบสนองได้ดีนี่ไป่เหยียน สมกับเป็ศิษย์คนสุดท้ายของไป๋ฉางเทียน
**ไป่เหยียน (ขมวดคิ้ว):** พรรคเทพครามส่งคนอย่างเ้ามาลอบสังหารข้าอย่างนั้นหรือ?
**เจินซูหรง (ยิ้มเยาะ):** "ลอบสังหาร" น่ะหรือ? ข้าเรียกมันว่า "ลิขิต์" ต่างหาก คืนนี้คือคืนสุดท้ายของเ้า!
**[เจินซูหรงตวัดมือ เงามืดรอบตัวเขาขยับไหวราวกับมีชีวิต เงาหลายสายพุ่งเข้าโจมตีไป่เหยียนจากทุกทิศทาง!]**
**ไป่เหยียน:** วิชาเงาโลหิต…!
**[ไป่เหยียนเร่งโคจรพลัง กระบี่เงาเหยี่ยวในมือแหวกผ่านเงาพวกนั้น แต่ทันใดนั้น เจินซูหรงก็อาศัยจังหวะฉับพลัน เคลื่อนที่ออกจากเงาหนึ่งไปยังอีกเงาหนึ่ง พุ่งเข้าโจมตีจากด้านข้าง!]**
**เจินซูหรง:** ช้าไป!
**[เสียงฉึกดังขึ้น โลหิตกระเซ็นบนพื้น ไป่เหยียนถูกปลายดาบของเจินซูหรงเฉือนผ่านไหล่ เืสีแดงสดย้อมเสื้อของเขา แต่แทนที่เขาจะล่าถอย กลับเผยรอยยิ้มเ็า]**
**ไป่เหยียน (เสียงเย็น):** เ้าคิดว่า…ข้าไม่มีทางตอบโต้หรือ?
**[ทันใดนั้น กระบี่เงาเหยี่ยวในมือของไป่เหยียนก็เปล่งประกายแสงจันทร์ ท่ามกลางเงามืด เขาใช้พลังสะท้อนของเงาให้เป็ประโยชน์!]**
**เจินซูหรง (ตาเบิกกว้าง):** เ้า…!
**[แสงกระบี่พุ่งผ่านทะลุเงา ก่อนที่เจินซูหรงจะรู้ตัว คมกระบี่ของไป่เหยียนก็จรดอยู่ที่ลำคอของเขา!]**
**ไป่เหยียน (เสียงเรียบ):** คืนนี้…ข้าจะเป็ฝ่ายส่งเ้าสู่นรกแทน
**[เสียงลมพัดผ่านราตรี เจินซูหรงกลั้นหายใจ จ้องลึกเข้าไปในดวงตาของไป่เหยียน—แววตาที่ไม่ลังเลแม้แต่น้อย!]**