ในที่สุดก็ขึ้นปีใหม่เสียที แต่จะว่าดีก็ไม่ใช่ร้ายก็ไม่เชิงนะจ๊ะ สมุดจ๋า ก็คิดดูสิ จะหยุดปีใหม่ทั้งที ดั๊นต้องมาสอบ Midterm ก่อนแล้วถึงจะให้หยุด (ไม่รู้ใครออกกฎนี้มาฟะแง่มๆ --*) แทนที่ฟ้ากับเพื่อนๆ จะได้ไปเที่ยวเพื่อฉลองปีใหม่กันกลับต้องหน้าดำคร่ำเครียดช่วยกันติวหนังสือเสียจนแทบบ้า สมองงี้เบลอไปหมดโดยเฉพาะวิชาคณิตศาสตร์นะ ไม่อยากจะพูดถึง ฟ้าเข้าไปทำๆ แล้วอยากจะเขวี้ยงข้อสอบทิ้งจริงๆเลย ออกโจทย์อะไรมาก็ไม่รู้ โคตรยากชะมัดเลย (แอบสาปส่งอาจารย์อยู่ในใจเล็กน้อย)แต่ก็ทำผ่านมาได้ด้วยดีน่ะ (ก็ฟ้าหัวดีเื่เลขอยู่แล้วหนิ -*-)
พอสอบเสร็จ เพื่อนๆทุกคนก็พากันนัดไปเที่ยววันที่ 31 ธ.ค. เลย แถมเที่ยวส่งท้ายปีเก่าฉลองรับปีใหม่อีกต่างหากตอนแรกแต่ละคนก็เสนอที่เที่ยวมา บ้างก็ว่าไปต่างจังหวัดกันเลย บางคนก็บอกว่าไม่ได้พ่อแม่ไม่ยอมให้ไปตามลำพัง (แน่นอนรวมฟ้าด้วยล่ะ)อีกคนก็เลยเสนองั้นไปเที่ยวกลางวันแล้วโต้รุ่งแทนละกันบุ๋มก็โวยบอกว่าไปไม่ได้เตูนาะอาของบุ๋มไม่อนุญาต (แน่น้อนรวมทั้งพ่อแม่ฟ้าด้วยเช่นกัน –“-) ทุกคนก็เลยนั่งคิดกันว่าแล้วจะไปเที่ยวที่ไหนกันดีที่ไม่โดนดุสรุปผลจากการโหวตได้ทุกคนตัดสินใจไปเที่ยวที่ห้างมาบุญครอง (โหไกลมากเลย -_-“)
หลังจากนัดกันเป็ที่เรียบร้อย ฟ้าก็ตื่นขึ้นมาซักผ้าแต่ไก่โห่(เปรียบเทียบเฉยๆ นะ เตูนาะบ้านฟ้าไม่มีไก่อะ –“-)ทำอะไรเสร็จเรียบร้อยก็อาบน้ำแต่งตัวแล้วเตรียมออกจากบ้านปั๊ดโธ่.....โทรศัพท์เ้ากรรมก็ดันดังขึ้นซะงั้น คนโทรมารึจะเป็ใครก็ยัยจิ๊บตัวดีนั่นล่ะ เธอโทรมาบอกว่าไปด้วยไม่ได้ ยัยโชว์ลาว(สมุดคงจำได้นะว่ายัยโชเนี่ยเป็ใคร - -a)ตัวแสบไปดักที่หน้าบ้านจิ๊บแล้วก็ร้องห่มร้องไห้ปานจะขาดใจ (อ้วกกกกก)ขอร้องให้จิ๊บกลับไปคืนดีกับมันอีก (ชิชะ)จิ๊บเลยบอกว่าให้ทุกคนไปเที่ยวกันก่อนแล้วเดี๋ยวจะพยายามตามไปทีหลัง(ไม่อยากจะเชื่อยัยจิ๊บเลย ชอบใจอ่อนไม่เข้าเื่) สรุปฟ้าก็เลยต้องไปเที่ยวกับบุ๋มบิ๊ก อุ๋ม จูน ตูน แล้วก็โต้ง เท่านี้เอง
พอฟ้าไปถึงเพื่อนคนอื่นๆ ก็รอกันพร้อมหน้าแล้ว (ฟ้าไม่ได้ไปสายนะแค่ไปถึงคนสุดท้ายเองง่ะ –“-) ทุกคนพากันไปจองตั๋วดูหนังหลังจากดูหนังเสร็จก็พากันเล่นโบว์ลิ่งต่อ โอ้ว....สนุกเสียนี่กระไรเกิดมายังไม่เคยโยนโบว์กะเขามาก่อนเลยนี่คงเป็ครั้งแรกที่ฟ้าได้จับลูกโบว์ลิ่งน่ะขณะที่ทุกคนกำลังโยนโบว์กันอย่างสนุกสนานนั้นความสนุกของทุกคนก็จบลงทันทีเมื่อเห็นชายหนุ่มและหญิงสาวคนหนึ่งเดินผ่านหน้าพวกเราไป.......
“เฮ้ย....บุ๋ม...นั่นมัน...”ตูนร้องบอกบุ๋มก่อนใครเพื่อนพร้อมกับชี้ให้ทุกคนในกลุ่มหันไปดูชายหนุ่มกับหญิงสาวซึ่งเพิ่งเดินผ่านไป
“อ้น....” บุ๋มพึมพำออกมาเบาๆเมื่อเห็นถนัดว่าผู้ชายคนนั้นเป็ใคร
อ้อ...ขอบอกไว้ก่อน ตาอ้นนี่น่ะเป็แฟนบุ๋ม(จะเรียกว่าแฟนก็ไม่ใช่มั้ง เพราะพวกเขารู้กันสองคนนี่นา) แต่เอาน่ะพวกฟ้าก็เรียกตาอ้นคนนี้ว่าเป็แฟนบุ๋มเพราะทุกคนในกลุ่มรู้ว่าบุ๋มกับอ้นเป็คนที่มาจากบ้านเดียวกัน(ก็จังหวัดเดียวกันนั่นล่ะ)แล้วที่สำคัญทั้งสองคนก็เคยเรียนโรงเรียนเดียวกันมาก่อนและคบหาเป็แฟนกันมาั้แ่ม.3 (โอ้ว..ยืนยาวเจงๆ) แต่ว่าพออ้นมาเรียนต่อในกทม.ก็เลยเหมือนกับห่างๆ กันไป บุ๋มก็คงทำใจคิดว่าเขามีหญิงใหม่แต่ตอนที่บุ๋มบอกอ้นว่าได้เข้าเรียนที่มหาลัยเอกชน......อ้นก็ดีใจมากเพราะเป็มหาลัยที่อ้นเรียนอยู่ แต่เขาเป็รุ่นพี่น่ะ(แถมเป็ประธานคณะด้วยสิ- -‘) หลังจากนั้นความสัมพันธ์ของทั้งคู่ก็กลับมาเหมือนเดิม(คิดว่านะ) ทุกครั้งที่เห็นบุ๋มพูดถึงอ้นหน้าตาเธอจะยิ้มแย้มแจ่มใสมีความสุขมากแต่จริงๆแล้วเนี่ย ตาอ้นเนี่ย เป็คนที่เ้าชู้ (เสือผู้หญิง เอ้ย ! ไม่ถึงขนาดนั้นหรอกมั้ง แต่ก็มีผู้หญิงมาชอบเยอะน่ะล่ะ)ก็หน้าตาของเขาน่ะ หล่อเหลาคมเข้ม ผิวสีแทน ดวงตากลมโตมีประกายวิบวับอยู่เสมอ(ยามมองผู้หญิงน่ะ - -) ที่สำคัญสูง และทรงผมที่ตัดก็เข้ากับใบหน้ามาก ใครๆก็มักจะมองว่าตาอ้นเนี่ยหน้าตาคล้ายกับมอส ปฏิภาณ ยังไงยังงั้น (แต่ฟ้าดูแล้วฟ้าว่าน่าจะเป็มอด ิญญามากกว่า ^O^) ต่อๆตาอ้นเนี่ยมนุษยสัมพันธ์ดีมาก ใครๆ ก็ชื่นชม (แต่ไม่ใช่สเปคฟ้าหรอกน่ะ) สาวๆส่วนใหญ่มักหลงชอบเขาโดยไม่รู้ตัว อย่างเช่น ยัยจูนเป็ต้น ยัยนี่นะไว้ใจไม่ได้แม้จะเป็เพื่อนในกลุ่มเดียวกันก็เถอะ เธอชอบแย่งของชาวบ้าน (แฟนนะแฟน)แล้วเธอก็เคยบอกเองกับปากว่า เธอน่ะชอบของๆ คนอื่นมากที่สุด เพราะมักเป็ของดี(พูดมาได้ >W<) เฮ้อ...พูดเื่ตาอ้นมามากพอละเหตุการณ์วันนั้นแทนที่จะสนุกกลับเป็.....
“พี่คนนั้นหน้าตาคุ้นๆ แฮะ....เหมือนฉันจะรู้จักเลย”ยัยจูนซึ่งยังยืดคอยื่นคอยาวมองตามตาอ้นกับผู้หญิงที่เดินไปอย่างไม่หยุดพูดออกมาพร้อมกับทำตาเป็ประกาย
“พอได้แล้วจูน” ฟ้าบอกจูนให้หยุดพูดเื่อ้นคิดว่าฟ้าไม่รู้รึไงยัยนี่น่ะ ชอบทำร้ายความรู้สึกของคนอื่นเป็ที่สุดไอ้สายตาที่เป็ประกายแบบนั้นน่ะหล่อนคงเห็นว่าความทุกข์ของเพื่อนเป็เื่สนุกล่ะซี้ ฉันไม่ยอมหรอก(ฟ้าคิดอยู่ในใจอย่างรู้ทัน)
“แหม....ก็เผื่อฉันรู้จักนี่” ยัยจูนหันมาบอกยัยนี่ยังไม่รู้เื่ที่ตาอ้นกับบุ๋มเป็แฟนกันเพราะเพื่อนทุกคนช่วยกันปิดไม่อยากให้หล่อนรู้ ทำไมรึก็เพราะหล่อนน่ะชอบจุ้นวุ่นวายกับเื่ของคนอื่นเป็ที่สุดน่ะสิ
“นี่....ถ้าเธออยากจะรู้มากนักก็เดินตามไปเลยซิ จะมานั่งพล่ามอะไรอยู่ได้” ตูนอดรนทนไม่ไหวที่เห็นจูนพูดจาออกมาโดยไม่รู้สักนิดว่าทำร้ายความรู้สึกของบุ๋มอยู่จึงพูดเชิงต่อว่า
“จริงสิ..ความคิดดีนี่ตูน” ยัยจูนเหมือนเพิ่งคิดได้เธอรีบลุกขึ้นแล้วเดินไปทันที
“เฮ้ย..จะบ้ารึไงตูน ทำแบบนั้นเดี๋ยวตานั่นก็พาผู้หญิงคนนั้นมาทางนี้สิ” ฟ้าแอบเอาศอกกระทุ้งไปที่สีข้างของยัยตูนทันทีพร้อมกับกระซิบเสียงเครียด
“ก็..ฉันไม่รู้ว่ายัยบ้านั่นจะทำจริงนี่นา”ตูนคลำสีข้างป้อยๆ เพราะฟ้ากระทุ้งไปแรงเหมือนกัน
“ช่างเถอะ...ถ้าอ้นมา..บุ๋มจะพยายามเฉยๆ ไว้ก็แล้วกัน” บุ๋มเอ่ยออกมาอย่างคนทำใจ เพราะรู้ว่าคงหลีกเลี่ยงไม่ได้ซะแล้ว
โธ่เอ๊ย...ยัยบุ๋ม ปากพูดได้แต่หน้าตาเธอนี่บ่งบอกมากเลยนะยะ ทำใจได้แต่หน้านี่ยังกับโลกถล่มยังไงยังงั้นฟ้าอยากจะหักคอยัยจูนให้ตายคามือเสียจริงที่ทำตัวยุ่งวุ่นวายไม่เข้าเื่แต่ก่อนอื่นต้องหักคอตาอ้นนั่นก่อน โทษฐานทำให้เพื่อนฟ้าต้องเสียใจแล้วสิ่งที่พวกฟ้าหวาดหวั่นก็เป็จริงล่ะ...
“นี่พี่แก้ว เป็พี่ที่หอจูนเองล่ะ”หลังจากที่ยัยจูนหาย(หัว) ไปซักประมาณห้านาทีเธอก็กลับมาหน้าระรื่นพร้อมกับผู้หญิงที่เดินมากับตาอ้นนั่นเอง
“พี่แก้ว ??”ฟ้าขมวดคิ้วเล็กน้อยก่อนจะทวนชื่อซ้ำด้วยความสงสัย
“อืม..พี่แก้วเป็พี่ที่อยู่หอเดียวกับจูนน่ะ เรียนที่เดียวกับพวกเราน่ะล่ะคณะเดียวกันด้วย”ยัยจูนแนะนำหญิงสาวผมยาวซึ่งยืนอยู่เคียงข้างด้วยใบหน้าระรื่น
“สวัสดีค่ะพี่”ฟ้าอดไม่ได้ที่จะเอ่ยปากทักทายพี่เก๋ไป พี่เขาพยักหน้าและยิ้มให้เล็กน้อย
ดูๆ ไปพี่เขาก็ไม่ได้สวยอะไรมากมายนักหรอก ตัวผอมๆ เล็กๆผิวสีแทนออกจะคล้ำเสียด้วย (เื่นี้ยัยบุ๋มภาษีดีกว่าเยอะ ก็บุ๋มออกจะขาวนี่นา)ใบหน้าคมเข้ม ดูแล้วก็เหมือนผู้หญิงทั่วๆ ไปแบบนั้นล่ะพี่แก้วมาทักทายเพียงแค่นิดเดียวก่อนจะขอตัวกลับไปหาตาอ้นยัยจูนก็เสนอหน้าตามเคยเดินตามไปส่งให้ (ยุ่งอะไรนักหนาวะเนี่ย) เพื่อนๆที่อยู่ตรงนั้นต่างพากันปลอบใจบุ๋มไม่ให้คิดมาก แต่ดูเหมือนว่าบุ๋มจะทำไม่ได้ดังนั้นพวกเราทุกคนก็เลยตัดสินใจเลิกเล่นโบว์ลิ่งซะโดยเดินออกไปไม่รอยัยจูนแม้แต่คนเดียว ทุกคนรู้สึกเคืองจูนมากที่ทำแบบนี้แต่ดูเหมือนเ้าตัวจะไม่รู้สึกอะไรเลยซักนิดแถมยังเดินตามมาแล้วชวนให้ไปเที่ยวต่อเสียอีก (น่าหมั่นไส้เสียจริง)
สรุปวันเที่ยววันนั้นแทนที่จะสนุกกลับกลายเป็เหี่ยวเฉายังไงยังงั้นคิดๆ ดูแล้วก็น่าเห็นใจบุ๋มเหมือนกันแม้จะไม่รู้ว่าพี่แก้วอะไรนั่นเป็แฟนกับตาอ้นรึเปล่า แต่การที่มาเที่ยวด้วยกันแบบนี้ก็น่าคิดอยู่เหมือนกันล่ะ แต่พวกฟ้าก็ปลอบใจบุ๋มนะว่าพวกเขาสองคนอาจจะรอเพื่อนคนอื่นอยู่ก็ได้ บุ๋มก็ได้แต่ยิ้มเฝื่อนๆ ให้กับพวกเราก่อนที่จะแยกย้ายกันกลับบ้านไป
คิดๆ แล้วก็น่าโมโหเสียจริงฟ้าถามบุ๋มว่าทำไมบุ๋มไม่บอกยัยจูนไปเลยว่าบุ๋มกับอ้นเป็แฟนกันบุ๋มก็ได้แต่บอกด้วยน้ำเสียงอ่อยๆ ว่า ใครเขาจะเชื่อล่ะว่าบุ๋มเป็แฟนกับอ้นในเมื่อทั้งบุ๋มและอ้นไม่เคยที่จะไปไหนมาไหนแบบเปิดเผยเลยซักครั้งโอ้ย..แล้วทำไมไม่เปิดเผยเล่า...........ฟ้าได้แต่ถามบุ๋มกลับอย่างฮึดฮัดบุ๋มก็ได้แต่อ้ำๆ อึ้งๆ ไม่ยอมบอกอะไร ตูนได้แต่บอกฟ้าว่าบุ๋มคงมีเหตุผลอะไรบางอย่างที่ไม่สามารถบอกให้พวกเราฟังได้ล่ะมั้ง เฮ้อ...เื่ของหัวใจนี่มันช่างซับซ้อนเสียจริงเลยนะสมุดจ๋า...ถ้าเป็ฟ้านะ ถ้าฟ้าชอบใครซักคน ฟ้าจะไม่รออยู่เฉยๆ หรอกเพราะโอกาสน่ะมันอยู่ในมือของเรา ดังนั้นเราต้องรู้จักที่จะฉวยโอกาสให้เป็แต่อย่างว่านะ บุ๋มกับฟ้ามันคนละนิสัยกัน บุ๋มคงทำไม่ได้แบบฟ้าหรอก..
อุ๊ยตาย....เหลือบดูนาฬิกานี่มันจะเที่ยงคืนแล้วว้า....สงสัยวันนี้ฟ้าคงเล่าเพลินมากไปหน่อย เดี๋ยวฟ้าต้องเข้านอนแล้วล่ะพรุ่งนี้มีเรียนตอนเช้าเสียด้วย เฮ้อ........จะตื่นทันมั้ยเนี่ย...
ราตรีสวัสดิ์นะจ๊ะ สมุดจ๋า ฝันดีนะ
535
