“อวี้เอ๋อร์คารวะท่านย่า” เ้าของร่างงามระหงในชุดสีชมพูกลีบเถาฮวาย่อกายลงอย่างแช่มช้อย ตามติดด้วยเหมยเหม่ยซึ่งทำความเคารพเ้าของเรือน
“ฤกษ์ดีหรืออย่างไรหลานสะใภ้มาเยี่ยมย่าถึงเรือนทั้งสองคน”
ไว้หลังปีใหม่สะใภ้คนที่สามก็คงจะมาเยี่ยมท่านด้วยกระมัง
ภายในใจนั้นโต้ตอบแต่ปากไม่ขยับ หญิงสาวผู้มาใหม่รักษาสีหน้าให้เป็ปรกติแม้จะไม่พอใจกับฐานะหลานสะใภ้ของผู้หญิงอีกคนซึ่ง เผิงไหน่ไนยกมาเทียบเทียมนาง
“อวี้เอ๋อร์ไม่ได้มาเยี่ยมท่านหลายวันแล้ววันนี้ได้ตุ๋นไก่กับลูกลี่และหยาเจียว[1]มาเยี่ยมท่านย่า”
ฮว่าเซียงเข้ามารับเอาโถไก่ตุ๋นจากมือเหมยเหม่ยอย่างรู้งาน
“ขอบใจเ้ามาก มา...นั่งกินขนมกับดื่มชาเสียหน่อยพี่เซิ่งอี้ของเ้าและเยว่เอ๋อร์มาเยี่ยมย่าได้สักพักแล้ว”
“ขอบคุณท่านย่า”นางกล่าวแล้วเยื้องกายลงนั่งเคียงข้างเผิงเซิ่งอี้อันหลิวรินชาให้นางหนึ่งถ้วยแล้วถอยกายออกมา
“คารวะคุณหนูฉง”ฟังเยว่ฉิวยกถ้วยชาขึ้นทักทายหญิงสาว ฉงอวี้-หลิงตอบกลับด้วยการยกถ้วยชาค้างไว้ระดับอกก่อนยกขึ้นจิบ
“ถ้ารู้ล่วงหน้าว่าเ้าจะมาเยี่ยมท่านย่าข้าคงแวะรับที่เรือน จะได้มาพร้อมกัน” นางเพิ่งออกจากเรือนของแม่สามีจึงรู้เมื่อหนึ่งเค่อก่อนหน้านี้ ว่าฟังเยว่ฉิวติดตามเผิงเซิ่งอี้มายังเรือนประจิม
“เยว่เอ๋อร์ไม่ลำบากคุณหนูฉง”ฟังเยว่ฉิวรู้เต็มอกว่าฉงอวี้หลิงเกลียดชังตนยิ่ง ปากนางอาบน้ำผึ้งแต่ใจเป็ดาบ เอื้อนเอ่ยวจีชักชวน แต่จิตใจหาได้เป็เช่นนั้นไม่
“ไม่ลำบากข้าแต่อาจจะลำบากท่านพี่กระมัง” คำพูดมาพร้อมรอยยิ้มไม่จริงใจ
และแม้ไม่ได้มาเยี่ยมเผิงไหน่ไนพร้อมหญิงสาวตัวนางเองเลี่ยงได้ก็คงเลี่ยงไม่มาพร้อมชายหนุ่มซึ่งเป็คนกลางด้วยเช่นกัน “มิได้ เยว่เอ๋อร์เข้าใจถึงธุระตึงมือของคุณชายจึงได้รับปากท่านย่าแล้วจะมาเยี่ยมด้วยตัวเองบ่อยๆ”
น้ำคำช่างเคลือบน้ำตาลหวานหูนักเหตุนี้กระมัง เวลาเพียงไม่กี่วันที่นางคล้อยหลังจากหญิงสูงวัยฟังเยว่ฉิวจึงสามารถแทรกกายเข้ามากุมใจท่านย่าได้หญิงแก่ชราพำนักอยู่แต่ในเรือนก็เยี่ยงนี้ หากใครเข้าใกล้เอาอกเอาใจล้วนเอนเอียงรู้สึกเอ็นดูได้ง่ายดาย น้อยนักจะทันร้อยเล่ห์เพทุบายผู้คนเห็นทีนางและท่านแม่คงมิอาจนิ่งนอนใจ ลองได้ท่านย่าคอยถือหางเข้าแล้ว ไม่ช้าไม่นานท่านย่านี่เองจะชักนำนังหญิงบ้านป่าให้เข้ามาใกล้ชิดท่านพี่มากขึ้น
“ย่าอยากดูฝีมือปักผ้าของนางก็เลยชวนให้นางหอบผ้ามาปักที่เรือน จะได้มีเพื่อนคุยเพราะเผิงเอ้อร์่นี้มีธุระจำเป็ต้องออกนอกจวนบ่อยครั้ง” ธุระจำเป็ของหลานชายนอกจากงานทหารแล้วก็คือการเข้าไปพบองค์หญิงหงหญ่าตามพระบัญชา “ส่วนเ้าก็คงต้องคอยดูแลและอยู่เป็เพื่อนจิ่วเอ๋อร์แม่สามีเ้าพักนี้บ่นปวดหัวและหน้ามืดบ่อยครั้งมิใช่หรือ”
“อวี้เอ๋อร์เพิ่งส่งท่านแม่เอนหลังนอนพักก่อนยกไก่ตุ๋นมาเยี่ยมท่านย่านี่เองเ้าค่ะ”
“ผู้ชายบ้านเราต้องออกไปทำงานนอกบ้านย่ากับแม่สามีพวกเ้าก็โรยราตามอายุความสุขของบุพการีในบ้านจะมีเื่ใดนอกจากลูกหลานอยู่ดูแลพร้อมหน้าสะใภ้ในเรือนปรองดองรักใคร่ดั่งพี่น้อง ย่ามันก็ไม้ใกล้ฝั่งเสียเต็มทีไม่รู้จะตามปู่พวกเ้าไปวันนี้วันพรุ่งได้แต่คอยรักษาสุขภาพใจกายไว้ให้นานที่สุดเพื่อจะได้อุ้มเหลนสักคนแต่เอ...เผิงเอ้อร์ของย่ามีสาวงามเคียงข้างถึงสองเห็นทีย่าคงจะได้อุ้มเหลนพร้อมกันสองคนกระมัง”
ถึงอย่างไรก็เป็หลานสะใภ้ทั้งสองคงเลือกที่รักมักที่ชังมิได้นักหรอก เพราะคนกลางอย่างเ้าหลานชายของนางคงจะปวดหัวน่าดู
“ว่าอย่างไรเผิงน้อยของย่าเ้ารับปากย่าได้หรือไม่ ก่อนสิ้นปีนี้จะมีข่าวดีให้ย่ากระชุ่มกระชวยใจบ้างสายตาย่าเ้ายังมองฝีเข็มได้ นึกคันมืออยากเย็บผ้าอ้อม ฟูกนอน ตระเตรียมให้เหลนๆได้ใช้แล้วหนา”
เผิงเซิ่งอี้ยิ้มเล็กน้อยนี่มิใช่ครั้งแรกที่ผู้เป็ย่าร้องขอกับเขาเื่นี้ชายหนุ่มเหลือบสายตาแลฉงอวี้หลิงที่กำลังบิดผ้าเช็ดหน้าในมือ นวลแก้มนางแดงปลั่งครั้นเปลี่ยนสายตามองยังสตรีฝั่งตรงข้ามใบหน้าของหญิงสาวกลับยังคงเรียบเฉยไม่ออกอาการใด
ฟังเยว่ฉิวไม่กล้าคิดฝันถึงเื่ลูกน้อยอันเป็สายเืระหว่างนางกับเผิงเซิ่งอี้เพราะอีกไม่กี่เพลานางก็จะไปจากที่แห่งนี้แล้ว เื่อนาคตภายภาคหน้าสามีภรรยาคืนเดียวคงมีอันต้องแยกย้ายต่างคนต่างไปก็เท่านั้น
“เผิงเอ้อร์จะพยายามขอรับ”ความกตัญญูของลูกผู้ชายก็คือการสืบทอดสายเืของตระกูลให้แผ่ออกไปเขาจะเป็คนเห็นแก่ตัวเองคงมิได้แล้ว
“ดี...ดีถ้าอย่างนั้นย่ากับแม่เ้าเห็นทีต้องเตรียมบำรุงร่างกายพวกเ้ายกใหญ่ว่าอย่างไรอวี้เอ๋อร์ เยว่เอ๋อร์ พวกเ้าพร้อมมีเหลนให้ย่าอุ้มแล้วหรือยัง”
“อวี้เอ๋อร์ยินดีอย่างยิ่งเ้าค่ะท่านย่า”นางยิ้มอย่างเอียงอาย เผิงเซิ่งอี้รับปากผู้เป็ย่าแล้วเขาต้องทำได้ดั่งปากพูดเพราะชายหนุ่มรักและถนอมน้ำใจย่าของเขามากหลายครั้งหลายครานั้นเขาเอาอกเอาใจท่านย่ามากเกินกว่ามารดาของเขาเสียอีก
“เ้าไม่ยินดีรึเยว่เอ๋อร์ไฉนเลยจึงเงียบเฉย” เมื่อมีหลายภรรยาปัญหาในครอบครัวจะไม่เกิดหากผู้เป็สามีแบ่งความรักและความเอาใจใส่ให้ทั่วถึงกัน สตรีทุกคนล้วนอยากฟูมฟักเลี้ยงดูเืเนื้อเชื้อไขของสามีครั้นคนหนึ่งตั้งครรภ์ แต่อีกคนไม่ความอิจฉาริษยาคงบังเกิดจนเป็ความร้าวฉานในครอบครัว
“...เยว่เอ๋อร์ยินดี”นางตอบเพื่อเอาใจหญิงชรา ใจไม่อาจหาญคิดการเยี่ยงปากว่าพลันหลุบสายตาลงไม่มองยังเผิงเซิ่งอี้และฉงอวี้หลิง
บทสนทนายังคงมีต่ออีกหลายประโยคล้วนแต่เป็หลักการครองเรือนที่เผิงไหน่ไนกล่าวแนะนำหลานชายและหลานสะใภ้ทั้งสองด้วยความเมตตาเมื่อได้เวลาหญิงชราต้องพักสายตา เผิงเซิ่งอี้จึงประคองท่านย่าของเขาอีกข้างนั้นคราแรกฟังเยว่ฉิวจะช่วยประคองเพราะนั่งอยู่เคียงกันแต่ก็ช้าเกินกว่าฉงอวี้หลิงที่ปราดเข้ามาคล้องแขนหญิงสูงวัยเสียก่อนนางจึงก้าวถอยออกมาแล้วเดินตามไปส่งเ้าของเรือน
หลังกล่าวลาเ้าของเรือนประจิมแล้วเผิงเซิ่งอี้ก็เดินนำหญิงสาวทั้งสองพร้อมด้วยเหมยเหม่ยออกจากเขตเรือนไป
“อวี้เอ๋อร์ตุ๋นไก่ไว้สำหรับท่านพี่ด้วยส่งไปที่เรือนรอท่านแล้ว กลับถึงเรือน ท่านพี่กินเสียหน่อยนะเ้าคะ” ฉงอวี้หลิงคล้องแขนชายหนุ่มปรายหางตามายังฟังเยว่ฉิวซึ่งเดินรั้งท้ายมาตามทางเดินเพราะต้องกลับทางเดียวกัน
“ขอบใจเ้ามากแล้วท่านแม่เป็อย่างไรบ้าง ก่อนค่ำข้าจะแวะไปเยี่ยมท่าน” อยู่ในกำแพงเมืองไม่มีธุระเื่รบทัพจับศึกทว่าธุระข้องเกี่ยวกับผู้คนเกือบทุกตำแหน่งชนชั้นอันเนื่องมาจากฐานะราชบุตรเขยในอนาคตทำให้เผิงเซิ่งอี้จำเป็ต้องออกจากจวนบ่อยครั้งและมื้อค่ำนี้เขาต้องไปร่วมโต๊ะอาหารกับเ้ากรมกององครักษ์เื่รักษาความปลอดภัยของเหล่าเชื้อพระวงศ์ในงานคืนไหว้จันทราซึ่งใกล้เวียนมาถึง
“สีหน้าท่านดีขึ้นมากแล้วตอนที่อวี้เอ๋อร์ส่งท่านนอนพักหากรู้ว่าท่านพี่จะแวะไปเยี่ยม ท่านแม่คงดีใจมาก เสียดายแต่ค่ำนี้ท่านอยู่กินข้าวกับพวกเราไม่ได้”
“แล้วเ้าเล่าค่ำนี้จะไปที่เรือนอุดรหรือไม่” ชายหนุ่มผู้กุมหัวใจของสตรีสองนางหยุดเดินแล้วหันกายกลับมาถามฟังเยว่ฉิวซึ่งเผลอเหม่อลอยเพราะ้าหลบเลี่ยงมองภาพบาดตาจึงหันมองข้างทางจนเกือบชนกับเผิงเซิ่งอี้ที่หยุดเดินเอ่ยถามนางกะทันหัน
เจตนาที่ถามเพราะเขา้าคำตอบเช่นใดกันหนอ
“เยว่เอ๋อร์ไม่ค่อยสบายค่ำนี้จะเข้านอนแต่หัววัน คงไม่สะดวกไปที่เรือนอุดร”
เ้าของดวงตาคมหรี่ลงเล็กน้อยราวกับจะเพ่งเล็งนางให้ถนัดถนี่...นางกำลังโกหกเขา
ฟังเยว่ฉิวเกรงเขาจะจับพิรุธได้จึงแสร้งไอออกมาสองสามครั้งแล้วยกมือขึ้นจับที่ข้างขมับ
“เยว่เอ๋อร์ขออภัยที่ต้องล่วงหน้าไปก่อนไม่รักษามารยาท”นางย่อกายให้คนทั้งสองแล้วเป็ฝ่ายก้าวเดินนำ
เผิงเซิ่งอี้กำลังจะคว้าแขนนางไว้ทว่าฉงอวี้หลิงกลับรวบแขนเขาแล้วประสานมือนางลงบนฝ่ามือใหญ่นางช้อนสายตาขึ้นมองเขา “ท่านพี่เดินเล่นเป็เพื่อนอวี้เอ๋อร์ก่อนได้หรือไม่”
เผิงเซิ่งอี้ละสายตาจากหญิงสาวอีกคนซึ่งก้าวย่างอย่างมั่นคงตรงกลับเรือนแล้วพยักหน้ากับเ้าของร่างแน่งน้อยซึ่งเบียดชิดออดอ้อนยินยอมทอดน่องเดินชมสวนระหว่างทางกลับเรือนบูรพาเป็เพื่อนฉงอวี้หลิงนางยิ้มสมใจที่ชายหนุ่มไม่ได้สนใจฟังเยว่ฉิวเท่าไรนัก
เพราะเวลาส่วนตัวอันหวานชื่นของนายสาวและนายน้อยจวนสกุลเผิงมักถูกดึงไปด้วยอำนาจของคนในวังเหมยเหม่ยที่รู้งานจึงรีบขอตัวล่วงหน้ากลับเรือนสาวใช้นางนี้ก้าวอย่างรวดเร็วจนกระทั่งทันฟังเยว่ฉิวที่หัวมุมเลี้ยวสู่เรือนบูรพาหญิงสาวเหยียดริมฝีปากยิ้มเย้ยหยันเ้าของเรือนฝั่งขวาเล็กน้อยแล้วจงใจกล่าวลอยลมโดยไม่ให้ความยำเกรง
“หงส์ฟ้าเคียงหลิวยืนต้นสง่าริมทะเลสาบย่อมงดงามสูงค่ากว่าอีกาเกาะกิ่งก้านหลิวแน่แท้”
เหมยเหม่ยกล่าวเหน็บแล้วก็จากไประยะเวลาครึ่งเดือนที่ฟังเยว่ฉิวผจญกับความเกลียดชังจากนายและบ่าวคู่นี้ทำให้นางนิ่งพอจะไม่เก็บถ้อยคำเ่าั้มาทิ่มแทงตน
หญิงสาวระบายลมหายใจช้าๆแม้นางเป็อีกา ทว่านางก็มีอิสระจะโบยบินสู่โลกกว้างเพื่อลดทอนความเ็ปของตนแต่หงส์บ้านอย่าง ฉงอวี้หลิงซึ่งยึดมั่นกับชายที่ไม่สามารถเป็ของนางคนเดียวได้นั้นเมื่อถึงคราวต้นหลิวอย่างเผิงเซิ่งอี้ถูกขุดรากย้ายโอนไปปลูกเคียงนางหงส์ชั้นสูงนายสาวของเหมยเหม่ยคงมิแคล้วกลายเป็...หงส์ปีกหัก เท่านั้นเอง
[1]เกาลัดและแปะก๊วย
1.42M
![ปลาไหลลายเสือ [ บุรามฉัตร ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1642422280_6716422.webp)
