พันธนาการร้ายมาเฟีย_End

        เมื่อรับประทานอาหารเสร็จ ราฟาเอลก็ยื่นยาแก้ไข้มาให้อุษา

        “นี้ยาแก้ไข้ ทานซะ” ราฟาเอลพูดบอกด้วยน้ำเสียงนิ่งเรียบ แต่ภายในน้ำเสียงนั้นแฝงไว้ด้วยความเป็นห่วงเป็นใย

        “ขอบคุณค่ะ” อุษา รับมาอย่างงงๆ และไม่คิดว่าเขาจะเอายาแก้ไข้ติดตัวมาให้เธอด้วย การกระทำอย่างนี้ของเขา มันช่างทำให้หัวใจของเธออ่อนไหว และโอนอ่อนไปกับเขาได้โดยง่าย

        ‘ไม่นะ! ไม่ได้นะเธอจะเป็นอย่างนี้ และเผลอไปมีใจให้กับเขาไม่ได้อย่างเด็ดขาด เพราะหากวันหนึ่งวันใดเขาเบื่อเธอแล้ว ไม่ต้องการเธอแล้ว วันนั้นเธอก็คงมีแต่เจ็บกับเจ็บอย่างแน่นอนนะ’

        สองหนุ่มสาวพากันกลับเพ้นท์เฮ้าส์ โดยไม่คิดจะแวะที่อื่นเลย ราฟาเอลเดินมานั่งลงที่โซฟารับแขกเขม็งมองอุษา ด้วยใบหน้าและท่าทางที่คนถูกมองไม่สามารถอ่านออก

        “คุณมีอะไรอยากจะบอกผมหรือเปล่า?” ราฟาเอลร้องถามและจ้องมองใบหน้าสวยหวานซึ้ง อยู่อย่างไม่ยอมหันมองไปทางอื่น

        “มีอะไรอยากจะบอก.. ก็ไม่มีนะคะ ษาไม่มีอะไรจะบอกคุณหรอกค่ะ”

        อุษาเลิกคิ้วทวนคำพูดของคนตัวโต อย่างงงๆ สงสัยว่าตัวเธอไปทำอะไร ที่ต้องการจะพูดบอกเขาหรือเปล่า คิดทบทวนไปทวนมาอยู่ในหัว ก็คิดว่าไม่น่าจะมีอะไรที่จะต้องบอกเขานะ แล้วเขาเป็นอะไรกันเนี้ย ทำไมจะต้องทำอย่างกับว่า เธอเหมือนมีอะไรปกปิดเขาอยู่ยังไงยังงั้นแหละ

        “แน่ใจเหรอว่าไม่มีอะไรจะบอกผมจริงๆ น่ะ” ราฟาเอลหรี่ตามองอย่างจ้องจับผิด ก่อนจะลุกขึ้นเดินเข้าไปหาคนตัวเล็กช้าๆ

        “ก็ไม่มีนะสิคะ แล้วคุณเป็นอะไรกันเนี้ย! มาคาดคั้นเอาอะไรจากษา ษาทำอะไรไม่ถูกใจคุณก็บอกมาตรงๆ เลยค่ะไม่ต้องมายึกยักท่ามากอยู่อย่างนี้”

        อุษาได้กินยาแก้ไข้เข้าไป ยาออกฤทธิ์ร่างกายก็เริ่มรู้สึกดีขึ้นมาหน่อยหนึ่ง จึงมีแรงต่อล่อต่อเถียง ต่อปากต่อคำกับคนตัวโตได้

        “ตอนคุณไปห้องน้ำ คุณไปซื้ออะไรมา? เอามาให้ผมดูสิ!” ราฟาเอลยื่นมือใหญ่ขอดูสิ่งที่คนตัวเล็กซื้อมา

        “ษาซื้อยามากิน คุณจะอยากดูไปทำไมกัน มันไม่เห็นจะเกี่ยวกับคุณเลยสักนิด” อุษายังดื้อดึงไม่ยอมให้คนตัวโต ดูยาที่เธอซื้อมาแต่โดยดี

        “ทำไม! ก็แค่ยาไม่ใช่เหรอ แล้วทำไมถึงจะให้ผมดูไม่ได้ล่ะ? เอามาดู” ราฟาเอลกล่าวขึ้นมาอีก ด้วยน้ำเสียงเข้มติดดุและเฉียบขาด 

        “อยากดูนักใช่ไหม! นี้ไงยาที่ษาซื้อมา มันก็แค่ยาคุมฉุกเฉินก็เท่านั้นเอง ไม่เห็นจะต้องทำหน้ายักษ์ขึงขังใส่กันอย่างนี้เลย ษาก็แค่ป้องกันตัวเองเอาไว้ ไม่ให้ท้องขึ้นมาก็เท่านั้น หากวันหนึ่งคุณเบื่อษาแล้ว จะได้จากไปอย่างไม่ต้องมีอะไรมาผูกมัดกันยังไงล่ะคะ เข้าใจหรือยังคะ!!”

        อุษา ล้วงมือเรียวเล็กลงไปในกระเป๋ากางเกง หยิบกล่องยาโชว์ให้คนตัวโตได้ดู พร้อมกับอธิบายไปด้วย

        “ฮึ!.. ยาคุมฉุกเฉินอย่างนั้นหรือ! ไม่อยากผูกมัดอย่างนั้นหรือ!”

        ราฟาเอลยื่นมือใหญ่ไปดึงกล่องยาคุมฉุกเฉินนั้น มาถือไว้ในมือ เดินเข้าไปในห้องนอนทันที โดยไม่สนใจคนตัวเล็ก ที่กำลังค้างและงงกับการกระทำของเขาอยู่ เพราะดูเหมือนว่าเขาจะโกรธเธอมากขึ้นกว่าเดิม แล้วจะโกรธเธอเรื่องอะไรกันล่ะ เธอก็ทำถูกต้องแล้วไม่ใช่หรือไง

        “นั้นคุณจะทำอะไรคะ?” อุษาเดินตามเข้าไปภายในห้องนอน และยิ่งสงสัยมากขึ้น เมื่อคนตัวโตไม่หยุดอยู่แค่ในห้องนอน เดินเลยเข้าไปในห้องน้ำ

        “ก็ทำอย่างนี้ไงล่ะ” ว่าแล้วราฟาเอลก็แกะเปิดกล่องยาคุมฉุกเฉินออก ดึงแผงยาออกมาแกะเม็ดยา ทิ้งลงไปในชักโครกพร้อมกับกดน้ำตามทันที

        “คุณฟาราเอล!!.... จะบ้าหรือไงกัน นั้นมันยาของฉันนะ คุณมาทำอย่างนี้ได้ยังไง ฉันไม่ยอมเสี่ยงที่จะท้องกับคุณหรอกนะจะบอกให้” อุษาเบิกตากว้างขึ้น เมื่อเห็นการกระทำของคนตัวโตอย่างนั้น จึงร้องเอะอะโวยวายขึ้นมา อย่างขุ่นเคืองโมโหเป็นที่สุด

        “ไม่ยอมเสี่ยงที่จะท้องกับผมอย่างนั้นหรือ งั้นก็มาดูกันสักตั้งหน่อยเป็นไร”

        ว่าแล้วราฟาเอลก็เดินย่างสามขุม เข้ามาหาคนตัวเล็ก ด้วยท่าทีที่ขึงโกรธ และไม่พอใจเป็นอย่างยิ่ง กับคำพูดที่สาวเจ้าพูดออกมานั้น เพราะไม่เคยมีใคร ทำท่าเหมือนรังเกียจเขาอย่างนี้มาก่อน ผู้หญิงทุกคนของเขา มีแต่จะอยากจับเขาไว้ทั้งนั้น จนต้องหาลูกล่อลูกชน พยายามที่จะมีลูกกับเขาให้ได้ แต่ทำไมผู้หญิงตัวเล็กๆ ตรงหน้านี้ถึงไม่เป็นอย่างนั้นล่ะ

        “อ้ายย!!!!...... คุณราฟาเอล นี้คุณจะบ้าไปใหญ่แล้วนะ ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้นะ ปล่อย!” อุษาร้องอุทานออกมาเสียงแหลมเลยทีเดียว เมื่อคนตัวโตยกตัวเธอขึ้นอุ้ม พาเดินออกไปยังห้องนอน

        “คุณมีความผิดสองกระทงในวันนี้ กระทงที่หนึ่งคือเรื่องยาบ้าๆ นั้น ผมสั่งห้ามอย่างเด็ดขาดเลยนะ ตั้งแต่นี้ต่อไปห้ามซื้อยาคุมทุกอย่างมากินอีก และกระทงที่สอง คุณขัดคำสั่งผมที่เรียกตัวเองว่าฉัน ไม่เรียกว่าษา”

         กล่าวจบราฟาเอลก็โยนร่างบาง ลงบนเตียงนอน พร้อมทั้งใช้กายแกร่งตามลงไปทาบทับไว้ด้านบน ไม่ให้คนตัวเล็กดิ้นหนีไปไหนได้

๑๒๑๒๑๒๑๒๑๒๑๒๑๒๑๒๑๒๑๒๑๒๑๒๑๒๑๒๑๒๑๒๑๒๑๒๑๒๑๒๑๒๑๒๑๒๑๒๑๒