น้อยยิ้มพร้อมกับที่ส่ายหัวเบา ๆ แล้วก็พยายามลงมาจากเตียง เพื่อที่เขาจะได้ไปห้องข้าง ๆวันนี้ เขารู้สึกมึน ๆ หัว ข้อเท้าของเขาก็เหมือนว่า จะปวดมากขึ้นกว่าเดิมแต่ความอยากรู้ก็มีมากกว่า จึงทำให้เขารีบจัดเก็บที่นอน หมอน ผ้าห่มให้เรียบร้อยหลังจากนั้น เขาก็พยายามเดินกระโผลกกระเผลกตรงไปหาพี่เลี้ยงของเขา
,ภายในห้องข้างๆ ห้องของเขา ไม่มีร่างของพี่เลี้ยงอยู่ในห้อง หรือ บนเตียงนอนน้อยนึกรู้ได้ทันทีว่า เขาจะต้องไปหาจันทร์ที่ไหนต่อ น้อยค่อย ๆเดินเข้าไปทางด้านหลังที่เป็ที่อยู่ของคนที่ทำงานที่บ้านหลังนี้และมีห้องครัวอยู่ใกล้ ๆ กัน ที่นั้นเองน้อยก็ได้เจอเข้ากับร่างบางของพี่เลี้ยงของเขา คนในห้องครัวหันมาเจอเขาแล้วแต่น้อยก็รีบยกนิ้วขึ้นจุที่ปาก เหมือนเป็สัญญาณให้เงียบกันก่อนแล้วจึงเดินเข้าไปสวมกอดเข้าที่ด้านหลังของพี่เลี้ยงเขา
“ พี่จันทร์ครับ” น้อยหอมแก้มก่อนเรียกชื่อ
“ คุณหนูน้อยคะพอก่อนค่ะ เดินมาได้อย่างไรคะ ทำไมไม่นอนพักคะ แล้วนี่ยังไม่ได้เปลี่ยนเสื้อผ้าเดินออกมาทั้งชุดนอนไม่ได้นะคะ ” จันทร์เอ่ยห้ามอย่างไม่จริงจังนักก่อนเธอจะถามออกมาด้วยความเป็ห่วง หลังจากนั้น เธอก็ร่ายยาวเลย
“ พี่จันทร์ไม่อยู่นี่ครับ” คนพูดยังกอดร่างตรงหน้าเอาไว้ เขายังไม่ยอมปล่อยง่าย ๆยังความน่ารักให้คนที่เห็นอมยิ้มไปตาม ๆ กัน
“ พี่มาช่วยพวกป้าๆ เขาทำอาหารเช้านะคะ ” จันทร์เอียงหน้าตอบ
“ เสร็จหมดแล้วเดี๋ยวป้ายกไปเอง จันทร์ไปดูแลคุณหนูน้อยเถอะ ส่วนของที่เรือนเล็กเดี๋ยวให้ป้าแช่ม กับ หญิงยกไปให้นะ ” แม่บ้านหยดพูดขึ้น
“ ค่ะขอบคุณนะคะ งัั้นจันทร์ไปก่อนนะ " ว่าแล้วจันทร์ก็ช่วยประคองน้อยเดินกลับไปที่เรือนเล็ก
เมื่อมาถึงห้องของน้อยจันทร์เป็คนช่วยพาเขาไปนั่งที่หน้าโต๊ะเครื่องแป้ง เพื่อรอเธอที่กำลังหาเสื้อผ้าให้เขาได้ไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า
“ พี่จันทร์ครับเมื่อวาน พี่หนึ่งเขามาทำไมครับ” น้อยถามขึ้นมา
“ เขาก็บอกอยู่ว่าคุณนุ่มนิ่มไม่อยู่ที่กรุงเทพ เขาเลยมาดูแทนนะคะ ” จันทร์หยุดชะงักเล็กน้อยเธอคิดถึงเื่เมื่อคืนขึ้นมา เป็เพราะเื่เมื่อคืนแท้ ๆทำให้เธอนอนไม่ค่อยหลับ ยังดีที่หลังจากที่ได้ยาพาราเซตามอลมาจากหญิง เด็กรับใช้เธอก็สามารถหลับลงได้ แต่พอลืมตาตื่นขึ้นมา สมองก็เริ่มคิดอีกรอบเธอจีงได้เข้าไปช่วยงานที่ครัวมา จนตอนนี้ เธอรู้สึกว่า เธอน่าจะหายดีแล้วเธอรู้มาั้แ่ครั้งแรกที่ได้พบเจอกับหนึ่งแล้วว่า เขาไม่ค่อยจะชอบเธอมากนักแต่เธอก็ไม่รู้ว่า ตัวเธอได้ไปทำอะไรให้เขาไม่พอใจ ั้แ่นั้นมาเธอจึงพยายามไม่เอาตัวเองไปข้องแวะกับเขาเลย แต่เขาก็ยังคงใจร้ายกับเธอมากดูเอาเถอะ รอยที่แขนของเธอชัดขึ้น ก็เป็เพราะเขาที่ใช้มือแตะอย่างแรง และท่าทีอย่างนั้นอีกเขาทำเหมือนกับว่า ตัวเธอเป็สิ่งที่น่ารังเกียจอย่างนั้นแหละเธอเองก็ไม่ได้ให้ปากของเธอไปโดนปากของเขาสักหน่อย เธอหยุดความคิดทั้งหมดลงแล้วจัดแจงหยิบเสื้อผ้าของน้อยออกมา
“ เหรอครับแต่พี่ชาย กับ พี่หมอ ท่าทางดูเหมือนจะรู้อยู่แล้วว่า พี่จันทร์ทำงานกับพี่นุ่มนิ่ม” น้อยเอ่ยขึ้นอย่างหวั่นในใจ
“ ค่ะก็พวกเขาเป็เพื่อนกันนี่คะ แต่คุณชายก็ดูไม่ได้แสดงออกว่า โกรธนี่คะคงไม่มีอะไรหรอกค่ะ อย่าคิดเลยนะคะ ” จันทร์พูดบอกกล่าวให้น้อยได้คลายความกังวลใจลงบ้างจริงอยู่ว่า การที่น้อย กับ เธอ ออกไปทำงาน หารายได้ไว้ใช้จ่ายเองอาจจะขัดกับความประสงค์ของผู้ใหญ่ที่ยกน้อย พร้อมกับตัวเธอให้คุณชาญ กับ คุณสร้อยอุปการะดูแล แต่จะให้เธออยู่เฉย ๆ ไม่ทำอะไรเลย ในขณะที่คุณหนูน้อยหารายได้พิเศษมาเธอทำไม่ได้ อย่างน้อยให้เธอได้ช่วยบ้าง สักนิดก็ป็นการดี เธอเข้าใจดีว่าถ้าคุณชาญ กับ คุณสร้อยทราบเื่ราวขึ้นมา คงไม่เป็ผลดีต่อใครเป็แน่ยิ่งตัวเธอเองแล้วคงโดนเรียกตัวไปอบรมเป็แน่ ด้วยเธอไม่ยอมห้ามปรามแต่กลับเห็นดีเห็นงามไปด้วย
“ คุณหนูน้อยไปอาบน้ำได้แล้วค่ะจะได้ทานข้าวเช้านะคะ ” ว่าแล้วจันทร์ก็ช่วยพาน้อยเดินเข้าห้องน้ำไป หลังจากที่จัดเตรียมเสื้อผ้าให้กับน้อยเป็ที่เรียบร้อยแล้ว
“ พี่จันทร์ออกไปจัดโต๊ะรอนะคะออกมาอย่าลืมทานยานะคะ ” จันทร์ยืนร้องบอกอยู่ตรงหน้าประตูห้องน้ำ
“ ครับ ”น้อยรับคำอยู่ด้านข้างในห้องน้ำก่อนที่จะมีเสียงน้ำไหลจากฝักบัวดังลอดออกมา
-ตึกใหญ่-
“ ตื่นแล้วหรือลูกจะรีบไปไหน มาทานข้าวก่อนสิ ” คุณสร้อยร้องขึ้นทักชายลูกชายคนเดียวของเธอ หลังจากที่เห็นเขากำลังเดินลงมาจากข้างบน
“ สวัสดีครับพ่อมอนิ่งครับแม่ ” ชายยกมือขึ้นไหว้พ่อของเขาส่วนคนเป็มารดานั้น เขาเข้าไปหอมแก้มเบา ๆ
“ จะไปดูคุณหนูน้อยเหรอ” พ่อของเขาเอ่ยขึ้นถาม
“ ครับ ”เขารับคำ พร้อมนั่งลงฝั่งตรงข้ามกับแม่ของเขาโดยมีพ่อของเขานั่งอยู่ที่เก้าอี้หัวโต๊ะ
“ ปกติวันอาทิตย์ไม่เคยเห็นลุกเช้าแบบนี้ ต้องเลยเที่ยงไปก่อนถึงจะได้เห็นหัวลูกชายเรานะคะคุณพี่ ”คุณสร้อยเอ่ยขึ้นอย่างล้อเลียนลูกชายของเธอแต่ประโยคหลังหันไปหากองหนุนจากสามี
คุณชาญยิ้มรับอย่างมีความสุข
-เรือนหลังเล็ก-
“ วันนี้มีอะไรเหรอครับ” น้อยเดินเข้ามาถึงโต๊ะอาหารถามขึ้น ตอนนี้เขาได้อาบน้ำเปลี่ยนมาสวมเสื้อผ้าชุดใหม่ที่จันทร์จัดให้เป็ที่เรียบร้อยแล้ว
“ มีข้าวต้มกุ้งค่ะดีนะคะที่มาอยู่ที่นี่ คุณหนูน้อยจะได้ทานอาหารจริง ๆ สักที คุณหนูน้อยผอมไปนะคะถ้าคุณท่าน กับ คุณนวลยังอยู่ พี่จันทร์คงโดนดุไปแล้วว่าดูแลไม่ดี "คนพูดมีน้ำใส ๆ จากดวงตาหยดลงมา แต่เ้าตัวก็รีบปาดทิ้งทันที แล้วยิ้มขึ้นมา
“ พี่จันทร์อย่าโทษตัวเองสิครับจริง ๆ แล้วน้อยสิครับที่เป็คนผิด ” น้อยเอ่ยขึ้นบ้างหน้าตาดูเศร้าสร้อย
“ ไม่ใช่หรอกค่ะคุณหนูน้อยยังเด็กอยู่นะคะ อย่าคิดมากเลยค่ะ ทานข้าวก่อนนะคะ ” จันทร์รีบแก้ตัวแทน
“ พี่จันทร์ทานกับน้อยนะครับ” น้อยกล่าวชวน
“ ค่ะ ”ว่าแล้ว จันทร์ก็ตักข้าวต้มใส่ถ้วยให้กับตัวเธอเอง และนั่งลงข้าง ๆน้อย
-อาณาเขตบ้านตระกูลนาวาวณิช-
ทางรถวิ่งออกจากบ้านหลังสุดท้าย
“ จะไปไหน ”หนึ่งถามสมาขึ้นทันทีที่เดินมาหยุดอยู่ข้างหน้าน้องชายคนเล็กพี่ชายคนโตได้เดินมาจากบ้านหลังที่อยู่ตรงกลาง หลังจากที่มีคนเข้าไปรายงานเขาว่าชาติเตรียมตัวนำเอารถยนต์ออกไปข้างนอก ตอนนี้ทั้งสมา และชาติได้ออกมายืนอยู่นอกรถยนต์คันนั้นแล้วสมานั้นกำลังยืนรอเขาอยู่ด้วยสีหน้าไม่ค่อยสู้ดีสักเท่าไรนักสมาเป็เด็กหนุ่มรูปร่างบางทีเดียว แต่ก็ไม่ได้บอบบางแบบน้อย ยังดีที่สูงเกิน 170มานิดหน่อย แต่ก็ยังเตี้ยกว่า ชาติ คนที่นุ่มนิ่มน้องสาวคนกลางของเขาให้มาคอยดูแลสมา ชาติผิวเข้มออกเหลือง ๆเนื่องด้วยพ่อของเขาเป็คนไทยเชื้อสายจีน แต่มีหน้าตาออกแบบชายไทยแท้ทั่วไปรูปร่างมีมัดกล้ามอย่างคนออกกำลังกายเป็ประจำ ชาติยืนอยู่ด้านหลังของสมาใบหน้าก้มลงต่ำ ก้มหัวแสดงความเคารพเขาอยู่
“ ผม จะ ไปเยี่ยมน้อยครับ ” สมาเอ่ยขึ้นช้า ๆ ไม่กล้าสบตาคนตรงหน้าเท่าไรนัก
“ ใครอนุญาต ”หนึ่งพยายามทำเสียงไม่ให้ดูเหมือนเขากำลังจะดุ อันที่จริงเขาก็ไม่ได้มานั่งสนใจอะไรมากมายนัก แต่การที่พวกเขาจะออกไปไหนมาไหนในแต่ละครั้งบางทีมันก็ไม่ปลอดภัย เนื่องด้วยสมัยก่อนตอนที่พวกเขายังเป็เด็กตัวเล็ก ๆ กันอยู่ตาของเขาได้เคยทำธุรกิจเทา ๆ มาก่อนแต่พอมาสมัยพ่อกับเขาถึงพวกเขาจะเลิกทำธุกิจพวกนั้นไปแล้วแต่อิทธิพลของตาเขาก็ยังพอมีอยู่บ้าง พวกอริศัตรูเก่าที่เฝ้าจะทำร้ายกันพวกมันก็ยังอยู่ ฉะนั้น การจะไปไหน จะทำอะไรแต่ละครั้ง จึงต้องมีคนคอยรับรู้จำเป็ต้องมีคนไปด้วย เพื่อเตรียมความพร้อม หากมีอะไรเกิดขึ้นแล้วถ้าใคร้าจะออกไปนอกอาณาเขต คน ๆ นั้นต้องมาขออนุญาตเขาก่อนแต่ถ้านุ่มนิ่มอยู่ เธอจะเป็คนคอยดูแลจัดการเื่ต่าง ๆ ทั้งหมดเขาเองก็ไม่ต้องมายุ่งยากด้วย
“ พี่นุ่มนิ่มครับ” สมาตอบอย่างเป็ต่อนิด ๆ ตัวเขารู้เป็อย่างดีว่าต่อให้พี่ชายคนโตไม่พอใจมากขนาดไหน อย่างไรเสียเขาก็ไม่อาจจะขัดใจน้องสาวคนกลางไปได้ เนื่องด้วยเขาตามใจกันมาโดยตลอดถึงกับขนาดมีคำสั่งห้ามใครขัดใจพี่นุ่มนิ่มเด็ดขาด ผิดกับเขาเลย ที่นาน ๆ ครั้งพี่หนึ่งจะมีเวลามาสนใจเขา อันที่จริงเขาว่า พี่หนึ่งไม่ได้รู้สึกห่วงใยเขาหรอกแค่ไม่อยากให้ใครมาใช้เขาเป็ข้อมือในการหาผลประโยชน์มากกว่าถ้าเขาสามารถตายไปพร้อมกับแม่ของเขาได้ปัญหาเื่ที่ต้องทนยินยอมให้เขามาอยู่ด้วย คงไม่เกิดขึ้นเป็แน่การที่เขาได้มาอยู่ที่นี่ก็เป็เพียงเพราะว่า เขามีเืของพ่อเขาอยู่ในตัว และเป็คนของตระกูลนี้เท่านั้นเอง
“ นุ่มนิ่มกลับมาแล้วเหรอ” หนึ่งถาม เพราะถ้านุ่มนิ่มกลับมา คนที่มีอำนาจสั่งการและสามารถจัดการทุกอย่างได้จะเป็นุ่มนิ่มเขาเป็คนให้อำนาจสิทธิขาดกับน้องสาวคนกลางเอง
“ ผมโทรไปหาพี่นุ่มนิ่มครับ” สมาเริ่มพูดเสียงเบาลง
“ เ้าเล่ห์นักนะใครสอน ” คนเป็พี่ชายเดินเข้ามาหาใกล้ ๆ เพื่อถาม
“ คุณน้อยเป็คนแนะนำนายเล็กครับ” ชาติรีบพูดแทรกขึ้นทันที ก่อนที่นายคนเล็กของเขาจะโดนลงโทษ
“ พี่ชาติ ”สมาหันไปปราม ด้วยไม่้าให้ชาติ โดนพี่ชายคนโตลงโทษ
“ ถ้าพี่หนึ่งจะลงโทษผมก็เชิญเถอะครับ” สมายืดอกขึ้นพูด เขารู้เป็อย่างดีว่าพี่ชายคนโตของเขาต้องสั่งลงโทษคนของเขาแน่ เขาคงปล่อยให้มันเกิดขึ้นไม่ได้เขาจะไม่ยอมให้พี่หนึ่งมาสั่งลงโทษพี่ชาติเด็ดขาด
หนึ่งหรี่ตาลงมองน้องชายต่างแม่ของเขาลักษณะนิสัย ชอบปกป้องคนของตัวเองอย่างนี้ ได้แบบอย่างมาจากนุ่มนิ่มเต็ม ๆสอนกันมาดีเหลือเกิน เขาน่าจะจับน้องทั้งสองคนของเขาตีก้นให้หลาบจำกันบ้างว่าอย่าได้คิดลองท้าทายอำนาจของเขาแม้แต่นิด แต่สิ่งที่เขาทำได้อย่างเดียว ก็คือถอนหายใจเท่านั้นเอง ยังไงวันนี้ เขาก็ต้องกลับไปที่บ้านหลังนั้นอีกครั้งอยู่แล้วนุ่มนิ่ม ฝากให้เขาช่วยไปดูแลสองคนนั้นให้เป็อย่างดี และให้เขาพาสมาไปด้วยน้องสาวสุดที่รัก ขอมาทั้งที เขาเป็พี่จะปฏิเสธได้อย่างไรลองไม่ทำตามที่เธอ้าสิ ถ้าเธอกลับบ้านมาได้ เธอจะได้อาละวาดบ้านพังเป็แน่ที่เธอเป็ได้ถึงเพียงนี้ เป็เพราะว่า เขากับพ่อ ทั้งรัก ทั้งตามใจ พวกเขาแทบไม่เคยขัดใจเธอเลยสักครั้งถ้าเธออยากได้อะไร พวกเขาก็หามาทุกอย่าง
“ ไว้ไปด้วยกัน” หนึ่งพยายามพูดด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงกว่าปกติ
“ ครับ ”สมารับคำอย่างไม่ค่อยจะเชื่อ
“ ทานอะไรหรือยังถ้ายังตามมา ทานก่อน ค่อยออกไปด้วยกัน " คนพูด พลางเดินนำหน้าเข้าบ้านหลังกลางไปก่อน
สมายืนนิ่งอึ้ง ๆไม่แน่ใจว่าหูฝาดหรือเปล่า
“ ว่าอย่างไร ”คนที่นำหน้าไปก่อน หันหลังกลับมาถาม
“ ยังครับสมาขอทานด้วยคนนะครับ ” พูดเสร็จก็รีบก้าวเท้าเดินเข้าไปหาทันทีเขารู้สึกดีใจเป็อย่างมากที่วันนี้จะได้นั่งทานข้าวเช้ากับพี่ชายของเขาเอง เขายิ้มไม่หุบเลย
“ อืม ”คนเป็พี่ชายมองน้องชายที่ยิ้มร่า แล้วจึงรับคำในลำคอก่อนที่จะออกเดินพร้อมกันเข้าไปภายในตัวบ้าน
12K
![อุบายรักซาตาน [อิงสิตางศุ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/c6c26dbf22ec738619a5ea27fa87932a.webp)
