บทที่ 6
ดีเดย์สวมกางเกงว่ายน้ำตัวจิ๋วนั่งห้อยเท้าอยู่ข้างสระเด็กข้างกายมีห่วงยางเป็ดเหลืองที่แขนน้อยๆเกาะเอาไว้แน่นเท้าสองข้างตีน้ำกระเซ็นอย่างสนุกสนานระหว่างรอคอย ‘ว่าที่คุณพ่อ’มือใหม่ซึ่งขอไปเปลี่ยนชุดข้างบน ลักษมีจึงนั่งเล่นน้ำเป็เพื่อนลูกอยู่ใกล้ๆไม่ให้คลาดสายตา
เธอได้ยินเื่ข่าวเด็กน้อยจมน้ำมาตลอดซึ่งเธอคิดว่าวัยอย่างดีเดย์ต้องได้รับการดูแลอย่างใกล้ชิดหากพลาดพลั้งเพียงนิดเดียว อาจเสียใจไปตลอดชีวิต
“มะไหร่คุณลุงหน้าดุจาลงมาซ้ากกกกกกทีค้าบมามี๊”
เธอเอื้อมไปยีผมลูกชายเบาๆ“เป็เด็กดีต้องรู้จักการรอนะคะลูก”
“ค้าบ ดีเดย์จาไม่ดื้อ ไม่ซนเป็เด็กดี”
ลูกของเธอเป็คนน่ารัก ว่านอนสอนง่ายสำหรับเธอเสมอแม้แต่กับคุณปู่คุณย่าก็ไม่งอแงจนกวนใจ...แต่กับคนอื่นที่ไม่คุ้นเคยอันนั้นเธอไม่รับประกัน
นั่งอยู่อึดใจ คุณย่าของเด็กน้อยก็ป้องปากบอกหลาน“มาแล้วจ้า คุณลุงหน้าดุของหนู”
ดีเดย์ไม่ได้ดีใจแต่อย่างใดกลับถอนหายใจเล็กน้อย
“ช้ามากกกก”แถมบ่นเสียงยานคางซะด้วย
ผู้เป็แม่จึงแอบอมยิ้มกับความน่ารักใสๆของลูกชาย...ประสาเด็กก็เป็แบบนี้แหละ...ธรรมชาติของเขาคือพูดเจื้อยแจ้วอย่างใจคิดแต่พอเธอหันไปมองตามสายตาทุกคนที่จ้องไปยัง ‘คุณลุงหน้าดุ’ หัวใจของเธอก็กระตุกวูบ เหมือนกับหยุดเต้นไปชั่วขณะ
เดวิดนุ่งเพียงกางเกงว่ายน้ำสีดำรัดตึง่ล่าง่บนเปลือยหุ่นเห็นกล้ามเนื้อกระชับทุกสัดส่วน ไหล่กว้างของเขาผึ่งผาย กล้ามอกสองข้างนูนแน่นส่วนหน้าท้องเป็ลอนคลื่นสวยงามแสดงให้รู้ว่าเขาเป็ผู้มีวินัยในการออกกำลังกายอย่างสม่ำเสมอ
ทุกย่างก้าวที่เขาเดินเข้ามาใกล้จึงสะกดสายตาของลักษมีไม่ให้เคลื่อนที่ไปไหนได้แต่นึกว่าหุ่นกำยำชวนหลงใหลตรงหน้านี่ล่ะหรือ คือคนที่เธอแอบหลงรักเมื่อสามปีก่อนหน้า...หลงเขาจนพร้อมเป็ของเขา...รักเขาจนยินดีให้เขาย่ำยีหัวใจ...และใคร่เขาจนร่างกายพร้อมพลีทุกผิวอณูให้เขาลูบไล้
ที่สำคัญ...หัวใจเธอเต้นแรงทุกขณะเมื่อสายตาเผลอมองไปยังส่วนนูนโป่งกระแทกตา
เธอถึงกับเผลอกลืนน้ำลายลงคอเบาๆและจะไม่อายหน้าแดงซ่านเลย หากเด็กชายไม่เอ่ยขึ้น
“มามี๊หิวน้ำเหรอค้าบ”
สติของเธอจึงเข้าตัวหันไปยิ้มแห้งๆให้ลูกชาย พอหันกลับมา เขาก็ย่อตัวลงนั่งข้างเธอจนเกือบเบียดชิดทำให้ต้องขึงตามองกลับไป
“อย่าทำตัวไม่น่ารักต่อหน้าลูกฉันนะคะ”
เขายิ้มกริ่ม“ผมยังไม่ทันทำอะไรเลยนะ มีแต่คุณนั่นแหละ”
“ฉันไปทำอะไรคุณ”เธอพยายามพูดเสียงเบาจนเกือบกระซิบ
“ก็คุณกำลังลวนลามผมทางสายตาอยู่...อยากกินผมเหรอ”
“คุณเดวิด!”
ทว่าเขาทำเป็เมินหันไปคุยกับเด็กชายต่อ “รอนานไหมครับดีเดย์”
“นานนนนนนมากกกกกก”
เสียงคุณปู่คุณย่าที่มองอยู่ห่างๆจึงหัวเราะออกมาเมื่อได้ยินหลานชายเหน็บว่าที่คุณพ่อ แต่เหมือนเขาจะไม่อินังขังขอบ
“ป่ะ ครับ ไปเล่นน้ำกัน”
แล้วชายหนุ่มลูกเสี้ยวก็ยืนขึ้นเต็มความสูงแสงอ่อนจากแดดกระทบลำตัวยามเขาบิดซ้ายขวาเพื่อยืดเส้นยืดสาย เห็นแสงเงาไล้ผิวให้ชวนฝันจนเธอไม่อาจละสายตาได้และส่วนนูนภายใต้กางเกงว่ายน้ำนั้นก็อยู่เหนือระดับสายตาเธอไปไม่ไกลเท่าไหร่นัก
ที่สุดเธอก็ต้องหลบตาวูบหันไปยังลูกชายที่ตั้งท่าเตรียมพร้อม อยากเล่นน้ำเต็มแก่
เดวิดค่อยๆหย่อนตัวลงไปในสระน้ำวงน้ำแตกกระเพื่อมเป็วงกว้างจนเขาผลุบลงไปทั้งตัว ก่อนจะโผล่ขึ้นมาสูดอากาศหายใจทุกอิริยาบถนั้นล้วนอยู่ในสายตาของลักษมีตลอดเวลา กระทั่งเขาลอยตัวมาชิดขอบสระค่อยๆรับตัวเด็กชายที่หย่อนตัวลงสระทีละน้อย
ดีเดย์ทำตัวสั่นปากจู๋
“น้ำเย็นเชี้ยบเลยค้าบมามี๊”
คุณลงหน้าดุของเด็กน้อยค่อยๆปล่อยให้เด็กชายเกาะอยู่ขอบสระหันไปบอกหญิงสาวที่ยืนลุ้นอยู่ใกล้ๆ
“คุณหมีช่วยส่งห่วงยางเป็ดนั่นลงมาให้ลูกทีสิคุณ”
แม้จะหมั่นไส้ที่เขาเรียกดีเดย์ว่า‘ลูก’ เต็มปากเต็มคำแต่เธอก็ทำตามที่เขาบอก ให้เด็กน้อยอยู่กลางห่วงยาง แล้วหลังจากนั้นสองพ่อลูกต่างก็เล่นน้ำกันอย่างสนุกสนานโดยที่ปู่กับย่าต่างมองภาพนั้นด้วยความเพลิดเพลินพอลักษมีย้ายไปนั่งลงข้างผู้ใหญ่ทั้งสองคน
วันชัยก็เอ่ยขึ้น“ขอบใจหนูหมีมากนะ ฉันอยากจะเห็นภาพแบบนี้มานาน”
เธอได้แต่อมยิ้มโดยไม่รู้ตัว
////////////////////////////////////
การได้อยู่พร้อมหน้า ‘ครอบครัว’ เป็เื่ที่ไม่คุ้นชินสำหรับเดวิดนักแต่เขาก็ตัดสินใจแล้ว อย่างไรก็จะทำให้ลักษมียกโทษเขาให้ได้และจะทำให้เด็กชายตัวน้อยยอมรับเขาเป็พ่อให้ได้เหมือนกัน
หลังจากเล่นน้ำกับลูกขึ้นจากสระเรียบร้อย...เขาจึงขันอาสาพาดีเดย์ไปอาบน้ำด้วยกันเพื่อสร้างความคุ้นเคยให้มากขึ้น ซึ่งเด็กชายมีท่าทางลังเลอยู่ไม่น้อยจนแม่ของเด็กพยักหน้ายินยอมนั่นแหละดีเดย์ก็เลยปล่อยให้เขาจูงมือเล็กป้อมไปยังห้องอาบน้ำด้วยกัน
เขาเปิดเรนชาวเวอร์ให้สายน้ำรินรดตัวเด็กน้อยก็ะโโลดเต้นเพราะน้ำเย็นเขาจึงปรับอุณหภูมิให้พอเหมาะกับผิวอ่อนๆของเด็ก
“หนาวจางค้าบคุณลุง”
“อาบแวบเดียวก็เสร็จ มาๆเดี๋ยวคุณลุงจะช่วยอาบ”
แล้วเดวิดผู้ยอมทำหน้าที่เป็ ‘คุณลุงชั่วคราว’ ก็เทแชมพูเด็กใส่ฝ่ามือยีลงบนผมสีทองอ่อนจนฟองฟูเต็มหัว ยีเบามือกันฟองเข้าตาแล้วก็หยิบสายฝักบัวอันเล็กมาล้างออก พอหยิบครีมอาบน้ำเตรียมจะถูตัวให้เด็กชายก็บอก
“ดีเดย์อาบเองค้าบ”
แต่เขาก็อยากทำหน้าที่อาบน้ำให้ลูกจึงลูบครีมอาบน้ำไปทั่วตัว กำลังจะปลดกางเกงว่ายน้ำตัวจิ๋วออกดีเดย์ก็รีบดึงขอบกางเกงว่ายน้ำเอาไว้
“ฮึ!”
“ไม่อาว เดี๋ยวโป๊”
“เป็เด็กผู้ชายเขาไม่อายกันหรอกครับ”
“อายค้าบ เพราะดีเดย์มีช้างน้อยมันเป็ของเล่นของดีเดย์ ให้คนอื่นเล่นด้วยม่ายด้าย”
เขานึกขำกับการเปรียบเทียบของเด็กจินตนาการไปไหนต่อไหน
“ถ้าไม่ทำความสะอาดตรงนั้น ช้างน้อยของดีเดย์ก็จะไม่หอมน้า”
เด็กชายพองปาก ทำท่าครุ่นคิด
“ถ้างั้นคุณลุงต้องเก็บเป็ความลับนะค้าบแล้วคุณลุงก็ห้ามแอบมองช้างน้อยดีเดย์ด้วย”
“ตกลงครับ”
เดวิดจึงยกมือชูขึ้นสามนิ้วเป็คำสัญญาปล่อยให้เด็กชายถอดกางเกงว่ายน้ำตัวจิ๋วออกเอง และถูสบู่ที่ช้างน้อยเองกระทั่งเด็กน้อยทำปากจู๋มองมายังเขา
“แล้วทำไมคุณลุงไม่ถอดกางเกงคุณลุงมาล้างช้างน้อยบ้างละค้าบมันก็ฉกกะปกหมด”
เขาอยากจะหัวเราะเต็มแก่...ลูกหนอลูก
เดวิดอยากจะบอกลูกชายว่าที่เ้าตัวพูดถึงน่ะ...ของพ่อเขาเรียก‘ช้างั์’ แล้ว แต่ในหัวก็กำลังคิดว่าจะตอบเด็กอย่างไร
“ถ้าคุณลุงถอดกางเกงออกคุณลุงกลัวว่าดีเดย์จะตกกะใจน่ะครับ”
“ทำไมค้าบ”
“ก็มือของดีเดย์ต้องปิดตาสองข้างไม่มิดแน่เลยครับ”
“หูววแปลว่าช้างต้องตัวใหญ่มากกกกก ใช่ไหมค้าบบบบ”
เขาวางมือแปะบนศีรษะเด็กน้อย“ถูกต้องละครับ”
แล้วเขาก็รีบอาบน้ำอย่างรวดเร็วพาเด็กชายออกไปเช็ดตัวส่งมอบให้กับคุณแม่ของเด็กชายที่แอบนั่งคอยื่นคอยาวอยู่หน้าห้องน้ำข้างนอกคนเดียว
//////////////////////////////////////////
เดวิดตัดสินใจจะวางแผนมัดใจสองแม่ลูกให้อยู่หมัดวันหยุดแบบนี้ เขาต้องทำให้เป็ครอบครัวสมบูรณ์แบบเลยบอกพ่อกับแม่ว่าจะชวนดีเดย์กับลักษมีไปเดินเล่นห้าง ไปกินไอศกรีม ไปซื้อของซึ่งพ่อเขาบอกกวนๆ
“เื่ของแกสิ ถ้าหนูหมียอมไปฉันกับแม่แกก็ไม่ขัด ส่วนแกจะซื้ออะไร นั่นก็เงินของแก”
ตกลงดังนั้นเขาก็ใช้แต้มบุญที่สะสมมาในตอนเช้า ไปอ้อนลักษมี
“นะคุณหมีพาลูกไปเปิดหูเปิดตาที่ห้างฯกันครับ”
ทว่าเธอรู้ทัน“อย่าคิดว่าเงินจะซื้อทุกอย่างได้นะคะ”
“ผมไม่ได้คิดจะซื้อของอะไรทั้งนั้นอย่าคิดมากสิคุณแค่อยากอยู่ใกล้คุณกับลูก...แต่ถ้าคุณกับลูกอยากได้อะไรเป็พิเศษก็บอกผมพร้อมเปย์”
“ป๋าใช่ไหมคะ”
“แต่อย่าถึงกับทำให้ขนหน้าแข้งผมร่วงหมดละ”
พอไปเอ่ยชวนดีเดย์ซึ่งเปลี่ยนสวมเอี๊ยมสีสันสดใสทับเสื้อยืดสีขาว เขาก็เอ่ยชมเอาใจ “โอ้โหวันนี้ดีเดย์แต่งตัวหล่อมาก ยังงี้คุณลุงต้องพาไปเที่ยวแล้วแหละ ดีไหมครับ”
ทว่าเงียบกริบดีเดย์หันไปมองหน้าคุณแม่ยังสาว
“อยากไปข้างนอกไหมคะลูก”
คำพูดนั้นเหมือนเป็การอนุญาตกลายๆเด็กชายถึงะโโลดเต้นดีใจ
“ไปค้าบดีเดย์อยากกินติม...อยากไปเล่นเกม...แล้วก็อยากได้หุ่นยนต์ตัวใหม่...อยากได้...”
เด็กชายยังพูดไม่ทันจบลักษมีก็ดักคอ
“แต่คุณแม่มีงบนิดเดียวเองนะลูกดีเดย์อยากได้เยอะขนาดนั้น คุณแม่ไม่มีเงินซื้อให้หรอกนะคะ”
สีหน้าเด็กชายผิดหวังทันตาเดวิดจึงเป็อัศวินขี่ม้าขาว
“เดี๋ยวคุณลุงจัดให้เองครับดีเดย์ อยากได้อะไร จะซื้อให้ทุกอย่างเลย ดีไหมครับ”
ทว่าเด็กชายทำตาปริบๆ “คุณแม่สอนว่าไม่ให้รบกวนคนอื่นค้าบงั้นดีเดย์เอาแค่อมยิ้มก็พอค้าบ”
เดวิดจึงยื่นแขนไปให้เด็กชาย“ไปครับ เดี๋ยวคุณลุงซื้ออมยิ้มให้สักร้อยอันเลย ดีไหม”
“ไม่ดีค้าบ เดี๋ยวฟันผุ”
ลักษมีจึงมองตามสองพ่อลูกเดินจูงมือกันไปขึ้นรถ...ระหว่างทางดีเดย์ก็ผล็อยหลับเพราะความเพลีย เดวิดจึงเอ่ยถามหญิงสาวที่นั่งหุบปากสนิท
“ลูกของเราน่ารักนะคุณหมี”
“เสียใจค่ะตอนนี้ดีเดย์ยังเป็แค่ลูกของฉันคนเดียว คุณน่ะ ก็แค่คุณลุงหน้าดุเท่านั้น”
เขาได้แต่สั่นหน้า “ใจอ่อนกับผมไวๆนะคุณ”
“จริงๆฉันคิดว่า คุณควรจะพิสูจน์ตัวเองสักสามปีด้วยซ้ำ”
“โอ้โหทำไมมันยาวนานขนาดนั้นละคุณ”
เธอจึงย้อนใส่“แล้วการที่ฉันต้องเลี้ยงลูกคนเดียวมาสามปี คุณว่ามันนานไหมคะ”
เขาจึงเอื้อมมือข้างหนึ่งมาคว้ามือเธอไปกอบกุมเอาไว้ซึ่งเธอก็ปล่อยเลยตามเลย
“ผมไม่สามารถแก้ไขอดีตได้ ผมขอโทษกับสิ่งที่เกิดขึ้นนะคุณหมี”
ลักษมีได้แต่หันหน้าออกไปมองทิวทัศน์นอกตัวรถที่กำลังแล่นฉิวไปตามท้องถนน...สายตาเธอพร่ามัวเพราะมีน้ำใสคลอหน่วยขึ้นมาดื้อๆ
แต่แล้วเสียงใสของเด็กที่งัวเงียเพิ่งตื่นก็ขัดขึ้น
“ถึงร้านไอติมยังค้าบมามี๊”
“ใกล้แล้วจ้ะลูก”
ลักษมีจึงชักมือกลับ...นั่งเงียบไปจนรถยนต์แล่นเข้ามาจอดที่ลานของห้างสรรพสินค้าชื่อดังใกล้บ้านเมื่อลงจากรถ ดีเดย์แสดงความกระตือรือร้นตื่นเต้นและสนุกที่คุณลุงหน้าดุพาเ้าตัวไปยังโซนเครื่องเล่นก่อนเป็อันดับแรก
สีสันของสวนสนุกขนาดย่อมชวนให้ตื่นตาอีกทั้งมีเด็กในวัยใกล้เคียงกันต่างะโไปมาอย่างสนุกสนาน ดีเดย์ก็ลืมคนรอบตัวสนุกไปกับสิ่งตรงหน้า เป็ความร่าเริงชนิดที่เดวิดเองก็ไม่เคยคิดว่าจะได้เห็น
การมีลูกเป็ของตัวเองมันก็ดีใช่หยอกพอลักษมีเผลอ เขาก็ดึงมือเธอมาจับเอาไว้แต่เธอก็ไม่กล้าสะบัดเพราะอยู่ท่ามกลางผู้คนจำนวนไม่น้อย ได้แต่กระซิบบอกเสียงเบา
“อย่าเกาะแกะฉันแบบนี้”
“ผมกลัวคุณหาย”
“ฉันไม่ใช่เด็กสามขวบนะคะ”
เขาหันมาทำหน้ายั่วโมโหใส่“งั้นที่หายตัวไปสามปีก่อน ตอนนั้นคุณอายุเท่าไหร่ละครับ”
“อย่ามาย้อนฉันนะคุณ”
จนกระทั่งดีเดย์ออกมาจากสวนสนุก ลักษมีจึงฉวยจังหวะนั้นสะบัดข้อมือออกแล้วก็จูงลูกชายเดินต่อ “ไปไหนต่อดีคะลูก”
เด็กชายทำตาละห้อย“กินติมได้ไหมค้าบ”
เธอไม่ทันตอบ เดวิดก็แทรกขึ้น“จัดไปครับ”
อีกพักหนึ่งจึงมานั่งในร้านไอศกรีมเด็กชายชอบอกชอบใจเมื่อไอศกรีมสีสวยมาวางตรงหน้าค่อยๆตักทีละคำละเลียดชิมความหอมหวานเข้าในปากคนเป็แม่เห็นแบบนั้นก็ได้แต่อมยิ้ม...ส่วนคนเป็พ่อนั้น ยิ้มแก้มแตกไปก่อนหน้า
ตลอดสองชั่วโมงจึงหมดไปรวดเร็วกับความสุขในแบบครอบครัวเล็กๆเดวิดพาดีเดย์ไปซื้อเสื้อผ้าชุดใหม่ จากหนึ่งเป็สองสามสี่จนถุงในมือหิ้วเต็มไปหมด เด็กชายจึงบอกว่าพอแล้ว...แต่คนเป็พ่อวันนี้ตั้งใจ ‘ป๋า’ จึงเผด็จการพาไปซื้อของเล่นอีกมาก
เด็กชายจึงถาม “คุณลุงหน้าดุค้าบทำไมไม่ซื้อให้มามี๊บ้าง”
เดวิดยิ้มเผล่ “ของมามี๊รอบหน้าครับดีเดย์”
เด็กชายพยักหน้าไว้ก่อนแล้วก็ไม่คิดอะไร...หัวเราะร่าเริงไปกับวันแห่งครอบครัว
กระทั่งขับรถกลับมาถึงบ้านก็ได้เวลาอาหารเย็นซึ่งเดวิดบอกกับแม่เอาไว้ว่าจะกลับมากินข้าวที่บ้านพร้อมกัน...ตอนลงจากรถดีเดย์รีบเข้ามาแย่งถุงหลายใบไปถือ
คุณปู่ถามหลานชายเมื่อเห็นว่าหลังรถมีของเต็มไปหมด
“ฮื้อ ซื้ออะไรมานั่นลูก”
ดีเดย์ยิ้มแห้งยกนิ้วมือมานับวนไป “เยอะเลยค้าบ”
เดวิดหิ้วถุงสัมภาระที่เหลือก่อนจะหันไปยื่นขอถุงใบใหญ่ที่เด็กน้อย “มาครับ คุณลุงถือให้”
แต่เด็กชายสั่นหน้าหวือ “แม่สอนว่าอย่าให้เป็ภาระคนอื่นค้าบ” แล้วก็ลากถุงหลายใบเข้าบ้าน
ทว่าลักษมีเดินเข้าไปยื่นมือ“มาจ้ะ แม่ช่วยถือ”
เด็กชายกลับส่งให้ทำหน้าเมื่อยเต็มทน เดวิดจึงถาม
“ทำไมทีแบบนี้ยังให้คุณแม่ช่วยละครับ”
“ก็นี่คุณแม่นั่นคุณลุงหน้าดุนี่ค้าบ”
“มันต่างกันตรงไหน”
“คุณลุงหน้าดุเป็คนหน้าแปลกนี่ค้าบ”
ลักษมีหัวเราะ บัดนี้เดวิดเป็ ‘คุณลุงหน้าแปลก’ อีกตำแหน่ง
“นี่เรายังไม่สนิทกันอีกเหรอครับดีเดย์”
เด็กชายเบ้ปาก ตอบสั้นๆ “ยังค้าบ”
เดวิดได้แต่ถอนหายใจ...เอาชนะใจเด็กนี่ไม่ง่ายเลยจริงๆ!
///////////////////////////////////////
สีหน้าของดีเดย์เต็มไปด้วยความสุข ทำให้ทุกคนในที่นั้นก็มอง ‘เด็กดื้อ’ ประจำบ้านด้วยความเอ็นดูปู่กับย่าถึงกับหัวเราะหัวใคร่กันเสียงดังจนทำให้เดวิดเองพลอยนึกขอบคุณลักษมีอยู่ในใจไม่รู้ว่านานแค่ไหนแล้วที่ไม่ได้เห็นพ่อกับแม่ยิ้ม หัวเราะเบิกบานขนาดนี้
ดีเดย์นั่งลงกลางบ้านรื้อของแต่ละถุงออกมากอง อวดเสื้อผ้าชุดใหม่ให้ปู่กับย่าแต่ละชุดล้วนเป็เอี๊ยมกับเสื้อยืด ซึ่งคุณย่าเป็คนเปิดประเด็น
“นี่ดีเดย์ขนเอี๊ยมมากี่ตัวจ๊ะเนี่ยสวยๆทั้งนั้นเลย”
เด็กชายชอบนับนิ้ว“หนึ่ง ฉอง ฉาม ฉี่...”
“ทำไมนับเลขทีไรพูดไม่ชัดเรื่อยละลูก”
เด็กน้อยยังคงหัวเราะชอบใจ“ดีเดย์ชอบชุดหมีพวกนี้มากเลยค้าบ ทำไมคุณลุงหน้าดุถึงซื้อของให้ดีเดย์เยอะจังค้าบ”
“ไม่ดีเหรอครับ”
เด็กชายสั่นหน้าหวือ“ไม่ดีค้าบ คุณลุงแอบคิดไม่ดีป่าวค้าบ”
“ไม่ดียังไงครับ”
คนถูกถามทำท่าครุ่นคิด หันไปหาตัวช่วย “คุณปู่ค้าบ เค้าเรียกอารัยอ่ะ ที่ว่าวางแผงค้าบ”
คุณปู่หัวเราะชอบใจทันที“เอาวะ ไอ้หลานคนนี้ มันฉลาดทันคน”
“ยังไงคะคุณ”
วันชัยจึงหันไปบอกภรรยา“ก็หลานมันหมายถึง ลูกเรามันกำลังวางแผนอะไรไหม”
“อ๋อวางแผน...คุณลุงหน้าดุกำลังวางแผน ไม่น่าว้ายจาย”
พอเด็กชายสั่นหน้ามองมาที่เดวิดอย่างคลางแคลงสงสัย เขาจึงหันไปยังแม่ของเด็ก
“รู้มากจริงๆใครสอนดีเดย์กันนะเนี่ย”
ทว่าลักษมีทำเป็ไม่รู้ไม่ชี้
///////////////////////////////////จบบทที่ 6
1K
![[MHA] ก็แค่คนไร้ค่า (Omegaveres)](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1641032252_94992900.webp)
