ย้อนเวลามาเป็นพระชายากับระบบสมาร์ตโฟนต่างมิติ (จบแล้ว)

เยว่เฟิงเกอมีจุดอ่อนที่ยิ่งใหญ่อยู่อย่างหนึ่งนั่นก็คือพอตกกลางคืน นางชอบหลงทิศจำทางไม่ได้

อีกอย่างเดิมทีตัวนางก็ไม่คุ้นเคยกับจวนอ๋องแห่งนี้อยู่แล้ว ยิ่งยามนี้ตกกลางคืนท้องฟ้าก็ยิ่งมืดสนิทนางยิ่งไม่รู้ว่าควรจะมุ่งไปยังทิศทางใด

หลังเดินวนไปอีกหนึ่งรอบใหญ่เยว่เฟิงเกอก็รู้สึกเหน็ดเหนื่อยเป็๞อย่างยิ่งทั้งยังปวดขาทั้งสองข้างจนเดินต่อไปไม่ไหวแล้ว

“จวนอ๋องน่าตายนี่จะสร้างให้ใหญ่ไปเพื่ออันใด ทำเอาข้าหาเรือนเยว่เหยาไม่เจอแล้ว”

เยว่เฟิงเกอทุบเข่าทั้งสองข้างปากก็อดบ่นขมุบขมิบไม่ได้

นางมองไปรอบๆที่ที่นางยืนอยู่ตอนนี้เต็มไปด้วยเงาไม้ทอดยาว แต่ไร้ซึ่งเงาคน

รอบด้านเงียบสงัดจนน่าประหลาดใจแม้จะอยากหาคนถามทางสักคนก็ยังหาไม่เจอ

“แปลกจริงเหมือนข้าจะเพิ่งเดินผ่านที่นี่ไป”เยว่เฟิงเกอยืดตัวตรงพยายามแยกทิศทางอย่างตั้งใจ

ยามนี้นางหวังอยากให้ชิงจื่ออยู่ข้างกายจริงๆเช่นนี้จะได้มีคนช่วยนำทางนางกลับไปยังเรือนของตนเอง

เป็๲ในตอนนั้นเองเสียงเ๾็๲๰าสายหนึ่งพลันดังขึ้นทำลายความเงียบ“ดึกดื่นค่อนคืนแล้ว พระชายายังไม่พักผ่อน มาทำอันใดที่นี่?”

ทันทีที่เอ่ยจบม่อหลิงหานก็ก้าวเท้ายาวๆ มาถึง

เสียงที่จู่ๆก็ดังขึ้นทำเอาเยว่เฟิงเกออดตัวสั่นไม่ได้

ทว่า ทันทีที่เห็นว่าผู้มาคือม่อหลิงหานนางก็อดถลึงตาใส่อีกฝ่ายอย่างดุร้ายไม่ได้ “ม่อหลิงหาน เหตุใดท่านจึงเดินได้เงียบเชียบเช่นนี้”

โดยปกติแล้วเยว่เฟิงเกอเป็๲คนหูดี บวกกับรอบด้านของที่นี่เงียบสงัดหากม่อหลิงหานปรากฏตัวขึ้น นางจะต้องได้ยินเสียงฝีเท้าของอีกฝ่ายแน่

แต่เมื่อครู่ม่อหลิงหานกลับไม่ส่งเสียงใดออกมาเลยแม้แต่น้อย

ในใจของเยว่เฟิงเกอเพิ่มความระแวดระวังต่อม่อหลิงหานขึ้นอีกชั้นหนึ่งคนผู้นี้ไม่ธรรมดาจริงๆ นางต้องระวังตัวเอาไว้ให้ดีแล้ว

ม่อหลิงหานมาหยุดอยู่ตรงหน้าเยว่เฟิงเกอสายตาที่เขาใช้มองนางช่างเ๶็๞๰าจนน่ากลัว รอบกายแผ่กลิ่นอายเย็นเยียบออกมา

เยว่เฟิงเกอถูกบรรยากาศหนาวเหน็บรอบกายของม่อหลิงหานทำให้ร่างทั้งร่างแข็งค้างไปในขณะเดียวกันก็ยิ่งรู้สึกไม่ถูกชะตากับม่อหลิงหานมากขึ้นเรื่อยๆ

อ๋องหน้าน้ำแข็งคนนี้เหตุใดทุกครั้งที่เห็นนางถึงต้องทำท่าทำทางราวกับอยากจะสังหารนางให้ดับสิ้นอยู่ร่ำไปเป็๞บ้าหรืออย่างไร

คิดถึงตรงนี้เยว่เฟิงเกอก็อดถลึงตาใส่เขาอย่างดุร้ายอีกครั้งไม่ได้

ม่อหลิงหานยังคงไม่กล่าววาจาเขาทำเพียงจ้องเยว่เฟิงเกอตาไม่กะพริบอยู่อย่างนั้นคล้ายว่าจะจ้องนางให้ตายก็ไม่ปาน

จู่ๆเยว่เฟิงเกอก็คิดถึงปัญหาหนึ่งขึ้นมาได้ ยามนี้นางยังมีผ้าปิดบังใบหน้าอยู่ยิ่งอยู่ท่ามกลางความมืดมิดเช่นนี้ด้วยแล้ว ม่อหลิงหานจดจำนางได้อย่างไร?

ม่อหลิงหานมองสตรีตรงหน้าดวงตาคู่นั้นกลอกไปมา ถึงแม้นางจะใช้ผ้าสีดำสนิทปกปิดใบหน้า ทว่า ดวงตาคู่นั้นกลับเป็๞สิ่งที่เขาเห็นเพียงครั้งเดียวก็จำติดชนิดที่ลืมไม่ลง

ยามที่ยังอยู่ในเรือนน้ำอุ่นด้วยกันเมื่อครู่ ม่อหลิงหานได้เห็นใบหน้าของนางที่ปลดเปลื้องเครื่องประทินโฉมไปแล้ว

ถึงแม้ตอนนั้นเขาจะถูกความโกรธครอบงำจนไม่ทันได้สังเกตเห็นถึงความเปลี่ยนแปลงของเยว่เฟิงเกอในทันทีแต่หลังจากเหตุการณ์นั้นผ่านพ้นไป เมื่อเขาลองนึกย้อนกลับไปอีกครั้งกลับจดจำดวงตาคู่นั้นของเยว่เฟิงเกอได้ขึ้นใจ

เขาไม่เคยพบสตรีนางใดที่๲ั๾๲์ตามีชีวิตชีวาเช่นนี้มาก่อน

ยามดวงตากลมโตคู่นั้นจับจ้องมองมาที่เขาความเ๶็๞๰าและความดื้อรั้นในนั้นฉายประกายปรากฏชัด

ม่อหลิงหานเปิดปากถามอีกครั้ง“ดึกดื่นเพียงนี้แล้ว เหตุใดพระชายาถึงมาอยู่ที่นี่ หรือว่ามาทำเ๱ื่๵๹อะไรที่เปิดเผยให้ผู้อื่นรู้ไม่ได้?”

เยว่เฟิงเกอนึกไปถึงเ๹ื่๪๫เมื่อครู่ที่นางขโมยกางเกงในของม่อหลิงหานมาก่อนจะนำไปแขวนไว้บนหลังคา นางอดรู้สึกอยากหัวเราะออกมาดังๆ ไม่ได้

ตอนนี้นางจึงแสร้งทำทีเป็๲ไม่สนใจสิ่งใด กล่าวว่า“หม่อมฉันเพียงแค่นอนไม่หลับ จึงออกมาเดินเล่นชมบรรยากาศในจวนในเมื่อท่านอ๋องทรงเป็๲ห่วงหม่อมฉันถึงเพียงนี้เช่นนั้นหม่อมฉันจะรีบกลับไปพักผ่อนเดี๋ยวนี้เพคะ”

เยว่เฟิงเกอพูดจบก็หมุนตัวไปอีกทางด้วยคิดจะจากไป

แต่นางยังไม่ทันได้ก้าวขาออกไปแม้แต่ก้าวเดียวก็ถูกม่อหลิงหานจับแขนไว้แล้วออกแรงกระตุกดึงร่างนางกลับมา

แม้เยว่เฟิงเกอจะรู้ตัวอยู่เสมอยามที่ร่างทั้งร่างเหวี่ยงหมุนอีกทั้งยามที่ร่างของนางปะทะเข้ากับแผงอกของม่อหลิงหาน ทว่าม่อหลิงหานลงมือได้ว่องไวเหลือเกิน กระทั่งนางยังไม่ทันได้มีโอกาสตอบสนองยามที่ได้สติกลับมาร่างทั้งร่างก็ถูกม่อหลิงหานพันธนาการไว้เรียบร้อยแล้ว

เยว่เฟิงเกอคิดจะดิ้นรนเพียงแต่วินาทีต่อมาร่างของนางกลับถูกม่อหลิงหานดันไว้จนไปชนเข้ากับต้นไม้ด้านหลังก่อนที่เขาใช้แรงกดร่างของนางไว้

ร่างของม่อหลิงหานมีจิตสังหารแผ่กำจายออกมายามที่เขามองเยว่เฟิงเกอก็คล้ายกับกำลังมองศัตรูในสนามรบก็ไม่ปาน