ก่อนหน้านี้จุนเจี้ยน ได้ยินผู้าุโในสายของเขาพูดเบา ๆ ว่าจุนเสี่ยวเหยา เป็ร่างกายศักดิ์สิทธิ์โบราณ ในเวลานั้นจุนเจี้ยนยังคงค่อนข้างไม่เชื่อ
ไม่ต้องพูดถึงว่าร่างกายศักดิ์สิทธิ์ในสมัยโบราณเกือบจะสูญพันธุ์ใน่ไม่กี่ยุคนี้ แม้ว่าจะมีบ้าง แต่ในไม่ช้าก็จะหายไปจากฝูงชน
เพราะใน่ที่ผ่านมา สภาพแวดล้อมของ์และโลกไม่เหมาะสำหรับการฝึกฝนร่างกายศักดิ์สิทธิ์โบราณ และแม้แต่โซ่ตรวนสิบอันก็ตกลงมาจากท้องฟ้า กักขังการฝึกฝนร่างกายศักดิ์สิทธิ์
ถ้าจุนเสี่ยวเหยาเป็ร่างกายศักดิ์สิทธิ์โบราณจริงๆ มันก็เทียบเท่ากับร่างกายที่ไร้ประโยชน์
ข้าสงสัยว่าบรรพบุรุษที่สิบแปดจะให้ความสำคัญกับร่างกายที่ไร้ประโยชน์ได้เช่นไร?
ดังนั้นจุนเจี้ยนจึงเชื่อเสมอว่าจุนเสี่ยวเหยาอาจเป็ร่างกายที่คล้ายกับเทพเ้าในสมัยโบราณ
แต่ตอนนี้ เมื่อเขาเห็นจุนเสี่ยวเหยายกมือขึ้น พลังงานสีทองก็พลุ่งพล่าน และดูเหมือนร่างกายศักดิ์สิทธิ์โบราณจริงๆ
ด้วยร่างกายศักดิ์สิทธิ์โบราณ ทะเลิญญาสีทองจึงถือกำเนิดขึ้น และแม้แต่เืก็เป็เืศักดิ์สิทธิ์สีทอง
“เป็ไปได้ไหมว่าน้องชายเสี่ยวเหยา เป็ร่างกายศักดิ์สิทธิ์โบราณที่ลือกันจริง ๆ ?” จุนเจี้ยนอดไม่ได้ที่จะถาม
“ถูกต้อง” จุนเสี่ยวเหยาพยักหน้าเบา ๆ
มันไม่ใช่ความลับอะไรและเขาจะไม่ปิดบังมัน
เมื่อได้ยินคำยืนยันส่วนตัวของจุนเสี่ยวเหยา ดวงตาของจุนเจี้ยนก็ตกตะลึง และหลานชิงหยาซึ่งคุกเข่าอยู่บนพื้นก็ใเช่นกัน
“มันกลายเป็ร่างกายศักดิ์สิทธิ์โบราณ ถ้าเป็เช่นนั้น ทำไมจุนเจี้ยนถึงกลัวร่างกายที่ไร้ประโยชน์…” หลานชิงหยาก้มลง ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความแค้น
ความอัปยศในวันนี้ เธอจะไม่มีวันลืม!!
“ถ้าเป็อย่างนั้น ข้าก็ลาก่อน” จุนเจี้ยนโบกมือเล็กน้อย
หลังจากถูกปล้นเนื้อชิ้นใหญ่ จุนนเจี้ยนไม่้าอยู่ที่นี่อีกต่อไป
“เดี๋ยว...” จุนเสี่ยวเหยาพูดขึ้นทันที
“เสี่ยวเ้า?? …” ปากของจุนเจี้ยนกระตุกเล็กน้อย
เป็ไปได้ไหมว่าพี่น้องตระกูลนี้โลภพอที่จะกลืนช้าง?
“อะฮั้ม… พี่ปรมาจารย์ดาบ ท่านเข้าใจผิดแล้ว ข้าเพิ่งเห็นดาบด้านหลังนั่นและ้าคำชี้แนะจากท่าน” จุนเสี่ยวเหยาไอแห้งๆ
ดวงตาของจุนเจี้ยนแปลก ๆ เขาส่ายหัวและยิ้มเล็กน้อย: “น้องเสี่ยวเหยาเ้ายังเด็กอยู่ ไม่จำเป็สำหรับเื่นี้ เมื่อเ้าโตขึ้นในอนาคต เราจะประลองยุทธ์กันอีกครั้ง”
จุนเสี่ยวเหยาอายุเพียงสามขวบ ในขณะที่ จุนเจี้ยนอายุได้สิบสามหรือสิบสี่ปีแล้ว
ถ้าจุนเสี่ยวเหยาได้รับาเ็ในเวลานั้น เขาก็คงไม่สามารถทนต่อความโกรธของผู้เฒ่าที่สิบแปดได้
ดังนั้นจุนเจี้ยนจึงปฏิเสธโดยตรง
“มันเป็แค่การและเปลี่ยนกระบวนท่า หวังว่าพี่น้องในตระกูลจะไม่ปฏิเสธ” จุนเสี่ยวเหยายืนกราน
“ฮื้ม เนื่องจากเป็กรณีนี้ไม่เป็ไร แต่ข้าจะให้น้องเสี่ยวเหยาทำอะไรก็ได้” จุนเจี้ยนดูสงบและไม่แยแส
เมื่อเทียบกับสถานะของเขาแล้ว เขาก็ไม่ได้ดีไปกว่าจุนเสี่ยวเหยาเลย แต่ในแง่ของขอบเขตการเพาะปลูก เขาเพียงพอที่จะบดขยี้จุนเสี่ยวเหยา
หลังจากนั้นไม่นาน พวกเขาก็มาถึงที่โล่งนอกวังเทียนตี้
ในเวลานี้ นอกวังเทียนตี้กลุ่มสมาชิกในตระกูลจุนที่กำลังเฝ้าดูความตื่นเต้นได้รวมตัวกันนานมาแล้วเพื่อ้าทราบผล
เมื่อพวกเขาเห็นจุนเสี่ยวเหยาและจุนเจี้ยนเดินออกไป ราวกับว่าพวกเขากำลังจะเริ่มการต่อสู้ ใบหน้าของพวกเขาเต็มไปด้วยความประหลาดใจ
“เกิดอะไรขึ้น? เ้าไม่ได้บอกว่าเขา้าขอโทษ ทำไมเขาทะเลาะกันละ?? ”
“ไม่ เมื่อดูจากรูปลักษณ์ของเซียวเหยา พวกเขาไม่ควรมีความขัดแย้ง พวกเขาแค่จะแลกเปลี่ยนวรยุทธ์เท่านั้น” คนฉลาดบางคนเห็นมันและมีความสนใจในสายตาของพวกเขา การประลองระหว่างสองคนนี้น่าสนใจมาก
หนึ่งคือบุตรของพระเ้าผู้ทรงรัศมีนับไม่ถ้วนั้แ่วัยเด็ก และอีกองค์คือลำดับที่สิบที่มีชื่อเสียงอยู่แล้ว
เนื่องจากอายุและการฝึกฝน ไม่มีใครคิดว่าจุนเสี่ยวเหยาจะสามารถเอาชนะจุนเจี้ยนได้ แต่พวกเขายังคงเล่นการพนัน
“เ้าว่า บุตรแห่งพระเ้า เสี่ยวเหยาสามารถรับได้กี่กระบวนท่าในการโจมตีของจุนเจี้ยน”
“ข้าเดาสามกระบวนท่า”
“ไม่ อย่างน้อยก็สิบกระบวนท่า”
เมื่อได้ยินคำพูดของคนเ่าั้ มุมปากของจุนเจี้ยนก็กระตุกขึ้นโดยไม่รู้ตัว
แม้ว่าการมอบตราประทับจักรพรรดิ์ จะทำให้หัวใจของเขาตกเื แต่ตอนนี้ดูเหมือนว่าเขาจะได้รับการปลอบใจได้
“น้องเสี่ยวเหยา ระวัง!”
หลังจากจึนเจี้ยนพูดจบ กลิ่นอายของ์ห้าชั้นก็พุ่งออกมา
เขาไม่ได้ใช้ศิลปะการต่อสู้ใด ๆ และชี้ไปที่ จุนเสี่ยวเหยาโดยตรง
เมื่อจุนเสี่ยวเหยาเห็นสิ่งนี้ มันก็ง่ายเช่นกัน และห้านิ้วกำหมัดแล้วโจมตีพวกมันออกไป
อนุภาคช้างั์นับพันตื่นขึ้นในร่างกาย พร้อมพลังสิบล้านจินของพลังศักดิ์สิทธิ์ที่น่าสะพรึงกลัว
หมัดนี้พุ่งออกไป ความว่างเปล่าดูเหมือนจะบิดเบี้ยว และเสียงอากาศขนาดใหญ่ก็ะเิออกมา!
เมื่อรู้สึกถึงพลังนี้ ใบหน้าของจุนเจี้ยนก็เปลี่ยนไปในทันที และเขาก็รีบถอนมือออก แต่เขาก็ยังหลีกเลี่ยงไม่ได้
บูม!
มีเสียงดัง และเสียงแตกของกระดูก ร่างกายของจุนเจี้ยนถูกโจมตีเหมือนลูกะุปืนใหญ่ และกระดูกของนิ้วมือของเขาก็แตกเป็เสี่ยงๆ
ฉากนี้ทำให้ตระกูลจุนทุกคนที่เฝ้าดูความตื่นเต้น ถึงกับใ!!
เกิดอะไรขึ้นกันแน่?
หลานชิงหยาที่ตามออกไปก็มีการแสดงออกที่เย็นเฉียบบนใบหน้าของเธอ
ดวงตาที่สวยงามของจุนหลิงหลงกระพริบครั้งแล้วครั้งเล่า เธอไม่ได้ติดตามผิดคนจริงๆ
“อั้กอั้ก…” ใบหน้าของจุนเจี้ยนดูอับอาย กระดูกนิ้วของเขาแตก และดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความสยดสยอง พลังศักดิ์สิทธิ์อันน่าสะพรึงกลัวนั้นทำให้เขารู้สึกหวาดกลัว และจุนเสี่ยวเหยาเองก็ประหลาดใจมากเช่นกัน
จุนเจี้ยนเป็ลำดับที่สิบของตระกูลจุน ไม่ใช่หรือ มันควรจะทรงพลังมากไม่ใช่หรือ
แค่นั้นแหละ? แค่นั้นแหละ?
จุนเสี่ยวเหยา กล่าวด้วยสีหน้ามืดมนเล็กน้อย: “พี่เจี้ยน ท่านไม่สามารถออมมือให้แก่ข้าได้เพียงเพราะว่าข้ายังเด็ก นี่เป็การดูถูกข้า”
ท้ายที่สุดแล้วจุนเสี่ยวเหยาก็ริเริ่มโดยตรง
ใบหน้าของจุนเจี้ยนเปลี่ยนไป และหัวใจของเขาก็ขมขื่นในเวลาเดียวกัน เขาสาบานกับพระเ้าว่าจะไม่มีการออมมืออย่างแน่นอน
อย่างไรก็ตาม ไม่เพียงแต่จุนเสี่ยวเหยา เท่านั้น แต่แม้แต่คนในตระกูลจุนก็พูดถึงมันด้วย และพวกเขาทั้งหมดคิดว่าจุนเจี้ยนชักดาบของเขาได้แล้ว
“ดาบเก้าเล่มอาทิตย์อุทัย!”
เมื่อเห็นจุนเสี่ยวเหยาโจมตีอีกครั้ง จุนเจี้ยนไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องลงมือด้วยกำลังทั้งหมดของเขา
แสงดาบทั้งเก้าของเขาพุ่งออกมาทีละดวง ฉีกอากาศ และความผันผวนนั้นรุนแรงและน่าใ
“ผู้พิทักษ์แห่งยมโลก!”
จุนเสี่ยวเหยากระตุ้นทักษะการป้องกันโดยตรงในที่สุดก็ใช้ออกด้วยคชสารัแห่งแดนยมโลก
ในชั่วพริบตา ดูเหมือนว่าเงาของเทพผู้เกรี้ยวกราดก็ปรากฏขึ้น ปกคลุมทั้งร่างกายของเขา
ดาบแห่งแสงทั้งเก้าเล่มกระทบกับเงาของเทพคชสารัยมโลก และแตกออกเป็แสงจำนวนนับไม่ถ้วน
จุนเสี่ยวเหยาพุ่งออกไปอีกครั้ง และปีกสีดำคู่หนึ่งปรากฏขึ้นข้างหลังเขา ซึ่งเป็ปีกของมาร
ความเร็วของเขาพุ่งสูงขึ้นทันที และเขาก็ปรากฏตรงหน้าจุนเจี้ยน
“หอกเทพยมโลก!”
จุนเสี่ยวเหยายกมือขึ้นและคว้ามันไว้ และพลังงานศักดิ์สิทธิ์ที่ไม่มีที่สิ้นสุดก็พุ่งเข้าใส่หอกสีม่วงรมดำ เผาไหม้ด้วยเปลวเพลิงทมิฬ ราวกับว่ามันสามารถทะลุทะลุทุกสิ่งในโลกได้
“วิชาดาบจักรพรรดิม่วง!”
จุนเจี้ยนใช้เคล็ดลับดาบของเขาอย่างรวดเร็ว และเงาดาบสีม่วงก็ถูกส่งออก
บูม!
การปะทะกันครั้งใหญ่เกิดขึ้น แต่ในท้ายที่สุด หอกแห่งเทพยมโลกซึ่งได้รับพรด้วยพลังอันทรงพลัง 10,000,000 จิน ได้ทำลายเงาดาบสีม่วงโดยตรง แล้วพุ่งไปที่จุนเจี้ยนอย่างไม่ลดละ
จุนเจี้ยนรีบหยิบดาบยาวที่อยู่ข้างหลังเขาและปิดกั้นไว้
บูม!
เสียงดังกระทบกัน และดาบยาวในมือของ จุนเจี้ยนถูกโจมตีอย่างแรง คนทั้งหมดถูกแรงปะทะโยนทิ้งไป และกระแทกเข้ากับผนังด้านหนึ่ง
สมาชิกในตระกูลจุนที่มาดูความสนุกนั้นตาแทบถลนออกมา และตาของพวกเขาเต็มไปด้วยความใ
นี่เป็เพียงสามการเคลื่อนไหวไปมาใช่ไหม?
ลำดับที่สิบบุตรแห่ง์จุนเจี้ยนพ่ายแพ้?
แม้จะออมมือ แต่ก็เป็ไปไม่ได้ที่จะออมมือถึงขนาดนี้
คราวนี้ แม้แต่จุนเสี่ยวเหยาก็มีปฏิกิริยาตอบสนอง
ปรากฎว่าจุนเจี้ยนไม่ได้ออมมือ นั่นเป็เพราะเขาแข็งแกร่งเกินไป
เมื่อคิดว่าจะเข้าใจจุนเจี้ยนผิด จุนเสี่ยวเหยาส่ายหัวอย่างลับๆและโทษตัวเองเป็อย่างมาก
เขาเดินเข้าไปหาจุนเจี้ยนที่อับอายขายหน้าและกล่าวด้วยความรู้สึกผิดว่า: "ข้าขอโทษพี่ชายเจี้ยนๆ ข้าเข้าใจท่านผิดและคิดว่าท่านเป็คนออมมือ แต่ข้าไม่ได้คาดหวังว่าท่านทำดีที่สุด ... "
เมื่อจุนเจี้ยนได้ยินสิ่งนี้ เืที่เขากลืนเข้าไปแทบจะพ่นออกมาอีกครั้ง
เขามีคำพูดในใจมากมาย แต่ว่าไม่รู้จะพูดยังไงดี!
816
