ว่าจะไม่....สุดท้ายต้องเป็นเธอ Don't leave me

        Ep.34

        ร้านDD

         " กูนึกว่าจะเป็นมึงที่มาคนสุดท้ายสะอีกนะเนี่ย เพราะต้องแอบสามีมา แต่ไม่น่าเชื่อว่าจะเป็นยัยลมหนาวที่มาทีหลังเพื่อน "

         ตอนนี้ พวกฉันสามคนนั่งรอยัยลมหนาวที่ร้านอาหารเรียบร้อยแล้ว มันเป็นร้านอาหารญี่ปุ่นน่ะ เป็นส่วนตัวดีนะ เหมาะสำหรับการมานั่งกินพร้อมนั่งเม้าท์กับกลุ่มเพื่อนเหมือนกลุ่มฉันนี่ไง ฮ่าฮ่าฮ่าๆๆ พวกเราเลือกนั่งที่มุมข้างในสุดของร้าน เผื่อว่าคุยกันเสียงดังจะได้ไม่รบกวนคนอื่นมากเกินไป

         " ใครช่วยโทรตามยัยลมหนาวหน่อยสิ "

         " เดี๋ยวกูโทร.เอง " ยัยเมษาบอกพร้อมหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา

         " เอ้านั่นไง มาโน่นแล้ว "

         " โทษทีพวกมึง รถติดอ่ะ แล้วนี่สั่งอะไรกันยังอ่ะ? "

         " สั่งไปแล้ว มึงจะกินไร สั่งดิ "

         ระหว่างที่รออาหารมาเสิร์ฟเราก็นั่งคุยกัน เม้าท์มอยตามประสา คิดถึงจังบรรยากาศแบบนี้ นี่พวกมันยังไม่รู้นี่นาว่าฉันท้อง ถ้าฉันบอกไปจะเป็นยังไงนะ เดี๋ยวไว้รอทานกันเสร็จก่อนแล้วค่อยบอกดีกว่า

         ยัยพริ้มกับยัยเมษานั่งด้วยกันอยู่ฝั่งตรงข้าม ฉันกับยัยลมหนาวนั่งข้างกัน ท่าทางมันดูยุกยิกๆ เหมือนมีเรื่องอยากจะคุย แต่ก็ไม่พูดออกมาสักที จนฉันรู้สึกอึดอัดแทน

         " มึงโอเครึเปล่าลมหนาว? "

         " เออ นั่นดิ ดูแปลกๆนะเนี่ย หน้าตาก็ดูโทรมๆด้วย ไม่สบายรึเปล่า? "

         " คือกู...เออกู .... "

         " เพราะมึงทำงานเหนื่อยใช่มั๊ย ก็เลยไม่ค่อยได้มีเวลาดูแลตัวเอง เขาใช้งานมึงหนักหรือไง " ยัยเมษาโพล่งขึ้น

         " อ้อใช่ๆๆ ช่วงนี้งานหนักน่ะ "

         " แต่งานที่มึงทำก็น่าสนุกดีนะ ทำงานในแกลเลอรี่ วันๆอยู่แต่กับพวกรูปวาด ภาพถ่าย มึงชอบไม่ใช่ไง? "

         " อื้อชอบ~ กินกันก่อนเถอะพวกมึง อาหารมาเสิร์ฟแล้ว หิวจนจะกินช้างได้ทั้งตัวอยู่ละ " อะไรของมันเปลี่ยนอารมณ์เร็วซะจริง

         พวกเรากินไปคุยกันไปเรื่อยจนหนังท้องเริ่มตึง คนที่กินเยอะสุดก็ฉันนี่ไง จะใครล่ะ แต่ไม่เห็นจะแปลกเลยก็เรามีกันตั้งสองคนนิเนอะลูกเนอะ คิดแล้วยกมือขึ้นลูบหน้าท้องที่มันป่องๆออกมา แต่ฉันว่าคงจะป่องเพราะอิ่มมากกว่าไม่ใช่เพราะเจ้าตัวน้อยที่อยู่ข้างในหรอกฮิๆๆ

         เฮื๊อกกกก~ ตายแล้ว ฉันเพิ่งนึกขึ้นได้ลืมโทรหาคุณสิงห์! ปานนี้ต้องบ่นเละแล้วแน่เลย ตั้งสองชั่วโมงแล้วนี่ ไม่ได้จับโทรศัพท์เลยอ่ะมัวแต่คุยอยู่กับเพื่อน

         " พวกมึง เดี๋ยวไปเข้าห้องน้ำแป๊บนะ "

         " ไปโทรศัพท์รายงานคุณสิงห์ก็พูด! ไม่เห็นต้องบอกว่าไปห้องน้ำ " ยัยเมษารู้ทัน -_-

         " คุณสิงห์...หรอ? "

         " เออก็ทั้งสองนั้นแหละ! " ฉันพูดแล้วสะบัดหน้าเดินหนีไปทันที

        ................................................................................

         " คุณสิงห์....หรอ? " ในความคิดลมหนาว เธอกำลังคิดว่าในวันนั้น ที่เธอโดนผู้ชายคนนั้นเอาเปรียบกับร่างกายของเธออย่างอักขระ เธอได้ยินเขาพูดชื่อใครคนหนึ่งขึ้นมาในขณะเขากำลังขยับกายเข้าออกในร่างกายเธออย่างรุนแรง และโดยที่มือเขากำโทรศัพท์ไว้อยู่

         ' ฮ่าๆๆๆๆๆ ร้องดังๆ! ร้องให้มันได้ยิน '

         ' อ้ะๆๆๆๆ อื้อออ~ ฮึก '

         ' มึงจำเสียงนี้ได้มั๊ยไอ้สิงห์?!! '

        ใช่แล้วผู้ชายคนนั้นพูดชื่อคุณสิงห์ เธอรู้สึกกระวนกระวายในหัวใจ อยากจะคุยเรื่องนี้กับเพื่อนรักของเธอ ต้องหาเวลาคุยให้ได้..

         " ลมหนาว!! "

         " ห้ะ? 0_0 "

         " กูถามว่า มึงจะสั่งอะไรเพิ่มเปล่า? "

         " หึ ไม่แล้วอ่ะ อิ่มแล้ว "

         " โอเค. อ่ะนั่นไง อีเรนนี่มาพอดี "

         End..

        ................................................................................

         " อิ่มจังเลย~ แล้วนี่พวกมึงจะไปไหนกันต่อ? "

         " ไปดูหนังกันป่ะ! "

         " กูคงไปด้วยไม่ได้อ่ะ ต้องรีบกลับคอนโดแล้ว เดี๋ยวคุณสิงห์จะเป็นห่วง "

         " เออ...กูก็คงไม่ได้ไปด้วยนะพวกมึง อยากกับไปพักแล้วอ่ะ " ยัยลมหนาวหันมามองหน้าฉันแล้วพูดขึ้นบ้าง

         " อือ เข้าใจแหละ เดี๋ยวกูไปกับเมษาสองคนก็ได้ "

         " พวกมึง~ กูมีอะไรจะบอกแหละ ???? " เห็นหน้าพวกมันสามคนเงียบกริบตั้งใจฟังสิ่งที่ฉันจะพูดต่อไปนี้แล้วมันรู้สึกตื่นเต้นสุดๆเลยแฮะ

         " กูท้อง "

         " ห๊ะ?!!! "

         " อะไรนะ?!!! "

         " 0_0! "

         " กูท้อง..ได้ 6 สัปดาห์แล้ว เพิ่งไปฝากครรภ์มาเมื่อวาน "

         " oh my god! "

         " นี่เรื่องจริงหรอเนี่ย~ อู้ววว! คุณสิงห์นี่ร้ายไม่เบาเลยนะเนี่ย~ "

         " อย่าว่าแต่คุณสิงห์เลย! เพื่อนมึงก็เหมือนกัน! " ยัยพริ้มหันหน้าไปคุยกับเมษา

         " แล้ว...ยังไงต่ออ่ะ เขาว่ายังไงบ้าง? " ลมหนาวถามขึ้น ไม่ได้เจอกันแค่ไม่กี่เดือนรู้สึกว่ามันขรึมลงเยอะเลยแฮะ ปกติต้องเป็นคู่กัดกับยัยเมษาตลอด ตอนนี้เปลี่ยนเป็นยัยพริ้มแทนซะล่ะ

         " ก็โอเคนะ ดูตื่นเต้นมากกว่าที่คิด ไม่รู้ว่าอยากมีจริงๆรึเปล่าแต่เขาก็ดูรักลูกดีนะ คิดว่าเดี๋ยวถ้าตอนที่เขาว่างๆจะพาไปเจอกับที่บ้านอ่ะ "

         เป็นไปตามคาด พวกมันตกใจกันไปเป็นแถบๆ ทั้งตื่นเต้นกันใหญ่ที่เพื่อนในกลุ่มจะมีลูกคนแรก พวกเราแยกย้ายกันตั้งแต่ร้านอาหาร ไว้นัดกันอีกตอนว่างๆ ฉันเองก็ต้องรีบกลับไปที่คอนโดก่อนที่คุณสิงห์จะกลับมาแล้วเดี๋ยวจะเป็นเรื่องใหญ่

         ตึก ตึก ตึก ตึก

         " เรนนี่ เรนนี่! " ฉันหันหลังไปมองตามเสียงก็เห็นว่าเป็นยัยลมหนาวที่วิ่งตามมา ก่อนที่ฉันจะก้าวขึ้นรถแท็กซี่ไป

         " มึงพอจะมีเวลาคุยกับกูสักพักมั๊ย? " สีหน้ามันดูกังวล เหมือนคนที่มีเรื่องอึดอัดใจ ถึงแม้ฉันเองจะรีบกลับคอนโดแต่พอมาเจอเพื่อนเป็นแบบนี้แล้ว มันก็อดไม่ได้ที่จะเป็นห่วงเพื่อนมากกว่า เผื่อว่ามันมีเรื่องไม่สบายใจอะไร จะได้ระบายไม่ต้องเก็บไว้คนเดียว

         พวกเราชวนกันไปต่อที่ร้านบิงซูแห่งหนึ่ง ที่อยู่แถวร้านอาหารญี่ปุ่นเมื่อกี๊ เวลาบ่ายๆแบบนี้คนอาจจะเยอะหน่อย ฉันเลือกนั่งที่สงบที่สุดในร้านเพื่อจะได้คุยกันสะดวก

         " มึง..มีเรื่องอะไรรึเปล่า? " เมื่อนั่งเงียบกันอยู่สักพัก ก็เป็นฉันที่เอ่ยถามขึ้นก่อน นานๆทีจะเห็นมันเป็นอย่างนี้นะเนี่ย ปกติใช่แบบนี้ซะที่ไหน มันร่าเริงจะตาย

         " เอ่อ คือกูมีเรื่องอยากจะถาม "

         " .......................... "

         " เกี่ยวกับแฟนมึงอ่ะ "

         " มีอะไรรึเปล่า พูดมาได้เลยนะ "

         " คือ แฟนมึงอ่ะ คุณสิงห์ใช่มั๊ย? " ฉันพยักหน้าตอบ ทำไม? เกิดอะไรขึ้นฉันลุ้นจนอึดอัดแล้วนะเนี่ย

         " กูอยากรู้ว่าเขามีศัตรูที่ไหนรึเปล่าวะมึง? "

         " ศัตรู...หรอ? ก็.... " ฉันนึกขึ้นได้ว่าสอง สามวันมานี้เขาเพิ่งจะมีปัญหากับมาเฟียคู่อริของเขานี่ แต่ฉันจะบอกเรื่องที่คุณสิงห์เป็นมาเฟียให้ยัยลมหนาวรู้ตอนนี้ไม่ได้ ไม่งั้นมันได้ตกใจเหมือนฉันที่เพิ่งรู้ตอนแรกแน่เลย แล้วก็คงรับไม่ได้ที่เพื่อนมีแฟนเป็นมาเฟียน่ะ แล้วฉันจะควรตอบว่าไงดีล่ะเนี่ย.... ฉันคิดอย่างหนักใจสุดท้ายก็ถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ก่อนจะตัดสินใจบอกมัน

         " ก็ไม่เห็นมีศัตรูที่ไหนนะ.. ทุกวันเขาก็ไปทำงานที่คาสิโนปกติ มึงมีอะไรรึเปล่า? ทำไมอยู่ๆก็ถามเรื่องนี้ขึ้นมาอ่ะ?

         " อ่อไม่มีอะไร แค่อยากรู้เฉยๆ แต่ไม่มีศัตรูที่ไหนเลยจริงๆหรอ? "

         " ................... " ฉันเม้มปากแน่นพร้อมส่ายหน้าเพื่อยืนยัน

         " งั้นคงเป็นคนละคนกัน~ " ฉันได้ยินมันพูดพึมพำคนเดียวเบาๆ

         " ช่วงนี้มึงดูไม่ค่อยสดใสเลยนะ "

         " อื้อ เครียดเรื่องงานนิดหน่อยอ่ะ ไม่สบายด้วยเพิ่งฟื้นไข้ " ถึงว่า...เพราะมันไม่สบายแล้วก็เครียดนี่เอง

         " พักผ่อนเยอะๆนะมึง อย่าเอาแต่ทำงานหนัก ดูแลสุขภาพบ้าง "

         " มึงก็เหมือนกัน จะเป็นคุณแม่แล้วนี่ ทานอาหารที่มีประโยชน์ ดูแลตัวเองดีดี "

         " ...................... " ฉันยิ้มตอบกลับมันไป กลุ่มพวกเราจะซี้กันตลอดอาจจะมีงอนกันบ้างบางครั้งตอนที่ยังเรียนอยู่แต่ก็มีอีกคนที่จะเป็นคนคอยประสานรอยร้าวให้คืนดีกันได้ทุกครั้ง สี่คนมันก็ต้องมีบ้างแหละบางคนชอบพูดตรง บางคนขี้น้อยใจ แต่ก็ยังเป็นเพื่อนกันอยู่ดีฉันรู้สึกขอบคุณที่กลุ่มเรามีความสัมพันธ์กันแบบนี้ รู้สึกโชคดีจังที่มีพวกมันเป็นเพื่อน เวลาที่ในกลุ่มงอนกันไม่เคยเกินสองวันก็คืนดีกันแล้ว ฉันเองก็รักพวกมันทุกคน ถ้าวันหนึ่งต้องแตกคอกันจนมองหน้ากันไม่ติดขึ้นมาจะเป็นยังไงนะ แต่..มันคงไม่มีวันนั้นหรอก

         คอนโด

        แอ๊ดดดดดดด

         ฮู้วววววววว์~~~

         ฉันถอนหายใจโล่งอกออกมาแรงๆ คุณสิงห์ยังไม่กลับมา แต่ก็คงอีกไม่นานหรอก เพราะตอนนี้ก็เกือบจะสี่โมงเย็นแล้ว โทรหาครั้งล่าสุดก่อนจะแยกกับยัยลมหนาวเขาบอกว่ายังอยู่สนามแข่ง สงสัยจะยุ่งมากจริงๆ

         สิงห์ || Part ||

         " คุณสิงห์คะ ดื่มต่ออีกนิดสิคะ นะคะ~ อีกแก้วเดียว " ตอนนี้ผมอยู่สนามแข่ง นานๆทีจะได้มาที่นี่ วันนี้มีงานเลี้ยงที่แขกมาขอเช่าสถานที่จัดเพราะอยากได้ธีมแบบสนามแข่งรถน่ะ มีพวกพริตตี้ โคโยตี้ หุ่นเซี๊ยะๆทั้งหลายแหล่มาคอยบริการนวดนั่นจับนี่ให้บ้าง ชงเหล้าให้บ้าง

        อย่างผมที่มาวันนี้ไม่รู้จะเรียกโชคดีหรือความซวยที่เมียไม่ได้มาด้วย เป็นถึงเจ้าของสถานที่แวะมาทั้งที แขกอุตส่าห์ให้เกียรติชวนร่วมงาน จะไม่ดื่มก็น่าเกลียด จะอ้างเมียก็ได้ไม่เพราะเจ้าตัวไม่ได้มาด้วย เดี๋ยวจะโดนขรหาให้เป็นขี้ปากพวกนั้นเอาได้ว่า 'กลัวเมีย' ซึ่งผมไม่ใช่! ก็เลยว่าจะมานั่งพอเป็นพิธี แต่แม่สาวพริ้ตตี้นมโตคนนี้ยังชงเหล้าให้กูไม่หยุดไม่หย่อน จะลุกออกไปก็มาดึงแขนกูไว้อีก ผมมองแก้วเหล้าที่เธอยื่นมาให้แล้วบอกว่าแค่แก้วเดียว ผมคว้าขึ้นมากระดกเข้าปากแล้วกะว่าจะขอตัวทันที เอาว่ะ แก้วสุดท้าย! จะได้รีบกลับ

         อึก อึก อึก อึก

         " อ่าาาา~~ " ผมยกขึ้นดื่มรวดเดียวแล้ววางแก้วกระแทกลงกับโต๊ะ

        ปั่กกก!!!!

         " เดี๋ยวผมขอตัวก่อนเลยนะครับ เชิญพวกคุณตามสบาย บกพร่องอะไรก็เรียกคนของผมได้เลย " ผมบอกเสร็จก็รีบเดินออกมา มีลูกน้องส่วนหนึ่งเฝ้าประจำอยู่ที่สนามแข่งอยู่แล้ว ระหว่างที่กำลังเดินกลับมาที่รถก็รู้สึกแปลกๆ รู้สึกอุณหภูมิในร่างกายร้อนขึ้นผิดปกติ ความร้อนแล่นปรี๊ดไปรวมกันอยู่ที่ปลายความเป็นชายจนรู้สึกหนักอึ้งที่ส่วนนั้น ผมไม่ใช่พวกใสๆหรือพวกอ่อนต่อโลก ที่จะไม่ว่ารู้อาการที่ผมเป็นอยู่ตอนนี้คืออะไร เวรจริงๆ!! ผมรีบเดินไปที่รถให้เร็วขึ้น แต่อยู่ๆก็มีผู้หญิงจากไหนไม่รู้ โผล่มากอดผมไว้

         หมับบบ!!

         " !!!!! " เมื่อเธอเงยหน้าขึ้นมาสบตา ก็เห็นว่าเป็นยัยพริ้ตตี้นมโตคนนั้นที่นั่งชงเหล้าให้ผม หึ เป็นฝีมือเธอนี่เองหรอ ผมกัดฟันกรอดครางเสียงต่ำอย่างอดกลั้น

         " ปล่อย!! " ผมจับแขนเธอออก แต่มันเหนียวมากและเธอก็ไม่ยอมให้ความร่วมมือ

         " คุณสิงห์อย่าเพิ่งกลับเลยนะคะ มาสนุกด้วยกันก่อนสิคะ~ " มือเธอสาละวนเทียวลูบเทียวไล้อยู่ตามอกและกล้ามเนื้อหน้าท้องของผม

         " ปล่อยสิวะ!! " เธอไม่ยอมฟังแต่ยังเบียดหน้าอกเข้ามาแนบชิดเรื่อยๆแถมมือบางนั่นยังเคลื่อนลงไปตะปบเข้ากับสิ่งที่มันแข็งขึงเป็นลำอยู่กลางกายนั้น โธ่โว้ยยย!!! กูคิดถึงเมีย~!!

         " อ่าาาาาส์~ "

         " มาค่ะ ลิลลี่จะทำให้คุณมีความสุขเอง~ "

         *********** to be continued