ณ บ้านกลางสวน
บ้านหลังนี้อยู่ห่างจากผู้คนพอสมควร เนื่องจากพ่อสามีได้ทิ้งไว้เป็มรดกและสร้างเรือนหอให้ลูกชายและลูกสะใภ้ได้เริ่มต้นใหม่ด้วยกัน ตอนแรกครอบครัวเล็กๆก็อบอุ่นและรักใคร่กันมาเป็อย่างดี แต่หลังจากนี้จะไม่มีเื่นั้นอีกแล้ว หลังจากขับรถกลับมาถึงบ้าน รุ้งก็รีบขึ้นไปเก็บเสื้อผ้าและร้องไห้ไปด้วย
ดวงตากลมโตเปียกแฉะ ยิ่งมีถุงสีแดงปูดปูนมันก็ยิ่งบวมเป่งเข้าไปใหญ่ เสียงรถยนต์อันคุ้นหูของใครบางคนขับเข้ามาจอดเทียบหน้าบ้าน จากนั้นสามีผู้ไม่รู้จักพอก็รีบตรงดิ่งเข้ามาหาภรรยาของตัวเองพร้อมกับท่าทางไม่สู้ดีเท่าไหร่นัก
“รุ้ง จะไปไหน”
“ขนาดนี้ยังจะมาถามรุ้งอีกหรอ”
“พี่ขอโทษ เื่นั้น…พี่ไม่ได้ตั้งใจจริงๆ”
“ไม่ได้ตั้งใจ เื่แบบนี้มันเกิดขึ้นมานานแค่ไหนแล้วก็ไม่รู้!”
สามีแน่นิ่งไปพักหนึ่ง เพราะเขาไม่เคยเห็นภรรยาของตัวเองตะคอกเสียงดังขนาดนี้มาก่อน กระเป๋าเสื้อผ้าของรุ้งถูกจัดเก็บแบบลวกๆ เธอยังมีสัมภาระอีกหลายอย่าง้าที่ต้องกลับมาเก็บใหม่อีกรอบ แต่ตอนนี้ภรรยาสาวอยากจะไปให้พ้นจากบ้านหลังนี้เหลือเกิน เธอไม่อาจทนเห็นใบหน้าไร้สำนึกผิดของสามีได้อีกต่อไป
“ปล่อยรุ้งนะ!”
“เื่ทั้งหมดพี่ไม่ได้ผิดคนเดียวหรอกนะ”
“พี่จะบอกว่าที่พี่ไปมีคนอื่นเป็เพราะรุ้งอย่างนั้นหรอ”
“….”
“พี่…พี่นี่มันเลวจริงๆ!”
สามีภรรยาฉุดกระชากกันไปมาในบ้าน มือเรียวเริ่มทุบตีแผ่นหลังพร้อมกับกระชากร่างชายมักมากไปตามพื้น เสียงทะเลาะกันดังกระฉ่อนออกไปข้างนอก ทำให้ชายร่างสูงเคราสีเทารีบวิ่งลงมาจากรถกระบะเพื่อยับยั้งลูกชายและลูกสะใภ้
ก่อนหน้าที่จะมาถึงบ้านรุ้งได้โทรไปร้องไห้กับพ่อสามีด้วยความทุกข์ระทม หญิงสาวไม่รู้จะระบายความชั่วของผัวตัวเองกับใคร คนเดียวที่อยู่ใกล้มากที่สุดก็คือไพศาล พ่อสามีของเธอนั่นเอง...
“เฮ้ยๆๆ ใจเย็นๆก่อนทั้งสองคน!”
พ่อสามีพุ่งตรงเข้าไปหาสามีภรรยาที่เริ่มลงไม้ลงมือกัน แม้อายุจะใกล้เกษียร แต่การทำงานในสวนมาั้แ่หนุ่มๆก็ทำให้ไพศาลรูปร่างบึกบึนแข็งแรงมากกว่าคนวัยเดียวกันหลายเท่า เมื่อจับคอเสื้อลูกชายของตัวเองเอาไว้ได้ แรงกระชากก็ทำให้พลกระเด็นหงายหลังลงพื้นไปอย่างง่ายดายภายในครั้งเดียว
“มีอะไรก็ค่อยๆคุยกันสิ ทำไมต้องลงไม้ลงมือกันด้วย”
“ผมไม่ได้เริ่มก่อนสักหน่อย ลูกสะใภ้พ่อนั่นแหละ”
“มึงหยุดพูดเลยนะไอ้พล ตัวเองทำผิดแท้ๆยังจะมาโทษคนอื่นอีก!”
เสียงตะวาดจากผู้เป็พ่อนั้นทำให้ลูกชายนิ่งเงียบ แม้แต่ลูกสะใภ้เองก็ได้สติกลับคืนมา สีหน้าเคร่งเครียดของชายชราทำให้สถานการ์วุ่นวายหยุดลง ท่าทางฟึดฟัดเอาแต่ใจของลูกชายฉายขึ้นมาเล็กน้อย ส่วนหญิงสาวที่ยืนอยู่ด้านหลังก็ไม่รู้จะพูดอะไรต่อทั้งนั้น
“รุ้ง เอาของขึ้นไปเก็บบนห้อง”
“….”
“ถ้าจะมีคนที่ต้องย้ายออก ก็เป็มึงคนเดียว ไอ้พล”
เมื่อเสียงทุ้มต่ำเปล่งออกมา ท่าทางไม่พอใจของลูกชายก็เพิ่มพูนขึ้นมาทันที แต่ถึงอย่างนั้นพลก็ไม่ได้โต้ตอบหรือขัดแย้งใดๆทั้งสิ้น เขารู้ว่าบ้านหลังนี้ยังเป็ชื่อของพ่อตัวเอง และคนที่จ่ายเงินสร้างเรือนหอกลางสวนให้ก็เป็เงินของพ่อด้วยเช่นกัน
ชายหนุ่มหันไปมองภรรยาอีกครั้ง ก่อนจะพูดประโยคที่ทำให้รุ้งเ็ปหัวใจขึ้นมาอีกรอบ
“ได้ ผมย้ายออกไปก็ได้ อยู่ที่นี่ก็ไม่ได้มีความสุขนักหรอก”
“ไอ้พล!”
ไพศาลตะคอกตามหลังลูกชาย แต่รถยนต์ของเขาก็ขับเคลื่อนออกไปเสียแล้ว
ชายแก่ถอนหายใจเฮือกใหญ่ รอยเหี่ยวย่นบนหน้าปากเป็ขีดหนามากกว่าเดิมเมื่อมีอะไรให้ต้องคิดหนัก สันดานเช่นนั้นมันช่างไม่ทิ้งแถวจริงๆ ไพศาลอยากจะด่าลูกชายว่าเป็พวกมักมากไม่รู้จักพอ แต่พอย้อนกลับมาดูตัวเองที่ผ่านการแต่งงานมาถึงสามครั้ง คำด่าเ่าั้ก็ต้องเก็บไว้ในใจเสียก่อน ส่วนสาเหตุที่ทำให้ไพศาลต้องแยกจากภรรยาทั้งหลายไป ก็เป็เพราะนิสัยเ้าชู้ของเขานั่นเอง
เป็เวลานับสิบปีแล้วที่ชายร่างสูงอาศัยอยู่ในบ้านตามลำพัง แต่ถึงกระนั้นเหล่าอีหนูในเมืองก็ทำให้ไอ้เสี่ยหัวงูได้เคลื่อนไหวลำเอวทุกๆสิ้นเดือน ไพศาลมักจะหาเวลาว่างไปปลดปล่อยความ้าของตัวเองเงียบๆ ภายนอกชายชราร่างสูงโปร่งผู้นี้คือคุณพ่อสามีที่แสนดีและอบอุ่น แต่ความเป็จริง...ผู้เป็พ่อก็หมกหมุ่นเื่ใต้สะดือไม่ต่างจากลูกชายเท่าไหร่
เผลอๆ...อาจจะมากกว่าด้วยซ้ำ!
288
