“หวังเค่อ ไอ้คนลวงโลก ข้าจะฆ่าเ้า~~~~~~~~~!”
ภายในเคหาสน์ตระกูลหวังเสียงคำรามแหบพร่าของเนี่ยเทียนป้าดังกังวานไปทั่วเมืองจูเซียน
ผู้ฝึกฌานนับไม่ถ้วนในเมืองจูเซียนพากันหน้าเปลี่ยนสี
“จบแล้ว จบสิ้นแล้ว ที่แท้เป็เื่จริงเมื่อคืนข้าได้ยินจากตาเฒ่าหวังข้างบ้านที่ทำงานเป็ผู้ช่วยคนครัวตระกูลเนี่ยเขาว่าตระกูลเนี่ยระดมกำลังพลทั้งหมดมาเพื่อถล่มตระกูลของหวังเค่อดูเหมือนจะเป็ความจริง!”
“จริงรึ? เมื่อวานตระกูลเนี่ยเคลื่อนไหวกันเสียขนาดนั้นเ้าก็ต้องรู้อยู่แล้ว!”
“ประมุขหวังเค่อผู้น่าสงสาร หาเงินมาได้เสียมากมายสุดท้ายกลับไม่ทันได้อยู่ใช้!”
“ก็รู้กันอยู่แล้วว่าตระกูลเนี่ยข่มเหงรังแกผู้คนมานานใครคล้อยตามอยู่ใครขวางทางตาย! หวังเค่อสุดท้ายเป็ได้เพียงแกะอ้วนพีให้เชือดเท่านั้น!”
“เช่นนั้นพวกเราสมควรทำอย่างไรต่อ? พวกเราซื้อแผนการลงทุนของหวังเค่อมามิใช่รึ? หรือทุกอย่างสูญเปล่าแล้ว?”
“ไม่ได้นะ นั่นเงินเก็บทั้งหมดของข้าเนี่ยเทียนป้าฆ่าล้างตระกูลหวังเค่อ ปล้นชิงทรัพย์สินของมันไปจนหมดเงินบางส่วนในนั้นเป็ของข้า!”
“ถูกแล้ว ให้เนี่ยเทียนป้าจ่ายเงินคืนมา!พวกเราจะต้องเอาเงินที่หามาอย่างยากลำบากคืนมาให้ได้!”
.........
......
...
ผู้คนในเมืองจูเซียนที่ได้เห็น “โศกนาฏกรรม”ของตระกูลหวังก็ทำใจเกลียดหวังเค่อไม่ลงพวกมันทำได้เพียงทวงเงินที่ซื้อแผนการลงทุนคืนจากตัวเนี่ยเทียนป้าเท่านั้น
เนี่ยเทียนป้าคิดไม่ถึงว่านอกจากมันจะเสียองค์หญิงโยวเยว่ถูกหวังเค่อต้มเอามุกวิเศษไปสองเม็ด ไม่เพียงไม่อาจทวงคืนจากตระกูลหวังได้แม้แต่ผมสักเส้นหวังเค่อยังทิ้งหนี้สินแถมไว้ให้เสียฉิบ!
ภายในเคหาสน์ตระกูลหวัง ในที่สุดศิษย์ตระกูลเนี่ยก็พบเจออุโมงค์ลับ
เนี่ยเทียนป้ากับคนของมันเร่งรุดลงไปในอุโมงค์ใหญ่พอเห็นความกว้างของอุโมงค์แล้วใบหน้าของเนี่ยเทียนป้าพลันแข็งทื่อโดยไม่รู้ตัว
“อุโมงค์นี้กว้างขวางจนสามารถใช้ม้าเทียมรถลากไปได้ตระกูลหวังไม่มีทางขุดอุโมงค์ใหญ่ขนาดนี้ได้ในชั่วข้ามคืนแน่อย่างน้อยก็ต้องใช้เวลาสักหนึ่งปี!หรือหวังเค่อมันวางแผนเตรียมหลบหนีมาั้แ่ปีก่อนแล้ว?” ศิษย์ตระกูลเนี่ยกล่าวอย่างไม่อยากเชื่อ
ลึกเข้าไปในอุโมงค์ ศิษย์ตระกูลเนี่ยรีบวิ่งย้อนกลับมา
“ท่านประมุข อุโมงค์นี้ลึกยิ่งสมควรออกไปถึงนอกตัวเมืองจูเซียน นอกจากนี้หลังหวังเค่อผ่านทางไปแล้วมันยังถล่มปิดอุโมงค์ทิ้งอีก ต่อให้พวกเราขุดก็ไม่รู้ว่าพวกมันไปไหน!”
“ใช่แล้ว ภายในอุโมงค์ล้วนถูกดินถล่มกลบฝังหมดเลย ไม่เหลือร่องรอยให้สืบต่อท่านประมุข หมดหนทางแล้วขอรับ!”
ศิษย์ตระกูลเนี่ยกลุ่มหนึ่งคร่ำครวญรายงาน
…......
......
...
ถึงแม้เนี่ยเทียนป้าจะเงียบสนิท แต่ใบหน้าของมันก็แดงเรื่อสองมือสั่นไหวเล็กน้อย เห็นชัดว่าโทสะพวยพุ่งรุนแรง
“นักบวชหลบหนีได้ แต่เอาวัดไปด้วยไม่ได้!”เนี่ยเทียนป้ากัดฟันกรอด
“ท่านประมุข ตระกูลของหวังเค่อเป็คนนอกเคหาสน์ตระกูลหวังของพวกมันเป็หวังเค่อทำสัญญาเช่าอยู่สิบปีผู้น้อยลองคำนวณดูแล้ว ดูเหมือนสัญญาเช่าจะสิ้นสุดลงในปีนี้ดังนั้นวัดแห่งนี้จึงไม่ใช่ของหวังเค่อขอรับ!”ศิษย์ตระกูลเนี่ยกล่าวด้วยแววตาขมขื่น
“อะไรกันวะ!” เนี่ยเทียนป้าสบถอย่างอัดอั้น
“หะ แล้วหวังเค่อยังมีสินทรัพย์ธุรกิจอื่นใดอยู่ในเมืองจูเซียนอีกหรือไม่?ศิษย์ตระกูลหวังมันไม่เหลือเลยสักคนรึ? ปิดเมืองจูเซียนให้คนนอกเข้าคนในห้ามออกค้นหาให้ทั่ว! จะเป็ร้านค้า ทรัพย์สินที่ดิน ศิษย์ตระกูล มิตรสหาย หรือเถ้าแก่ร้านขอแค่เกี่ยวข้องกับหวังเค่อก็พาตัวมาให้ข้าทั้งหมด!” เนี่ยเทียนป้าสั่งการอย่างดุดัน
“ทราบ!”ศิษย์ตระกูลเนี่ยพากันรีบเร่งออกไปจากอุโมงค์ทีละคน
ตระกูลอันดับหนึ่งแห่งเมืองจูเซียนไม่ได้มีเพียงแค่ชื่อแต่ยังมีกองกำลังที่เข้มแข็ง เพียงลงมือทั้งเมืองจูเซียนก็ถูกพวกมันควบคุมไว้
ไม่นานหลังจากนั้น ศิษย์ตระกูลเนี่ยก็กลับมายังเคหาสน์ตระกูลหวังอีกครั้ง
“ท่านประมุข พวกเราค้นดูทั่วแล้ว หายไปหมดไม่เหลืออะไรเลย จะสหายของหวังเค่อ เถ้าแก่ร้านค้าหรือสานุศิษย์ตระกูลหวังล้วนแต่หายตัวกันไปหมดในชั่วข้ามคืนข้าวของทุกอย่างในร้านรวงพวกมันก็เอาไปจนเกลี้ยง ขนาดกระดาษชำระยังไม่เหลือทิ้งไว้ใต้ร้านของพวกมันล้วนแต่มีอุโมงค์ลับ ไอ้หวังเค่อสมควรวางแผนเอาไว้นานแล้ว!”ศิษย์ตระกูลเนี่ยร่ำร้องออกมา
“ไม่ใช่แค่กระดาษชำระขนาดร้านขายโลงศพในชื่อหวังเค่อมันก็ขนโลงศพไปจนหมดจะกระดาษกงเต็กหรือผ้าห่อศพพวกมันก็เอาไปด้วย นี่ นี่หวังเค่อมันจนหรือมันบ้า?ไม่เหลือร่องรอยอะไรเลย!”
“ท่านประมุข พวกเราตรวจสอบดูแล้วธุรกิจและที่ดินทั้งหมดของหวังเค่อล้วนเป็ของที่มันเช่ามาหวังเค่อไม่เคยซื้ออสังหาอะไรในเมืองจูเซียนเลย! พวกเราหาไม่พบจริงๆ ขอรับ!”
“หวังเค่อมันจะขี้เหนียวเกินไปแล้ว!”
…......
......
...
“พรวด!” เนี่ยเทียนป้ากระอักโลหิตคำโตออกมา
“ท่านประมุข เป็อะไรหรือไม่!” ศิษย์ตระกูลเนี่ยรีบพากันประคองเนี่ยเทียนป้าเอาไว้
สองตาเนี่ยเทียนป้าแดงก่ำ โทสะร้อนแรงจู่โจมหัวใจมันคนปาดคราบโลหิตจากมุมปาก
“หวังเค่อ ไอ้คนตัวจ้อย ไอ้ตัวบัดซบข้าขอเปิดศึกกับเ้า! ออกไปค้นหานอกเมือง แค่คืนเดียวพวกมันหนีไปได้ไม่ไกลแน่ขบวนเดินทางใหญ่ขนาดนั้น ขอแค่หาพบก็เจอหวังเค่อเอง หา หา หาให้ทั่วออกไปค้นนอกเมือง หาตัวมันให้พบ! ถ้าเจอแล้วส่งสัญญาณกลับมาข้าจะสับหวังเค่อให้เป็พันชิ้น!” เนี่ยเทียนป้าคำรามลั่น
“ทราบ!” ศิษย์รุ่นเยาว์ตระกูลเนี่ยพากันขานรับ
ทันใดนั้น ศิษย์มากมายของตระกูลเนี่ยก็พากันออกไปค้นหานอกเมือง
เนี่ยเทียนป้าโกรธเกรี้ยวจนหัวใจบอบช้ำได้แต่เร่งรุดกลับบ้านด้วยเนื้อตัวสั่นเทา
หลังทุกคนจากไปหมดแล้วผู้ฝึกฌานภายในเมืองจูเซียนค่อยกล้าเข้าใกล้เคหาสน์ตระกูลหวัง
“จุ๊จุ๊ ประมุขเนี่ยช่างโเี้อะไรปานนี้ถึงกับยกเค้าเคหาสน์ตระกูลหวังเสียเกลี้ยง?”
“ประมุขเนี่ยยากไร้จนเสียสติไปแล้วหรือไร? ถึงกับขนทุกอย่างในเคหาสน์ตระกูลหวังออกไปเสียเกลี้ยงขนาดกระดาษชำระก็ยังไม่เว้น?”
“ไม่มีซากศพเหลือไว้ประมุขเนี่ยนึกว่าตนเองผายลมหรือไร ถึงคิดว่าซ่อนศพตระกูลหวังทุกคนไว้แล้วจะปกปิดเื่ที่ตัวเองฆ่าล้างตระกูลหวังได้?”
“เนี่ยเทียนป้าฆ่ายกครัวเสร็จแล้วยกเค้ายังจะส่งศิษย์ตระกูลตัวเองออกไปนอกเมืองอีกทำไม?”
“ก็ต้องออกไปไล่ฆ่าศิษย์ตระกูลหวังที่เหลือรอดน่ะซีโเี้เกินไปแล้ว!”
“เมืองจูเซียนแห่งนี้เลวร้ายเหลือเกินตระกูลเนี่ยเองก็เลวบัดซบ พวกเราจะยังอาศัยอยู่ในเมืองจูเซียนกันได้อีกหรือ?พวกเราจะทวงเงินค่าแผนการลงทุนคืนได้อีกหรือไม่?”
“ต้องเอาคืนมาให้ได้นั่นเป็เงินที่ข้าเหน็ดเหนื่อยหามา ถ้าหากตระกูลเนี่ยไม่ยอมคืน ข้าข้าก็ขอสู้ตายกับพวกมัน!”
…......
......
...
ผู้คนในเมืองจูเซียนต่างซุบซิบเล่าลือตระกูลเนี่ยเวลานี้เสียหายใหญ่หลวง ไม่อาจแสดงตัวต่อหน้าธารกำนัลทำได้เพียงเร่งค้นหาตัวหวังเค่อต่อไป
เนี่ยเทียนป้านั่งอยู่ภายในบ้าน ก่อนจะเดินไปมาอย่างกระวนกระวายเฝ้ารอคอยข่าวดีจากนอกเมือง
“คนตระกูลหวัง ศิษย์ตระกูลหวัง เถ้าแก่ร้าน คนดูแลคนรับใช้ ไหนจะอะไรต่อมิอะไรอีก คนมากมายปานนั้น พวกมันไม่มีทางหนีได้เร็วแน่ยังไงก็ต้องหาตัวจนพบ ข้าอยากรู้นักว่าพวกเ้าจะหนีกันยังไง!”เนี่ยเทียนป้าเอ่ยอย่างเกรี้ยวกราด
ทว่าแม้เวลาผ่านไปจนเกือบหมดวันก็ยังคงไม่มีข่าวคราว เนี่ยเทียนป้ายิ่งมายิ่งหดหู่ใจ
เวลานี้เอง ศิษย์ตระกูลเนี่ยผู้หนึ่งรีบเร่งรุดเข้ามาอย่างแตกตื่น
“ท่านประมุข ท่านประมุข!”ศิษย์ตระกูลเนี่ยผู้นั้นเอ่ยอย่างกระวนกระวาย
“มีข่าวเื่หวังเค่อรึ?” สองตาเนี่ยเทียนป้าสาดประกาย
“ไม่ ไม่ใช่ขอรับ ด้านนอกเมืองจูเซียน มะ มีคนจากพรรคอีกาทองคำมา!พรรคอีกาทองคำมาถึงแล้ว คราวนี้เป็ศิษย์พรรคอีกาทองคำตัวจริง! ถะแถมยังเป็ผู้แซ่จาง!” ศิษย์ตระกูลเนี่ยตอบอย่างกังวล
ศิษย์พรรคอีกาทองคำ?เซียนแซ่จาง?
ใบหน้าเนี่ยเทียนป้าแข็งค้างจางเจิ้งเต้าที่เพิ่งต้มตุ๋นมันยังแจ่มชัดอยู่ในความทรงจำตอนนี้ยังมีเซียนแซ่จางโผล่ขึ้นมาอีกคน?
เนี่ยเทียนป้าหน้าเปลี่ยนสี “เ้าจำไม่ผิดแน่นะ!”
“เซียนแซ่จางกล่าวว่าตอนที่เนี่ยเฟิงเดินทางไปถึงพรรคอีกาทองคำมันก็ถูกงูพิษกัดเข้าจึงต้องพักรักษาตัวอยู่ที่พรรคอีกาทองคำชั่วคราวเซียนแซ่จางทราบข่าวจึงได้เดินทางมารับตัวองค์หญิงโยวเยว่ด้วยตัวเองทั้งยังบอกด้วยว่าขอเพียงยืนยันตัวตนขององค์หญิงโยวเยว่ได้จะมอบรางวัลเป็ตำแหน่งศิษย์ห้าที่ให้ ไม่ขาดตกแม้แต่คนเดียวขอท่านประมุขโปรดวางใจ!” ศิษย์ตระกูลเนี่ยรีบตอบ
เนี่ยเทียนป้าขื่นขมเต็มหัวใจมันเพิ่งถูกเซียนแซ่จางต้มตุ๋นมาเมื่อครู่ คราวนี้เป็เซียนแซ่จางตัวจริงมาอีก? ถ้าหากมาเร็วกว่านี้แค่สองวันจะประเสริฐปานไหนแล้วตอนนี้จะให้ข้าทำยังไง?
“ท่านประมุข ข้าควรทำเช่นไรดี? ข้าส่งคนให้ติดตามเซียนแซ่จางไปเดินเที่ยวชมเมืองจูเซียนไว้คงถ่วงเวลาได้อีกไม่นาน ท่านประมุข ท่านมีความคิดใดหรือไม่!”ศิษย์ตระกูลเนี่ยเอ่ยอย่างร้อนรน
เนี่ยเทียนป้าขมขื่นยิ่งกว่าเดิม ความคิด? ความคิดป้าเ้าเถอะข้ากำลังจะบ้าตายเนี่ย!
“เส้นทางสี่สายล้วนมีคนเดินทางไปรายงานพรรคอีกาทองคำ ตระกูลเนี่ยข้าไม่อาจหลุดพ้นแล้วไปเชิญตัวท่านเซียนมาที่จวนก่อน ข้าจะขอร้องท่านด้วยตัวเอง!”เนี่ยเทียนป้าสะกดความเศร้าและโทสะลงไป
“ขอรับ!”
ภายนอกเมืองจูเซียน ในถ้ำลับแห่งหนึ่ง
ภายในถ้ำมีคนอยู่เพียงสามคน หวังเค่อ จางเจิ้งเต้าและองค์หญิงโยวเยว่ ทั้งสามต่างกำลังหลับตากำหนดลมหายใจอยู่
หวังเค่อหลับตาปล่อยสมาธิถอดจิตจมลงสู่จุดตันเถียนของตัวเอง
ภายในจุดตันเถียนของหวังเค่อมีดาบทองคำเล่มน้อยอยู่หนึ่งเล่มเรืองแสงสีทองบางเบาออกมาทว่าดาบทองคำเล่มนี้ถูกไอสีดำล้อมกรอบปกคลุมไว้
“กระบี่เทพมหาสุริยันมิดับสูญ? กระบี่ของบรรพชนข้าเล่มนี้พาข้าเดินทางข้ามจักรวาลจากดาวโลกมาถึงดาวดวงนี้จากนั้นก็ไม่เคลื่อนไหวอะไรอีก? ถ่านหมดหรือยังไง? ที่สุสานาาปีศาจเมื่อสิบปีก่อนจู่ๆเ้าก็เปล่งแสงเจิดจ้าออกมาคุ้มครองผู้เป็นาย ฟาดฟันบั่นคอมารร้าย!ข้าเคยคิดว่าเ้าเป็กระบี่ไม่เอาไหนเสียอีก! ผลสุดท้ายคือเ้าสังหารมารร้ายไปแต่ก็ถูกพลังสีดำนี้ปกคลุมเอาไว้แทนตลอดสิบปีมานี้ข้าถึงถูกโชคร้ายตามรังควานไม่หยุดหย่อน!มีเพียงสิ่งเดียวในพรรคเทพหมาป่า์เท่านั้นที่จะช่วยเ้าให้หลุดพ้นจากพลังสีดำนี้ได้กระบี่เทพมหาสุริยันมิดับสูญ? ในดาวโลกยุคโบราณมีผู้สำเร็จเป็เทพเซียนอยู่จริง?”หวังเค่อรำพึงอย่างแปลกใจ
ตอนนี้เองจางเจิ้งเต้าก็ลืมตาขึ้น
“พี่หวัง คนอื่นไปไหนหมดแล้ว? ศิษย์ตระกูลหวังตั้งมากมายเถ้าแก่ร้าน คนรับใช้ทุกคนที่หนีออกจากเมืองจูเซียนมากับพวกเราท่านเอาไปซ่อนไว้ไหนหมด?” จางเจิ้งเต้าถามอย่างประหลาดใจ
คนมากมายปานนั้นจะหายตัวกันไปได้อย่างไร? จางเจิ้งเต้าไม่อาจเข้าใจได้จริงๆ
หวังเค่อลืมตาขึ้นช้าๆ
“ที่ที่อันตรายที่สุดก็คือที่ที่ปลอดภัยที่สุดไม่ต้องห่วงไป! ข้าเตรียมการไว้ให้พวกเขาหมดแล้ว เนี่ยเทียนป้าหาพวกเขาไม่พบแน่!”หวังเค่อส่ายหน้าพร้อมอธิบาย
“แล้วพวกเราจะแยกตัวออกมาทำไม?” จางเจิ้งเต้าถามอย่างใคร่รู้
“พวกเราจะไปพรรคเทพหมาป่า์กันไม่ใช่รึ? พาพวกเขาไปด้วยไม่ปลอดภัย!” หวังเค่ออธิบาย
“ไม่ปลอดภัย? ท่านหมายถึงยิ่งคนเยอะจะยิ่งถูกพบตัวได้ง่ายรึ?”จางเจิ้งเต้าวิเคราะห์
“ไม่ใช่ ข้าถูกโชคร้ายพัวพันมาตลอดสิบปีข้ากังวลว่าหากพาพวกเขาไปด้วยแล้วพวกเขาจะเจอเคราะห์ร้ายข้าก็เลยส่งตัวพวกเขาไปที่อื่น!” หวังเค่อตอบ
จางเจิ้งเต้า “…”
“หากท่านพาพวกเขาไปด้วยแล้วพวกเขาจะเจอเคราะห์แล้วพาข้าไปด้วยข้าจะไม่เจอเคราะห์ร้ายหรือ? พี่หวังข้าก็เป็สหายท่านนะ ทำไมถึงต้องลากคอข้าไปซวยด้วยกันเล่า?” จางเจิ้งเต้าพลันหดหู่ขึ้นมา
“เ้ามันหน้าด้าน ทนทานต่อทุกคราเคราะห์ไม่เป็ไรหรอกน่า!” หวังเค่อกล่าว
“เหลวไหล! หวังเค่อ เ้ารีบออกไปให้พ้นข้าเลยนะเ้าส่งข้าไปกับตระกูลหวังเ้าก็ได้ ข้าไม่ขอร่วมทางกับเ้า ไม่ไป!”จางเจิ้งเต้าพลันกล่าวอย่างหวาดวิตก
สามารถจินตนาการได้ว่าตระกูลเนี่ยเวลานี้ปูพรมค้นหาพวกมันขนาดไหนจางเจิ้งเต้ามิใช่คนเขลา มันไม่คุ้นเคยกับสภาพแวดล้อมดังนั้นจึงไม่กล้าหลบหนีไปคนเดียว ตอนนี้มีเพียงหวังเค่อที่รู้จุดปลอดภัยมันจึงอยากให้หวังเค่อส่งตัวมันไปด้วย
“ไป? อย่าหวังเลยหรือเ้าไม่ห่วงของรักของเ้าแล้ว?” หวังเค่อถลึงตามองอีกฝ่าย
“อึก!” จางเจิ้งเต้าเงียบปากไป
พัดประจำตัวของมันยังอยู่กับหวังเค่อเ้าคนแซ่หวังผู้นี้ไม่เห็นกระต่ายไม่ยอมปล่อยเหยี่ยวจนกว่าจะได้ฝากตัวเป็ศิษย์พรรคเทพหมาป่า์ มันไม่มีทางยอมคืนพัดมาแน่
“เหอะ!”จางเจิ้งเต้าได้แต่นั่งลงอย่างหงุดหงิดพลางทำใจยอมรับชะตากรรม
“ของรักที่ว่าหมายถึงอะไร?” พลันมีเสียงหนึ่งดังขึ้นใกล้ๆ
หวังเค่อกับจางเจิ้งเต้าหันหน้ากลับมาเห็นองค์หญิงโยวเยว่ปรับลมหายใจรักษาตัวเสร็จแล้ว
“องค์หญิงโยวเยว่ ท่านได้สติแล้วอาการาเ็ท่านเป็อย่างไรบ้าง?” หวังเค่อถาม
เส้นผมยาวสลวยขององค์หญิงโยวเยว่ตรงหน้ามันปิดบังดวงหน้างามเอาไว้แต่บุรุษทั้งคู่ต่างทราบว่าภายใต้เส้นผมยาวมีรอยแผลเป็น่ากลัวประดับอยู่
“ยาคลายเส้นเอ็นที่เนี่ยเทียนป้าป้อนข้าถูกขับออกหมดแล้วเพียงแต่ตอนนี้ข้ายังถูกผนึกพลังไว้ พลังปฐมธาตุจึงใช้ออกได้ไม่มากกำไลมิติเก็บของประจำตัวข้ายังเปิดใช้ไม่ได้เลย!ทำได้แค่ใช้กระเป๋ามิติระดับต่ำที่ติดตัวไว้เท่านั้น”องค์หญิงโยวเยว่กล่าวอย่างขมขื่น
“ไม่เป็ไร ขอเพียงท่านไปถึงพรรคเทพหมาป่า์ประมุขพรรคเทพหมาป่า์ก็จะช่วยคลายผนึกให้ท่านเอง!” จางเจิ้งเต้าตอบทันที
“อืม!” แววตาขององค์หญิงโยวเยว่ทอแววคาดหวัง
“ครั้งนี้เป็เพราะได้พวกท่านช่วยเหลือไว้โยวเยว่ซาบซึ้งยิ่ง! ไม่ทราบท่านทั้งสองรู้ได้อย่างไรว่าข้าถูกขังเอาไว้?” องค์หญิงโยวเยว่ถามอย่างสงสัย
ก่อนหวังเค่อจะทันได้เอ่ยปากจางเจิ้งเต้าก็รีบฉวยความดีความชอบไปทันที
“องค์หญิงโยวเยว่ เื่นี้ต้องขอบคุณข้าข้าเป็คนทราบข่าวคราวของท่าน หวังเค่อมันแค่ตัวเสริม ข้าต่างหากที่เป็คนต้นคิดเพ้ย ข้านี่แหละคือทูตส่งสาร ข้านี่แหละกุญแจหลักในการช่วยท่านก่อนหน้านี้ข้าจับตัวศิษย์ตระกูลเนี่ยชื่อเนี่ยเฟิงมาได้เลยรู้จากมันว่าท่านถูกขังเอาไว้จากนั้นข้าเลยคิดถึงมิตรภาพเก่าก่อนกับหวังเค่อเลยยอมให้มันมาร่วมวงช่วยเหลือท่านข้า...!” จางเจิ้งเต้าตัวพล่ามโกยความดีความชอบเข้าตัวอยู่พักใหญ่
หวังเค่อไม่ได้พูดอะไรมากเพราะจางเจิ้งเต้าจะฉวยความชอบไปก็เปล่าประโยชน์องค์หญิงโยวเยว่ย่อมทราบคุณความดีที่มันทำไปอยู่แล้ว
“ที่แท้เป็คุณชายจางที่พบเบาะแสของข้าส่วนประมุขหวังก็วางแผนเพื่อช่วยข้า ประมุขหวังท่านสุดยอดนัก!ขอบคุณประมุขหวังมาก!” องค์หญิงโยวเยว่อุทาน
จางเจิ้งเต้าใบหน้าแข็งทื่อ อะไรกัน ข้าพูดพล่ามอยู่ครึ่งค่อนวันเ้ากลับไปชมไอ้นักตอแหลหวังเค่อนั่น? หรือเพราะไอ้นักต้มตุ๋นหวังเค่อมันหล่อกว่าข้าอยู่นิดหนึ่ง?ถุ้ย! ข้าหน้าตาแพ้มันตรงไหน?
“สมควรแล้ว!” หวังเค่อตอบกลั้วหัวเราะ
ความดีความชอบทั้งหมดดันถูกหวังเค่อชิงไปจนเกลี้ยงสีหน้าจางเจิ้งเต้าจึงดูไม่ค่อยดี
“จะว่าไปหวังเค่อ ข้าเป็คนจับเนี่ยเฟิงได้รีบส่งจี้หยกของมันคืนข้ามาซะ! แม่งเอ้ย ทั้งตัวมันมีแค่จี้หยกที่มีค่าเ้าก็ยังจะปล้นไปอีก! เ้ายากจนมากหรืออย่างไร? ไปตายซะ!เอาคืนมา เอาคืนมา!” จางเจิ้งเต้าพูดอย่างโกรธเกรี้ยว
“จี้หยกของเนี่ยเฟิงรึ? ไม่ได้อยู่กับข้า!”หวังเค่อส่ายหน้า
“ไม่อยู่กับเ้าแล้วอยู่ที่ไหน?” จางเจิ้งเต้าถามอย่างสงสัย
“ตอนนี้สมควรอยู่ในเมืองจูเซียนแต่ข้าว่าอีกไม่นานก็คงมาถึงที่นี่แล้ว!” หวังเค่ออธิบาย
จางเจิ้งเต้า “…”
องค์หญิงโยวเยว่ “…!”
จี้หยกลอยมาเองได้รึ?
899
