ความรักของสาวนักถัก

        ด้านของวี หลังจากเธอรู้ว่านัชได้รับบทพระเอกหนังเรื่องนี้แทนเอกกวีกิจ เธอก็โมโหมาก แต่นั่นก็ไม่ได้ทำให้เธอยอมแพ้หรือเลิกราจากเรื่องนี้เธอไปหาดินที่ห้อง เพื่อดำเนินแผนการขั้นต่อไป

        เสียงกดรหัสประตูดังขึ้นที่ด้านหน้าห้อง ดินที่นอนเอกเขนกอยู่ในห้องรีบลุกขึ้นไปดูเพราะเจ้าของห้องกำลังเข้ามา

“มีอะไรอีกล่ะ...อยู่ๆ ก็มา”

“มีเรื่องจะให้นายทำ”

ดินยักไหล่

“ผมก็ทำตามแผนของคุณอยู่นิไงแล้วมีปัญหาอะไรอีก”

“นัชได้บทพระเอกไปแล้ว?”

ดินขมวดคิ้ว

“ไหนคุณว่าเอกกวีได้ไปไง”

“นัชคงไม่ยอมมันส่งยัยแอนไปนอนกับผู้กำกับจนได้บทนี้ไงล่ะ”

“แอน?”

วีตอบอย่างหัวเสีย

“ผู้ช่วยน่ะ เธอเก่งเรื่องนอนกับผู้กำกับนัชจ้างเธอมาช่วยงานตอนที่ยัยชานั่นป่วยตอนนี้คงกินกันเรียบไปแล้วถึงได้กล้าทำเรื่องเดิมๆ อีก”

ดินถอนหายใจยาว

“เฮ้อออยัยแอนนั่นไม่รู้เหรอว่าตานัชนั่นขี้เอาแค่ไหน”

“เธอไม่สนใจหรอกว่านัชจะมีใครบ้าง เธอมีอะไรกับนัชเพราะงานและเงินเท่านั้นหล่ะ”

ดินทำท่าเหนื่อยหน่ายกับสิ่งที่ได้ยิน

“แล้วคุณจะให้ผมทำอะไร?”

“ฉันจะดันให้คุณได้บทพระรองของเรื่องให้ได้ ไม่ว่ายังไงฉันจะไม่ยอมให้นัชชนะเกมนี้เด็ดขาด เขาต้องเสียใจที่ทิ้งฉันไป”

คุยเสร็จวีก็ออกจากห้องไปด้วยหน้าตาที่ดูโมโหอยู่และก็บังเอิญว่าตอนนั้น ฉันออกจากลิฟต์มาพอดี พวกเราสองคนจึงได้เจอกันอีกครั้งหลังจากเกิดเรื่องขึ้นมากมาย วีแสร้งยิ้มและทักทาย

“เป็นไงอยู่สบายสินะห้องนี้”

ชาตอบกลับด้วยรอยยิ้มเย็นชา

“อืม...สบายสุดๆไปเลย”

“ถ้าอยู่ได้นานก็คงดีสินะห้องนี้นัชชอบพาผู้หญิงมาอยู่บ่อยๆ”

ฉันเชิดหน้าขึ้นและตอบด้วยความมั่นใจ

“ตอนนี้คงไม่กล้าพามาแล้วแหละเพราะว่าฉันอยู่ที่นี่แล้ว”

วีหัวเราะในลำคอ

“งั้นเขาก็คงไปหาที่อื่นแหละห้องเชือดน่ะ เขามีเต็มเลย”

ฉันรีบสวนกลับทันที

“ก็คงอย่างนั้นแหละเธอยังมีห้องไว้กกผู้ชายเลย”

ฉันเหลือบมองนายดินที่ยืนนิ่งอยู่หน้าประตูและเชิดใส่เข้าห้องและปิดประตูกระแทกใส่อย่างแรง

วีหันไปมองหน้าดินและถามขึ้น

“ยังไม่ง้อเธออีกเหรอ...หลายอาทิตย์แล้วนะ ดูไม่ค่อยคืบหน้าเลย”

ดินตอบหน้านิ่ง

“ทำไปแล้ว..แต่ไม่สำเร็จ”

“ทำอะไร?”

“ปล้ำไง”

วีเบิกตากว้าง รีบเดินเข้ามาประชิดดินและถามขึ้นอีกครั้ง

“ว่าไงนะ...ปล้ำหล่อนงั้นเหรอ?”

“อืม....”

“จะบ้าเหรอ...ทำแบบนั้นทำไม อย่างยัยนี้ใช้ไม้นั้นไม่สำเร็จหรอกแบบนี้ยิ่งจะเกลียดนายมากขึ้นไปอีกล่ะสิ”

“แค่คิดว่า...มันอาจจะเป็นวิธีที่เร็วที่สุดเท่านั้น...แต่คงคิดผิด”

วีถอนหายใจเฮือกใหญ่เอามือกุมหัว แต่เธอก็ปล่อยให้ความรู้สึกนั้นผ่านไป เพราะแผนการใหม่ของเธอตอนนี้ไม่ใช่การให้ฉันเลิกกับนัช แต่เป็นการทำลายนัชให้จมดิ่งลงดินมากกว่า

        หลังจากเข้าห้อง ฉันก็ทิ้งตัวลงนอน ความรู้สึกที่รู้ว่าแอนนอนกับนัชไม่ได้ทำร้ายจิตใจฉันมากเท่าที่ควร อาจเป็นเพราะลึกๆ แล้วฉันก็พอจะเดาได้ว่าเกิดอะไรขึ้นระหว่างสองคนนั้น แต่ที่ทำให้ฉันเจ็บแปลบนิดๆตอนนี้ กลับเป็นการเห็นวีออกจากห้องดินมากกว่า

        แต่ด้วยความสงสัย คืนนั้นฉันจึงไปหานัชที่ห้องโดยไม่ได้โทรบอกเขาก่อนและเมื่อกดรหัสและเปิดประตูเข้า สิ่งที่เห็นมันก็เป็นอย่างที่คิดแอนกับนัชกำลังนัวเนียกันอยู่บนเตียง นัชตกใจที่เห็นฉันเขารีบลุกขึ้นใส่กางเกงทันที

“ชา! เธอมาทำอะไรที่นี่?”

“แค่สงสัยหน่ะไม่คิดว่าจะจริง” ฉันตอบด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง ก่อนหันไปมองหน้าแอนนิดหน่อย เธอมองต่ำและหันหน้าหนีไปพร้อมกับแสยะยิ้มเล็กน้อยเหมือนเธอดีใจด้วยซ้ำไปที่ฉันไปเห็นตอนเข้าด้ายเข้าเข็มแบบนี้ พอฉันหันมามองนัชเขาก็ทำท่าลุกลี้ลุกลน เหมือนกำลังจะหาทางแก้ตัว แต่มันคงทำได้ยากเพราะหลักฐานมันชัดเจนมาก ฉันเดินออกไปทันทีโดยไม่ได้พูดอะไรต่อนัชเดินตามฉันมาที่หน้าห้อง และคว้าแขนฉันไว้

“ชาเดี๋ยวก่อน..คุยกันก่อนสิ”

“จะแก้ตัวอะไรอีกเหรอ?”

ฉันจ้องหน้าเขาโดยไม่หลบ นัชพูดออกมาอย่างกระอักกระอ่วน

“คือแอนน่ะแอนไปคุยกับคุณอาคมให้ นัชก็เลยได้บท นัชก็เลย..ต้องทำดีกับเธอเพื่อให้เธอทำงานให้ต่อ”

ฉันหัวเราะออกมา

“นัชใช้ให้เธอไปนอนกับผู้กำกับเพื่อให้ตัวเองได้บทพระเอกหนังงั้นเหรอนัชเป็นผู้ชายยังไงกันแน่ถึงใช้ให้ผู้หญิงไปทำเรื่องแบบนั้น”

นัชแก้ตัวเสียงแข็ง

“นัชไม่ได้บอกให้เธอไปนอนกับเขานะแค่ให้ไปคุย ไม่รู้หรอกว่าแอนใช้วิธีอะไรถึงทำให้คุณอาคมเปลี่ยนใจได้น่ะ”

“ไม่รู้จริงๆ งั้นเหรอ?” ฉันถามย้ำอีกครั้ง

นัชทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้

“ก็แล้วยังไง นัชกับแอน...ก็แค่เคยมีเซ็กซ์กันคลายเครียดเท่านั้นไม่ได้ผูกมัดอะไรกันสักหน่อย เธอจะไปนอนกับใคร ก็ไม่ใช่ปัญหา นัชก็แค่ตอบแทนที่เธอช่วยแค่นั้น”

“พอเถอะนัช...ชาไม่อยากฟังแล้ว”

ฉันไม่สามารถทนฟังคำแก้ตัวที่แสนจะเห็นแก่ตัวนั้นได้อีก หมุนตัวเดินออกจากห้องทันทีส่วนนัชเอง ก็ไม่ได้คิดจะรั้งอะไรฉันไว้

        ฉันกลับมาที่ห้องอีกครั้ง เก็บเสื้อผ้าไปร้องไห้ไปทำไมเรื่องแบบนี้ต้องเกิดกับฉันซ้ำๆ ซากๆ อยู่เรื่อยนะ คงเป็นเพราะฉันโง่จริงๆอย่างที่ยัยวีว่านั่นแหละ

        ขณะที่เก็บเสื้อผ้าข้าวของ ฉันก็ลืมไปว่าไม่ได้ปิดประตูห้องพอกำลังจะเดินไปปิด นายดินก็เดินเข้ามา

“จะหนีอีกแล้วเหรอคุณ...”

ฉันยกมือขึ้นมาปาดน้ำตาและตอบด้วยเสียงแข็ง

“ไม่ได้หนีแค่จะกลับไปตั้งหลักใหม่”

“เหรอ.....”

ไม่รู้ทำไมแค่คำสั้นๆทำให้ฉันน้ำตาไหลอีก ฉันพรั่งพรูความในใจออกมาอีกครั้ง

“ทำไม....ฉันดูน่าสมเพชงั้นเหรอคุณรู้มั้ยว่าฉันพยายามจะเข้มแข็งและอดทนทำงานนี้มากแค่ไหนทั้งที่รู้ว่าที่นี่ไม่ใช่ที่ของฉัน แต่ไม่ว่าจะพยายามแค่ไหนฉันก็เป็นได้แค่ยัยเฉิ่มที่โดนหลอกทุกครั้ง ไม่มีใครต้องการฉันจริงๆ เลยสักคน”

ดินยิ้มเศร้าๆ และพูดกับฉันเบาๆ

“แต่ผมชอบคุณจริงๆนะ”

ฉันนิ่งเงียบกับคำพูดนั้น 

“ผมยอมรับว่าผมเลือกคนเก่าเพราะสำหรับผมหนิงคือรักแรก แต่ว่าเธอไม่ได้รักผมแบบที่ผมรักเธอ เราคงไม่ต่างกันเท่าไหร่ต่างโดนคนที่ไว้ใจหลอก ต่างเลือกคนผิด”

        ฉันไม่ได้เชื่อคำพูดเขาทั้งหมดเพียงแต่ฉันต้องการใครสักคนเป็นเพื่อนในตอนนี้ คืนนั้นนายดินอยู่ปลอบใจฉันทั้งคืนฉันร้องไห้จนหลับคาไหล่เขาไปทั้งอย่างนั้น รุ่งเช้าถึงได้รู้ว่าเรานั่งอยู่บนโซฟานี้ด้วยกันทั้งคืนหลังจากตื่น ฉันก็เริ่มเก็บข้าวของอีกครั้ง

“จะกลับไปอยู่ที่บ้านเหรอ?”

ดินถามขึ้นขณะที่ช่วยฉันเก็บของ ฉันพยักหน้าตอบเพราะหมดแรงจะพูด

        เก็บของเสร็จเราก็ออกจากห้องไปพร้อมกัน แต่ดันเจอนัชที่หน้าห้องพอดี ดูเขาตกใจมากที่เห็นนายดินอยู่ที่นี่นัชก้มมองกระเป๋าเสื้อผ้าที่ดินถืออยู่ ก่อนจะจ้องตาเขม็งใส่ดิน

“นายมาทำอะไรที่นี่”

“ผมจะพาชากลับบ้าน”

ได้ยินแบบนั้นนัชก็พุ่งเข้าไปกระชากกระเป๋าของฉันออกจากมือนายดินทันที

“ไม่ใช่เรื่องของนายกลับไปซะไอ้ตัวประกอบ อย่ามายุ่งกับเมียกู”

ดินหัวเราะเล็กน้อยก่อนจะพูดด้วยหน้าตากวนๆ

“นับยังไงล่ะ...คนแรก...หรือคนสุดท้ายที่ได้”

นัชหันมามองหน้าฉันพร้อมกับทำตาขวางใส่

“หมายความว่าไง...ชานอนกับมันงั้นเหรอ?”

ฉันกระอักกระอ่วนที่จะพูด ทั้งที่จริงมันไม่ใช่ความผิดของฉันแม้แต่น้อย ขณะที่เขานอนกับผู้หญิงทั้งโลกได้ฉันต้องเก็บตัวเก็บใจไว้เพื่อเขาหรือยังไง พอเห็นฉันเงียบ เขาก็เริ่มเสียงดังใส่

“ชา...กลับเข้าห้องไป...เร็วสิ”

ดินเดินเข้ามาขวางไม่ให้ฉันกลับเข้าไปฉันจับแขนเขาไว้และบอกว่าไม่เป็นไรให้เขากลับไปรอที่ห้อง เขามองหน้านัชอยู่พักหนึ่งก่อนที่จะยอมกลับเข้าห้องไป

*¨**¨*•.¸❤︎¸.•*¨**¨*