เมืองหนานอัน ยามโหยว่
ภายในเรือนหลังขนาดกลางของอนุจินหรง เสียงเอะอะโวยวายปะปนกับเสียงร้องไห้ของสตรีต่างวัยดังขึ้น ณ ยามนี้ผู้เป็ใหญ่ของจวนแห่งนี้กำลังสั่งให้บ่าวรับใช้ลงโทษบุตรีที่เกิดจากอนุจินหรงรวมไปถึงสองสาวใช้ที่ติดตามนาง สาเหตุของการลงโทษในครั้งนี้นั้น เป็เพราะหลินเยว่หรูหรือคุณหนูรองของฮูหยินใหญ่ ได้รายงานถึงเื่ที่เกิดขึ้นเมื่อวานกับน้องห้าของเธอให้บิดาฟัง ทำให้เย็นนี้เขาต้องมาจัดการเื่นี้ด้วยตนเอง เมื่อไตร่สวนแล้วพบว่าเื่ที่หลินเยว่หรูเล่ามานั้นคือเื่จริง
“นังลูกไม่รักดี!!! เหตุใดเ้าถึงต้องกระทำการรุนแรงกับบ่าวของน้องสาวเ้าด้วย พ่อเคยสั่งสอนเ้าแล้วมิใช่หรือว่ามิให้ใช้กำลังไม่ว่าจะกับผู้ใดก็ตาม"
“ท่านพ่อลูกขอโทษเ้าค่ะ ลูกขอโทษฮือๆๆๆ” คุณหนูสี่ร้องไห้คร่ำครวญกล่าวคำขอโทษออกมา
"แล้วเ้า… ไปยุ่งอันใดกับน้องสาวของเ้าหรือไม่ น้องห้าของเ้าร่างกายอ่อนแอมาแต่ไหนแต่ไร เ้าต้องรักและเอ็นดูนาง มิใช่ไปรังแกนาง”
“ท่านพี่… อภัยให้ลูกสี่เถิดนะเ้าคะ ลูกสี่ไม่ได้ตั้งใจ อีกอย่างนางยังเด็กนัก ยังไม่รู้ความ” อนุจินหรงคุกเข่าอ้อนวอนผู้เป็สามี
“หุบปาก!!! อนุจิน หากเ้าดูแลนางไม่ได้ข้าจะให้ส่งนางให้กับฮูหยินสั่งสอนแทน เ้าว่าดีหรือไม่”
นั่นเป็เื่ที่นางกลัวมากที่สุด คือการที่บุตรสาวต้องไปอยู่ในการดูแลของผู้อื่นโดยเฉพาะฮูหยินใหญ่ที่เกลียดชังนางเช่นกัน ดีที่ว่าบุตรชายของนั้นเพิ่งสอบผ่านได้เป็จิ้นซื่อ ซึ่งเป็ที่แน่นอนแล้วว่าเขาจะได้เป็ขุนนางในวังหลวง นางจึงไม่ห่วงหรือกังวลอันใดอีก คงจะมีแต่บุตรสาวผู้ดื้อรั้นผู้นี้เท่านั้นที่นางยังคงต้องดูแลเอาใจใส่
“ฮือๆๆๆ ไม่นะท่านพ่อ ลูกผิดไปแล้ว ให้อภัยลูกเถิด ลูกเพียงอยากให้น้องห้าได้พักผ่อน ออกมาตากแดดตากลมเช่นนั้นข้าก็กังวลว่าน้องห้าจะป่วยหนักไปกว่าเดิม” หลินจินหรูร้องไห้คร่ำครวญออกมาราวกับว่ากำลังสำนึกผิดแต่ทว่าภายในใจนางนั้นกลับมีจิตใจที่เคียดแค้น
“นังบ่าวสองคน!!! เ้าสองคนทำความผิดคือไม่ห้ามปรามคุณหนูสี่ กลับให้ท้ายและเป็ฝ่ายทำตามคำสั่งนาง เ้าตบเด็กรับใช้ของคุณหนูห้าใช่หรือไม่ พวกเ้า!!! ตบหน้านังสองคนนี้คนละยี่สิบที!!”
เ้ากรมการกลาโหมผู้ที่ยึดในความถูกต้องเสมอมาเอ่ยถามบ่าวรับใช้สองคนของหลินจินหรู ก่อนที่จะหันไปสั่งบ่าวไพร่ที่เป็สตรีให้จัดการกับบ่าวสองคนของบุตรีที่ไม่ยอมห้ามปราม กลับกระทำตามคำสั่งทั้งๆ ที่รู้ว่ามันไม่ถูกต้อง
“นายท่านเ้าคะ พวกข้าผิดไปแล้ว อภัยให้พวกข้าเถิดนะเ้าคะ” สาวใช้ข้างกายของหลินจินหรูเอ่ยออกมาทั้งน้ำหูน้ำตา
“หึ!! ตบพวกมันเพื่อให้เป็ตัวอย่าง ว่าจวนของข้าไม่ใช่ที่ใครจะมารังแกใครก็ได้”
หลินหยางไม่อยากจะฟังคำแก้ตัว หากวันนี้เขาไม่ลงโทษพวกนาง วันหน้าอาจจะเกิดเหตุการณ์ที่ใหญ่กว่าเมื่อวานนี้ก็เป็ได้ บ่าวที่เป็สตรีร่างกายอวบอ้วนสี่คนจัดการจับตัวเด็กรับใช้ทั้งสองให้ยืนขึ้นแล้วตบลงไปที่ใบหน้าของพวกนางคนละยี่สิบทีตามคำสั่งของนายท่าน
“โอ๊ย!!! ฮือๆๆๆ ข้าผิดไปแล้ว นายหญิง… คุณหนูสี่ช่วยพวกเราด้วยเ้าค่ะฮือๆๆ”
สาวใช้ทั้งสองต่างพากันร่ำร้องออกมาด้วยความเ็ป ฝ่ามืออวบอ้วนของสาวใช้รุ่นป้าที่ตกลงมากระทบเนื้อนั้นช่างทำให้เนื้อพวกนางนั้นเจ็บแสบนัก
“ตบพวกนางต่อไป จนกว่าจะครบตามคำสั่งของข้า”
หลินหยางออกคำสั่งอย่างเด็ดขาด เขาไม่สนใจคำอ้อนวอนของผู้กระทำผิด ความเด็ดเดี่ยวของเขาทำให้บ่าวในจวนเคารพนับถือ รวมไปถึงเกรงกลัวเขาอยู่ไม่น้อย เสียงฝ่ามือที่ฟาดลงบนเนื้อแก้มของสองสาวรับใช้ดังขึ้นมาไม่ขาดสายพร้อมกับเสียงครวญครางออกมาด้วยความเ็ปของพวกนาง
“ส่วนนาง….. ให้คุกเข่าสำนึกผิดอยู่ที่นี่จนกว่าจะยามซวี่ อ้อ….แล้วห้ามพวกเ้าให้นางลุกขึ้นก่อนถึงชั่วยามที่ข้าสั่งเด็ดขาด" หลินหยางออกคำสั่งกับบ่าวรับใช้ที่เป็สตรี
"เ้าจงจำเอาไว้ลูกสี่ ถึงเ้าจะเป็บุตรีของข้า แต่ถ้าเ้ากระทำผิดข้าก็ไม่มีวันอ่อนข้อให้ และทีหลังจะออกคำสั่งให้พวกเด็กรับใช้กระทำการสิ่งใด หากมันผิดแล้วข้าจับได้ เ้าจะถูกส่งตัวให้ฮูหยินใหญ่ไปอบรม เข้าใจไหม”
เสี่ยวเอ๋อที่แอบมองอยู่ไม่ไกลนั้นฉีกยิ้มออกมา ถึงคุณหนูห้าของนางจะเป็บุตรีที่เกิดจากอนุ แต่ทว่าบิดาอย่างเ้ากรมการกลาโหมกลับรักและเอ็นดูไม่แพ้บุตรชายและบุตรีคนอื่นๆ ติดเพียงแต่ว่า ร่างกายของคุณหนูของนางนั้นอ่อนแอไม่แข็งแรง จึงถูกคุณหนูสี่กลั่นแกล้งรังแกเสมอมา ร่างบางรีบเดินหลบไปทางเรือนของอนุซูฉีที่ซึ่งเป็ที่พักของคุณหนูของนาง
หลังจากสำเร็จโทษบุตรีและบ่าวทั้งสองคนของนางแล้ว เ้ากรมการกลาโหมหลินหยางจึงเดินกลับเรือนใหญ่ไปด้วยอารมณ์ขุ่นเคืองที่ไม่ลดลงเลยแม้แต่นิด แม้แต่หน้าของอนุจินเขาก็ไม่หันมอง น้ำตาของนางไหลลงเมื่อหันกลับไปมองภาพบุตรสาวยังคงนั่งอยู่กับที่ไม่ขยับไปไหน แม้จะอยากขัดคำสั่งแต่ในเมื่อผู้เป็สามีสั่งเช่นนั้นนางก็จำเป็ต้องทำตาม ผ่านไปนานเท่าใดมิอาจรู้ได้ หลินจินหรูหลั่งน้ำตาลงมาพร้อมกับความเคียดแค้นที่ฝังอยู่ภายในใจ การที่นางโดนลงโทษในวันนี้นางหาได้สำนึกผิดไม่ แต่ทว่านางกลับโทษที่มีน้องสาวที่อ่อนแอ และเด็กรับใช้ที่บังอาจขึ้นเสียงใส่คุณหนูสี่อย่างนาง
“คุณหนูสี่เ้าคะ ลุกขึ้นเถิดเ้าค่ะ นายท่านอนุญาตให้คุณหนูสี่กลับเข้าเรือนได้แล้วเ้าค่ะ” สาวใช้ของเรือนใหญ่เดินมาบอกคุณหนูของเรือนสาม
“เร็วเข้า… ช่วยพยุงคุณหนูสี่ขึ้นมาแล้วพาเข้าไปพักในห้องของนาง” อนุจินรีบบอกให้สาวรับใช้ในเรือนของนาง
สตรีร่างเล็กถูกสตรีร่างใหญ่ช่วยโอบประคองแขนทั้งสองข้างก่อนที่จะพยุงเดินเข้าไปภายในเรือนหลังขนาดกลางซึ่งเป็ที่พักของนาง อนุจินมองบุตรสาวของตนด้วยแววตาสงสาร จากนั้นจึงรีบสาวเท้าก้าวตามไป
“ท่านแม่… ข้าเจ็บ”
หลินจินหรูร้องบอกมารดา นางไม่โทษมารดาที่ช่วยเหลือนางไม่ได้ แต่ทว่านางโทษคนที่ทำให้นางต้องถูกลงโทษมากกว่า แต่สำหรับพี่รองแล้ว นางมิอาจจะแตะต้อง รังแกหรือทำร้ายนางได้ แต่คนที่นางเคียดแค้นมากกว่าผู้ใดคือน้องต่างมารดาอย่าง หลินซูเหมยมากกว่า
“นอนลงเถิดนะลูก เดี๋ยวแม่จะให้ท่านหมอมาดูเข่าให้เ้า”
อนุจินบอกบุตรสาวด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน แต่ทว่าภายในใจของนางนั้นกลับรู้สึกเ็ปไม่ต่างกัน
“ท่านแม่ ข้าจะทำให้คนที่ทำให้ข้าเป็แบบนี้เ็ปกว่าข้าหลายเท่า” หลินจินหรงใกับความคิดของบุตรสาว แต่นางเองก็ยอมจบเื่นี้ไม่ได้เช่นเดียวกัน ด้วยความเป็คนเ้าคิดเ้าแค้น นางจึงไม่ยอมปล่อยวาง
“แม่มีแผน แม่รู้ว่าเ้าคงไม่อยากจะเห็นนังเด็กนั่นอีกแล้วใช่ไหม แม่เองก็เบื่อท่านพ่อของเ้าเต็มทน ที่ไปคอยประคบประหงมมัน เห็นทีแม่คงต้องถอนฟืนใต้หม้อ มิเช่นนั้นเื่ราวคงจะต้องวุ่นวายมิจบสิ้น” ทันทีที่มารดาบอกว่ามีแผนการ หลินจินหรูก็เงยหน้าขึ้นมองหน้ามารดาของนางอย่างมีความหวังทันที
หลินจินหรงกระซิบบอกบุตรสาวเกี่ยวกับแผนการที่ตนคิดได้ในยามนี้ ถึงแม้จะร้ายแรงถึงขั้นเอาชีวิต แต่ทว่าอีกฝ่ายนั้นหาได้จะมีชีวิตอยู่นานขนาดนั้น หากเด็กนั่นยังคงมีชีวิตอยู่ก็คงจะเป็หนามทิ่มแทงใจของบุตรสาวของนางและถูกผู้เป็บิดาทำโทษไม่รู้อีกกี่ครั้งกี่หน นางทนไม่ได้ที่ต้องเห็นบุตรสาวต้องมาเจ็บทั้งกาย เจ็บทั้งใจ
หลินจินหรูตาโต แต่ทว่านางกลับเห็นด้วยกับแผนการของมารดา และคอยนับวันเวลาที่จะได้เอาคืน นางไม่มีวันยอมปล่อยเื่นี้ผ่านไปง่ายๆ ในเมื่อมีนางอยู่ ณ จวนแห่งนี้ จะต้องไม่มีเด็กนั่น มารดาก็ต่ำต้อยถึงเพียงนั้นมีอะไรมาสู้มารดาของนางได้กัน มารดาของนางเป็ถึงบุตรีของขุนนางระดับกลาง ถึงจะมียศไม่ใหญ่โตเฉกเช่นบิดาแต่ญาติของนางก็เป็ที่นับหน้าถือตาของเมืองหนานอัน
สามวันต่อมา
ขณะที่หลินซูเหมยกำลังเดินออกกำลังตามคำสั่งของบิดา นางเดินลัดเลาะไปตามสวนดอกไม้ที่งดงาม ดอกไม้กำลังเบ่งบานเต็มไปด้วยภู่ภมรที่คอยดอมดม เสี่ยวเอ๋อเด็กสาวรับใช้คนสนิทเดินตามคุณหนูห้าของนางไม่ห่าง ก่อนที่ทั้งคู่จะหยุดเดินเพราะลมหนาว หลินซูเหมยหลับตาลงแล้วสูดลมหายใจรับอากาศที่บริสุทธิ์เข้าไปภายในปอด
“คุณหนู บ่าวว่าวันนี้น่าจะเป็วันลี่ตงแล้วนะเ้าคะ คุณหนูรอบ่าวอยู่ที่นี่สักครู่ เดี๋ยวบ่าวจะเข้าไปหยิบผ้ามาห่มให้คุณหนูนะเ้าคะ” เสี่ยวเอ๋อบอกคุณหนูห้าของนาง
“เ้าไปเถิด ข้าอยู่ที่นี่ผู้เดียวได้” หลินซูเหมยบอกเด็กรับใช้คนสนิทของเธอทั้งที่เปลือกตายังคงปิดอยู่
“คุณหนูห้าอย่าเดินไปแถวริมน้ำนะเ้าคะ รอบ่าวอยู่ที่นี่นะเ้าคะ” เสี่ยวเอ๋อไม่ลืมที่จะกำชับด้วยความเป็ห่วง
“อืม… เ้าไปเถิด อย่างกังวลไปเลย ข้าจะยืนอยู่ตรงนี้แหละ”
ร่างบางที่ยืนโงนเงนบอกเด็กรับใช้ของนาง เสี่ยวเอ๋อเดินกลับไปทางเรือนของนาง
ในระหว่างที่ยืนรอเสี่ยวเอ๋อให้นำผ้ามาให้นางห่ม หูของนางกลับได้ยินเสียงร้องของลูกแมวที่ริมสระน้ำ สองขาเรียวเยื้องย่างไปตามเสียงทันที ดวงตากลมมองไปเห็นลูกแมวน้อยอยู่ที่ริมขอบสระที่มีน้ำอยู่จนเต็ม แม้ใจจะกล้าๆ กลัวๆ แต่ทว่าความเป็คนที่มีจิตใจเมตตากรุณาต่อสัตว์ หลินซูเหมยจึงเดินตรงไปหาลูกแมวน้อยที่เหมือนจะนอนาเ็อยู่ แต่แล้วร่างบางของนางกลับถูกมือที่นางมองไม่เห็นผลักตกลงไปในสระน้ำเบื้องหน้าทั้งคนและแมว
ไร้เรี่ยวแรง นางจมลงไปใต้น้ำทันที คนร้ายที่ผลักนางยืนมองดูนางจมน้ำไปอย่างเืเย็น ก่อนที่จะรีบหลบไปจากสถานที่แห่งนี้ เสี่ยวเอ๋อที่เดินกลับมาไม่เจอคุณหนูห้าก็ใ นางรีบวิ่งไปดูรอบๆ สวนดอกไม้และริมน้ำ ก่อนที่จะร้องเรียกบ่าวในเรือนให้มาช่วยกันหาคุณหนูห้า บ่าวในเรือนทุกคนต่างร้องเรียกหาหลินซูเหมยจนอนุซูฉีได้ยินแล้วรีบวิ่งออกมาจากเรือน ตรงตามเสียงมาจนถึงต้นเสียงจึงได้รับรู้ว่าบุตรสาวของนางนั้นหายไป เสี่ยวเอ๋อเดินไปพบรองเท้าของคุณหนูห้าที่ริมสระจึงร้องเรียกให้บ่าวที่เป็ชายลงไปดูในสระน้ำ เพียงไม่นานบ่าวชายที่ะโลงน้ำไปก็พาร่างของคุณหนูห้าขึ้นมาจากใต้น้ำด้วยร่างกายที่เปียกปอน
“ฮือๆๆๆ ลูกแม่ เ้าอย่าเป็อันใดนะ เร็วเข้า!!! ช่วยลูกสาวข้าเร็ว”
อนุซูฉีใจนไม่เป็ตัวของตนเอง นางร้องไห้ฟูมฟายจนเป็ลมไป หลินหยางและหลินฮูหยินที่กำลังพักผ่อนอยู่ได้ยินเข้าจึงรีบมาดูด้วยความร้อนใจ
“ลูกห้า!!! ลูกห้า!!! เหมยเอ๋อร์… เ้าเป็อันใดกัน ฟื้นขึ้นมาสิลูก" ร่างหนาของหลินหยางพุ่งเข้าหาร่างบางที่เปียกปอนไม่ได้สติของบุตรีทันที
"เหตุใดลูกห้าของข้าถึงตกน้ำไปได้ เสี่ยวเอ๋อ!!! เกิดเหตุอันใดขึ้น" หลินหยางเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงโกรธเกรี้ยว
“ฮือๆๆๆ นายท่าน บ่าวผิดเอง บ่าวเห็นว่าอากาศหนาวเลยเข้าไปหยิบผ้ามาให้คุณหนูห่ม แต่ไม่รู้เป็เพราะเหตุใดนางถึงตกลงไปในสระน้ำได้ ก่อนที่บ่าวจะเข้าไปนางยังยืนอยู่ที่สวนดอกไม้อยู่เลย” เสี่ยวเอ๋อเล่าออกมาตามความจริง
"แล้วเหตุใดเ้าไม่อยู่กับคุณหนูของเ้า จะทิ้งนางไปเพื่อเหตุใด”
น้ำเสียงเกรี้ยวโกรธดังขึ้นอีกครั้งจนทำให้เสี่ยวเอ๋อนั่งคุกเข่าลงร้องไห้ฟูมฟายออกมา
“นายท่านข้าพบลูกแมวที่จมน้ำไปกับคุณหนูห้าด้วยขอรับ” บ่าวชายรายงานขัดจังหวะขึ้นมา
“ไปตามท่านหมอหวงมา เร็วเข้า!!!” หลินหยางออกคำสั่งกับบ่าวก่อนที่จะช้อนอุ้มหลินซูเหมยเดินแกมวิ่งกลับไปยังเรือนสี่ซึ่งเป็เรือนของอนุซูฉี
เสี่ยวเอ๋อรีบประคองนายหญิงของนางตามไปเช่นกัน หลินฮูหยินมิได้ว่าอันใด นางหันไปสั่งให้คนรับใช้ตรวจตราดูรอบๆ หากว่านี่ไม่ใช่อุบัติเหตุแล้ว นางก็ไม่คิดจะเก็บคนร้ายเอาไว้ในจวนเช่นกัน
เพียงหนึ่งเค่อท่านหมอหวงก็เดินทางมาถึงที่เรือนสี่และได้ตรวจอาการของคุณหนูห้าทันที นางยังไม่ตายแต่ทว่ากลับยังไม่ได้สติ นางเหมือนคนนอนหลับแต่ไร้ซึ่งการตอบสนอง เขาจึงให้เ้ากรมการกลาโหมคอยดูอาการของนางภายในสามวันหากนางไม่ฟื้นแล้ว นางคงจะไม่มีโอกาสฟื้นขึ้นมาอีกแล้ว ซูอี๋เหนียงและเสี่ยวเอ๋อร้องไห้ออกมาทันทีที่ได้ยินเช่นนั้น
หลินหยางสั่งลงโทษโบยเสี่ยวเอ๋อยี่สิบที โทษฐานที่ไม่ดูแลคุณหนูของนางให้ดีทำให้หลินซูเหมยต้องตกอยู่ในอันตราย เสี่ยวเอ๋อยอมรับผิด นางถูกโบยจนจับไข้ แต่นางก็มิได้ละเลยที่ปรนบัติดูแลคุณหนูห้าของนาง หลินจินหรูกับสาวใช้สองคนที่แอบมองดูเหตุการณ์ทั้งหมดมาั้แ่ต้นถึงกับพากันยิ้มออกมา นางมั่นใจว่าน้องสาวนอกไส้ของนางคนนี้จะไม่มีวันฟื้นขึ้นมาอีกแล้วอย่างแน่นอน
38K
