ตอนที่ 8 : รสชาติของข้อตกลง
แผ่นหลังบางัักับฟูกนุ่มบนเตียงกว้าง รัตน์ยังไม่ทันได้ขยับตัว ร่างสูงใหญ่ของภูมิก็ทาบทับลงมาปิดกั้นทางหนีทุกทิศทาง ั์ตาคมกริบที่ทอดมองมาในความสลัวของห้องนอนนั้นวาววับราวกับสัตว์ป่าที่กำลังจะขย้ำเหยื่ออันโอชะ
"กินสเต๊กมันต้องใช้มีดกับส้อม..." ภูมิกระซิบเสียงพร่า พลางปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตของตัวเองออกทีละเม็ด เผยให้เห็นแผงอกกว้างและลอนกล้ามเนื้อที่สมบูรณ์แบบ
"แต่กินคุณหมอ... ผมขอใช้แค่ปากกับร่างกายก็พอ"
รัตน์ยกยิ้มมุมปาก มือเรียวเอื้อมไปดึงคอเสื้อของเขาให้โน้มลงมาหา
"มุกเสี่ยวพิสูจน์สิ ว่าคุณจะทำให้ฉันอิ่มได้หรือเปล่า"
สิ้นคำท้าทาย ริมฝีปากหยักก็ฉกวูบลงมาบดขยี้กลีบปากบางอย่างหิวกระหาย รสจูบครั้งนี้ไม่ได้เจือความโกรธเกรี้ยวเหมือนในช่องบันไดหนีไฟ แต่มันเต็มไปด้วยความเรียกร้องและปรารถนาที่ถูกอัดอั้นมาทั้งวัน รสชาติของไวน์แดงชั้นเลิศที่ยังติดอยู่ที่ปลายลิ้นยิ่งทำให้จูบนั้นลึกล้ำและมัวเมามากยิ่งขึ้น
มือหนาของภูมิสอดเข้าใต้เสื้อยืดตัวโคร่ง ลูบไล้แผ่นหลังเนียนก่อนจะปลดตะขอเสื้อชั้นในออกอย่างชำนาญเพียงมือเดียว รัตน์แอ่นอกรับััวาบหวามเมื่อฝ่ามือร้อนผ่าวเลื่อนมาเคล้นคลึงความอวบอิ่มที่ซ่อนอยู่ภายใน เสียงครางหวานหลุดออกจากลำคอระหง ยิ่งกระตุ้นให้สัญชาตญาณดิบของชายหนุ่มพลุ่งพล่าน
ภูมิจัดการถอดเสื้อผ้าของเธอและเขาออกจนหมดสิ้น เผยให้เห็นเรือนร่างเปลือยเปล่าที่สมบูรณ์แบบของคนทั้งคู่ แอร์ในห้องที่เปิดไว้เย็นฉ่ำไม่อาจสู้ความร้อนรุ่มที่แผ่ซ่านออกมาจากร่างกายที่บดเบียดกันได้
"คุณสวยไปทั้งตัวเลยรัตน์..." ภูมิพรมจูบไปตามลาดไหล่ ซอกคอ และไหปลาร้า ทิ้งรอยรักสีจางๆ ไว้เพื่อตีตราจอง แม้จะจำได้ดีว่าเธอเคยขู่เื่รอยพวกนี้ แต่ในวินาทีที่อารมณ์อยู่เหนือเหตุผล เขาก็ไม่อาจห้ามใจตัวเองได้
ฝ่ามือหนาลูบไล้ต่ำลงไปตามส่วนโค้งเว้า ก่อนจะหยุดลงที่จุดอ่อนไหวกลางกายสาว ััเพียงแ่เบาก็ทำเอารัตน์สะดุ้งเฮือก จิกเล็บลงบนลาดไหล่กว้างเพื่อระบายความเสียวซ่าน
"อ๊ะ... ภูมิ..." รัตน์หอบหายใจหนักหน่วง เมื่อเขาเริ่มขยับนิ้วปรนเปรอความสุขให้เธอ จังหวะที่เร่งเร้าทำเอาหมอสาวแทบคลั่ง สมองที่เคยเต็มไปด้วยตรรกะและเหตุผลขาวโพลนไปหมด จังหวะที่ภูมิก้มไปเล่นตรงเนินอกเธอ พร้อมกับขยับนิ้วตามจังหวะนั้นทำให้รัตน์แอ่นอกขึ้นอย่างธรมมชาติ ภูมิเงยหน้าขึ้นมามองหมอรัตน์
"เรียกชื่อผมอีกสิคนสวย..." ภูมิเงยหน้าขึ้นมาสบตา นิ้วโป้งเขี่ยก้อนเนื้อน้อยที่ปากถ้ำของเธอเบาๆ
"อื้อ..ภูมิ... ฉัน... ไม่ไหวแล้ว" รัตน์กัดริมฝีปากล่าง ดันแผงอกกว้างของเขาไว้ มือหนึ่งคว้ามือของภูมิให้หยุดทำงาน เพราะมันะเิออกมาแล้ว
"ข้อตกลงข้อที่สอง..."
ภูมิหัวเราะในลำคอด้วยความเอ็นดูปนมันเขี้ยว ผู้หญิงคนนี้ถึงจะอารมณ์เตลิดไปไกลแค่ไหนก็ยังไม่ลืมกฎเหล็ก เขายืดตัวขึ้น เอื้อมมือไปดึงลิ้นชักหัวเตียงแล้วหยิบซองฟอยล์สี่เหลี่ยมออกมาฉีกจัดการสวมใส่อย่างรวดเร็ว
"ผมไม่เคยลืมหรอกน่า..."
ทันทีที่เตรียมการเสร็จสิ้น ภูมิก็จับเรียวขาของรัตน์แยกออกกว้าง ก่อนจะแทรกตัวตนเข้าไปในความอ่อนนุ่มที่มันตอดและรัดเขาแน่นจนแทบคลั่ง
"อ๊า!" รัตน์เชิดหน้าขึ้น ครางเสียงหลงเมื่อความปรารถนาถูกเติมเต็ม จังหวะรักเริ่มต้นขึ้นอย่างเชื่องช้า ก่อนจะค่อยๆ ทวีความหนักหน่วงและเร่าร้อนขึ้นตามแรงอารมณ์ที่พุ่งสูง รัตน์จิกหลังเขาแน่นจนภูมิรู้ว่าเธอกำลังไคลแม็กซ์ เขาก็เพิ่มความเร็วจนมันตอดตุ้บๆ เขาจับเธอหันหลังแล้วแทรกตัวเข้าไปต่อ
เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังก้องไปทั่วห้องนอนสลับกับเสียงหอบหายใจ ภูมิโน้มตัวลงไปประกบจูบเธออีกครั้งเพื่อกลืนกินเสียงครางหวานหู ทั้งคู่สอดประสานกันอย่างลงตัวราวกับจิ๊กซอว์ที่ถูกสร้างมาเพื่อกันและกัน รัตน์ตอบสนองเขาทุกจังหวะอย่างไม่อิดออด เธอปล่อยตัวปล่อยใจให้ล่องลอยไปกับความสุขสมที่เขามอบให้ ครั้งแล้วครั้งเล่า จนกระทั่งทั้งคู่แตะขอบ์ไปพร้อมกัน
ร่างสูงทิ้งตัวลงนอนทาบทับร่างบาง หอบหายใจหนักหน่วงอยู่ที่ซอกคอของเธอ รัตน์ลูบแผ่นหลังที่เต็มไปด้วยหยาดเหงื่อของเขาเบาๆ ความเหนื่อยล้าจากการเข้าเวรหายเป็ปลิดทิ้ง เหลือเพียงความรู้สึกอิ่มเอมและผ่อนคลายอย่างประหลาด
เช้าวันต่อมา...
แสงแดดอ่อนๆ ลอดผ่านผ้าม่านเข้ามาตกกระทบใบหน้า รัตน์ขยับตัวตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกปวดเมื่อยไปทั้งตัว ทว่าเตียงข้างๆ กลับว่างเปล่า
เธอขมวดคิ้ว ลุกขึ้นนั่งพลางกวาดสายตาไปรอบห้อง ไร้เงาของจอมเย่อหยิ่งคนนั้นแล้ว เธอลุกไปหาน้ำดื่ม เสร็จแล้วเดินมาจะเก็บที่นอนแต่ที่โต๊ะหัวเตียง มีโพสต์อิทสีเหลืองแผ่นหนึ่งแปะอยู่ข้างๆ แก้วน้ำและยาแก้ปวด
‘ผมมีประชุมเช้า ทานยาซะ จะได้ไม่ปวดตัว... แล้วเจอกันครับคุณหมอ’ รัตน์หยิบกระดาษแผ่นนั้นขึ้นมาอ่าน รอยยิ้มบางๆ ปรากฏขึ้นบนริมฝีปากโดยไม่รู้ตัว ผู้ชายคนนี้ใส่ใจรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ เก่งกว่าที่เธอคิด
แต่รอยยิ้มนั้นก็อยู่ได้ไม่นาน เมื่อเธอเดินไปส่องกระจกในห้องน้ำ แล้วพบว่าบนซอกคอและเนินอกของเธอ เต็มไปด้วยรอยคิสมาร์กสีแดงเข้มหลายจุด!
"ไอ้บ้าภูมิ!" รัตน์สบถลั่นห้องน้ำ ใบหน้าเห่อร้อนขึ้นมาทันที
กฎก็คือกฎ... แต่ดูเหมือนว่าผู้ชายคนนี้กำลังพยายามแหกกฎทีละข้ออย่างแเี และที่น่ากลัวที่สุดคือ เธอเองก็เริ่มจะปล่อยปละละเลยกฎพวกนั้นไปทีละนิดเช่นกัน
จบตอน.
220
