น้ำตาหยดที่สอง
หลังจากที่ผมขับรถไปหาไอ้มิวที่ร้านกาแฟที่ไม่ได้อยู่ห่างจากบริษัทแด๊ดนักผมก็แปลกใจนะว่าไอ้มิวมาทำอะไรแถวนี้ แต่ความเสียใจมันมีมากกว่าความสงสัยผมเลยปล่อยผ่าน พอมาถึงไอ้มิวก็จับผมนั่งลงแล้วโอบบ่าลูบหลังเพื่อปลอบผม
"กูไม่รู้ว่ามึงเป็อะไร แต่ถ้ามึงมีอะไรให้กูช่วยแค่มึงบอกกูมา กูพร้อมช่วยมึงเสมอน้ำ"
"กูรู้ ถ้าวันหนึ่งกูไม่ไหวกูจะบอกมึง แต่ตอนนี้กูขอไปพักที่คอนโดมึงชั่วคราวได้ป่าววะ"
"มึงจะไปพักที่บ้าน ทีคอนโดหรือทุกๆที่ที่กูมีกูยินดีมึงจะอยู่กี่วันก็ได้หรือจะอยู่ตลอดไปกูก็เต็มใจเสมอ" ไอ้มิวจ้องตาผมพร้อมกับพูดด้วยถ้อยคำที่หนักแน่น
"ขอบใจมึงนะโว้ยไอ้เพื่อนรัก" ผมซาบซึ้งกับความใจดีของมัน ั้แ่ผมรู้จักมันั้แ่อนุบาลจนถึงตอนนี้ไม่ว่าผมจะหันไปกี่ครั้งก็ยังมีมันข้างๆกันเสมอมา รู้สึกโชคดีที่มีเพื่อนแบบมัน
"กูเป็ให้มึงได้ทุกอย่างเลยน้ำ ทุกอย่างที่หมายถึงทุกอย่างจริงๆ"
ผมรู้ถึงจะแกล้งทำเป็ไม่รู้แต่ลึกๆในใจของผมรู้ดีเลยแหละว่าไอ้มิวมันรู้สึกอย่างไรกับผม แต่ผมไม่อยากเสียเพื่อนดีๆแบบมันไปเพราะเื่แบบนี้ วูบหนึ่งผมก็อดคิดในมุมมองของแด๊ดบางทีแด๊ดอาจจะรู้ก็ได้ว่าผมรู้สึกยังไงกับแด๊ด แต่ที่แด๊ดแกล้งทำเป็ไม่รู้เพราะอาจกลัวจะเสียผมไปก็ได้ แล้วถ้าเป็แบบนั้นผมควรทำอย่างไรดี
ผมมามาอยู่คอนโดไอ้มิวเข้าวันที่ 3 แล้ว ผมไม่ได้โกรธแด๊ดแต่ผมทำตัวไม่ถูกผมไม่รู้ว่าจะมองหน้าแด๊ดยังไงถ้าแด๊ดถามว่าผมเป็อะไรแล้วผมจะตอบแด๊ดยังไง ผมสับสนไปหมด แต่ผมก็ไม่ได้หายไปเฉยๆหรอกผมส่งข้อความไปบอกแด๊ดว่า่นี้งานยุ่งไหนจะงานกลุ่มอีกเลยขอเคลียร์งานก่อนถ้าเสร็จแล้วจะกลับไป แต่เวลาแด๊ดโทรมาผมก็ไม่ได้รับเหมือนกันจนแด๊ดต้องโทรไปหาพวกไอ้เต้ไอ้นุไอ้กรแล้วก็ไอ้มิว แต่ผมกำชับพวกมันไว้แล้วว่าถ้าแด๊ดถามให้ตอบไปว่า่นี้งานที่มหาลัยยุ่งไหนจะกิจกรรมไหนจะงานกลุ่มให้มั่วๆไป กลัวเหมือนกันว่าพวกมันจะหลุดปากแต่กับไอ้มิวไม่ต้องห่วงทุกอย่างที่ผมขอไอ้มิวไม่เคยขัดพร้อมทำให้ทุกอย่าง
"มึงทะเลาะอะไรกับแด๊ดมึงวะไอ้น้ำ" ไอ้นุถามขึ้น
"นั่นดิกูก็สงสัยมึงจะหลบหน้าแด๊ดมึงทำไมวะ เขามาดักรอมึงมึงก็หลบแล้วให้กูโกหกโน่นนี่นั่น มึงช่วยบอกพวกกูทีว่ามึงมีปัญหาอะไรกับแด๊ดของมึง"
"แล้วพวกมึงจะไปคาดคั้นอะไรมันถ้ามันพร้อมเล่าเดี๋ยวมันก็บอกเอง" ไอ้มิวหันไปปรามไอ้นุกับไอ้เต้
"แหม ปกป้องสุดมึงเนี่ย พวกกูก็อยากรู้ป่าววะไม่รู้เหตุผลแล้วโกหกไม่รื่นปากไงไม่รู้" ไอ้เต้สวน
"ฮ่าๆๆไอ้สัดเต้" ไอ้กรถึงกับหัวเราะคำพูดของไอ้เต้
"เออๆกูก็แค่น้อยใจแด๊ดนิดหน่อย ไม่ได้ทะเลาะอะไรกัน"
"สัด แค่น้อยใจนิดหน่อยแต่มึงเล่นหนีหน้าเขาซะ โทรมามึงก็ไม่รับมาดักรอมึงก็ไม่ไปพบ ถ้าวันไหนมึงโกรธนี่ แด๊ดมึงไม่ลงแดงตายไปเลยเหรอวะ" ไอ้กรตั้งข้อสงสัย
"บางทีกูอาจไม่ได้มีความสำคัญกับเขาขนาดนั้นก็ได้" พูดเองก็เจ็บแปลบอยู่ในใจเอง
"เออๆมึงไม่ต้องมาดึงดราม่าเลย แล้วมึงน้อยใจอะไรแด๊ดของมึง"
"กู.. กูแค่กลัวว่าเขาจะ จะมีคนอื่นมาแทนที่แม่ของกู แล้ว บางทีเขาอาจไม่้ากูอีก.." พูดเสร็จผมก็ก้มหน้าน้ำตาคลอ
"สรุปมึงกลัวว่าจะมีคนมาแทนที่แม่มึงแล้วแด๊ดเขาจะไม่สนใจมึงอีก หรือว่ามึงหวงแด๊ดของมึงกันแน่" ไอ้นุถาม
"กู.." ไม่ใช่ไม่แน่ใจในคำตอบแต่ไม่กล้าที่จะตอบพวกมันมากกว่า
"พอแล้วไอ้สัด พวกมึงจะถามอะไรมันมากมาย แยกย้าย จะไปเรียนกันไหมพวกมึงเนี่ย" ขอบคุณนะไอ้มิวที่ช่วยกู
"เออๆพวกกูก็แค่ห่วง มึงก็ลองเปิดใจคุยกับแด๊ดมึงดูบางทีมึงก็คิดมากไปแด๊ดเขารักมึงจะตายสปอยมึงฉิบหาย" ไอ้เต้เอ่ยขึ้น
พอผมมาคิดตาม มันก็ใช่ แต่เขาเห็นกูเป็ลูกไงแต่กูแม่งหวังสูงกว่านั้น นี่ถ้าพวกมึงรู้ความคิดของกูพวกมึงจะรังเกียจกูป่าววะ เฮ้อ!
"มึงพร้อมแล้วเหรอวะที่จะกลับไป รอให้สบายใจกว่านี้อีกหน่อยไหม" ไอ้มิวถามขึ้น
"กูไม่เป็อะไรแล้ว ขอบใจมึงมาก"
"ถ้ามีอะไรไม่สบายใจ มึงนึกถึงกูนะกูอยู่ข้างมึงเสมอ"
"กูรู้ มึงคือเพื่อนที่ดีที่สุดสำหรับกูเสมอ เข้าใจและเข้าข้างกูเสมอไม่ว่ากูจะถูกหรือผิด ขอบใจนะมึง"
"อืม ดูแลตัวเองดีๆมีอะไรก็โทรหากูได้ตลอด 24 ชม. เข้าใจไหม?"
"เข้าใจแล้วครับพ่อ ฮ่าๆๆ" ไอ้มิวยื่นมามาจี้เอวผมทันทีที่ผมเรียกมันพ่อ
"ให้กูไปส่งไหม"
"ไม่ต้องหรอกกูมีรถ เผื่อมึงลืม" ผมหันไปยิ้มแล้วยักคิ้วให้มันแบบกวนๆจนไอ้มิวเอามือมาผลักหัวผม
เอาวะ!แอบรักเขามาตั้งนานพยายามห้ามใจพยายามออกมาอยู่ห่างๆมาตลอดเพราะว่ามันไม่ควร มันดูเลว แต่วันนี้เขาโสดไม่ใช่เหรอวะ ลองก้าวข้ามความกลัวดูไหม?แต่ถ้าแด๊ดรู้แล้วแด๊ดรังเกียจเราล่ะ เอาวะ.. จะพยายามทีละนิดค่อยๆซึบซับแด๊ดไปแล้วกัน แล้วถ้าแด๊ดจะไม่รักกันในแบบนั้นจริงๆค่อยถอยออกมาตั้งหลักสักพัก คิดได้แบบนั้นผมก็ขับรถกลับบ้านทันที
ทันทีที่ถึงบ้านผมก็เตรียมขึ้นไปอาบน้ำเพราะเวลานี้แด๊ดยังไม่กลับแน่นอนกำลังสับขาวิ่งขึ้นบรรไดก็ได้ยินเสียงเรียกของคนด้านล่าง
"คุณหนูของนมกลับมาแล้ว"
"นมแสง!"
ผมรีบวิ่งลงมาแล้วโอบกอดนมทันที คิดถึงจัง ตั่งแต่ผมเข้ามาอยู่บ้านหลังนี้่แรกๆก็มีนมแสงนี่แหละที่ทำของอร่อยๆให้กิน เวลาแม่กับแด๊ดไม่อยู่ก็มีนมแสงที่คอยดูแลหาข้าวหาน้ำหาหนมมาให้กิน ยิ่งคืนไหนแด๊ดกับแม่ไม่กลับบ้านแล้วฝนตกฟ้าร้องหนักๆจนผมกลัวก็จะอุ้มหมอนมานอนกับนมแสงที่ห้องด้านล่างประจำ ถึงจะอยู่ด้วยกันไม่นานแต่ก็รู้สึกรักและผูกพันไม่น้อย
"นมแสงกลับมาจากต่างจังหวัดเมื่อไรครับ คิดถึงที่สุด"
"ปากหวานไม่เปลี่ยนเลยไม่เจอกันแค่เดือนเดียวคิดถึงนมขนาดนั้นเลยเหรอคะคุณหนู"
"อ้าว แล้วนมไม่คิดถึงผมเหรอครับ หงึ น้อยใจแล้วนะ" ผมยู่หน้าแล้วแกล้งงอนนมเพื่อให้นมโอ๋
"โอ๋ๆ ไม่ต้องน้อยใจนมเลยขึ้นไปอาบน้ำแล้วลงมากินของว่างนมเตรียมขนมไว้ให้เยอะแยะเลยนะ ไปค่ะไปอาบน้ำให้สบายตัวก่อน"
พออาบน้ำเสร็จผมก็ลงมานั่งกินขนมกับโกโก้ร้อนที่นมเตรียมไว้ให้ นมรู้ใจผมที่สุดเลย ขนมชั้นสีสันสวยงามหวานมันนุ่มลิ้นสุดๆไหนจะขนมลูกชุบสารพัดรูปทรงนี่อีก กินกับโกโก้ร้อนเข้ากันไม่เข้ากันไม่รู้แต่ว่าอร่อยไอ้น้ำละชอบนักเชียว งื้ออ ์ของไอ้น้ำมนต์
ผมนั่งรอแด๊ดจนมืดค่ำแต่แด๊ดก็ไม่มีวี่แววจะกลับจนผมเบื่อที่จะรอเลยขึ้นไปบนห้องนอนรอแด๊ดกลับมาค่อยลงมาหา ติ๊งๆๆ เสียงรัวข้อความในแอปพลิเคชั่นในเครื่อง ผมเอื้อมมือไปหยิบแล้วกดดูทันทีว่าใครส่งอะไรมา
ลูกกวางตัวเล้กในวงล้อมราชสีสุดหล่อทั้งสี่
เต้สุดหล่อ >> ให้ทายว่ากูเจอใคร @น้ำมนต์ลูกแม่นิราคนสวย
พี่กรคนโสด >> ใครว๊ะ มึงจะลีลาเพื่อ
เต้สุดหล่อ >> ไม่ได้ชื่อน้ำก็หุบมือไปจร้าา
น้ำมนต์ลูกแม่นิราคนสวย>> หนายย มีรัยกัน
เต้สุดหล่อ >> ส่งรูป
ส่งรูป
ผมชื่ออานนท์ >> อ้าวแด๊ดไอ้น้ำนี่หว่าควงสาวสวยมากินข้าวซะด้วย ฉ่ำมากพ่อ
เต้สุดหล่อ >> คนนี้จริงจังปะวะ ดูใส่ใจ
Mew >> ส่งเหี้ยอะไรมา
....
ลูกกวางน้อย
Mew >> เป็อะไรป่าว
อย่าคิดมากนะ
น้ำมนต์ลูกแม่นิราคนสวย >> กูไม่เป็ไร
มึงไม่ต้องเป็ห่วงกูหรอก สบาย
Mew >> รีบไปนอนพักผ่อน
ห้ามคิดมาก
มีรัยโทรหากู
น้ำมนต์ลูกแม่นิราคนสวย >> อืม ขอบใจนะ
ฝันดีนะมึง
Mew >> ฝันดีของกูยกให้มึงทั้งหมด
....
ผมวางโทรศัพท์ลงอย่างอ่อนแรงในใจปวดหนึบน้ำตาคลอเบ้า ผู้หญิงคนนั้นที่นั่งตักแด๊ดในห้องทำงานของแด๊ด เขาไปกินข้าวด้วยกัน เขาอยู่ด้วยกัน เขากำลังมีความสุขด้วยกัน หน้าโง่จังวะไอ้น้ำ! มึงรออะไร รอความหวังลมๆแล้งๆอะไรอยู่ แม้กระทั่งการรอเขากลับมากินข้าวด้วยกันยังแห้วเลยว่ะ แล้วความหวังโง่ๆของมึงมึงยังกล้าคิดว่าจะสมหวังอีกเหรอว๊ะ ล้มตัวลงนอนพร้อมสะอื้นเบาๆการที่หลงรักเขาข้างเดียวแล้วเขาไม่เหลียวแลแม่งเ็ปว่ะ ไม่อยากรัก อยากหลุดพ้น
คืนนั้นทั้งคืนผมนอนไม่หลับและนั่นก็ทำให้ผมรู้ว่าแด๊ดไม่ได้กลับบ้านเหมือนกัน เขาคงอยู่ด้วยกันทั้งคืนสินะ ทางนั้นคงมีแต่ความสุขจนล้นปรี่แต่ทางนี้น้ำตาคนโง่มันจะท่วมห้องแล้ว:(( ช่างแม่ง นอนไม่หลับก็ไม่ต้องนอน ผมลุกอาบน้ำแต่งตัวใส่ชุดนักศึกษาแล้วขับรถออกมาเลย ยังไม่มีใครตื่นดีแล้วหละผมยังไม่พร้อมเจอใครตอนนี้
"มิว มึงลงมารับกูหน่อยกูอยู่ใต้คอนโดมึง" ผมตัดสินใจขับรถมาหาไอ้มิวที่คอนโดวันนี้ผมมีเรียน10โมงให้ผมนอนที่บ้านคงนอนไม่หลับ
"รอกูแป๊บเดียวกูจะรีบลงไป" แป๊บเดียวจริงไม่ถึง3นาทีไอ้มิวก็มาอยู่ตรงหน้าจัดการเอารถไปเก็บแล้วพาผมขึ้นห้อง
"มึงโอเคไหมน้ำ"
"ฮือออ มิว มิวกูไม่โอเคเลยว่ะ กูเจ็บ เจ็บฉิบหายเลย อึก ฮืออ ฮึกก ฮือ" ทันทีที่ไอ้มิวถามความอดกลั้นก็พังทลายโผเข้ากอดไอ้มิวร้องไห้จะเป็จะตาย น่าสมเพชฉิบ
"ไม่เป็ไรนะมึง ร้องออกมาให้หมด กูอยู่ตรงนี้แล้วอยู่ข้างๆมึง" ไอ้มิวกอดตอบผมแน่นมือก็ลูบหัวลูบหลังสะเปะสะปะไปหมด ผมรู้สึกว่ามันตัวสั่นสะท้าน ผมเงยหน้ามองมันด้วยหน้าที่เลอะไปด้วยน้ำตา ผมเห็นมันขบกรามแน่น ดวงตาแดงกล่ำ
"เลิกรักเขาได้ไหมวะ กูไม่อยากเห็นน้ำตาของมึงอีกแล้ว"
"มึงรู้อะไรไหม มึงแม่งไม่เหมาะกับน้ำตาเลยว่ะ ยิ้มสิวะ มึงเหมาะกับรอยยิ้มที่สุด"
"ลูกกวางน้อยของกู"
"ไอ้มิว ฮึกก ฮือออ อึกก กะ กู กูขอ ฮึก ขอโทษนะ กูขอโทษ" ผมสะอึกสะอื้นขอโทษไอ้มิว ขอโทษที่รบกวน ขอโทษที่ทำให้ไม่สบายใจ ขอโทษทำให้เดือดร้อนและขอโทษที่ไม่ได้รักมันแบบนั้น ขอโทษ:(
+++++
จะสงสารใครก่อนดี:(
รักคนที่เขารักเราดีกว่าไหมลูกจะได้ไม่ต้องมีน้ำตา
ปล่อยคนแก่ไปเถอะ ลำใย! เฮ้อ!แต่แด๊ดก็ไม่ผิดน๊าา
แทนไทน้ำมนต์
++++++++
TBC.
2K
