ไม่เป็นแล้วทายาทตระกูลหลิน (มี e-book นะคะ)

        “ผมถามว่าใครอยากทำร้ายภรรยาของผมหรือครับ” หลินเจิ้งฉีจ้องหน้าหย่งอิงอิงเขม็ง

        “เอ่อ...เป็นเรื่องเข้าใจผิดกันเท่านั้นล่ะค่ะพี่เขย” หย่งอิงอิงรีบตอบ แต่เธอก็ไม่ได้ละสายตาไปจากหลินเจิ้งฉีเลย

        หลินเจิ้งฉีไม่ได้สนใจแม่ยายและน้องภรรยา แต่เขากลับเดินไปหาภรรยาอย่างเป็นห่วง “อันอัน ไม่มีใครมาทำร้ายคุณใช่ไหม”

        “ไม่มีหรอกค่ะ” หย่งลี่อันยิ้มตอบพร้อมกับกุมมือสามีเอาไว้ “ฉันไม่ปล่อยให้ใครมาทำร้ายฉันได้หรอก”

        “ดีแล้วล่ะ ถ้าหากผมรู้ว่ามีใครมาทำร้ายคุณ ผมจะไม่ปล่อยคนพวกนั้นไปง่ายๆ แน่” หลินเจิ้งฉีหันไปหาแม่ยายอีกครั้ง “ไม่ทราบว่าคุณนายหย่งกับคุณหย่งอิงอิงมาที่ร้านของผมทำไมหรือครับ”

        “คิดว่าฉันอยากมาที่นี่นักหรือยังไง ฉันกับอิงอิงมีธุระกับนังหลินเม่ยต่างหาก” แม่หย่งหันไปหาหลินเม่ย และยังไม่ลืมที่จะพูดกระทบหย่งลี่อัน “นังผู้หญิงหน้าด้าน ฉันจะพูดไว้ตรงนี้เลยนะว่าถ้าแกยังไม่เลิกยุ่งกับลูกเขยฉันอีกล่ะก็ ฉันจะเอาเรื่องของแกไปประจานให้ทั่วเลยคอยดู แต่ฉันก็ไม่แปลกใจเท่าไหร่หรอกนะที่แกจะมีพฤติกรรมอย่างนี้ ก็ดูอย่างเจ้านายแกสิ อยากแต่งงานจนต้องไปแอบไปนอนกับผู้ชายจนชาวบ้านเขาเห็นกันไปทั่ว จริงไหมลูกสาว”

        “ผมขอบคุณที่คุณนายยังจำเรื่องของผมกับภรรยาได้ ถึงการเริ่มต้นชีวิตคู่ของเราจะไม่ค่อยสวยหรูเท่าไหร่นัก แต่ปัจจุบันเราทั้งสองคนก็รักกันมาก คงไม่เหมือนกับเรื่องของลูกสาวคนเล็กของคุณหรอกมั้งครับ ที่วันนี้มาหาเรื่องคนงานของผมก็เพราะตามหาผู้ชายของลูกสาวไม่เจอไม่ใช่หรือ และถ้าผมกับทุกคนที่นี่ฟังไม่ผิด คุณเรียกผู้ชายคนนั้นว่าอะไรนะครับ ลูกเขยอย่างนั้นหรือ ตลกนะครับ ลูกสาวที่ยังไม่ได้เข้าพิธีแต่งงานเลยด้วยซ้ำ แต่กลับมีลูกเขยแล้ว อย่างนี้หมายความว่าลูกสาวของคุณกับผู้ชายคนนั้นคง...”

        คนที่เข้ามาซื้อของในร้านต่างก็หันไปมองหย่งอิงอิงเป็นตาเดียว เมื่อแม่หย่งเห็นอย่างนั้นนางก็โมโหจนหลุดคำด่าหยาบคายออกไปเป็นขบวน 

        หย่งอิงอิงเห็นท่าไม่ดีก็รีบไปห้ามแม่ของตัวเองเอาไว้ ก่อนที่จะหันไปหาหลินเจิ้งฉีด้วยท่าทางน่าสงสาร “พี่เขยคะ ฉันต้องขอโทษแทนแม่ของฉันด้วยนะคะ แม่ก็เป็นคนปากไวอย่างนี้ล่ะค่ะ พี่เขยอย่าถือสาเลยนะคะ เห็นแก่พวกเราที่เป็นครอบครัวเดียวกัน”

        “แกไปขอโทษมันทำไม ก่อนหน้านี้มันด่าแกกับฉันอยู่นะ” แม่หย่งหันไปตวาดหย่งอิงอิง

        “ผมจะไม่ถือสากับเรื่องวันนี้ แต่คราวหน้าหวังว่าพวกคุณจะไม่มายุ่งกับพวกเราอีก เพราะผมกับพวกคุณไม่ใช่คนครอบครัวเดียวกัน และภรรยาของผมก็ไม่ใช่คนในครอบครัวของคุณ เงินหนึ่งพันในวันนั้นต่างหากที่เป็นครอบครัวของพวกคุณ เชิญพวกคุณกลับไปเถอะ” หลินเจิ้งฉีบอก

        “พี่เขยอย่าพูดอย่างนั้นสิคะ ถึงยังไงฉันกับพี่ลี่อันก็มีพ่อคนเดียวกัน วันหลังฉันจะมาขอโทษพวกพี่อีกครั้งนะคะ”

        หย่งอิงอิงรีบดึงแขนมารดาเดินออกจากร้านค้าอย่างเร็ว “แม่เลิกด่าได้แล้ว อย่าทำให้เสียเรื่องไปมากกว่านี้เลยนะ แม่ไม่เห็นสายตาของคนในร้านที่มองพวกเราอยู่หรือไง”

        “นี่แกหมายความว่ายังไง ฉันไปทำให้แกเสียเรื่องตอนไหน ที่มาวันนี้เพราะเราอยากมาถามนังหลินเม่ยว่าลูกเขยอยู่ที่ไหนไม่ใช่หรือ ฉันยังไม่เห็นแกจะถามมันสักคำ แล้วแกจะมาว่าฉันว่าฉันเป็นคนทำให้เสียเรื่องได้ยังไง” 

        “เอาน่าแม่ ฉันว่านังหลินเม่ยนั่นก็คงจะไม่รู้เรื่องจริงๆ นั่นล่ะ แม่ไม่เห็นที่มันทำท่ากลัวฉันหรือ”

แม่หย่งเริ่มคลายความโกรธลงเล็กน้อย “นั่นสินะ หน้าตาอย่างนังหลินเม่ยคงไม่ทำให้ลูกเขยตามมันมาถึงบ้านนอกอย่างนี้หรอก”

        “แม่ หยุดเรียกพี่ต้าซานว่าลูกเขยได้แล้ว ฉันกับเขายังไม่ได้แต่งงานกัน แม่อยากประกาศให้คนรู้หรือยังไงว่าฉันกับพี่ต้าซานคบกันถึงขั้น...เลยเถิดกันแล้วน่ะ”

        “ได้ๆ แม่ผิดเอง ต่อไปแม่จะไม่เรียกเขาว่าลูกเขยอีกแล้ว รอให้แกแต่งงานกับต้าซานก่อนค่อยเรียกก็ได้”

        “พี่ต้าซาน! พี่มาทำอะไรที่นี่คะ” หย่งอิงอิงเห็นคนรักเดินอยู่กับหญิงมีอายุคนหนึ่ง ซึ่งหวังต้าซานดูจะเคารพผู้หญิงคนนี้อยู่ไม่น้อย แต่ในสายตาของหย่งอิงอิง หญิงสูงอายุคนนี้ดูยากจนมาก หากจะบอกว่านางเป็นญาติกับคนรักของเธอก็ไม่น่าจะใช่ เพราะหวังต้าซานเป็นถึงลูกเจ้าของธุรกิจสินค้านำเข้า แล้วเขาจะมีญาติที่ดูเหมือนคนทำสวนอย่างนี้ได้ยังไง

        “อิงอิง!” หวังต้าซานตกใจมากเมื่อเห็นหย่งอิงอิงตะโกนเรียกเขา “แม่ไปรอผมที่ร้านขายน้ำชาฝั่งโน้นก่อนนะ พอดีผมเจอคนรู้จัก ผมจะไปทักเธอสักหน่อย”

        “ผู้หญิงแต่งหน้าจัดคนนั้นน่ะหรือ ลูกไปรู้จักเธอได้ยังไง ดูสายตาที่เธอใช้มองแม่สิ คงจะนึกดูถูกแม่อยู่ก็ได้ เธอไม่ใช่คนรักของลูกใช่ไหม” พูดจบ แม่หวังก็ก้มมองดูสภาพของตัวเอง วันนี้นางรีบออกมาจ่ายตลาดเพราะนายน้อยหวังเฉิงจะมีแขกมาที่บ้าน ด้วยกลัวจะกลับไปเตรียมอาหารไม่ทันเวลา นางจึงไม่ได้เปลี่ยนเสื้อผ้าที่ใส่ทำสวนออก

        “คนรักอะไรกัน แค่คนรู้จักน่ะแม่” หวังต้าซานรีบเดินไปหาหย่งอิงอิงทันที

        “พี่ต้าซาน ป้าคนนั้นเป็นใครหรือคะ ทำไมพี่ต้องไปช่วยแกถือตะกร้าด้วยล่ะ” สายตาที่หย่งอิงอิงใช้มองไปทางแม่หวังไม่ได้ปิดบังความรังเกียจเลยแม้แต่น้อย

        หวังต้าซานมองเห็นสายตาของหย่งอิงอิงก็นึกโกรธขึ้นมานิดๆ นั่นแม่ของเขานะ ใช่คนที่เธอจะมองด้วยสายตาอย่างนั้นได้หรือ หวังต้าซานจึงถามหย่งอิงอิงด้วยน้ำเสียงที่ไม่ค่อยดีนัก “ทำไมพี่จะไปช่วยแกไม่ได้ ป้าแกเป็นยังไงหรือ”

        “ก็แหม...พี่ต้าซานคะ พี่เป็นถึงลูกชายของเจ้าของร้านขายสินค้านำเข้า ครอบครัวของพี่น่ะ แทบจะร่ำรวยที่สุดในเมืองของเราแล้วนะคะ พอฉันเห็นพี่ไปช่วยป้าแก่ๆ ที่แต่งตัวโทรมๆ นั่นถือของ ฉันก็สงสัยน่ะสิคะว่าป้าแกเป็นใคร ไม่เอานะคะ ทีหลังพี่ไม่ต้องทำอย่างนั้นอีก ฉันรู้ว่าพี่เป็นคนดี แต่เอาความใจดีไปใช้กับคนระดับเดียวกันดีกว่าค่ะ” 

        “คนระดับเดียวกันอย่างนั้นหรือ ป้าคนนั้นคงต่ำต้อยในสายตาของเธอมากล่ะสินะ แล้วตัวเธอล่ะ สูงส่งมาจากไหนกัน”

        “พี่ต้าซาน!” หย่งอิงอิงมองหวังต้าซานอย่างตกใจมาก ที่ผ่านมาเขาไม่เคยใช้คำพูดรุนแรงกับเธอเลยสักครั้ง

        “เมื่อกี้เธอตะโกนเรียกฉันทำไม”

        หย่งอิงอิงต้องตกใจเป็นรอบที่สอง แม้แต่สรรพนามที่เขาใช้เรียกเธอยังเปลี่ยนไป หย่งอิงอิงเริ่มบีบน้ำตา “พี่โกรธอะไรฉันหรือคะ ฉันขอโทษนะคะถ้าฉันทำอะไรผิดไป”

        หวังต้าซานหันซ้ายหันขวาก็เห็นคนเริ่มหันมามองที่เขากับหย่งอิงอิง เขาจึงเริ่มแต่งเรื่องเพื่ออธิบายกับเธอ “หยุดร้องไห้ก่อนเถอะนะ พอดีวันนี้พี่อารมณ์ไม่ค่อยดี งานที่ร้านมีปัญหานิดหน่อย แต่ว่าอิงอิง พอดีตอนนี้พี่มีธุระ เธอไปรอพี่ที่โรงแรมก่อนได้ไหม ตอนเย็นพี่จะออกไปหา”

        “พี่อย่าโกหกฉันนะคะ ฉันไม่เจอหน้าพี่มาตั้งหลายวัน ฉันคิดถึงพี่จะแย่แล้วค่ะ”

        “พี่ก็คิดถึงเธอเหมือนกัน เอาไว้เย็นนี้พี่จะไปหานะ เธอแต่งตัวสวยๆ ไว้รอพี่ด้วยล่ะ”