หลังจากเสร็จสิ้นคำพูดของเลสมาเทียร์ก็ทำให้โอเทคุ รู้สึกกังวลอยู่บ้างเล็กน้อย .... จนกระทั้งเวลา 12.20 น.!
เอาล่ะนักเรียนทุกคน .... พักเที่ยงได้ ! ครูอลิสซีกล่าว
หลักจากทุกคนได้พักเที่ยงกันแล้ว ต่างก็พากันแยกย้ายกันออกไปข้างนอกห้อง บ้างก็ออกไปกินข้าวที่โรงอาหาร บ้างก็ออกไปเล่นกีฬากัน บางก็จับกลุ่มพูดคุยกันตามภาษาของเด็ก ในขณะที่ทุกคนกำลังใช้เวลาพักให้เต็มที่ โอเคทุที่ยังรู้สึกกระวนกระวายจนไม่ลุกออกจากที่นั่งของตัวเองเลย แม้แต่นิดเดียว จนกระทั้ง เลสมาเทียร์ได้พูดขึ้นมาว่า
" นี้ ....... " เลสมาเทียร์กล่าว
" อะ !! ... วะ ว่าไงหรอ " โอเทคุตอบเหมือนใ
" ไม่หิวหรอ ... " เลสมาเทียร์กล่าว
" หะ .. หิว หิวอยู่นะ แต่ว่าเื่ที่คุยคุณเลสมาเทียร์บอกไว้นั้น ..... " โอเทคุตอบ
" นายออกไปหาอะไรกินก่อนก็ได้ เมื่อถึงเวลา ฉันจะเรียกนายเอง " เลสมาเทียร์กล่าว
" อะ ... โอเค " โอเทคุกล่าว
หลักจากสิ้นเสียงการสนทนาของทั้งคู่ โคมิก็ได้เดินเข้ามาหาพวกเขาทั้ง 2 อย่างหน้าโหดๆ
" ... นี้ โอเทคุ นายจะอยู่กับยายนี้อีกนานไหมห๊ะ !! ฉันหิวจะตายอยู๋แล้วนะ " โคมิกล่าว
" กำลังจะไปแล้ว ... โคมิ " โอเทคุกล่าว
" ให้มันเร็วๆหน่อยเถอะ ไม่ต้องไปสนใจยายเด็กที่เข้ามาเรียนใหม่นี้หรอก เชอะ !! " โคมิ มีน้ำโห
" เอาน่าๆ โคมิ ... เราไปกันเถอะ ..... " โอเทคุกล่าว
" แล้วคุณเลสมาเทียร์ ไม่ไปกินข้าวกับพวกเราเหรอครับ ! " โอเทคุชวนเลสมาเทียร์
" ห๊ะ นี้นายพูดบ้าอะไรของนายอยู่เนี่ยยยย โอเทคุ ไอ้บ้าเอ่ยยย " โคมิยิ่งมีน้ำโหขึ้นไปอีก
" ก็เขาพึ่งมาเรียนที่โรงเรียนเราเองนะ เขาอาจจะยังไม่รู้ว่าโรงอาหารอยู่ตรงไหนก็ได้ไง " โอเทคุตอบกลับโคมิ
" เออๆ นายจะทำอะไรก็ตามใจนายเลยละกัน ไอ้บ้าโอเทคุ " โคมิโกรธมาก แล้วเดินหนีไป
" เดียวสิโคมิ เฮ้ ~~~~ " โอเทคุเรียกโคมิที่กำลังจะเดินหนีไปคนเดียวแล้วก็หันมามองหน้าเลสมาเทียร์อีกครั้ง
" นายไปเถอะ ฉันกินมาแล้วล่ะ " เลสมาเทียร์กล่าว
" อะ .... โอ .. โอเคๆ " หลังจากได้คำตอบของเลสมาเทียร์แล้วโอเทคุก็วิ่งตามโคมิออกไป
ภาพตัดมาที่โคมิกำลังเดินบ่นอยูู่ตามระเบียงหน้าห้องเรียนต่างๆคนเดียว ปากก็บ่นไป หน้าก็บึ้งตึง ไปเรื่อยๆ จนกระทั้ง ได้เดินไปชนกับอะไรบางอย่างขึ้น โดยไม่ได้ตั้งใจ
" ไอ้บ้าโอเทคุเอ่ยยย นายลืมไปแล้วหรือไงฉันเป็เพื่อนสมัยเด็กของนายนะ ทำไมนายทำกับฉันแบบนี้ " โคมิที่กำลังบ่นๆอยู่ตามทางเดิน
" พอยายนั้นเข้ามา โอเทคุก็เปลี่ยนไปเลย นี้มันเกิดบ้าอะไรขึ้นกันนะ ! " โคมิก็ยังบ่นอยู่เหมือนเดิม
" ให้ตายสิ เดียวถ้าโอเทคุมาง้อ เราจะลองไม่คุยกับโอเทคุดูดีไหมนะ ! " โคมินึกคิดในใจ
" ปรึกกก !! "
" อะ .. โอ้ย " โคมิเดินชนอะไรเข้าแล้ว
" ขะ ขอโทษนะค่ะๆ ที่เดินไม่ดูทาง ขอโทษจริงๆคะ " โคมิโค้งขอโทษกับอะที่ชนไปเมื่อกี้
" หืมม เงียบกริปป ~~ " โคมิเงยหน้ามองขึ้นไปดู
" เอ๊ะ !! ไม่มี .... ก็เราเดินชนคนเข้าไม่ใช่รึไง ทำไมถึงไม่มีใครอยู่ตรงนี้ละ ! " โคมิคิดในใจ
" เฮ้ออ ชั่งเถอะ ไปกินข้าวดีกว่า ... ยังหงุดหงิดกับไอ้บ้าโอเทคุไม่หายเลยจริงๆ ให้ตายสิ " โคมิกล่าว
ในขณะที่โคมิกำลังจะก้าวลงบันไดเพื่อไปยังโรงอาหารนั้นเอง ก็เกิดเื่ขึ้น ! อยู่ดีๆแผ่นดินก็ไหวขึ้นมา ด้วยความแรงของแผ่นดินไหว ทำให้โคมิ ใกลัวเป็อย่างมาก จนจับราวบันไดแทบไม่อยู่ ในขณะที่แผ่นดินยังไหวไม่อยู่ ความแรงก็ยิ่งแรงยิ่งขึ้นไปอีก ในตอนนี้ โคมิอยู่ตามลำพัง ทำให้โคมิ ได้รู็สึกถึงสมัยเมื่อก่อนตอนเด็กๆ ที่เกิดเหตุการณ์แผ่นดินไหวขึ้นแบบนี้ จนทำให้พ่อและแม่ของโคมิ ได้จากไป จนกระทั้งแผ่นดินไหวสงบลง !
" ไม่นะ ไม่นะะะะะ กรี้ดดดด ! " โคมิที่อยู่ในพะวังกำลังกลัว
" ตู้มมมมมมม !! " มีเสียงะเิเกิดขึ้น
" กรี้ดดดดด ! โอเทคุ ช่วยฉันด้วยยยย ! " โคมิะโเรียกหาโอเทคุ
" โคมิ " เสียงเรียกของโอเทคุที่วิ่งมาหาโคมิ
" ไม่เป็ไรนะโคมิ " โอเทคุปลอบโคมิ
"ฮื้อๆ โอเทคุไอ้เ้าบ้า " โคมิร้องไห้ ใจก็ยังงอลโอเทคุอยู๋แหละ อีกใจก็กลัวแผ่นดินไหว
" เราไปกินเถอะโคมิ " โอเทคุกล่าว
" นี้โอเทคุ นายได้ยินเสียงะเิเมื่อกี้รึเปล่า " โคมิถามโอเทคุ
" ใช่ ฉันได้ยิน แต่เรายังไม่รู้ว่ามันคืออะไร เพราะฉะนั้นอย่าพึ่งไปสนใจมันเลยจะดีกว่า " โอเทคุกล่าว
" อือออ ~~ " โคมิตอบกลับ
" อยู่ในอ้อมแขนของโอเทคุนี้สบายดีจังเลยนะ " โคมิคิดในใจและทำหน้าเขิลแดงหน่อยๆ
" นี้เป็อะไรไปโคมิ ไม่สบายรึไง " โอเทคุถาม
" มะ ไม่เป็ไร ฉันไม่เป็ไร " โคมิใที่โอเทคุถาม เลยพลักโอเทคุออก แล้วเดินไปโรงอาหารเองพร้อมกับโอเทคุ
หลังจากทุกคนมาถึงโรงอาหารกันแล้ว ก็ได้นั่งทานข้าวกันอยู่ที่โต๊ะ 2 คนจนกระทั้ง ดอนไซ เดินเข้ามาหาพวกเขาทั้งสอง และถามถึงเื่ราวที่เกิดขึ้นเมื่อสักครู่นี้
" นี้พวก ... เมื่อกี้ได้ยินเสียงะเิกันรึเปล่า " ดอนไซถามพวกโคมิ โอเทคุ
" ใช่ฉันได้ยิน ฉันคิดว่าพวกเราทุกคนในโรงเรียนคงได้ยินหมดกันนั้นแหละ " โคมิตอบกลับดอนไซ
" แล้วนายละ โอเทคุ นายคิดว่ายังไงบ้าง ? " ดอนไซถามโอเทคุ
" ฉันก็คิดเหมือนกับโคมินั้นแหละ เพียงแต่ว่า ฉันรู้สึกสังหรณ์ใจไม่ดีเลยในตอนนี้ " โอเทคุกล่าว
" ใช่ไหมละ !! ฉันก็คิดแบบนั้นเหมือนกัน งั้นเดียวกินข้าวเสร็จ พวกเราไปดูต้นเสียงที่มันะเิกันไหมพวก " ดอนไซถามพวกโคมิ กับ โอเทคุ
" นายรู้เหรอ ว่าเสียงะเินั้นมาจากทางไหน " โคมิถาม
" รู้สิ ฉันเห็นพวกนักเรียนคนอื่นๆเขาพูดกันเมื่อกี้ " ดอนไซตอบ
" แล้วมันจะไม่อันตรายเกินไปหรอ ดอน " โอเทคุตอบกลับดอนไซ ( ที่โอเทคุเรียก ดอนไซ ว่าดอน ก็เพราะว่าดอนเป็เพื่อนคนที่2 ของโอเทคุ และ ดอนไซ ให้โอเทคุเรียกชื่อเขาแค่ " ดอน '' ก็พอเพื่อความสนิทกัน)
" ไม่หรอกน่า เชื่อฉันเถอะ ! " ดอนไซตอบ
" อะ .. เอางั้นก็ได้ " โอเทคุตอบกลับ
" แจ๋ววว ! ให้มันได้อย่างงี้สิ " ดอนไซกล่าว
เสียงสนทนาของทั้ง 3 คนยังคงดึงขึ้นเรื่อยๆการพูดจาก็สนุกกันไปทั้ง 3 คน จนกระทั้ง ใกล้จะได้เวลาเข้าห้องเรียนอีกครั้ง แต่จู่ๆ ก็เกิดแผ่นดินไหวขึ้นมาอีกรอบ พร้อมกับ เสียงะเิอีก 2-3 จุด พวกเด็กนักเรียนและพวกโอเทคุ ต่างพากันหลบอยู๋ใต้โต๊ะในโรงอาหาร จนแผ่นดินไหวเงียบสงบลง และเสียงะเิก็ได้หายไป
" นี้มันบ้าอะไรกันอีกละเนี่ย ให้ตายสิ แบบนี้จะอยู่ที่ไหนปลอดภัยได้ละเนี่ย " ดอนไซ พูดขึ้นมา
" ตอนนี้เราเปลี่ยนที่อยู่กันเถอะดอน " โอเทคุกล่าว
" ไปกันเถอะโคมิ " โอเทคุกล่าว
ในขณะที่ทุกคนกำลังจะเดินออกไปเพื่อเปลี่ยนสถานที่อยู๋ที่ปลอดภัยกว่าโรงอาหาร ทันใดนั้นเอง เลสมาเทียร์ก็ได้เดินตรงมายังโอเทคุทันที
" ตึก ตึก ตึก " เสียงดินเท้าเข้ามา
หลังจากโอเทคุได้ยินเสียงเท้าเดินเข้ามาใกล้กับตัวเองจึงหันกลับไปมองก็พบว่าเป็ เลสมาเทียร์ที่เดินเข้ามาหา
" อะ คุณเลสมาเทียร์ นี้เอง อย่าทำให้ผมใแบบนี้สิครับ ฮ่าๆ " โอเทคุกล่าว
" โว้วๆ อะไรกันครับเนี่ย ... นี้โอเทคุ นายจะตกเด็กใหม่วันแรกไม่ได้นะพวก ฮ่าๆ " ดอนไซแซวโอเทคุ
" ฮี้ยยย นี้แนะ ไอ้บ้าโอเทคุ " โคมิมีน้ำโหอีกรอบ จึงกระทืบเท้าเหยียบไปที่เท้าของดอนไซแล้วเดินหนีไป
" อะจ๊ากกก !! มันเจ็บนะโว้ยยย อินังบ้าโคมิ โกรธไอ้โอเทคุ ก็ไปลงที่มันสิโว้ยยยย " ดอนไซ ตะหวาดกลับโคมิไป
" เชอะ " โคมิสะบัดหน้าหนีแล้วก็เดินออกไป
จากนั้นดอนไซก็ได้เดินตามโคมิออกไป แล้วก็เหลือไว้เพียง เลสมาเทียร์ และ โอเทคุ กันอยู่ 2 คน จากที่ทั้ง 2 คนเดินออกไป เลสมาเทียร์เลยกล่าวออกมาว่า เหตุการณ์มันเริ่มขึ้นแล้ว
" โอเทคุคุง " เลสมาเทียร์กล่าว
" อะ ... ครับ " โอเทคุตอบกลับ
" ได้เวลาแล้วละ " เลสมาเทียร์กล่าว
" เอ๋ ... ได้เวลาา เวลาอะไรหว่า " โอเทคุทำท่างงไปสักพัก
" อ่อ จำได้แล้วๆ ตอนนี้ก็ได้เวลาแล้วสินะ " โอเทคุกล่าว
" ตามฉันมาสิ " เลสมาเทียร์กล่าว
เมื่อสิ้นเสียงพูดของเลสมาเทียร์ ทั้ง 2 ก็ได้เดินตามกันไปจนถึงดาดฟ้าบนอาหารเรียน ในขณะที่เลสมาเทียร์มาถึงก่อนโอเทคุไม่นาน จู่ๆเลสมาเทียร์ก็ได้หยิบอะไรออกมาจากกระเป๋าเสื้อของตัวเอง เมื่อโอเทคุขึ้นมาถึง เลสมาเทียร์ก็ทำอะไรบางอย่างกับโอเทคุทันที
ณ บน ดาดฟ้าของอาคารเรียน
" แฮกๆ ขะ ขอโทษที่ให้รอดนะ คุณเลสมาเทียร์ แหกๆ " โอเทคุที่เดินตามเลสมาเทียร์ขึ้นมายังดาดฟ้าอาคาร ที่กำลังหอบอยู่
" ไม่เป็ไร " เลสมมาเทียร์กล่าว
ในขณะที่โอเทคุกำลังหอบและเหนือยอยู่่นั้นเอง เลสมาเทียร์ก็ได้ถามโอเทคุทันที
" นี้ .. โอเทคุคุง นายน่ะ เชื่อในพระเ้าไหม " เลสมาเทียร์กล่าว พร้อมทั้งยังแหงนมองไปยังหอคอยนั้นอีกด้วย
" อะ เอ่ออ คือว่า ถามว่าเชื่อไหม ฉันเชื่อนะ เชื่อว่าสักวัน พระองค์ ต้องมาช่วยเหลือพวกเราอย่างแน่นอน " โอเทคุตอบกลับเลสมาเทียร์
" งั้นเหรอ " เลสมาเทียร์ยิ้มมุมปาก
" ถ้างั้นก็ ขอโทษนะ ที่ลากนายเข้ามายุ่งเกี่ยวกับเื่พวกนี้ " เลสมาเทียร์พูดลอยๆออกมา
" เอ๊ะ ว่าอะไรนะครับ คุณเลสมาเทียร์ ผมได้ยินไม่ชัด " โอเทคุกล่าว
หลังจากสิ้นเสียงที่โอเทคุกล่าว เลสมาเทียร์ก็หันหน้ากลับมามองมายังโอเทคุ แล้วเดินตรงเข้ามาหาโอเทคุ
" อะ เอ๋ คะ คุณเลสมาเทียร์ จะทำอะไรน่ะครับ " โอเทคุที่กำลังเขิลหน้าแดงอยู่
" ปึก ...... ทัช !! " เสียงโดนอะไรแทงเข้ามาที่หน้าอกของโอเทคุ และน้ำเสียงที่พูดว่า " ทัช !! " ของเลสมาเทียร์
" เอ๋ .... กะ เกิดอะไรขึ้นกัน " โอเทคุที่กำลังรู้สึกตัวว่ามีอะไรเกิดขึ้นกับร่างกายของตัวเอง
จู่ๆ โอเทคุก็หน้ามืดลง เห็นแต่เพียงปากของเลสมาเทียร์ พูดว่า " ขอโทษนะ แล้วก็ ขอบคุณนะ " เสร็จโลกทั้งใบของโอเทคุก็ได้มืดลง มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ อะไรที่ โอเทคุได้ยิน อนาคตจะเป็ยังไงต่อไป หลังจากนี้จะเกิดอะไรขึ้นบ้าง โปรดติดตามอ่านตอนต่อไปได้เลย
3K
![[จบ] นักพรตสาวไลฟ์สดทำนายชะตาพิชิตพันล้าน](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1734344376_36158988.webp)