เมื่อคืนที่เจ้แหวนต้องนอนแบบเหวอๆกับบรรยากาศที่เหมือนจะเป็สีชมพูแต่ถูกตัดบทด้วยการที่ฟางหรงล้มตัวนอนไปแบบดื้อๆ ทำให้เจ้แหวนต้องคิดทบทวน ดูทรงแล้ว ฟางหรงเองก็คงรักภรรยามาก แม้จะไม่เคยอยู่ในสายตาของไป่หลันเลย หึหึ อย่างนี้ก็ไม่อยากที่จะทำให้สามีรักสามีหลง หมูในอวยชัดๆ เสร็จเจ้แหวนแน่ๆงานนี้ รีบตื่นเข้าครัวทำอาหารรอลูกผัว จากนั้นก็ไปคุมงานบ้าน ตรวจสอบความเรียบร้อยแต่ละจุดในบ้าน ตรวจสอบจำนวนปลาที่เป่าไฉกับตงฟู๋ไปกู้ตาข่ายดักปลามา ทำนวนเยอะจริงๆ บางส่วนนำปลาตากแห้ง บางส่วนนำปลาไปหมักให้เค็มนิดๆก่อนไปตากแห้ง ที่ขาดไม่ได้คือปลาร้า ปลาส้ม ตอนสอนคนในบ้านทำทุกคนต่างงวยงงด้วยความไม่เคยเห็น แต่พอปลาส้มหมักได้ที่จึงนำมาทอดให้กิน ส่วนปลาร้า เจ้แหวนก็ควงครกควงสากโชว์สกิลตำส้มตำปลาร้า ตอนแรกไม่มีใครกล้ากินสักคน ยกเว้นฟางหยางกินแบบอร่อยมาก เด็กน้อยจงเหวินกับจงเฟิ่งลองกินตามแล้ว บอกอร่อยมากจริงๆ ทำให้คนอื่นลองชิม จากนั้นก็ติดใจ กลายเป็อาหารประจำบ้านใน่ที่ผ่านมา ยิ่งสาวๆนี่จกส้มตำกันเพลินเลย ฮ่าฮ่าฮ่า ขาดอะไรไม่ว่า แต่เจ้แหวนขาดส้มตำไม่ได้
"ท่านน้าชีญิ๋งวันนี้มื้อกลางวัน พวกเราทำส้มตำไก่ย่าง ดีหรือไม่"
"ดีมากเ้าค่ะฮูหยิน ทอดปลาส้มด้วยนะเ้าคะ มันอร่อยเหลือเกิน" เจียวเจียรีบตอบ บอกแล้วสาวๆที่นี่ติดใจอาหารเหล่านี้เข้าแล้ว
"ลวกเส้นหมี่คลุกกระเทียมเจียวด้วยก็เข้ากันดีนะเ้าคะ" สาวน้อยประจำบ้าน ฮุ๋ยเหมย ก็ไม่ยอมน้อยหน้ารีบเสนอความคิดเพิ่มทันที
"ทำเมี่ยงปลาเพิ่มด้วยดีหรือไม่เ้าคะ เลี้ยงต้อนรับการกลับมาของนายท่านทั้งที ข้าจะทำขนมจีนเอง ส่วนปลาให้ท่านพ่อบ้านใหญ่ย่าง แต่น้ำจิ้มคงต้องรบกวนฮูหยิน เพราะไม่มีใครทำอร่อยเท่าท่านแล้ว"
ตอนนี้สาวๆในบ้านสามารถทำอาหารไทยได้หลายอย่าง เพราะสำหรับเจ้แหวนซึ่งเป็คนไทย ย่อมอยากกินอาหารไทยในบ้างครั้ง จึงสอนสาวๆให้ทำเมนูต่างๆ
"ฮูหยิน ข้ากับพี่ช่านเฉิน ขอเป็คนทำลาบ น้ำตก ซุปหน่อไม้นะขอรับ " จิงเล่อรับอาสาอีกคน เด็กหนุ่มวัย 19 คนนี้ฝีมือดีมาก ทำอาหารเก่งมาก แถมสองหนุ่มนี้มักเป็พ่อครัว ทำกับแกล้มยามพวกเขาตั้งวงดื่มสุรากัน บรรยากาศตอนนี้ทำให้เจ้แหวนคิดถึงชีวิตก่อนหน้า เหมือนได้อยู่กับลูกน้องที่เปรียบดั่งครอบครัวของเจ้แหวนอีกครั้ง หลังตกลงหน้าที่กันเสร็จก็ไปทำตามที่คุยกันไว้ แหม วันนี้ดื่มสักหน่อยคงไม่เป็อะไร นานๆที
"ฮุ๋ยเหมย ไปตามตงฟู๋ให้ข้าหน่อย"
"เ้าค่ะฮูหยิน"
ผ่านไปสักครู่ ทั้งสองคนก็เดินเข้ามา
"จะให้ข้าชงน้ำพั้นซ์หรือขอรับ"
แหม ช่างรู้ใจจริงๆ ฝีมือชงน้ำของตงฟู๋ดีมาก ทั้งลูกเล่นยามชง หน้าตาหล่อเหลาพราวเสน่ห์ถ้าไปเปิดร้านอยู่ข้างนอก รับรองสาวน้อย สาวแก่แม่หม้ายติดชัวร์ ตอนรับมาแรกๆทุกคนดูน่าสงสาร หากตอนนี้กินดีอยู่ดีมีความสุข ทำให้ทุกคนเปลี่ยนไปอย่างรวดเร็ว
"วันนี้ขอแบบผสมเหล้าให้สาวๆ กับน้ำผลไม้เพียวๆให้เด็กๆนะ"
"ขอรับฮูหยิน"
ในครัวตอนนี้ดูวุ่นวาย มือเป็ระวิงกันทุกคน แต่เต็มไปด้วยเสียงพูดคุยหัวเราะ จนทุกอย่างเสร็จสิ้น ก็ยังไม่เห็นฟางหยางและฟางหรง สำหรับฟางหรงเหนื่อยกับการเดินทางกลับมา ส่วนฟางหยางคงนั่งเล่นนอนเล่นในห้องอยู่รอพ่อตื่น เพราะเจ้แหวนเอาหมั่นโถว กับ นม วางไว้ในห้องให้แต่เช้า
"ทุกคนไปที่ลานกลางบ้านนะ วันนี้เราจะกินตรงสวนดอกไม้นะ เดี๋ยวข้าไปตามหยางเอ๋อกับท่านพี่ก่อน"
พอเปิดประตูห้องนอนเข้าไป หมั่นโถวกับนมหมดแล้ว ส่วนตัวการที่กินหมดตอนนี้ก็นอนซุกอกพ่อตัวเองอยู่ แล้วก็เป็เช่นทุกครั้งเจ้แหวนหยิบกล้องตัวน้อยออกจากห้วงมิติมาถ่ายภาพเก็บไว้ จริงๆเจ้แหวนแอบหยิบกล้องตัวน้อย มาถ่ายภาพยามนอนของฟางหยางบ่อยๆ ถ่ายตอนเล่นน้ำ หรืออริยาบทต่างๆตอนเผลอ อยากเก็บภาพของเด็กคนนี้ไปจนโต แต่งงานมีครอบครัว เอาไว้ดูยามคิดถึงตอนที่ลูกโตแล้วออกไปใช้ชีวิตของตัวเอง เมื่อถ่ายจนหนำใจ ก็ได้เวลาปลุกนายแบบของเจ้แหวนทั้งสอง
"ท่านพี่ ไปกินข้าวกัน ข้ากับคนอื่นๆเตรียมอาหารรอท่านพี่แล้ว" พออาบน้ำตัด ตัดหนวดเคราออก ถึงจะผอมหน้าซูบตอบ แต่ก็มีเค้าโครงความหล่อ
"เช้าแล้วหรือ"
"ถึงเวลาอาหารกลางวันแล้วเ้าค่ะ"
"ข้าไม่ได้นอนหลับแบบนี้มานานแค่ไหนแล้วนะ"
"ท่านพี่ไปอาบน้ำล้างหน้าก่อนเถอะ ข้าจะเตรียมชุดให้"
"เหนื่อยเ้าแล้ว หลันเอ๋อ"
เมื่อปลุกคนตัวโตเสร็จ ก็เหลือคนตัวเล็ก
"หยางเอ๋อ วันนี้มีเมี่ยงปลาเผากับส้มตำไก่ย่างนะ แถมตงฟู๋ยังชงน้ำพั้นซ์ผลไม้รออีกด้วย" เพียงกระซิบข้างหู ดวงตาของเด็กน้อยก็ลืมตาโตทันที จากนั้นก็ลงจากเตียงและเดินหายไปเงียบๆ ฮ่าฮ่าฮ่า มันอดขำไม่ได้จริงๆ ผ่านไปสักพักฟางหรงก็เดินออกมาจากห้องน้ำด้วยชุดสีขาวบางๆ
"มา ข้าจะช่วยท่านพี่แต่งตัว"
"ไม่เป็ไร ข้าทำเองได้"
"แต่ข้าอยากทำให้ แต่ถ้าท่านพี่ไม่สะดวกใจ งั้นข้าขอเกล้าผมให้คงไม่ว่ากันนะเ้าคะ"
บรรยากาศตอนนี้ช่างเหมือนคู่แต่งงานกันจริงๆ แค่คิดเจ้แหวนก็เขินแล้ว อยากอยู่แบบนี้ไปตลอดเลย มีลูกที่น่ารัก มีสามีที่ดี
"หากนี่คือความฝัน ข้าไม่อยากตื่นเลย แต่คงทำไม่ได้เพราะในโลกควรเป็จริง ข้ายังมีเ้าที่เมามายรอให้ข้าดูแลอยู่"
"หากนี่คือความจริงล่ะเ้าคะ"
"ชีวิตนี้ข้าก็คงไม่้าอะไรอีกเลย ตอนนี้ข้ามีความสุขเหลือเกิน"
"เช่นนั้นก็ดีแล้วเ้าค่ะ"
"จะเป็ได้ไหม หากหลังจากนี้ไปเ้าจะแบ่งหัวใจสักเสี้ยวให้ข้าหลันเอ๋อ เพราะข้ามันคนละเมิบ ยิ่งเ้าดีกับข้า ข้ายิ่งอยากได้ความรักจากเ้า ยามไปรบความเป็ตายเท่ากัน แต่ข้าจะตายไม่ได้ใครจะดูแลหยางเอ๋อ และใครจะดูแลเ้า ข้าได้แต่สวดภาวนาให้าจบไวๆ หากยิ่งนานเท่าไหร่ ใครจะดูแล เช็ดตัว ทำอาหารให้เ้ากับลูกกิน ใครจะทำงานหาเลี้ยงพวกเ้าแม่ลูก ข้าได้แต่หยิบถุงเท้าของหยางเอ๋อที่เ้าถักให้และใส่ให้เขาประจำยามแรกเกิดออกมาดูเสมอ" โอ้ย!!! พ่อคุณเอ้ย บทจะหวานก็หวานจนใจเจ้ละลายแล้ว นี่หรือเสน่ห์พ่อของลูก ลี่ไป่หลัน เธอพลาดแล้ว ที่เมินผู้ชายคนนี้ เขาช่างรักมั่นเหลือเกิน พูดขนาดนี้เจ้แหวนนี่อยากจะตอบเลย เอาไปเลยเ้าค่ะ เอาไปทั้งใจทั้งตัวเลย เอาไปให้หมด แต่ขอเล่นตัวหน่อยเถอะ อยากถูกพ่อของลูกจีบ
"หากท่านอยากได้ความรักของข้า ก็ลองทำให้ข้ารักท่านให้ได้สิเ้าคะ" กรี้ดดด พูดไปก็เขินไป เหมือนสาวน้อย ทั้งที่อายุเก่าคือ สาววัย 48 ก็ตาม
"หากเ้าให้โอกาส ข้าก็จะทุ่มเททั้งชีวิต เพื่อให้ได้ความรักของเ้ามา"
"พูดเหมือนท่านรักข้านั่นแหละ ก่อนจะให้ข้ารักท่าน ท่านรักข้าก่อนเถอะ"
"ก่อนแต่งงานข้าไม่เคยพบเ้ามาก่อน จนบิดาข้าตายไป พ่อของเ้าก็มาพบข้า และบอกเกี่ยวกับสัญญาที่ท่านทำกับพ่อข้าไว้ ครานั้นข้าทั้งใและคัดค้าน หากแต่งานศพของพ่อข้าผ่านไปโดยดี จากความช่วยเหลือของพ่อเ้า ข้าจึงตอบตกลง และให้คำมั่นจะดูแลเ้าทั้งชีวิตจะไม่มีวันทอดทิ้งเ้าโดยเด็ดขาด"
"เช่นนั้นที่ท่านพี่ดูแลไป่หลันตลอดมา เพราะสัญญาเพียงเท่านั้นหรือ"
"ยามพบหน้าครั้งแรกในวันแต่ง ข้าก็ชอบเ้าทันทีด้วยความงามดั่งเทพธิดา แม้เ้าจะเมินเฉย หรือด่าทอข้า ข้าก็ไม่ถือสา ยิ่งมีบุตร ข้ายิ่งอยากเป็พ่อที่ดี สามีที่ดี อยากให้พวกเราเป็ครอบครัว แต่เ้าก็กรีดกันสารพัด แม้แต่ยามเมาไร้สติ ยังหยางเอ๋อ ไม่ยอมให้โอกาสข้าทำหน้าที่พ่อเลย แต่เหมือน์เมตตา หยางเอ๋อนั้นรักทั้งพ่อและแม่ เขาจึงหาโอกาสมาอยู่กับข้าบ่อยครั้ง"
"แต่ความชอบนั้นไม่เหมือนความรัก เหมือนดั่งท่านชอบดอกกล้วยไม้ขาว แต่มันดูแลยาก พอนานไปอาจจะเบื่อ เปลี่ยนไปชอบดอกไม้อื่นก็เป็ไปได้"
"จริงดั่งที่เ้ากล่าว ความชอบสามารถเปลี่ยนไปได้ หรือบางทีอาจจะชอบได้หลายอย่างในคราเดียวกัน แต่เมื่อรบกลับมา ความรู้สึกข้าเปลี่ยนไป"
"อย่างไรหรือเ้าคะ หรือคิดได้แล้วว่า จะเลิกชอบไป่หลัน"
"มิผิด ยามนี้ไม่ชอบแล้ว"
"งั้นจะมาพูดขอความรักจากข้าทำไม" ชริ แล้วมาพูดให้เจ้ใจสั่นเพื่อ ทำพูดดีขอความรัก แต่พอคุยไปมาเอ้า จะเลิกชอบ แล้วจะมาพูดจาหวานหูทำไม จะมาอ่อยทำไม โอ้ย ปรับอารมณ์ไม่ทันแล้วพ่อคุณ
"เพราะทันทีที่กลับมาแล้วเห็นแววตาของเ้าที่มองอย่างเฝ้ารอการกลับมาของข้า แววตาที่สดใสและห่วงอาทรคู่นั้นทำให้ใจของข้าเต้นรัวดั่งกลองศึก ข้ารู้ได้ทันที ตอนนั้นไม่อาจชอบอีกต่อไป แต่ข้ากำลังตกหลุมรักหญิงสาวคนนั้น คนที่ยืนรอข้ากลับมา คนที่ข้าอยากมีนางในชีวิตไปจนแก่เฒ่าผมหงอกขาวไปด้วยกัน จวบจนจับมือกันข้ามสะพานแม่น้ำิญญา"
อร้ายยย ตายแล้ว ตายอย่างสงบ โอ้ยยย เขินมาก ผู้ชายบอกว่า ตกหลุมรักจ้า แถมไม่ใช่ตกหลุมรักลี่ไป่หลันนะ แต่ตกหลุมรักเจ้แหวนเลย เพราะสตรีที่ยืนตอนนั้นคือเจ้แหวน ไม่ใช่ลี่ไป่หลัน โอ้ยย เอาไปเลยเ้าค่ะ ไม่ต้องจีบแล้ว เสียเวลาเอาใจไปเลย
"ข้า..ข้า..โอ้ย พอเ้าค่ะ ไม่อยากฟังแล้ว ไปกินข้าวกัน ป่านนี้ทุกคนรอจนหิวตายแล้ว" เขินจนตัวจะแตก ต้องรีบออกจากตรงนี้ไม่งั้นเจ้แหวน เขินจนเป็ลมแน่ๆ อยู่มาตั้งนาน เพิ่งเคยมีผู้ชายมาพูดอะไรแบบนี้ใส่ ไปไม่ถูก มือไม้ไม่รู้จะวางตรงไหน มันอื้ออึงไปหมด
"ยามเ้าเอียงอายช่างงดงามจริงๆ หลันเอ๋อ" แค่พูดก็พอไม่ต้องเอามือมาลูบแก้ม นี่จะฆ่ากันให้ตายตรงนี้เลยใช่ไหม หัวใจเต้นรัวจนหัวใจวายตายพอดี สะบัดหน้าหนี บีบมือแล้วเดินจ้ำออกจากห้องเลยจ้า อยู่ต่อไม่ไหว สำลักความหวานจนจะตายแล้ว พอมาถึงก็ดห็นทุกคนกำลังนั่งจิบน้ำรอ มีเพียงเด็กๆที่อาหารเต็มปาก
"ขอโทษที่มาช้า ข้ากับท่านพี่มีเื่พูดคุยกันนิดหน่อย"
"คงพูดเื่มีน้องให้ข้าแน่เลย ท่านแม่ถึงหน้าแดง คอแดง แดงไปทั้งตัวแบบนี้ แถมท่านพ่อยังเดินยิ้มตามมา"
"ไม่ใช่สักหน่อย เงียบแล้วกินไก่ย่างไปเลยหยางเอ๋อ จะได้โตไวๆ"
"จะได้ช่วยท่านแม่เลี้ยงน้องใช่ไหมขอรับ"
"พอแล้ว เดี๋ยวท่านแม่ของเ้าก็เืลมตีจนเป็ลมหรอก ไม่เห็นหรือ นางหน้าแดง ตัวแดงจนไม่มีที่ว่างให้สีอื่นแล้ว"
"ท่านพี่ก็เงียบไปเลย ไม่ต้องพูดแล้ว หยุดแกล้งข้าทั้งคู่เลย"
จากนั้นทุกคนก็พากันหัวเราะไม่หยุด ต่างหันมาหยอกเย้าเจ้แหวนกันอย่างเฮฮา มื้ออาหารจึงเต็มไปด้วยความสุข แต่พอมองไปรอบๆ เหมือนขาดอะไรไป แต่ก็นึกไม่ออก ผ่านไปสักพักก็มีเสียงหนึ่งดังขึ้นด้านหลัง
"ทุกคนคนลืมข้าไปแล้วหรือ ถึงว่าหายไปกันหมด ทิ้งให้ข้าทำปลาเพียงคนเดียว"
"ถึงว่า ขาดอะไรไป ที่แท้ขาดเ้านี่เอง เป่าไฉ"
"ข้าน้อยใจขอรับฮูหยิน ทุกคนลืมข้า"
เป่าไฉ พูดอย่างน้อยใจ ก็น่าน้อยใจหรอก ถูกทิ้งให้ทำปลาคนเดียว
"อย่าคิดมากพี่เป่าไฉ ต่อให้ท่านมาไวกว่านี้ ก็ได้ดื่มแต่น้ำรออยู่ดี"
"ทำไมหรือขอรับ คุณชายน้อย"
"ก็เพราะท่านพ่อกับท่านแม่ข้า ออกจากห้องนอนช้าอย่างไรเล่า ฮิฮิฮิ" แล้วเป่าไฉก็หันมามองเจ้แหวนสลับกับฟางหยาง แล้วก็หน้าแดง รู้เลย คิดอะไรอยู่
"ไม่ใช่อย่างที่เ้าคิด พวกข้าแค่พูดคุยกันเพียงเท่านั้น"
"แล้วท่านแม่รู้หรือ พี่เป่าไฉคิดอะไรอยู่ อย่ารีบแก้ตัวสิขอรับ ยิ่งแก้ตัวยิ่งทำให้คิด"
"แต่ถึงคิดก็ไม่เห็นเป็ไรนี่หลันเอ๋อ เพราะเราเป็สามีภรรยากัน จะอยู่ในห้องนอนนานแค่ไหนก็เื่ปกติ"
"พอเลยทั้งพ่อทั้งลูก ข้าไม่คุยด้วยแล้ว" หลังจากนั้นเสียงหัวเราะก็กลับมาอีกครั้ง พร้อมการเอาอกเอาใจของสามีทั้งป้อน ทั้งตักให้ เดินหน้าจีบเต็มที่เลยพ่อคุณเอ้ย ไหนจะตาหวานๆนั่นอีก ตอนนี้กินอะไรสำหรับเจ้ก็หวานไปหมดแล้ว!!
____________________________________
506
