4 - เพื่อนคนแรก ②
ต่างฝ่ายต่างก็ถามพร้อมกันจึงไม่มีใครพูดออกมาก่อนเด็กหนุ่มปริศนาก็จ้องพริสทีนที่เอาแต่หลบอยู่หลังโขดหินนั่นไม่วางตาจากสีหน้าที่เห็นจากระยะห่างและออร่ารอบกายก็พอรู้ได้ว่าเขากำลังอารมณ์เสียมากแค่ไหนสำหรับพริสทีนแล้วนั้น ในอดีตเธออายุมากแล้วก็จริง แต่ตอนนี้เธอเป็แค่เด็กสาวตัวเล็กเท่านั้นทำให้ปฏิกิริยาของเด็กยังมีอยู่จะให้ยืดอกโต้ตอบคงไม่ไหว
“ทำไมเ้าถึงมาอยู่ที่นี่รู้รึเปล่าว่าสถานที่แห่งนี้มันเป็เขตอันตรายและห้ามเข้าน่ะ!!” เขาะโเสียงดังกึกก้องจนเธอสะดุ้งเฮือกใหญ่!
“ฉะฉันไม่รู้ซักหน่อยว่าเป็เขตอันตรายน่ะ! ถ้าออกไปได้ฉันก็อยากออกเหมือนกัน!”
“หา...”เขาทำหน้านิ่วคิ้วขมวดนั่งยองมองเธอ “จะบอกว่าเ้าออกไม่ได้งั้นสิ?”
“กะก็ใช่น่ะสิ! งั้นนายช่วยทำลายเ้าโซ่นี่ได้รึเปล่าล่ะ!ถ้าทำได้..ฉันจะออกไปทันทีเลย!”
“โซ่?”ทวนย้ำอีกครั้ง จ้องเขม็งมองโซ่ที่ข้อเท้าเธอยาวเชื่อมกับโพรงไม้สลับกับเด็กสาวไม่คุ้นหน้าคุ้นตาดวงตาเรืองแสงวาว จากจุดที่พริสทีนอยู่เห็นเป็จุดสีฟ้าสว่างเล็กๆ...
“เขาทำอะไรน่ะ...?”โผล่หน้าออกมาเพียงเล็กน้อย เสียงเตือนการใช้สกิลของเธอก็ทำงาน!
> Ability ปลดล็อก ‘เวทย์ป้องกัน’
> เวทย์ป้องกันตัวเองจาก ‘การตรวจสอบของไลแคน’ทำงาน!
“!! น นายจะทำอะไรน่ะ!?”แค่ได้ยินคำว่าป้องกันก็หลบหลังหินต่อทันที
เด็กหนุ่มเงียบไปสักพักดวงตากลับมาเป็ปกติ .....อ่านไม่ออก? นางใช้เวทย์ป้องกันข้ารึเนี่ย?.....
“ข้าต่างหากที่ต้องถามคำถามนั้นจะวิเคราะห์ให้แท้ๆแต่กลับมาใช้เวทย์ป้องกันแบบนี้ข้าจะช่วยยังไงห๊ะ!”ะโเสียงดังจนต้องยกมือขึ้นมาปิดหู
“กะก็ฉันไม่รู้นี่...ฮึก....” น้ำตาคลอด้วยความกลัวจนเด็กหนุ่มชะงักไป
“ขะข้าไม่ได้ตั้งใจจะทำให้เ้ากลัวนะ!” ลดเสียงลงมาหน่อย แต่ก็ยังดังอยู่ดี “ข้า...ข้าแค่กลัวเ้าไม่ได้ยินแค่นั้นแหล่ะ ....เฮ้!! อย่าร้อง! เชื่อข้าสิ!!”
นับเป็เวลากว่า2 ชั่วโมงกว่าเธอจะหยุดร้องไห้ แต่ดันมาเขินแทนหลังจากตั้งสติได้ว่าเกิดอะไรขึ้นอับอายที่สาวแก่อายุมากแล้วกลับร้องไห้งอแงเหมือนเด็กๆ แถมเด็กหนุ่มปริศนานั่นก็พยายามลดเสียงะโปลอบตัวเองให้หยุดร้องให้ตลอดเวลาอีก
“เฮ้อกว่าจะสงบได้นะเ้าน่ะ...” ถอนหายใจเฮือกใหญ่
“ขะขอโทษด้วย...” ยังมีสะอื้นนิดหน่อย
“เอาเป็ว่าเ้าช่วยยกเลิกเวทย์ป้องกันก่อนไม่งั้นข้าก็ตรวจสอบโซ่นั่นไม่ได้ซักที”
“ยกเลิกเหรอ?อือ.... ทำไงดีล่ะไนกี”พูดประโยคถามไนกีเสียงเบา
> ไนกี • ทำการวิเคราะห์ • คำตอบ : ท่านแค่เอ่ยคำว่า ‘ยกเลิก’ ตามด้วยระบุสิ่งที่ท่าน้ายกเลิกเพียงเท่านั้นหรือท่านอยากดัดแปลงคำพูดก็ได้โปรดระบุ
...ดัดแปลงงั้นเหรอ...“โอเค...” เธอเงียบไปสักพัก ตั้งสติให้มั่น
....ยัยนั่นคิดจะทำอะไร?...เด็กหนุ่มปริศนาครุ่นคิดตอนนี้เขาทำได้เพียงแค่มองพริสทีนที่เงียบไป
“เริ่มการดัดแปลงภาษาในการใช้เวทย์...”
>ไนกี : เริ่มการปรับเปลี่ยน
“ปรับเปลี่ยนภาษาเวทย์เฉพาะที่มีเพียงแค่ฉันเข้าใจ...”
>ไนกี : ‘ภาษาเวทย์มนตร์ทั่วไป’ ปรับเปลี่ยนเป็ ‘ภาษาเวทย์มนตร์เฉพาะ’
> Ability : ‘เวทย์ป้องกัน’อัพเกรดเป็ระดับ E!
> ไนกี • ทำการวิเคราะห์ • คำตอบ : โปรดระบุยืนยันด้วยเวทย์แรกพร้อมความหมายที่ท่านคิดเพื่อเป็การยืนยัน
“Kulse•Magiaproto (ขอยกเลิกเวทย์ป้องกัน)”
วิ้งค์...ร่างกายของเธอเรืองแสงเล็กน้อยก่อนจางหายไปเป็สัญญาณยืนยันว่าคำพูดของเธอสิ้นสุดและยกเลิกเวทย์ป้องกันที่ได้ใช้ไปเมื่อครู่เด็กหนุ่มที่เห็นเช่นนั้นจึงใช้พลังของตนในการตรวจสอบเธออีกครั้งซึ่งในครั้งนี้เขาสามารถตรวจสอบเธอได้แล้ว
“โซ่ระดับสูงแถมลงอักขระด้วยงั้นเหรอเนี่ยแต่ทำไมมันมาอยู่กับเ้าได้?”
“ไม่รู้เหมือนกันมันอยู่ติดตัวมาั้แ่แรกแล้วน่ะ แล้วสรุปว่า...นายช่วยทำลายได้รึเปล่า?”
“อยากช่วยนะแต่ข้าเข้าไปหาเ้าไม่ได้น่ะสิ...”
“หมายความว่ายังไงเข้าไม่ได้?”
“?นี่เ้าอยู่ที่นี่โดยไม่รู้เื่อะไรเลยเหรอเนี่ย?”พริสทีนพยักหน้าหงึกๆจนทำเอาเขาถอนหายใจ “สถานที่ที่เ้ายืนอยู่คือเขตต้องห้ามพวกเผ่าพันธุ์ชั้นสูงก็ไม่สามารถเหยียบเข้าไปได้ นับั้แ่อดดีตหลายหมื่นปีเหล่าไลแคนเช่นข้ารับหน้าที่มาตรวจสถานที่แห่งนี้ไม่เคยเจอใครอยู่ที่นี่จนกระทั่งมาเจอเ้านี่แหล่ะ...”
“ไล..แคน??....ไลแคนคืออะไรอ่ะ...”
> ทำการวิเคราะห์ • ‘ไลแคน’ เทพผู้พิทักษ์,ผู้รับใช้เทพจ้าเพียงหนึ่งเดียว, ราชันย์แห่งมหาพงไพรวีลิธ, ราชันย์แห่งไลแคน
> ไนกี • ทำการวิเคราะห์ • คำตอบ : ไลแคนคืุ์ที่ถูกสาบด้วยเวทย์มนต์หรือยินยอมที่จะเป็ คาดว่าไลแคนตรงหน้าคงเป็ลูกหลานของไลแคนที่ยินยอมที่จะเป็เขาจึงเป็เืบริสุทธิ์
ลักษณะ : ไลแคนในร่างเทพจะมีลักษณะคล้ายเฟนริล เป็หมาป่าขนาดใหญ่สูงราว8 เมตร มีขนสีขาว-เงินแซมดำ มีดวงตาเรียวคมสามารถมองเห็นที่มืดได้ ปีกขนาดใหญ่กลางหลังและขนที่คล้ายกับปีกตรงสะโพกกรงเล็บที่สามารถตะบบเหยื่อให้ตายภายในครั้งเดียว เสียงคำรามมีความดังจนสามารถทำให้ผู้คนสลบหรือช็อกตายได้
ไลแคนระดับสูงซึ่งเป็ผู้นำเหนือเหล่าไลแคนจะมีร่างกายโทนสีน้ำเงินและมักเรืองแสงเป็สีฟ้าส่องสว่างส่วนไลแคนทั่วไปนั้นจะมีร่างกายโทนสีเขียวมรกต
สถานที่ : เผ่าพันธุ์ไลแคนนั้นจะกระจัดกระจายกันไปตามสถานที่ต่างๆบนโลกนี้โดยไลแคนจะชอบพื้นที่ที่มีอากาศหนาวเย็น หรือ เย็นสบายแต่มีบางครั้งที่ไลแคนปลอมเป็มนุษย์หรือสัตว์ปะปนกับเหล่ามนุษย์
> ไนกี • เสริมคำตอบ : สถานที่ที่ท่านอยู่ในตอนนี้คืออาณาเขตต้องห้ามในมหาพงไพรวีลิธสถานที่รวบรวมสัตว์ปีศาจและสัตว์ป่าระดับต่ำ-ระดับสูง
เมื่อไนกีตรวจสอบข้อมูลอย่างละเอียดถี่ถ้วนเรียบร้อยแล้วนั้นทำเอาพริสทีนนิ่งเงียบไปเพราะประโยคที่ว่าไลแคนที่มีร่างกายโทนสีน้ำเงินนั้นเป็ระดับสูง เป็ผู้นำเหนือพวกไลแคนทุกตนยิ่งคิดยิ่งหน้านิ่วคิ้วขมวดเพราะเด็กผู้ชายตรงหน้าตนเองก็...
มีผมสีน้ำเงินปลายฟ้า...
ตอนตรวจสอบเธอตาก็เรืองแสงสีฟ้า...
หนักสุดคือตรงที่บอกว่าไลแคนมักปลอมเป็มนุษย์หรือสัตว์...
“....ดูยังไงไลแคนชั้นสูงที่ว่านั่นก็นายไม่ใช่รึไงสีฟ้าขนาดนี้น่ะ!!!!!!”ชี้หน้าะโเสียงดัง
“ก็นะทำข้าโกรธระวังถูกข้ากินซะล่ะ...” แสยะยิ้มกว้างจนเห็นเขี้ยวทำเอาเ้าหล่อนสะดุ้งเฮือกใหญ่!ทำเอาเขาหัวหน้าเราะร่า “ล้อเล่นน่ายัยบ้า! ข้าไม่กินมนุษย์หรอก” ...ถ้าพวกนั้นไม่ทำผิดหรือมาหาเื่ก่อนอ่ะนะ...ประโยคหลังได้แต่คิดในใจ ถ้าพูดออกมาเธอคงกลัวหนักกว่าเดิมแค่นี้พริสทันก็เอาแต่หลบอยู่หลังก้อนหิน ยังไม่ไว้ใจตนเท่าไหร่นัก
“แน่ใจนะว่าไม่กินน่ะ...?”
“ใช่ข้าไม่กิน”
“แน่ใจ...?”
“ก็บอกว่าไม่กินไงหรืออยากให้กินจริงๆห๊ะ!?”
“แง๊ว!(?)”
สะดุ้งโหยงใจนหลุดร้องเสียงหลงออกมาคนร้องก็อาย คนได้ยินก็ชะงักแล้วกุมขมับด้วยความเหนื่อยใจตั้งใจจะไม่ทำให้กลัวแต่ดันทำให้กลัวอีกจนได้...
“ขอโทษด้วยนะพะ พอดีว่าฉันโดนหลอกบ่อยมากๆน่ะ ก็เลย...”ผลจากโลกก่อนเธอมักจะโดนหลอกแทบทุกครั้ง เวลาจะเชื่อใจใครเลยต้องถามซ้ำไปซ้ำมาจนหลายๆคนเอือมเลยก็ว่าได้
“ไม่ๆ!!ข้าต่างหากที่เป็ฝ่ายผิด! .......อ่ะ...ข้ายังควบคุมเสียงตอนอยู่ในร่างมนุษย์ได้ไม่ดีพอน่ะ”
คำสอนของแม่ตอนอยู่โลกนั้นคือคนที่ขอโทษมาเมื่อทำผิดก็คือคนดีเลยทำให้เริ่มไว้ใจในระดับหนึ่งเลยยอมโผล่ออกมาหลังโขดหินจนได้ “เอาเป็ว่าเจ๊าๆกันไปละกันนะ”
“อ่า...อืม เอาแบบนั้นก็ได้” เกาแก้มแกร่กๆ เงยหน้ามองท้องฟ้าที่เริ่มเปลี่ยนเป็สีส้ม“ดูเหมือนว่าข้าต้องกลับแล้วล่ะนะ ไม่งั้นพวกดรายแอดจะเป็ห่วงน่ะ”
> ทำการวิเคราะห์ • ‘ดรายแอด’ ผู้ดูแลแห่งมหาพงไพรวีลิธ
> ไนกี • ทำการวิเคราะห์ • คำตอบ : ดรายแอดนั้นเป็ภูตพฤกษาชั้นสูงเธอไม่ค่อยปรากฏตัวออกมาบ่อยเท่าไหร่นักจึงหาตัวได้ยากหนัก
ลักษณะ : ดรายแอดนั้นมีอยู่ 2 รูปแบบคือรูปแบบหญิงงามดั่งชาวเอลฟ์ และรูปแบบต้นไม้ซึ่งตอนเป็ต้นไม้นั้นจะมีการขยับตัวบ้างพูดคุยบ้างซึ่งมักจะทำให้ผู้พบเห็นคิดว่าเป็ต้นไม้อาถรรพ์ดรายแอดที่ดีจะติดต่อสื่อสารกับจอมเวทย์หรือผู้สื่อสารกับเหล่าภูตเพื่อสอนการรักษาและการแก้ไขปัญหาต่างๆในหมู่ดรายแอดย่อมมีทั้งดรายแอดดีและไม่ดี แต่หากเป็ดรายอิดไม่ดีจะล่อลวงทุกคนด้วยหน้าตาสละสลวยจนทำให้เหยื่อสิ้นชีพ
สถานที่ : ดรายแอดจะอาศัยอยู่ในมหาพงไพรทุกแห่งย้ายไปมาระหว่างสถานที่ได้เพียงแค่ที่แห่งนั้นมีต้นไม้
...ชักอยากเห็นดรายแอดซะแล้วสิทุกครั้งที่เห็นในเกมตัวละครมีแต่สวยๆทั้งนั้น... แอบตื่นเต้นที่โลกนี้ก็มีดรายแอดและเอลฟ์“งั้นเหรอ ถะ ถ้างั้นไว้เจอกันพรุ่งนี้นะ”
พริสทีนโบกมือให้อีกฝ่ายที่ลุกขึ้นเตรียมตัวกลับแต่ไม่ทันจะได้เดินก็หันกลับมามองเธอซะก่อน “นี่ เ้าชื่ออะไรล่ะ?ข้ายังไม่รู้จักชื่อเ้าเลย”
“พริสทีนแล้ว...นายล่ะ?”
“เดฟไกส์ หรือจะเรียก เดฟเฉยๆก็ได้งั้น...ไว้เจอกันพรุ่งนี้พริสทีน”เด็กหนุ่มยิ้มให้ก่อนเดินจากไป
พริสทีนได้แต่ยืนมองเดฟไกส์จนลับสายตาก่อนจะยิ้มออกเช่นกันดูเหมือนว่าเธอจะได้เพื่อนคนแรกบนโลกใหม่แล้ว แถมยังเป็ถึงไลแคนระดับสูงถึงอย่างนั้นก็ไม่มั่นใจว่าเดฟไกส์จะไว้ใจได้หรือไม่เธอจะโดนหลอกเหมือนในอดีตหรือเปล่า แต่นั่นก็คงเป็เื่ของอนาคต
สิ่งสำคัญกว่าคืออย่างน้อยในตอนนี้เธอก็ไม่โดดเดี่ยวแล้ว
5K
![ไม่มีใครน่ารักไปกว่าผม [Yaoi]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1650943475_54560456.webp)
![My Duty Is Saving The Another World [ผมต้องช่วยต่างโลกไว้ให้ได้]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1769983386_48222441.webp)
