ตอนที่ 12 ของต่างหน้าที่มารดาทิ้งไว้ให้ (2)
เยี่ยนไหฺวจิงมองนาง ทันใดนั้นหัวเราะออกมาเบาๆ เสียงนั้นไพเราะยิ่ง ถึงอย่างนั้นเว่ยเย่ว์อู่กลับยังรู้สึกถึงความเ็าบางส่วน “คุณหนูหกเว่ย เ้าคิดให้ดีเล่า ใช้ไปครานี้ วันหน้าหากเ้าพบเจอเื่เช่นนี้อีกก็ใช้อีกไม่ได้แล้วนะ”
“เย่ว์อู่ทราบเพคะ เย่ว์อู่รู้เพียงว่าหากครั้งนี้ไม่สามารถเข้าไปในจวนหฺวาหยางโหวอย่างราบรื่น จากนี้ไปก็ไม่มีวันหน้าอีกแล้ว” เว่ยเย่ว์อู่เงยหน้าขึ้น จ้องมองใบหน้าอันหล่อเหลาของเยี่ยนไหฺวจิง แววตาไม่มีร่องรอยอ่อนโยนของสตรีที่เอียงอายยามมองบุรุษรูปงามครั้งแรก
นางไม่ใช่คนเพ้อฝันถึงอนาคตที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความรู้สึกอ่อนโยนแสนเสน่หา!
หากตัวนางตายก่อนจะถึงจวนหฺวาหยางโหว แน่นอนว่าไม่มีอนาคตอีกแล้ว
ไม่ว่าตราประทับนี้จะสำคัญแค่ไหน หากไม่มีอนาคตก็ล้วนเปล่าประโยชน์
“เ้าไม่กลัวข้าผิดสัญญาหรือ” เยี่ยนไหฺวจิงคล้ายกำลังขบขันกับความสงบเยือกเย็นของนาง รู้สึกว่าน่าสนใจทีเดียว เขาลูบคางอย่างครุ่นคิด กระตุกมุมปากน้อยๆ คล้ายยิ้มคล้ายไม่ยิ้มพลางกล่าวถาม
แพขนตายาวของเว่ยเย่ว์อู่ลู่ลง ดวงตาสุกใสเต็มไปด้วยความแน่วแน่ “แน่นอนว่าเย่ว์อู่กลัวเพคะ แต่ถึงกลัวก็ยังต้องเอาออกมา”
“ทำไมเล่า” เยี่ยนไหฺวจิงเลิกคิ้วอันหล่อเหลาขึ้นแล้วกล่าวถาม คล้ายประหลาดใจในคำตอบของเว่ยเย่ว์อู่
“ไม่เอาออกมาก็มีแต่ตาย เอาออกมาอย่างน้อยก็ได้ดิ้นรนแล้ว ซื่อจื่อไม่คิดหรือว่านี่อาจเป็โอกาสที่ดีสำหรับซื่อจื่อ” เว่ยเย่ว์อู่พูดเบาๆ ดวงตาทรงเสน่ห์สดใสคู่นั้นจ้องตรงเข้าไปในดวงตาวาววับ
นางคาดว่าเยี่ยนไหฺวจิงจะเป็คนประเภทที่มีอำนาจมหาศาล ไม่ชอบให้ใครมาซ่อนเร้นสิ่งใดต่อหน้า ดังนั้นนางจึงกล่าวอย่างตรงไปตรงมาว่าคิดอย่างไร เื่ที่นางกลับคืนสู่จวนหฺวาหยางโหว สำหรับเยี่ยนไหฺวจิงนับว่าเหมาะสมและมีผลประโยชน์อย่างมาก นี่ก็คงเป็เหตุผลหนึ่งที่ก่อนหน้านี้เยี่ยนไหฺวจิงยอมพานางเข้าเมืองหลวง!
หลายวันมานี้ นางอยู่ในรถม้าก็คาดเดาเหตุผลที่เยี่ยนไหฺวจิงยอมพานางเข้าเมืองหลวงอยู่ตลอด ซื่อจื่อแห่งเมืองเยี่ยนผู้ไม่เคยเข้าเมืองหลวง ยามนี้เข้าสู่เมืองหลวงแล้วจริงๆ เขาไม่มีทางมาเที่ยวเล่นอย่างแน่นอน ความสัมพันธ์ระหว่างเมืองเยี่ยนกับเมืองหลวงหลายคนล้วนมองออกถึงความซับซ้อนที่แฝงอยู่ ผู้ใต้บังคับบัญชามีอำนาจเกินกว่าจะสั่งการได้ เมืองหลวงแห่งนี้มีอำนาจขัดขวางผู้ปกครองของทั้งสี่หัวเมืองใหญ่เหล่านี้ได้จริงๆ หรือ
หากคว้าสิ่งที่มีประโยชน์ต่อเยี่ยนไหฺวจิงจากเื่ของนางได้ เชื่อว่าเขาต้องไม่ปฏิเสธ นี่เป็อีกเหตุผลที่เว่ยเย่ว์อู่กล้านำแหวนออกมา
นางกำลังเดิมพัน เดิมพันว่าเยี่ยนไหฺวจิงจะได้รับผลประโยชน์จากเื่นี้ แม้แต่ตัวนางยังมองเห็น นางก็ไม่เชื่อว่าเขาจะไม่รู้!
ผลประโยชน์ ต่อหน้าผลประโยชน์อันแท้จริง ไม่ว่าเยี่ยนไหฺวจิงจะคิดอย่างไรย่อมต้องหวั่นไหวแน่นอน
“คุณหนูหก เ้านี่ดียิ่ง” จ้องมองใบหน้าอ่อนโยนของเว่ยเย่ว์อู่ แต่คำพูดกลับเฉียบคมและมีความลึกล้ำยิ่ง มุมปากอันหล่อเหลาของเยี่ยนไหฺวจิงกระตุกขึ้นเป็รอยยิ้ม ั์ตาสีหมึกเป็ประกายดั่งเห็นด้วยกับคำพูดของนาง กล่าวถามอย่างมีความหมายลึกซึ้ง “เช่นนั้นเ้าว่ามาสิ อยากให้ข้าช่วยเ้าอย่างไร”
นี่ถือเป็การยอมรับคำขอของนางแล้ว!
มือที่กำแน่นอยู่ใต้แขนเสื้อค่อยๆ คลายออก ผ้าเช็ดหน้าในฝ่ามือชุ่มเหงื่อเล็กน้อย...
“หม่อมฉัน้าสัญลักษณ์ของจวนหฺวาหยางโหวเสียก่อน” เว่ยเย่ว์อู่เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย กล่าวอย่างไร้ความเกรงกลัว
8K
