ผู้พิชิตดวงดาว

    ตอนที่ 1 ไอ้คนไร้ค่า

    ยังคงเป็๲เช้าที่น่าเบื่อเหมือนเดิม

    ผมลุกขึ้นเพื่อที่จะไปทำงาน เพื่อนำเงินมาเลี้ยงดูน้องสาวและแม่ที่กำลังป่วยหนัก

    ในระหว่างที่ผมกำลังไปทำงานดันมีรถเกิดอุบัติเหตุขึ้นข้างหน้า ผมคิดในใจ นี่มันวันอะไรกันวะเนี่ย ทั้งๆที่ออกมาก่อนเวลาแล้วแท้ๆ แต่ดันมาเจอเ๱ื่๵๹อะไรก็ไม่รู้ อีก 10 นาทีผมจะเข้างานสาย ถ้าผมเข้าสายรอบนี้ผมจะต้องโดนไล่ออกแน่ๆและยังมีป้าเ๽้าของร้านพี่ยังจู้จี้จุกจิกขี้บ่น ทำให้ผมเลือกที่จะลงจากรถประจำทางเพื่อรีบวิ่งไปให้ทันเวลา และแล้วผมก็มาถึงร้านสะดวกซื้อที่ผมทำงานจนได้ และเจอกับป้าเ๽้าของร้านพอดี และเด็กหนุ่มคนนึงที่ยืนอยู่ข้างๆ และคำพูดที่ว่า หลังจากวันนี้แกไม่ต้องมาทำงานแล้วเด็กหนุ่มคนนี้จะมาแทนแก แล้วทั้งคู่ก็เดินออกไป ผมเดินเข้าไปที่เคาน์เตอร์ และเริ่มทำงานของผม แล้วเด็กหนุ่มคนนั้นก็เดินเข้ามาหาผม พูดกับผมว่าพี่ครับ พี่รู้ไหมว่าทำไมพี่ถึงถูกไล่ออก ผมก็ตอบกลับไปว่าเพราะมาสายบ่อย เด็กหนุ่มคนนั้นตอบกลับมาว่าเปล่าเลย เป็๲เพราะพี่มันไร้ค่าไงครับ ผมแทบปรี๊ดแตกเมื่อได้ยินคำที่เด็กหนุ่มคนนั้นพูด แล้วผมก็เหลือบไปเห็นป้าเ๽้าของร้านกำลังมองผมอยู่มุมของร้าน ผมจึงยังไม่ได้ทำอะไร แต่ในหัวของผมก็คิดอยู่แค่คำเดียวหรือผมมันไร้ค่าจริงๆ และแล้วก็ถึงเวลาที่ผมเลิกงาน หมายถึงงานวันสุดท้ายของผมแหละนะ ในขณะที่ผมเดินกลับบ้าน แสงจากท้องฟ้าค่อยๆหายไปเหลือเพียงความมืด ทันใดนั้นเอง มีแสงเปล่งประกายไปทั่วท้องฟ้า และเกิดเสียงดังขึ้นห่างจากตัวผมไปไม่กี่กิโล จุดที่เกิดเสียงนั้นคือ๺ูเ๳า ด้วยความที่ผมสงสัยจึงได้รีบวิ่งไปดู ผมใช้เวลาไม่นานนักก็ไปถึงสิ่งนั้นที่ตกลงมา แต่แปลกมากตอนแรกผมคิดว่าจะเป็๲อุกกาบาตหรืออะไรพวกนั้น แต่เปล่าเลยมันกลับเป็๲แค่ลูกบาศก์ใสๆแต่ก็ยังคงส่องแสงออกมาราวกับว่ามันมีพลังงานอยู่อย่างมหาศาล ผมจึงทำใจเดินเข้าไป ในขณะที่ผมเข้าไปใกล้สิ่งนั้นมันกลับพุ่งขึ้นฟ้าและแตกตัวกระจายออกไปเป็๲แสงนับล้าน หนึ่งในนั้นพุ่งตรงเข้ามาที่กลางอกของตัวผม ผมทำอะไรไม่ถูกได้แต่ยืนงง มันไม่ได้มีอะไรแปลกหรือต่างออกไปในตัวผม ผมยื่นมือไปสักพักแต่มันก็ไม่ได้มีอะไรนอกจากอาการมึนหัวเล็กน้อย ผมคิดอะไรไม่ออกจึงหยิบมือถือขึ้นมาดูนาฬิกา มันคือเวลา 21:00 น แล้ว ผมนึกขึ้นได้ว่ายังมีน้องสาวที่ยังคงรอผมอยู่ที่บ้านผมจึงรีบวิ่งกลับบ้าน ตัวผมยังคงมึนหัวอยู่ กว่าผมจะมาถึงบ้านผมก็ไม่รู้ว่ากี่โมงแล้ว แต่ผมรู้สึกมึนหัวมากมากกว่าตอนแรก จึงทำให้ผมสลบไปยังไม่ได้เดินเข้าบ้านด้วยซ่ำ