ทะลุมิติไปเป็นฮองเฮา พร้อมระบบเชฟเทพนักปรุง [จบ]

        หมากขาวเพิ่งจะวางลง

        หมากดำไล่บี้ขึ้นมาทันที ก่อนหน้านี้เป็นการกลืนกินอย่างเงียบๆตอนนี้แต่ละก้าวล้วนเหี้ยมโหดกดดัน

        เฟิ่งเฉี่ยนได้แต่กลับมาแก้สถานการณ์

        ทว่าหมากดำไม่เปิดโอกาสให้นางได้หายใจหายคอ แต่ละก้าวบีบคั้นดุดัน

        หมากขาวได้แต่ถอยร่น!

        ยังเดินหมากไม่ถึงช่วงท้ายกระดาน หมากขาวก็ถูกสังหารไม่มีเหลือเฟิ่งเฉี่ยนมองกระดานหมากด้วยสีหน้าดำคล้ำโดยไม่กระพริบตา นางครุ่นคิดเนิ่นนานสุดท้ายยอมรับความพ่ายแพ้!

        “ข้าแพ้แล้ว”

        นางทอดถอนใจ ดูแล้วหากคิดจะเอาชนะหมากกระดานนี้ด้วย 《ตำราทักษะการเดินหมากล้อม》คงเป็นไปไม่ได้ ศิลปะการเดินหมากห่างกันมากเกินไป

        ที่นางไม่รู้ก็คือ ที่จริงแล้วศิลปะการเดินหมากของนางนับว่าสูงมากแล้วเพียงแต่คู่ต่อสู้ที่นางเผชิญหน้าอยู่นั้นฝีมือแข็งแกร่งเกินไปพ่ายแพ้ให้แก่เขาถือเป็นเรื่องธรรมดาสามัญ

        เซวียนหยวนเช่อมองประเมินนางเงียบๆ เขาลอบประหลาดใจศิลปะการเดินหมากของเขานั้นสูงยิ่ง หลายปีมานี้แทบจะไม่มีคู่ต่อสู้ผู้ที่สามารถบีบให้เขาใช้กลยุทธ์เจดีย์สามเหลี่ยมได้นอกจากอาจารย์ศิลปะการเดินหมากของเขาแล้วนางเป็นคนที่สอง เห็นได้ว่าศิลปะการเดินหมากของนางอยู่ในขั้นยอดเยี่ยมเช่นกัน!

        ก่อนหน้านี้เห็นนางลอบชี้แนะไท่จื่อน้อยการเดินหมากหลายก้าวนั้นเดินได้อย่างล้ำเลิศและอัศจรรย์ ทำให้เขาเกิดความสนใจดังนั้นจึงเสนอความเห็นให้นางเดินหมาก ปรากฏว่านางไม่ทำให้เขาผิดหวังวิธีการเดินหมากพิสดาร นำมาซึ่งความประหลาดใจและยินดีแก่เขามากมาย

        นางพ่ายแพ้ นั่นเป็นเรื่องธรรมดา!

        ทว่าระหว่างทางนั้นนางได้ท้าทายความปรารถนาที่จะสังหารบนกระดานหมากของเขาหมากกระดานนี้เขาเดินอย่างสูสี

        เขาลุกขึ้นเตรียมจะจากไป

        เฟิ่งเฉี่ยนพลันจับแขนของเขาเอาไว้ “ช้าก่อน! เล่นอีกสักกระดาน!”

        เซวียนหยวนเช่อตอบด้วยสีหน้าแยกแยะอารมณ์ไม่ออก “เจิ้นยังมีราชกิจต้องไปสะสางไม่มีเวลา”

        เฟิ่งเฉี่ยนจับแขนของเขาเอาไว้แน่นไม่ยอมปล่อย “อีกกระดานเดียวก็พอ! กระดานสุดท้าย! เมื่อสักครู่ข้าประมาทเกินไปครั้งนี้ข้าจะต้องชนะได้แน่!”

        เซวียนหยวนเช่อถลึงตาใส่นาง

        เฟิ่งเฉี่ยนชูนิ้วขึ้นมาหนึ่งนิ้ว แล้วกระพริบตาปริบๆ ใส่เขา “ข้ารับรอง กระดานสุดท้ายจริงๆ!”

        เซวียนหยวนเช่อเหล่ตามองนางครู่หนึ่ง ในที่สุดก็นั่งลง

        “กระดานสุดท้าย!”

        หมากกระดานที่สองเริ่มขึ้น

        ครั้งนี้ เฟิ่งเฉี่ยนใช้หมากดำเดินก่อน

        “ตาท่าน!” นางเดินหมากไปพร้อมกับพูดอย่างมั่นใจ “ครั้งนี้ข้าจะตั้งใจเดินหมากกับท่าน”

        เซวียนหยวนเช่อไม่แยแส เขาวางหมากขาวลงไป

        หมากดำตอบโต้กลับ

        มองออกว่าครั้งนี้เฟิ่งเฉี่ยนจริงจังการเดินหมากทุกก้าวนางล้วนใคร่ครวญอยู่นาน เพื่อป้องกันกับดักของเซวียนหยวนเช่อทว่านางเดินหมากไปเรื่อยๆ แล้วพลันรู้สึกว่าไม่ถูกต้องครั้งนี้เซวียนหยวนเช่อไม่คิดจะปิดบังอำพรางใดๆเขาวางกลยุทธ์เจดีย์สามเหลี่ยมออกมาอย่างโจ่งแจ้ง มาตรว่าข้าต้องการให้เจ้ารู้ว่าข้าใช้กลยุทธ์อะไรแต่เจ้าก็ยังคงตีฝ่าออกมาไม่ได้อยู่ดี เป็นการท้าทายนางโต้งๆ!

        เฟิ่งเฉี่ยนรู้สึกฉิวจนจมูกเบี้ยว

        อวดดีเกินไปแล้ว!

        ไม่เห็นนางอยู่ในสายตาจริงๆ!

        แต่ที่เศร้าก็คือ นางตีฝ่ากลยุทธ์นี้ออกไปไม่ได้จริงๆ!

        ไท่จื่อน้อยมองสถานการณ์บนกระดาน เสียงออดอ้อนของเด็กน้อยดังขึ้นว่า “เสด็จแม่ ท่านกำลังจะแพ้อีกแล้วพ่ะย่ะค่ะ”

        เฟิ่งเฉี่ยนแทบกระอักออกมาเป็นเลือด ลูกเอ๋ยเจ้าอย่าพูดตรงเกินไปได้หรือไม่ ไว้หน้าเสด็จแม่บ้าง!

        “ข้าสู้ตายกับท่านแล้ว!”

        แปะ!

        หมากดำตัวหนึ่งถูกวางลงไป

        เซวียนหยวนเช่อวางหมากลงไปอีกตัวหนึ่งอย่างไม่อนาทรร้อนใจ “การต่อสู้เฮือกสุดท้าย!”

        “ไฉนจึงเป็นกลยุทธ์นี้อีก หน้าไม่อาย! หน้าไม่อายเกินไปแล้ว!”

        เฟิ่งเฉี่ยนสู้กลับไปได้เพียงก้าวเดียว!

        ปรากฏว่าถูกเซวียนหยวนเช่อตอบโต้ด้วยกลยุทธ์เดิม!

        เฟิ่งเฉี่ยนแทบคลั่ง!

        “ต่ำช้า!”

        “ไร้ยางอาย!”

        “ร้ายกาจ!”

        “เลวทราม!”

        หลังจากเวลาหนึ่งก้านธูปผ่านไป ผลแพ้ชนะปรากฏให้เห็นอย่างชัดเจน!

        เฟิ่งเฉี่ยนฟุบลงบนกระดานหมาก จิตใจของนางบอบช้ำแสนสาหัสกลยุทธ์เจดีย์สามเหลี่ยมอีกแล้วหรือ นางพ่ายแพ้ให้กับกลยุทธ์เจดีย์สามเหลี่ยมนี้อีกแล้ว!

        นางไม่ยินยอมถอดใจ!

        เซวียนหยวนเช่อตวัดสายตามองนางปราดหนึ่ง มุมปากยกขึ้นยิ้ม “พอได้แล้ว เจ้าเอาชนะเจิ้นไม่ได้หรอก ถอดใจเถิด!”

        เพิ่งจะลุกขึ้น เฟิ่งเฉี่ยนก็โถมกายเข้ามากอดแขนของเขา “อย่าไป เล่นอีกกระดานหนึ่ง!”

        มีนางกำนัลประคองถาดน้ำชาเข้ามาเห็นภาพนี้เข้าถึงกับตกใจจนสะดุ้งโหยงเห็นเพียงร่างของฮองเฮาแทบจะแนบติดไปกับแขนของฝ่าบาท คนที่ไม่รู้ยังเข้าใจว่าฮองเฮาออดอ้อนให้ฝ่าบาทแสดงความรักเสียอีก!

        น่าอายเกินไปแล้ว!

        เซวียนหยวนเช่อถูกการกระทำเหนือคาดของนางทำให้ตะลึงงันเช่นกันสัมผัสอ่อนนุ่มส่งผ่านแขนของเขา ปลายจมูกได้กลิ่นหอมอ่อนๆ น่าหลงใหลเฉพาะตัวจากนางโดยเฉพาะอย่างยิ่งนางเพิ่งจะชำระกายมากลิ่นหอมจากเรือนกายที่แผ่กระจายออกมานั้นยากแก่การต้านทานยิ่งยวดจิตใจของเขาหวั่นไหวอย่างประหลาด

        เห็นเขาไม่มีปฏิกิริยาโต้ตอบ เฟิ่งเฉี่ยนรีบกระพริบตาใส่บุตรชายขอกำลังเสริม

        ไท่จื่อน้อยรับสารทันที เขากระโดดลงมาจากตั่งเข้ากอดแขนอีกข้างของเซวียนหยวนเช่อแล้วโยกไปมา“เสด็จพ่อ เล่นอีกกระดานหนึ่งเถิดพ่ะย่ะค่ะ!”

        เฟิ่งเฉี่ยนพยักหน้าแรงๆ “ข้ารับรองครั้งนี้เป็นกระดานสุดท้ายจริงๆ”

        เซวียนหยวนเช่อก้มหน้าลงมองสองแม่ลูกด้วยท่าทีหัวเราะไม่ได้ร้องไห้ไม่ออก ทว่าในใจของเขากลับไม่ต่อต้านท่าทีติดพันของสองแม่ลูกในทางตรงข้ามก้นบึ้งจิตใจของเขาพลันรู้สึกถึงความอบอุ่นเติมเต็มแทบล้นออกมาอย่างที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อน

        “ก็ได้ กระดานสุดท้ายนะ!” เขาพูด

        “ทรงพระเจริญ!”

        “ทรงพระเจริญ!”

        สองแม่ลูกทำราวกับชนะการเดินหมาก แปะมือทั้งสองข้างด้วยกันอย่างเบิกบานใจ

        เซวียนหยวนเช่อยกยิ้มมุมปากความสุขของพวกเขาส่งผ่านมายังตัวเองอย่างประหลาด

        ทว่าความจริงได้พิสูจน์แล้วว่า คำพูดของสตรีนั้นเชื่อไม่ได้นี่ไม่ใช่การเดินหมากกระดานสุดท้ายเด็ดขาด!

        “ข้าประมาทอีกแล้ว! กระดานนี้ไม่นับ! พวกเราเล่นอีกกระดานหนึ่ง!”

        “ฝ่าบาท ข้าคิดกลยุทธ์ใหม่ออกแล้วเชื่อว่าครั้งนี้จะฝ่ากลยุทธ์เจดีย์สามเหลี่ยมของท่านได้แน่นอน!”

        “ฝ่าบาท ข้าคิดกลยุทธ์ใหม่ออกอีกแล้ว...”

        “ฝ่าบาท เล่นอีกกระดานหนึ่งเถิด! กระดานสุดท้ายแล้วจริงๆ!”

        “ฝ่าบาท ท่านเท่มาก!”

        “ฝ่าบาท...”

        เสียงของฮองเฮาดังออกมาจากด้านในตำหนักบรรทมเป็นพักๆทำให้ผู้ที่ทำหน้าที่เฝ้าอยู่ด้านนอกคิดไปต่างๆ นานา

        เหนียงเหนียง จริยธรรมของท่านหล่นหายเสียแล้ว!

        ที่ทำให้พวกเขาประหลาดใจยิ่งกว่าก็คือฝ่าบาทถึงกับอดทนอดกลั้นต่อฮองเฮาครั้งแล้วครั้งเล่าเดินหมากเป็นเพื่อนนางตั้งแต่ฟ้าสว่างจนฟ้ามืดกระทั่งมีขุนนางใหญ่หลายท่านขอเข้าเฝ้าก็ยังถูกขวางไว้ด้านนอก

        เรื่องนี้สำหรับฮ่องเต้ที่มีวิรยะอุตสาหะต่องานราชกิจแล้ว นับว่าเป็นการแหกกฎครั้งแรก!

        เฟิงหยิ่งประสานสายตากับลั่วหยิ่งด้วยความประหลาดใจ

        “เกิดอะไรขึ้น ฝ่าบาทกับฮองเฮาคืนดีกันแล้วหรือ”

        ลั่วหยิ่งส่งสายตาประหลาดให้กับเขา “ฮองเฮาของพวกเรามิใช่คนธรรมดาเจ้าดูเอาเถิด วังหลวงของพวกเรายิ่งคึกคักแล้ว”

        เฟิงหยิ่งยังคิดจะถามอีก ทว่าประตูตำหนักบรรทมพลันถูกผลักเปิดออกมาเซวียนหยวนเช่อเดินออกมาจากด้านใน

        เฟิงหยิ่งและลั่วหยิ่งถอยมายืนด้านข้าง “ฝ่าบาท”

        “กลับห้องทรงพระอักษร”

        มองฮ่องเต้เดินออกไปไกล เฟิงหยิ่งและลั่วหยิ่งสบตากันปราดหนึ่ง หากพวกเขาไม่ได้ดูผิดละก็ดูเหมือนฝ่าบาทจะเดินออกมาด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้มอีกทั้งมีท่าทางอารมณ์ดีอย่างที่สุด

        ประหลาดแท้!

        ลั่วหยิ่งรีบเดินตามไป

        ภายในตำหนักบรรทม เฟิ่งเฉี่ยนนอนแผ่ลงบนตั่งราวกับปลาตาย หมดอาลัยตายอยาก

        เดินหมากไปเจ็ดกระดาน นางแพ้ทั้งเจ็ดกระดาน

        ขายหน้าผู้คนจริงๆ!

        นางบอบช้ำภายในอย่างหนัก

        ไท่จื่อน้อยปลอบโยนนางอยู่ด้านข้าง “เสด็จแม่อย่าได้เสียใจไปเลย แพ้ชนะเป็นเรื่องธรรมดา ก็แค่แพ้เจ็ดกระดานไม่เห็นจะมีอะไรเลยพ่ะย่ะค่ะ”

        เฟิ่งเฉี่ยนเกือบกระอักเลือด “ลูกเอ๋ยเจ้าอย่าได้สาดเกลือลงบนบาดแผลของเสด็จแม่ได้หรือไม่”

        ไท่จื่อน้อยหัวเราะแหะๆ ดวงตาโค้งลงเป็นจันทร์เสี้ยว “เช่นนั้นเย่เอ๋อร์นวดขาให้เสด็จแม่พ่ะย่ะค่ะ!”

        ร่างเล็กๆ นั้นปีนไปที่ข้างขาของนาง กำปั้นเล็กๆ ทุบลงบนขาของนางไม่เจ็บไม่คัน ทว่ากลับดังสะท้อนเข้าไปถึงหัวใจของนาง ส่งผลให้ใจของนางอ่อนยวบ

        แขนของนางกางออก โอบเขาเข้ามาในอ้อมแขน นางโอบเขาไว้พร้อมกับจี้เอวเขา

        “ตอนนี้เสด็จแม่ต้องการหนุ่มน้อยคนหนึ่งมาอุ่นเตียง ดูแล้วเป็นเจ้านี่แหละ!”

        ไท่จื่อน้อยถูกหยอกล้อจนหัวเราะออกมา “เสด็จแม่จั๊กจี้! จั๊กจี้!”