เื่: อย่าร้องเพลงนี้ (บทเพลงมรณะ)
EP10: ยาแก้ปวดกับความเย็นะเื
เช้าวันรุ่งขึ้น ทิวาตื่นขึ้นมาพร้อมกับความเ็ปไปทั่วร่างกาย แต่ความเ็ปทางกายนั้นเทียบไม่ได้กับความหวาดระแวงและความกลัวที่กัดกินจิตใจจากคำพูดสุดท้ายของพิมพา เขานั่งอยู่บนเตียง จ้องมองม้วนเทปที่เปื้อนเืจาง ๆ ที่วางอยู่บนโต๊ะข้างเตียงอย่างไม่วางตา
ประตูห้องเช่าของทิวาก็ถูกเคาะเบา ๆ ในเวลาสาย ๆ ทิวาลุกไปเปิดประตูด้วยความระมัดระวัง แม้จะรู้ว่าใครคือผู้มาเยือน
พิมพายืนอยู่ตรงหน้าเขา เธอดูสมบูรณ์แบบและอ่อนโยนในชุดเดรสยาวลายดอกไม้สีอ่อน ตรงกันข้ามกับสภาพห้องเช่าที่มืดทึบและรกของทิวา ในมือของเธอมีถุงพลาสติกใสบรรจุยาและอาหารกล่องเล็ก ๆ
“สวัสดีค่ะพี่ทิวา” พิมพายิ้มอย่างอ่อนโยนจนน่าขนลุก “พิมพาเป็ห่วงมากเลยค่ะ เห็นว่าพี่ไม่ยอมไปหาหมอเลยซื้อยาแก้ปวดกับอาหารมาให้”
ทิวาเปิดประตูให้เธอเข้ามาอย่างไม่เต็มใจ กลิ่นดอกมะลิอ่อน ๆ ลอยเข้ามาในห้องพร้อมกับเธอทันที ซึ่งเป็กลิ่นเดียวกับที่เขาได้กลิ่นในห้องอัดเสียงเมื่อวานนี้
“ขอบใจ” ทิวาพูดเสียงห้วน “เธอรู้ได้ยังไงว่าฉันอยู่ที่นี่”
พิมพาจัดอาหารกล่องและยาแก้ปวดวางบนโต๊ะอย่างเป็ระเบียบ “ก็พี่ทิวาบอกเบอร์โทรศัพท์มือถือกับพิมพาไว้ตอนที่เราคุยกันเื่เพลงนี่คะ... พิมพาก็เลยใช้เบอร์นั้นค้นหาชื่อพี่ทิวาในทะเบียนราษฎร์... ก็เลยรู้ที่อยู่ค่ะ”
คำอธิบายที่ฟังดูมีเหตุผลและถูกกฎหมายนี้ยิ่งทำให้ทิวาขนลุก เพราะมันหมายความว่าพิมพาลงทุนที่จะสืบหาข้อมูลส่วนตัวของเขาอย่างจริงจัง
“แล้วเธอบอกว่าฉันต้องได้รับบทลงโทษ... หมายความว่ายังไง?” ทิวาจ้องหน้าพิมพาอย่างคาดคั้น
พิมพาเงยหน้าขึ้น ดวงตาของเธอฉายแววแห่งความเข้าใจที่ทิวาเกลียดที่สุด “บทลงโทษสำหรับคนที่ละเลยความรู้สึกของคนที่รักเขาอย่างแท้จริงน่ะค่ะพี่ทิวา”
เธอเดินไปที่โต๊ะข้างเตียง และเหลือบมองม้วนเทปที่วางอยู่ “พี่ทิวาเอาเทปนั้นมาจากไหนคะ... ดูเก่ามากเลย”
“อย่ามาทำเป็ไม่รู้!” ทิวาตะคอก “เทปนั่นมันถูกใส่ในโลงศพไปแล้ว! เธอเป็คนเอามาให้ฉันใช่ไหม! เธอเกี่ยวข้องกับ... กับผี!”
พิมพานิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะค่อย ๆ หยิบม้วนเทปขึ้นมาพลิกดูด้วยความสนใจ
“พี่ทิวาเชื่อเื่ผีเหรอคะ?” เธอยิ้ม “ผีมันไม่มีจริงหรอกค่ะพี่ทิวา... สิ่งที่มันมีจริงคือ บาป และ กรรม ที่เราก่อไว้ต่างหาก”
ทันใดนั้น พิมพาก็ทำท่าทางแปลก ๆ เธอจับม้วนเทปไว้ในมือทั้งสองข้าง แล้วจู่ ๆ ร่างกายของเธอก็แข็งเกร็ง ดวงตาเบิกกว้างราวกับกำลังเห็นบางสิ่งที่น่ากลัว และเสียงของเธอก็เปลี่ยนไป... กลายเป็เสียงที่หยาบกระด้างและทุ้มต่ำกว่าเดิมเล็กน้อย
“อย่า... อย่าให้ใครร้องเพลงนี้...!”
พิมพากรีดร้องเสียงดังลั่น ก่อนที่ร่างของเธอจะทรุดลงกับพื้นทันที ม้วนเทปหลุดจากมือกลิ้งไปใต้เตียง ทิวาใจนทำอะไรไม่ถูก
ทิวารีบเข้าไปดูพิมพาที่นอนแน่นิ่งอยู่บนพื้น เมื่อเขาแตะตัวเธอ... ร่างกายของพิมพากลับเย็นเฉียบเหมือนน้ำแข็ง!
“พิมพา! พิมพา!” ทิวาเขย่าตัวเธออย่างแรง
พิมพาลืมตาขึ้นมาอย่างช้า ๆ ในดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความสับสนและความหวาดกลัว
“เกิด... เกิดอะไรขึ้นคะพี่ทิวา? พิมพาเป็อะไรไป?” เธอถามด้วยเสียงสั่นเครือและน้ำเสียงที่กลับมาอ่อนหวานดังเดิม
ทิวาถอยห่างจากเธอทันที เขารู้แล้วว่าอะไรกำลังเกิดขึ้น... ไม่ใช่พิมพาที่มาหาเขา... แต่เป็บางสิ่งที่ใช้ร่างกายของพิมพาเป็ร่างทรง!
“เธอ... เธอออกไปจากห้องฉันเดี๋ยวนี้!” ทิวาะโ
พิมพาค่อย ๆ ลุกขึ้นยืนอย่างอ่อนแรง เธอยกมือขึ้นกุมศีรษะ
“พิมพาขอโทษค่ะพี่ทิวา... พิมพารู้สึกไม่ค่อยสบาย... พิมพาจะกลับไปพักผ่อนนะคะ” เธอเดินไปที่ประตู แต่ก่อนจะออกไป เธอก็หันกลับมาพูดด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความมุ่งมั่น
“แต่เื่เพลง... พิมพาจะทำต่อค่ะ... พิมพาต้องร้องเพลงนี้ให้เสร็จ”
เมื่อพิมพาจากไป ทิวาล้มตัวลงนั่งบนเตียง เขาไม่ใช่แค่กลัวแล้ว แต่เขากำลัง สับสน อย่างหนัก
— พิมพา... หรือผี? หรือทั้งสองคนอยู่ในร่างเดียว?
ทิวารีบคว้าโทรศัพท์มือถือออกมา เขาเปิดเข้าสู่หน้าเว็บไซต์ค้นหาทันที เขาตัดสินใจแล้วว่าเขาจะหยุดคาดเดาและจะเริ่ม สืบหาความจริง เกี่ยวกับพิมพา และความลับของเพลง "จะขอตายในอ้อมกอดเธอ"
*โปรดติดตามตอนต่อไป*
388
