ผมรู้สึกกระวนกระวายตลอดการเดินทางไปซานดิเอโก แต่เมื่อรถแท็กซี่เลี้ยวเข้าไปในละแวกบ้านของพ่อ ความตื่นเต้นในร่างของผมก็พุ่งปรี๊ดจนเกินเหตุ ผมไม่เคยเห็นบ้านพ่อเลย เพราะว่าอยู่กับแม่ที่นิวยอร์ค แต่เมื่อแม่รับตำแหน่งอาจารย์สอนที่มหาวิทยาลัยในปารีส พ่อแม่ของผมตัดสินใจว่าผมควรอยู่กับพ่อและภรรยาใหม่ของเขาพร้อมน้องชายต่างมารดา
ผมรู้สึกประหม่าเพราะไม่ได้เจอพ่อ ลิซ่า ภรรยาของเขา และไบรอัน น้องชายต่างมารดาของผมมาสามปีแล้ว หลังจากที่พ่อแม่แท้ ๆ หย่าร้าง จากนั้นพ่อก็ย้ายไปแคลิฟอร์เนีย ซึ่งเขาได้พบกับลิซ่า นั่นคือเมื่อ 5 ปีที่แล้ว และในระหว่างนั้นครอบครัวใหม่ของพ่อผมอาศัยอยู่ที่ประเทศจีนได้สองสามปี แต่ก็ได้ย้ายกลับมาที่ซานดิเอโกในฤดูใบไม้ผลิปีนี้…
พ่อของผมเป็นักธุรกิจที่เก่งกาจและทำเงินได้มากมายใน่แรกที่วอลล์สตรีท จากนั้นก็ไปที่จีน และตอนนี้พ่อเป็ซีอีโอในบริษัทของเขาเอง ในขณะผู้คนจำนวนมากต้องสูญเสียเงินไปกับวิกฤตการเงินแต่พ่อของผมกลับทำตรงกันข้าม และสิ่งที่ยืนยันได้เป็อย่างมากคือเมื่อแท็กซี่ขับมาถึงบ้านพ่อ ผมพบคฤหาสน์หลังใหญ่ที่แสนจะหรูหราตั้งตระหง่านอยู่ตรงหน้า
ผมจ่ายเงินให้คนขับและยกกระเป๋าขึ้นบันไดที่นำไปสู่ทางเข้าหลัก มีความกลัวอยู่ครู่หนึ่งก่อนที่ผมจะกดกริ่ง จะทำอย่างไรถ้าพวกเขาจำผมไม่ได้หรือไม่้าให้ผมอยู่ด้วย?
ดูเหมือนว่า่เวลาระหว่างที่ผมกดกริ่งและยืนรอจะยาวนานเป็ชั่วโมง ประตูหนาเหวี่ยงเข้าด้านในอย่างเงียบ ๆ บนบานพับที่ทาน้ำมันอย่างดีและกรอบที่ทางเข้าประตู ลิซ่าภรรยาของพ่อผมยืนอยู่ตรงนั้น มันช่างเป็ภาพที่สวยงาม ผมรู้ว่าลิซ่าอายุ 37 แต่เธอดูเหมือนจะเด็กกว่านั้นอีกสิบปี ทีเดียว เธอเป็ผู้หญิงแสนสวยที่มีผมสีบลอนด์ยาวเกือบถึงไหล่
“หวัดดีเจสัน” ลิซ่าพูดยิ้มๆ แล้วดึงผมเข้าไปกอด เนื่องจากผมสูงกว่าหกฟุตสองสามนิ้วและสูงกว่าเธอเกือบหนึ่งฟุต ลิซ่าจึงต้องยืนเขย่งเท้าทั้งๆ ที่เธอมีส้นสูง
เธอผลักผมออกจนสุดแขนเพื่อมองหน้าผมชัด ๆ อีกครั้ง “ดูเธอเติบโตและเป็ผู้ใหญ่ขึ้นมาก จนฉันจำแทบไม่ได้”
"ขอบคุณครับลิซ่า" ผมเข้าใจเธอดีเพราะครั้งสุดท้ายที่เราเจอกันคือตอนที่ผมอายุได้ 14 ปี
ใน่สามปีที่ผ่านมาผมได้ฝึกฝนศิลปะการต่อสู้และพัฒนาร่างกายของตัวเองให้เป็เครื่องจักรต่อสู้ที่มีกล้ามเนื้อแข็งแรง ในขณะเดียวกัน ความสนใจของผมตามแบบที่เด็กหนุ่ม ๆ ในวัยเดียวกันก็เพิ่มขึ้นตาม ตลอด่สามปีที่ผ่านมา ผมค่อนข้างมีชื่อเสียงที่โรงเรียนเก่าในเื่ผู้หญิง เมื่อโตขึ้นความ้าทางเพศก็มากขึ้นตาม การเปลี่ยนแปลงในชีวิตของผมยังหมายถึงเื่บุคลิกภาพของผมด้วย เมื่อก่อนผมเคยเป็ขี้อายแต่ตอนนี้ผมเป็คนที่กล้าแสดงออก แถมค่อนข้างเอาแต่ใจตัวเอง หากผม้าอะไรสักอย่างต่อให้ต้องย้าย์และโลกเพื่อให้ได้สิ่งนั้นมาผมก็จะทำ
“คุณดูเปลี่ยนไปมาก ตอนนี้ดูเป็คนสูง คมเข้ม และหล่อเหลา” ลิซ่ายิ้มและกล่าวขึ้นอีกครั้ง
"ขอบคุณครับลิซ่า คุณเองก็ยังดูเหมือนเดิมไม่เปลี่ยน ราวกับเวลาถูกหยุดเอาไว้" มันไม่ใช่คำเยินยอที่ดูเสแสร้ง ลิซ่ายังคงมีใบหน้าที่สวยงามด้วยผมสีบลอนด์และดวงตาสีฟ้าสวย ครั้งสุดท้ายที่ผมเห็นเธอพึ่งจะเป็ภรรยาใหม่ของพ่อผม แต่วันนี้ผมเห็นเธอเป็ครั้งแรกในฐานะผู้หญิง ลิซ่า สวมเสื้อคอวีผ้าฝ้ายสีขาวตัดต่ำซึ่งเผยให้เห็นหน้าอกที่เต่งตึงของเธอ ลิซ่ามีหุ่นที่ดี หน้าอกสวยบนโครงร่างที่บางมาก และบั้นท้ายที่สวยงาม ผมชักรู้สึกสั่น ๆ ที่ขาหนีบแล้ว
"เข้ามาสิ ฉันจะพาคุณไปที่ห้อง" ลิซ่าพูดขึ้นด้วยรอยยิ้ม หลังจากที่เธอโบกมือให้ผมเข้ามาในบ้านผมพยักหน้าพร้อมหิ้วกระเป๋าเข้าไปในบ้านก่อนเอ่ยปากถามขึ้น “พ่อกับไบรอันอยู่ไหนครับ?”
“จิมทำงานอยู่ ส่วนไบรอันกำลังงีบหลับ เขาตื่นเต้นมากที่ได้พบคุณจนนอนไม่หลับเลยล่ะเมื่อคืน” ลิซ่ากล่าวตอบด้วยรอยยิ้มอารมณ์ดีและเริ่มเอ่ยต่อ “เขาอยู่ตลอดเวลาว่าคุณจะมาอยู่กับเราั้แ่่สัปดาห์ที่แล้ว”
ผมหัวเราะเบา ๆ แล้วพูดกับลิซ่า “หวังว่าจะไม่ทำให้เขาผิดหวังนะ”
“คุณทำได้แน่นอน เขาเป็เด็กชายอายุสามขวบที่บูชาพี่ชายของเขาอยู่แล้ว ของขวัญที่คุณส่งให้เขาตอนที่เราอยู่ในประเทศจีนเป็สิ่งที่ดีที่สุดที่เขาเคยได้รับ ไบรอันนอนอยู่กับตุ๊กตาหมีตัวนั้นั้แ่ได้มันมาเมื่อวันเกิดปีที่แล้ว” ลิซ่าพูดขณะเดินไปตามโถงทางเดินยาว และเมื่อสุดทางเดิน เธอก็เปิดประตูบานหนึ่ง
“นี่คือห้องของคุณ ฉันหวังว่ามันจะไม่ทำให้ผิดหวังนะ" ลิซ่าพูดพร้อมสีหน้าประหม่าขณะมองมาที่ผม
ผมเดินเข้าไปภายใน มันเป็ห้องขนาดใหญ่ซึ่งตกแต่งได้อย่างสมบูรณ์แบบ "ว้าว ลิซ่า นี่มันเยี่ยมมาก"
“คุณมีห้องน้ำเป็ของตัวเอง" ลิซ่าพูดพร้อมกับชี้ไปที่ประตู “เราให้ห้องนี้กับคุณเพราะมันแยกจากส่วนอื่นๆ ของบ้าน บางครั้งเด็กอายุสิบแปดปีก็้าความเป็ส่วนตัว จิมกับฉันมีห้องนอนอยู่ที่ชั้น หนึ่งส่วนไบรอันก็เหมือนกัน”
“ไม่อยากจะเชื่อเลย ว่าผมจะมีห้องที่ดีขนาดนี้และยังมีความเป็ส่วนตัวมันวิเศษมากในการมาอยู่ที่นี่ "ขอบคุณครับ ลิซ่า" ผมพูดพร้อมกับรอยยิ้มกว้างสว่างสดใสบนใบหน้า
“ฉันจะให้คุณเก็บข้าวของกับพักผ่อนสักหน่อย และเมื่อพร้อมคุณสามารถมาหาฉันได้ตลอดจากนั้นเราจะพาคุณไปชมทั่วบ้าน" ลิซ่าพูดในขณะที่กำลังจะเดินออกประตู
“ขอบคุณครับ ผมจะไปหาคุณแน่นอน"
“ลิซ่าหันหลังกลับและเดินไปตามโถงทางเดิน ในตอนนั้นผมไม่อาจหักห้ามสายตาของตนเองไม่ให้มองสะโพกอวบอั๋น กับทรวดทรงองค์เอวด้านหลังที่สวยจนเกินต้านทานของลิซ่าได้ ผมจ้องเขม็งเป็เวลานานในขณะที่เธอเดินจากไปโดยไม่รู้ตัว
“กระโปรงของลิซ่าเกาะติดกับบั้นท้ายที่เต่งตึงและหุ่นงามของเธอ ขณะที่พวกมันพลิ้วไหวอย่างลื่นไหลขณะที่เธอเดินไปตามโถงทางเดิน ่ชีวิตของผมในตอนนี้ชักกลายเป็เื่ที่น่าสนใจขึ้นมาจริง ๆ ซะแล้ว
จบตอนที่ 1
927
