่ดึกของวัน พสุธรและคล้ายพลอยยังคงนั่งเรียบเรียงความคิดอยู่ตรงแคร่เล็กซึ่งตั้งอยู่ด้านล่างกระท่อมที่เป็ที่พักอาศัยของทั้งคู่ในตอนนี้ นี่ก็ล่วงเข้าวันที่สามแล้วที่คล้ายพลอยและพสุธรติดแหง็กอยู่ในร่างนี้และยุคนี้
หลังจากทำความเข้าใจและสอบถามรายละเอียดจากคำพาอยู่สองวันเต็ม เด็กวัยสิบหกปีที่อยู่ในยุคปี พ.ศ.2567 อย่างคล้ายพลอยและพสุธรก็เข้าใจเื่ราวอย่างถ่องแท้แล้วว่าทั้งคู่ได้ย้อนมาในยุคอดีตของปี พ.ศ.2530
ไม่ย้อนเปล่า ทั้งคู่ยังมาอยู่ในร่างของจักรธรและพลอยแท้ คู่สามีภรรยาวัยสิบเก้าปี แล้วที่ร้ายแรงกว่านั้น ทั้งคู่มีลูกด้วยกันแล้วชื่อว่าของขวัญที่มีอายุครบสองเดือนไปไม่กี่วันก่อน!
คล้ายพลอยเหลือบมองพสุธรที่ตอนนี้อยู่ในร่างของจักรธร ชายหนุ่มร่างผอมกะหร่อง ซูบซีด ไร้สง่าราศีโดยสิ้นเชิง ซึ่งก็ไม่ต่างจากนางสาวพลอยแท้ที่เธออาศัยร่างอยู่นัก
เธอและพสุธรมีความเหมือนกันในหลาย ๆ อย่างทั้งเกิดวันเดือนปีเดียวกัน เป็เพื่อนบ้านรั้วติดกัน...และไร้ความรักจากครอบครัวเหมือน ๆ กัน
ครอบครัวเธอและเขามีฐานะดีด้วยกันทั้งคู่ คล้ายพลอยเกิดมาในครอบครัวเชื้อสายจีน เปิดร้านขายสมุนไพรทั้งสดและแห้งอยู่ที่ย่านคนจีนในเมืองหลวง เธอเป็พี่สาวคนโต มีน้องชายสองคน คล้ายพลอยไม่เคยได้รับความรักจากพ่อและแม่เพราะความเป็ผู้หญิงของเธอ
ั้แ่เกิด เธอโดนพ่อแม่กดขี่สารพัด ใช้งานทุกอย่าง ยิ่งเมื่อมีน้องชายตามมาอีกสองคน เธอก็ยิ่งมีฐานะต่ำต้อยกว่าคนรับใช้ สิ่งดี ๆ ทุกอย่างนั้นต่างหลั่งไหลไปหาน้องชายทั้งสองคน ส่วนเธอนั้นจะได้รับอะไรสักอย่างก็ต่อเมื่อพ่อและแม่หลีกเลี่ยงไม่ได้เท่านั้น
เพราะการบ่มเพาะแบบนี้ทำให้คล้ายพลอยกลายเป็คนเก็บกดและเรียกร้องความสนใจ เธอพยายามทำทุกอย่างให้พ่อและแม่มองเห็นหัวเธอบ้าง ทั้งหนีเที่ยว หนีโรงเรียน รวมถึงก่อเื่กับเพื่อนในโรงเรียนไม่เว้นวัน เธอไม่กลัวการทุบตีจากพ่อแม่ในทุกครั้งหลังเกิดเื่เพราะอย่างน้อยพ่อกับแม่ก็ยังได้หันมามองว่าเธอคือลูกคนหนึ่ง
พสุธรก็อยู่ในสภาพขาดความรักเช่นเดียวกับเธอ แต่บริบทต่างกัน พ่อของพสุธรเป็คนเ้าชู้ มักจะมีอะไรกับผู้หญิงไปทั่ว และเมื่อผู้หญิงเ่าั้บังเอิญมีลูกขึ้นมาแล้วไม่ยอมรับผิดชอบ พ่อของพสุธรก็จะส่งมาให้ภรรยาตามกฎหมายช่วยเลี้ยงดูพวกเขาแทน ซึ่งพสุธรเองเป็หนึ่งในนั้น
ครอบครัวพสุธรมีฐานะดีกว่าคล้ายพลอยหลายเท่าตัวเพราะพ่อและแม่ใหญ่ของเขาเป็คนหาเงินเก่งด้วยกันทั้งคู่
พสุธรอยู่ในบ้านหลังใหญ่ที่มีคนนับยี่สิบคนอาศัยอยู่ และส่วนมากก็จะเป็ลูกของผู้หญิงที่มีความสัมพันธ์กับพ่อแล้วบังเอิญตั้งครรภ์แบบไม่ตั้งใจ พ่อจึงหิ้วเด็ก ๆ เ่าั้มาให้แม่ใหญ่ช่วยดูแล ส่วนลูกของแม่ใหญ่นั้นมีเพียงสองคน
แม้ครอบครัวจะใหญ่โต แต่พสุธรกลับเผชิญกับความโดดเดี่ยวั้แ่เด็ก พ่อเขานั้นเรียกได้ว่าเห็นหน้ากันแทบจะนับครั้งได้ ส่วนแม่ใหญ่ แม้จะไม่เคยดุด่าว่าตีบรรดาลูกนอกไส้เ่าั้ แต่เธอก็ไม่เคยมอบความอบอุ่นใด ๆ ให้ มอบให้แต่ปัจจัยพื้นฐานที่ควรให้เท่านั้น เขาจึงมีนิสัยติดเที่ยวติดดื่มั้แ่เด็กเพราะความสัมพันธ์ของเพื่อนนอกบ้านอบอุ่นกว่าสมาชิกในบ้านนั่นเอง
คล้ายพลอยและพสุธรจึงสนิทกันเพราะแบบนี้ ทั้งคู่ออกเที่ยว ออกดื่มตามผับเถื่อนด้วยกันทุกคืนและเมามายกันแทบทุกคืนเช่นกัน
เพราะความเมานี้เองทำให้พสุธรขับรถรถไถลตกไหล่ทางจนเสียชีวิตเป็เหตุให้ิญญาของทั้งคู่ย้อนอดีตกลับมาอยู่ในร่างของพลอยแท้และจักรธร คู่สามีภรรยาที่ประสบอุบัติเหตุรถจักรยานยนต์แฉลบระหว่างพาลูกกลับมาจากการฉีดวัคซีนพอดี
แล้วก็เหมือนกับเดจาวู จักรธรและพลอยแท้ก็เกิดมาในครอบครัวที่ไม่อบอุ่นเหมือนกันไม่มีผิด
แม่ของจักรธรเสียชีวิตั้แ่เด็ก เขาจึงถูกเลี้ยงดูจากคำพา ภรรยาใหม่ของปู่มาโดยตลอด ส่วนพ่อเขานั้นแต่งงานใหม่และมีลูกชายด้วยกันหนึ่งคน พ่อรักและเชื่อภรรยาใหม่มาก นอกจากนี้ ยังรักแต่ลูกที่เกิดมาจากภรรยาใหม่เช่นกัน
จักรธรเกเรั้แ่เด็ก ไม่สนใจเรียน เขาคบหากับพลอยแท้่เรียนมัธยมปลาย และมีความสัมพันธ์กันจนพลอยแท้ตั้งครรภ์จึงถูกไล่ออกจากโรงเรียนด้วยกันทั้งคู่ จาตุรนต์พ่อของเขาจึงประกาศตัดพ่อตัดลูกและไล่เขาออกจากบ้าน จนเขาต้องพาพลอยแท้มาอาศัยอยู่กับคำพาที่กระท่อมท้ายวัด ซึ่งคำพาเองก็ถูกจาตุรนต์ไล่ออกจากบ้านเช่นกันหลังจากที่พ่อของจาตุรนต์จากไป
ส่วนพลอยแท้นั้น ที่บ้านมีฐานะพอสมควร แต่ขาดความรักั้แ่เด็ก พ่อของเธอรังเกียจเธอมากเพราะแม่หนีตามชู้ไป ทิ้งให้เธออยู่กับพ่อเพียงลำพัง หากไม่ได้คนงานในบ้านเธอคงไม่สามารถเติบใหญ่ขึ้นมาจนถึงทุกวันนี้ได้ แล้วยิ่งเมื่อพ่อแต่งงานใหม่แล้วมีลูกด้วยกัน เธอยิ่งคล้ายเป็คนนอก พลอยแท้ที่ขาดความอบอุ่นทางใจมีโอกาสได้เจอความรักจากจักรธรจึงมีความสัมพันธ์เลยเถิดจนตั้งครรภ์ และเช่นเดียวกับจักรธร เธอถูกพ่อตัดขาดและไล่ออกจากบ้าน
“ทำไมต้องหลุดมาอยู่ในยุคห่วย ๆ ในครอบครัวห่วย ๆ แถมจนขนาดนี้อีก แบบนี้อยู่ร่างเดิมดีกว่า อย่างน้อยก็มีเงินเที่ยว มีเงินกินเหล้าได้...แถมยังได้เจอรดาด้วย” พสุธรทุบแคร่ดังโครมอย่างคั่งแค้นใจที่ต้องหลุดมาอยู่ในยุคนี้ทำให้ความสะดวกสบายที่เคยได้รับหายไป รวมถึงโอกาสในการเจอเพื่อนร่วมโรงเรียนที่เขาหมายปองอยู่ด้วย
“ก็เพราะใครล่ะที่ขับรถไม่ระวัง” คล้ายพลอยสวนกลับ “ไม่อย่างนั้นฉันคงไม่ต้องได้มานั่งเลี้ยงเด็กจนไม่ได้หลับได้นอนแบบนี้หรอก เด็กนั่นก็เหลือเกินจะร้องอะไรนักหนา”
“ก็ฉันขอโทษแล้วไง เธอจะย้ำทำไมเยอะแยะ สนุกหรือที่ทำให้คนรู้สึกผิดซ้ำไปซ้ำมาแบบนี้” พสุธรพูดออกมาแบบเคือง ๆ “หรือจะให้ฉันพาเธอไปลงคูอีกที เผื่อจะได้กลับไปได้”
แล้วพสุธรก็ทำตาโตเหมือนคิดอะไรได้บางอย่าง