(นิยายแปล) สตรีมเมอร์น่ารักปฏิวัติวงการอาหารกาแลกซี

ตอนที่ 35 ไม่เชื่อใจมนุษย์

        “กินช้าๆ หน่อยเถอะ ยังมีอีก” ถังเหอยื่นมือไปหาลูกหมาป่าน้อยอย่างระมัดระวัง

        ลูกหมาป่าสังเกตเห็นเจตนาของถังเหอแล้วก็หยุดกิน ร่างของมันเกร็งไปครู่หนึ่ง แต่ไม่นานก็ผ่อนคลายลง

        ถังเหอเห็นแบบนั้นใบหน้าก็ฉายความยินดี ในที่สุดก็ยื่นมือออกไปสัมผัสตัวได้สำเร็จ

        อาจเป็นเพราะมันอยู่ลำพังมานานอีกทั้งยังขาพิการข้างหนึ่งจึงดูแลตัวเองลำบาก ขนของมันจึงจับตัวเป็นก้อน ลูบไปแล้วก็ขรุขระไม่สม่ำเสมอ ย่อมไม่สบายมือเหมือนตอนลูบขนเสี่ยวอิ๋น

        แต่ถึงจะเป็นอย่างนั้นถังเหอก็ไม่ได้รังเกียจหรือไม่ชอบใจเลยสักนิด ลูบไล้ขนของลูกหมาป่าครั้งแล้วครั้งเล่า

        “โบร๋ว…” ลูกหมาป่ากินเนื้อย่างหมดเกลี้ยงไปอีกจานแล้วส่งเสียงเรียกถังเหอ เขาจึงรีบเติมเนื้อให้อีกครั้ง

        “อ๋าว…” ฉันก็กินหมดแล้วเหมือนกัน เสี่ยวอิ๋นก็ร้องเรียกตามอย่างไม่ยอมน้อยหน้า และวางจานของตัวเองตรงหน้า ‘คนหลายใจ’ คนนี้ทันที

        จากนั้นลูกหมาป่ากับเสี่ยวอิ๋นก็เหมือนแข่งกัน นายร้องจบฉันร้องต่อ ฉันคำรามเสร็จนายก็คำราม ถังเหอเติมเนื้อย่างให้บรรพบุรุษน้อยทั้งสองไปสิบกว่ารอบจนเหยื่อทั้งหมดที่เสี่ยวอิ๋นล่ามาได้ถูกกินหมดเลี้ยง เห็นลูกสัตว์ทั้งสองท้องป่องกันแล้วจึงหยุดมือ

        “กินต่อไม่ได้แล้วนะ ขืนยังกินอีกจะท้องอืดแล้ว เดี๋ยวจะไม่สบายเอา” ถังเหอลูบท้องน้อยๆ ของเจ้าสัตว์ทั้งสอง ช่วยพวกมันย่อยอาหาร

        แม้การที่สัตว์ป่ากินเนื้อจะเป็นเรื่องธรรมดามาก แต่เจ้าสองตัวนี้ยังตัวเล็กอยู่ ทว่ากลับกินอาหารได้เยอะจนน่าทึ่ง กินเข้าไปเกือบสี่เท่าของขนาดตัว เห็นพวกมันกินเยอะขนาดนี้ในคราวเดียวแล้วถังเหอก็อดกังวลไม่ได้

        อันที่จริงเป็นเพราะถังเหอมีความรู้เกี่ยวกับสัตว์พันธะในโลกนี้ไม่มากพอด้วย ถึงเสี่ยวอิ๋นในตอนนี้จะมีขนาดตัวเท่าลูกสัตว์ แต่ความอยากอาหารของมันมากกว่าลูกสัตว์ทั่วไป และระบบย่อยอาหารก็แข็งแกร่งมาก กินไปมากแค่ไหนก็ไม่ต้องกลัวอาหารไม่ย่อย

        แม้แต่ลูกหมาป่าน้อยก็ปล่อยให้ถังเหอลูบท้องของมันไปเรื่อย ไม่คิดจะลุกเดินหนีไป กระทั่งตัวมันเองยังประหลาดใจที่มันกลับเกิดความรู้สึกอยากพึ่งพามนุษย์ขึ้นมาอีกแล้ว

        แต่คนตรงหน้าให้ความรู้สึกอบอุ่นมาก ลูกหมาป่าน้อยที่ไม่ได้สัมผัสความอบอุ่นจากมนุษย์มานานก็อดอยากพึ่งพิงไม่ได้ แต่ก็พยายามประคองสติของตัวเองเอาไว้

        มนุษย์หน้าไหนก็เชื่อใจไม่ได้! ลูกหมาป่าบอกตัวเองเงียบๆ ในใจ ขณะเดียวกันก็เตือนตัวเองด้วยเช่นกัน

        “ฉันดูขานายได้ไหม” ถังเหอเห็นลูกหมาป่าค่อยๆ หยุดต่อต้านเขาแล้ว ในที่สุดจึงถามขึ้น

        นับแต่ตอนที่เขาเห็นว่าขาของลูกหมาป่าบาดเจ็บ เขาก็อดรู้สึกสงสารมันไม่ได้แล้ว

        มันยังอายุน้อยมาก แถมอาศัยอยู่ในป่าที่อันตรายแบบนี้ ถ้าเกิดไปเจอสัตว์ป่าขนาดใหญ่กว่ามันเข้า จุดจบก็คงมีเพียงอย่างเดียว

        ถ้าเขาไม่ได้มาเจอมันก็แล้วไปเถอะ แต่ในเมื่อได้มาเจอกันแล้ว ก็หมายความว่าเขามีวาสนากับลูกหมาป่าตัวนี้ จะให้นั่งเฉยไม่ช่วยเหลือคงไม่ได้

        ทว่าจู่ๆ ลูกหมาป่าที่เดิมค่อนข้างเชื่องก็กระโดดออกจากอ้อมแขนของถังเหอ หันกลับมายืนเผชิญหน้าเขา โก่งหลังแยกเขี้ยวแหลมคม ตั้งท่าพร้อมจะต่อสู้

        “อ๋าว!” เสี่ยวอิ๋นยืนขวางตรงหน้าถังเหอทันที พุ่งเข้าใส่ลูกหมาป่าน้อยราวกับองครักษ์

        “โบร๋ว...”

        “อ๋าว!”

        “โบร๋ว”

        “อ๋าวๆ...”

        เสี่ยวอิ๋นและลูกหมาป่าน้อยราวกับกำลังสื่อสารอะไรกันอยู่ ถังเหอไม่ได้เข้าไปแทรกหรือทำอะไรอีก เพียงรักษาท่าทีนิ่งสงบไว้เหมือนก่อนหน้านี้

        เขารู้ว่าที่จริงแล้วสัตว์ตัวเล็กๆ อย่างลูกหมาป่ารู้สึกไม่ปลอดภัยได้ง่ายมาก ขอแค่มีเหตุการณ์เล็กน้อยไปกระตุ้นก็สามารถทำให้มันตกใจได้ ดังนั้นถังเหอจึงเงียบและนิ่งให้มากที่สุด ปล่อยให้เสี่ยวอิ๋นสื่อสารกับเจ้าหมาป่าน้อย

        ไม่นานท่าทีของหมาป่าน้อยก็ผ่อนคลายลงดังคาด ทว่าความหวาดระแวงยังคงมีอยู่เหมือนเดิม

        “ฉันไม่ทำร้ายนายหรอก ฉันแค่อยากดูขานายแล้วจะได้รักษานายเท่านั้นเอง” เสียงของถังเหอยิ่งทวีความอ่อนโยน ทำให้ยิ่งดูไม่มีพิษภัยเข้าไปอีก

        เดิมทีความประทับใจของหมาป่าน้อยต่อถังเหอก็ดีอยู่แล้ว ยิ่งผนวกกับการอยู่ข้างๆ คนคนนี้แล้วรู้สึกสบายมาก ทำให้มันยิ่งชอบถังเหอ เพียงแต่บาดแผลที่ขาหลังของมันคือความเจ็บปวดที่บาดลึกที่สุด ปฏิกิริยาตอบสนองจึงรุนแรงที่สุดตามไปด้วย

        ลูกหมาป่าตัวน้อยมองถังเหอที่คอยแสดงความเมตตาต่อมันตลอดมา ท้ายที่สุดก็ขยับตัวเข้าไปหาเขาอย่างช้าๆ อีกครั้งอย่างอดไม่ได้