ตอนที่ 1
เสียงร้องไห้ในบ้านหลังเล็กหลังหนึ่ง เสียงนั้นเมื่อได้ฟังก็รู้สึกน่าเวทนานัก เสียงนั้นทำให้บ้านข้างๆ ต่างก็อยากรู้อยากเห็นว่าเกิดอะไรขึ้น บ้านหลังนี้เป็บ้านของ เฉียวจิ้นหวง แต่ตอนนี้มีเพียง ภรรยาของเขาอย่าง ลู่เฟยหลิน อยู่กับน้องชายอย่าง ลู่เฟยิเท่านั้น เพราะฝ่ายชายได้เข้าไปทำงานในเมือง และไม่ค่อยได้กลับบ้าน นานๆ ถึงจะกลับบ้านมาสักครั้งหนึ่ง และแม้จะกลับมาที่บ้าน แต่กลับไม่เคยนอนข้างที่บ้านเลย
เสียงร้องไห้ของเด็กชายที่ดังออกมานั้น ทำให้รู้สึกว่าภายในบ้านไม่ได้เป็ปกติอย่างแน่นอน
ภายในห้องนอนแคบๆ ภายในบ้านหลังนั้น เด็กชายผู้ที่เป็น้องชายนั้นกำลังจะเข้ามาปลุกพี่สาวเหมือนเช่นทุกวัน พี่สาวของเขานั้นป่วยั้แ่ที่พี่เขยกลับมาและเหมือนจะมีปากเสียงกันขึ้น เขาไม่รู้ว่าเื่อะไร แต่ที่รู้คือเื่นั้น ทำให้พี่สาวของเขานั้นเจ็บป่วย และไม่ยอมลุกออกจากเตียงอีกเลย
เขาพยายามที่จะถาม แต่พี่สาวตอบแต่เพียงไม่มีอะไร ดูก็รู้ว่ากำลังฝืน และตาที่บวมแดงนั่นอีก พี่เขยของเขาทำอะไรทำไมพี่สาวของเขาถึงได้เอาแต่ร้องได้ ไม่ยอมกินข้าว จนแทบไม่มีแรง ยิ่งหลายวันเข้า เขาเองที่เป็เพียงเด็กก็ยิ่งร้อนใจมากยิ่งขึ้น
เขากับพี่สาวเหลือกันอยู่เพียงสองคนเท่านั้น เขารู้สึกกังวลใจ ถ้าพี่สาวของเขาเป็อะไรไปอีกคนหนึ่ง แล้วเขาที่เหลือตัวคนเดียว จะอยู่ต่อไปได้อย่างไรกัน
เขาเข้ามาเรียกพี่สาว แต่กลับไม่มีเสียงตอบกลับมา เมื่อมาจับตัวพี่สาวก็เห็นว่าตัวเย็นไปหมดแล้ว เขารู้สึกใมาก จนไม่สามารถทำอะไรได้ถูก พยายามที่จะเรียก แต่เรียกเท่าไรก็ไร้เสียงตอบกลับ เขาร้องไห้ออกมา อย่างไม่สามารถกลั้นเอาไว้ได้
"พี่เฟยหลิน พี่ลุกขึ้นมาพูดกับผมเร็วเข้า พี่อย่าเอาแต่เงียบอย่างนี้ นี่วันนี้ผมทำข้าวต้มให้พี่ด้วยนะ พี่ลุกขึ้นมากินเถอะครับ อย่าทำให้ผมใอย่างนี้สิ" เขาป้ายน้ำตาออกจากใบหน้าและพยายามที่จะเข่ามือของพี่สาว
"พี่เฟยหลิน พี่เฟยหลิน อย่าเงียบอย่างนี้สิ ฮือๆๆๆๆ"
แต่ทุกอย่างก็ยังมีแต่ความเงียบเหมือนเดิม เขากลัว ตอนนี้เขากลัวมาก พี่สาวของเขาเป็อะไรไป ทำไมถึงได้เงียบไปอย่างนี้กัน
ที่บ้านข้างๆ เป็บ้านของสองสามีภรรยาอย่าง ชิงตู้หลงและหลิวมู่ฮวา ทั้งสองคนไม่ได้มีลูก จึงอยู่กันสองคนเท่านั้น และสนิทกับ สองพี่น้อง เพราะมีอะไรพอที่จะแบ่งปันให้ ทั้งสองคนก็จะแบ่งให้เพราะรู้สึกสงสารไม่น้อย ที่เป็เด็กกำพร้า แม้จะแต่งงานแล้ว แต่กลับเหมือนหญิงหม้ายมากกว่า เพราะสามีที่ทำงานอยู่ในเมืองแทบไม่กลับมา ดูเหมือนเงินก็ไม่ยอมส่งให้อีกด้วย ทั้งสองคนจึงได้อยู่กันอย่างยากลำบากไม่น้อยเลย
"ตาเฒ่า ได้ยินเสียงไหม ฉันได้ยินเหมือนเสียงร้องไหนเลย ใช้บ้านสองพี่น้องหรือเปล่า แกหูดีๆ ช่วยฉันฟังหน่อยสิ"
หลิวมู่ฮวา ที่ได้ยินเสียงแว่วๆ แต่ไม่แน่ใจนัก หรือว่าที่บ้านนั้นเกิดเื่กัน
"ฉันก็ได้ยินเหมือนกัน หรือจะมีเื่ไม่ดีเกิดขึ้น ไม่ใช่ว่าฉันจะเห็น จิ้นหวง สามีของหนู เฟยหลินกลับมาที่บ้านไม่ใช่หรือ"
เมื่อไม่กี่วันก่อนเขามั่นใจว่าไม่ได้ตาฝาดอย่างแน่นอน ที่เห็นสามีของอีกฝ่ายที่ไปทำงาน กลับมาที่บ้านแม้จะเพียงไม่นานก็ตาม เฉียวจิ้นหวง คนนี้ก็จริงๆ เลย ทำงานในเมืองอยู่สุขสบายแต่กลับปล่อยให้เมียของตัวเองต้องลำบาก แทนที่จะพาเมียไปอยู่ในเมืองด้วยกัน แต่กลับปล่อยให้อดอยากอยู่ที่บ้าน เป็ผู้ชายที่ใช้ไม่ได้จริงๆ
"ฉันก็เห็น ทักทายกันนิดหน่อย ดูเหมือนว่าไม่ค่อยอยากจะคุยกับฉันด้วยซ้ำ คงคิดว่าตัวเองเป็คนเมืองไปแล้วหรือเปล่า เลยรังเกียจชาวบ้านอย่างฉันน่ะ"
เมื่อคิดถึงท่าทางของอีกฝ่าย ที่ทำท่าทางสูงส่ง ก็คิดเป็ห่วงหญิงสาวบ้านข้างๆ ไม่น้อยเลย แม้แต่เธอที่ไม่ได้สนิทมากเขายังทำท่าทางรังเกียจอย่างนี้ แล้วเมียของเขาล่ะ จะรังเกียจแค่ไหน ไม่ใช่ว่าจะไปแอบมีผู้หญิงอยู่ในเมืองหรอกนะ ถ้าเป็อย่างนั้นก็สงสารหนูเฟยหลินไม่น้อยเลย
"คนเราก็เปลี่ยนแปลงได้นั่นล่ะ เขาได้ทำงานดีๆ เขาก็เชิดหน้าขึ้นสูง แกอย่าไปใส่ใจเลย"
"ฉันไม่สนใจหรอก แค่เป็ห่วงหนูเฟยหลินเท่านั้นล่ะ ั้แ่จิ้นหวงกลับไปก็เอาแต่หลบอยู่ภายในบ้าน ไม่ออกมานอกบ้านเลย ฉันไปถาม เฟยิ บอกว่าพี่สาวของเขาป่วยอยู่ ถ้าเจ็บไข้ก็ยังพอรักษาให้หายได้ แต่ถ้าป่วยทางใจนี่สิ น่าเป็ห่วงจริงๆ ฉันไม่ไว้ใจ เฉียวจิ้นหวง เขาไม่ใช่คนดี ฉันกลัวว่าเขาจะทิ้งหนูเฟยหลิน"
เธอพูดอย่างที่คิด เพราะมันเป็ไปได้มากจริงๆ
"อย่าคิดมากเกินไปเลย อาจจะไม่เป็อย่างที่แกคิดก็ได้ ถ้าอย่างนั้นเราเดินไปดูกันสักหน่อยเถอะ เผื่อมีอะไรให้ช่วยเหลือกันได้"
เขาเองก็รู้สึกเป็ห่วงเหมือนกัน หญิงสาวกับเด็กคนหนึ่งอยู่ด้วยกันสองคน น่าเป็ห่วงจริงๆ
"ไปสิ ฉันเองก็เป็ห่วงเหมือนกัน ไม่ได้ไปดู ฉันเองก็ไม่สบายใจ"
ทั้งสองคนจึงได้เดินไปที่บ้านข้างๆ
ลู่เฟยิ เขาตอนนี้ร้องไห้และกอดพี่สาวเอาไว้ ยังคงพยายามที่จะเรียก แต่ก็ยังคงไร้เสียงตอบเหมือนเดิม
"เฟยิ เกิดอะไรขึ้น ร้องไห้ทำไม"
สองสามีภรรยาเดินเข้าบ้านมา และเมื่อมาถึงหน้าบ้านก็เป็เสียงของเด็กชายร้องไห้จริงๆ พวกเขาจึงได้รีบร้อนเข้ามาก็เห็นว่าคนเป็พี่สาวนอนหน้าซีดอยู่ และเห็นเด็กชายพยายามเรียกและพยายามปลุกอยู่ พวกเขาเห็นภาพนั้นก็รู้สึกหดหู่ใจจริงๆ พยายามฝืนไม่ให้น้ำตาไหลออกมา
"พี่สาวเป็อะไร" กลั้นใจถามออกไปในที่สุด
"ป้าครับ พี่สาวของผมเป็อะไรไม่รู้ ผมจะปลุกพี่สาวให้กินข้าว แต่พี่สาวไม่ตอบผมเลย"
หลิวมู่ฮวา มองใบหน้าของหญิงสาวก็รู้สึกว่าไม่ค่อยปกติเท่าไร จึงได้เอามือไปอังที่จมูกก็เห็นว่าไม่หายใจแล้ว เธอรู้สึกทั้งใ เสียใจและเศร้าใจ เธอหันไปมองที่สามีทันที และส่ายหัวอย่างจนใจ
เธอมองเด็กชายที่กอดพี่สาวและใบหน้าเต็มไปด้วยน้ำตาอย่างสงสาร เขาคงยังไม่รู้ว่าพี่สาวของตัวเองได้จากไปแล้ว จากไปอย่างไม่มีวันกลับแล้ว
"เฟยิ ปล่อยพี่สาวก่อน พี่สาวไปสบายแล้ว"
( ฝากติดตามตอนต่อไปด้วยนะคะ )
208
