ยอดสายลับโอเมก้า [จบแล้ว]

“ตามสบายได้เลยนะครับ”

“เดี๋ยวก่อน”

“ครับคุณชาย

“คุณชายมีอะไรรับสั่งครับ?”

เฉินอันหลานมองไปทางวัตถุดิบที่วางเรียงรายเต็มโต๊ะ แล้วเอ่ยถาม

“นายทำอาหารเป็นไหม?”

“นิดหน่อยครับ”

“แล้วอันนั้นต้องทำไง?”

หมิงจวงแปลกใจเล็กน้อย สายตามองไปตามนิ้วของเฉินอันหลานก็เจอเข้ากับปูทะเลหลายตัวที่วางซ้อนกันอยู่ในหม้อ จึงถามขึ้น

“คุณชายเฉินอยากกินแบบไหนครับ?”

“เอาแบบง่าย ๆ ก็พอ” เฉินอันหลานพูด

หมิงจวงครุ่นคิดสักพัก แล้วพูดขึ้น

“ต้มก็ได้ครับ หลังจากที่น้ำร้อนแล้ว ก็ใส่ปูลงไปต้ม ดีที่สุดก็ควรใส่ขิงลงไปดับกลิ่นคาวด้วยนะครับ”

“แค่นี้?”

“ยังมีอีกหลายวิธีครับ แต่นี่คือง่ายที่สุดแล้ว”

“ง่ายก็พอแล้ว”

เมื่อเฉินอันหลานพูดจบก็หยิบปูทะเลใส่ลงไปในหม้อ จากนั้นก็เดินมาตรงซิงค์ล้างจาน เขามองปูที่อยู่ในหม้อ สลับกับมองไปทางซิงค์ล้างจาน วินาทีต่อจากนั้นก็เทมันลงไป แล้วนำหม้อมาเติมน้ำก่อนวางลงบนเตาแก๊ส

หมิงจวงเห็นว่าที่นี่น่าจะไม่มีปัญหาอะไรแล้วจึงเดินออกไป เขาขับรถตรงไปยังโรงพยาบาลเพื่อถามเรื่องที่เกิดขึ้นกับเว่ยเชียนเฉินตามที่ลานเซลอตสั่งทันที

ระหว่างที่กำลังขับรถไปได้สี่สิบนาที เว่ยเชียนเฉินก็โทรศัพท์มาและถามว่าเขาอยู่ไหน ด้วยความรำคาญหมิงจวงจึงบล็อกเบอร์ของเว่ยเชียนเฉินเสีย เมื่อเขาขับมาถึงที่จอดรถของโรงพยาบาลแล้วเขาถึงได้ปลดบล็อกเบอร์อีกฝ่าย และในตอนที่กำลังจะโทรกลับไปบอกสายของเว่ยเชียนเฉินก็โทรเข้ามาพอดี

“ฉันถึงโรงพยาบาลแล้ว กำลังขึ้นไป”

(อยู่ไหน?)

“ที่จอดรถ”

(นายอย่าเพิ่งขึ้นมา เฉินหยินชิงเพิ่งลงไป ถ้าเจอนายก็รีบจัดการเขาให้ฉันที!)

“เขาไปหานาย?”

(ไม่ได้มาหาอย่างเดียวนะ ยังหาหมอนวดมาให้ฉันด้วย นวดจนเกือบจะเอาชีวิตไม่รอด! นายอย่าเพิ่งขึ้นมา เขาทำร้ายฉัน ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไปเขากับฉันคงจะอยู่ร่วมโลกด้วยกันไม่ได้แล้ว! ฮัลโหล ฮัลโหล ฮัลโหล เจ้าโง่หมิง นายยังฟังฉันอยู่ไหม?)

“เขาลงมาแล้ว”

เมื่อหมิงจวงพูดจบก็วางสายไปทันที จากนั้นก็เดินไปทางเฉินหยินชิงที่เดินออกมาจากลิฟต์พอดี

เฉินหยินชิงกำลังพูดคุยกับลูกน้องของเขาอยู่ และเมื่ออีกฝ่ายเงยหน้าขึ้นมาก็ประสานสายตาเข้ากับหมิงจวงเข้าพอดี หลังจากที่จ้องมองกันอยู่หลายวินาที เขาก็หันไปสั่งลูกน้องของเขาอีกครั้ง เมื่อลูกน้องของเขาเดินไปที่รถแล้ว เฉินหยินชิงจึงค่อยเดินเข้าไปหาหมิงจวง

“คุณชายรอง”

“เรียกคนมาเร็วดีนี่?”

“คุณชายคงเข้าใจผิดแล้ว”

“คงจะอย่างงั้น” เฉินหยินชิงหัวเราะออกมาอย่างเย็นชา จากนั้นก็เอื้อมมือเข้าไปในเสื้อสูทอย่างรวดเร็ว พร้อมกับเร่งฝีเท้าเดินเข้ามาหาหมิงจวง วินาทีต่อจากนั้นก็ล้วงไปหยิบปืนมาจ่อศีรษะของหมิงจวงทันใด “แสดงฝีมือของนายให้ฉันดูหน่อยสิ”

หมิงจวงถูกเฉินหยินชิงบีบจนต้องถอยไปด้านหลัง จากนั้นเขาก็เลื่อนมือไปค้ำบนฝากระโปรงรถที่อยู่ด้านข้าง แล้วกระโดดขึ้นไป เขาเหยียบไปบนหลังคารถที่จอดเรียงไปเป็นแถวแล้ววิ่งข้ามไปอย่างรวดเร็ว

แววตาของเฉินหยินชิงเย็นยะเยือกลงเล็กน้อย จากนั้นก็ยกปืนขึ้นมายิงไล่หลังหมิงจวงไป

ปืนกระบอกนั้นติดตั้งที่เก็บเสียงไว้ ขนาดยิงออกไปก็ยังไม่ตกเป็นจุดสนใจของหน่วยรักษาความปลอดภัยของโรงพยาบาลแต่อย่างใด บวกกับทักษะการยิงปืนที่แม่นยำของเฉินหยินชิงแล้วนั้น นัดที่หนึ่งไม่ได้ทำลายรถให้เกิดความเสียหาย นัดที่สองไม่ได้พุ่งเป้าไปทางจุดอ่อนของหมิงจวงแต่อย่างใด แต่ยิงไปยังตำแหน่งที่ไม่ได้คร่าชีวิตของหมิงจวงแทน แต่ระดับความเร็วของหมิงจวงนั้นก็เร็วไม่ใช่เล่น กระสุนที่เฉินหยินชิงยิงออกมาเขาสามารถหลบหลีกได้หมดทุกนัด

เมื่อกระสุนที่อยู่ในมูนคลิปถูกยิงออกไปหมดแล้ว เฉินหยินชิงก็เก็บปืนไว้ด้านหลัง ก่อนจะถอดเสื้อตัวนอกออกแล้วกระโดดขึ้นไปบนหลังคารถ และจะวิ่งตามหมิงจวงไป ในตอนที่หมิงจวงหมดหนทางหนี คุณชายรองก็ไม่มีทางอื่นให้ไล่ล่าแล้ว ทั้งสองคนจึงต้องหยุดลงพร้อมกัน

เขาจ้องเขม็งไปทางหมิงจวงที่ยืนอยู่บนหลังคารถคันตรงข้าม ไม่นานเขาก็กระโดดลงมาจากหลังคารถคันที่ตนยืนอยู่ แล้วกระโดดขึ้นไปบนกระโปรงรถคันที่หมิงจวงยืนอยู่แทน เขาค่อย ๆ เดินเข้าไปหาหมิงจวงทีละก้าว ๆ

“นายกับไอ้บ้าเว่ยเชียนเฉินเป็นอะไรกัน?”

“พี่น้อง”

“ถ้าเป็นพี่น้อง ก็ควรจะสั่งสอนมันให้ดี ๆ หน่อยว่าอย่ามาทำตัวเหมือนกับคางคกที่ริอยากกินเนื้อหงส์ฟ้า”

“เดี๋ยวผมนำคำของคุณชายขึ้นไปบอกเขาให้”

เฉินหยินชิงเหยียบไปบนหลังคา แล้วยืนประจันหน้ากับหมิงจวง

“ฉันขอถามหน่อย พวกนายมาเมืองอวิ๋นกังด้วยจุดประสงค์อะไร?”

หมิงจวงยิ้ม แล้วตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

“คุณชายรองอาจจะแค่กังวลมากไปก็ได้นะครับ”

“แค่กังวลเกินไปก็อาจจะใช่” เฉินหยินชิงหรี่ตาลงเล็กน้อย จากนั้นก็จ้องเขม็งไปทางหมิงจวงแล้วพูดว่า “แต่ฉันก็กลัวว่าพวกนายกำลังคิดแผนการชั่ว ๆ อยู่น่ะสิ”

“คุณชายรองมีอะไรก็พูดมาตรง ๆ ดีกว่าครับ”

“โอดินสนใจอันหลานใช่ไหม?”

“ไหนบอกให้ฉันพูดตรง ๆ ไม่ใช่เหรอ แล้วทำไมไม่ตอบล่ะ?”

หมิงจวงยิ้ม หลังจากที่เงียบไปชั่วขณะเขาก็จ้องไปทางแววตาของเฉินหยินชิงก่อนเอ่ยขึ้น

“นั่นเป็นเรื่องของนายน้อย ผมไม่สามารถตัดสินได้ครับ ถ้าคุณชายรองอยากรู้ ไม่สู้เข้าไปถามนายน้อยดีกว่านะครับ”

เฉินหยินชิงยกยิ้มอย่างเย็นชา

“นายวางใจได้เลย ฉันไปหาโอดินแน่ ๆ และฉันจะไปคิดบัญชีทั้งเก่าและใหม่กับเขาในครั้งเดียวด้วย”

หมิงจวงยิ้ม โดยไม่พูดอะไร

“อันหลานมีคู่หมั้นแล้ว นายน้อยของนายรู้แล้วใช่ไหม?”

“...คู่หมั้น?”

“ดูเหมือนจะยังไม่รู้สิท่า” เฉินหยินชิงกระตุกยิ้มมุมปาก แล้วยักคิ้วไปทางหมิงจวง “งั้นฉันจะบอกให้เอาบุญละกัน อันหลานมีคู่หมั้นที่เหมาะสมราวกับกิ่งทองใบหยกแล้ว ดังนั้นรบกวนนายช่วยกลับไปบอกโอดินด้วยว่าตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป อยู่ให้ห่างจากอันหลานไว้ อย่าเสนอหน้าเข้ามา เดี๋ยวจะกลายเป็นมือที่สามโดยไม่รู้ตัว และทำให้ตระกูลเอสเตต้องเสียหน้า”

สีหน้าของหมิงจวงเปลี่ยนไปทันที แต่ถึงอย่างนั้นก็ไม่ได้พูดอะไรออกมา

“ตกใจมากเหรอ? กลับไปแจ้งข่าวของฉันด้วยละกัน”

เมื่อเฉินหยินชิงพูดจบก็กระโดดลงจากหลังคารถทันที จากนั้นก็ถอดหนังยางออกมาจากข้อมือมารวบผมไว้ด้านหลัง ก่อนจะเดินไปเก็บเสื้อขึ้นมาปัดเล็กน้อยและเดินตรงไปยังรถที่จอดอยู่

เมื่อเห็นแผ่นหลังของเฉินหยินชิงจากไปแล้ว หมิงจวงก็ค่อย ๆ ขมวดปมคิ้ว

※※※※※※※※※※

ในห้องผู้ป่วย

ทันทีที่ประตูห้องผู้ป่วยเปิดออก หมอนใบหนึ่งก็ลอยเข้ามาตรงหน้าของหมิงจวง เขายื่นมือออกไปรับก่อนจะหันไปปิดประตูลง

“ทำไมเพิ่งมาเอาป่านนี้?” เว่ยเชียนเฉินที่นั่งอยู่บนเตียงพูดขึ้นด้วยสีหน้าไม่พอใจ “ว่าแต่ นายเจอเฉินหยินชิงที่โรงจอดรถ นายไม่ได้ซัดเขาให้ฉันเลยเหรอ?”

หมิงจวงกำลังคิดบางอย่างอยู่ในใจจึงไม่ได้ตอบคำถามของเว่ยเชียนเฉิน นอกจากลากเก้าอี้ตัวหนึ่งมานั่งลงข้างเตียงแล้วพูดขึ้น

“นายน้อยให้ฉันมาถามนายว่า นายไปเกี่ยวข้องกับเฉินหยินชิงได้ยังไง?”

“เวรเอ๊ย! ฉันถูกไอ้บ้านั่นเล่นงานน่ะสิ”

“เขาบังคับให้นายกินไวอากราเหรอ?”

“ใช่น่ะสิ ไม่อย่างนั้นฉันจะกินของบ้านั่นทำไม?”

“ฉันเห็นนายอยากจะได้เขาจะตาย ไหงมาถูกเขาเล่นงานซะได้”

เว่ยเชียนเฉินอยากจะโต้กลับไป แต่พออ้าปากแล้วก็ต้องหุบลงไปอีกครั้ง

หมิงจวงชำเลืองมองไปทางเว่ยเชียนเฉินแวบหนึ่ง

“เมื่อกี้เขาพยายามที่จะลองหยั่งเชิงฉันที่โรงจอดรถของโรงพยาบาลด้วย ถึงในสายตาฉัน ฝีมือของเขาอาจจะไม่ได้เก่งเท่านาย แต่หลังจากนี้ก็อย่าไปหาเรื่องเขาก็แล้วกัน”

“แล้วเรื่องนี้ล่ะ จะปล่อยไปแบบนี้เหรอ?” เว่ยเชียนเฉินชี้ไปทางจุดยุทธศาสตร์ที่เกือบถูกตัดไปของตัวเอง

“ฝีมือของคนที่บังคับให้นายกินไวอากราเหรอ?”

“ถ้าไม่ใช่เพราะนายอยากได้เขา เขาจะมาเล่นงานนายเหรอ?”

เว่ยเชียนเฉินหุบปากลงทันใด

“ว่าแต่นายไปหาเรื่องเฉินหยินชิงเขาได้ยังไงล่ะ?” หมิงจวงถามด้วยความสงสัย

“หาเรื่องได้ยังไง? ต้องขอบคุณแฟนเก่านายนั่นแหละ”

“หลินฉ่าวเจ๋อ?”

เว่ยเชียนเฉินพยักหน้า

“ฉันเอาเช็คเงินสดไปให้กับหลินฉ่าวเจ๋อตามที่นายน้อยสั่ง แล้วบังเอิญเจอกับเฉินหยินชิงและผู้ชายอีกคน พวกเขาไปดื่มเหล้าที่บ้านของหลินฉ่าวเจ๋อพอดี ฉันว่านะผู้ชายคนนั้นต้องมีความสัมพันธ์ที่ไม่ธรรมดากับหลินฉ่าวเจ๋อแน่ ๆ ไม่อย่างนั้นก็คงไม่เลือกมากินเหล้าบ้านเขากลางดึกแบบนั้นหรอก ดังนั้นจึงพูดได้ว่า… ผู้ชายที่ทำได้ทุกอย่างเพื่อเงินแบบหลินฉ่าวเจ๋อไม่สมควรที่จะมีคู่ครองด้วยซ้ำ นายออกมาจากเขาได้ถือว่าเป็นทางเลือกที่ถูกต้องแล้ว”

หมิงจวงเลิกคิ้วสูง

“นายเป็นผู้เชี่ยวชาญด้านความรักตั้งแต่เมื่อไหร่?”

“เมื่อกี้” เว่ยเชียนเฉินเปิดผ้าห่มดูตำแหน่งสำคัญของตัวเอง จากนั้นก็ปิดมันกลับไปด้วยสีหน้าที่ยากจะพรรณนาออกมาได้ “หมิงจวง นายว่าต่อไปหนูน้อยของฉันจะยังใช้การได้อีกไหมอะ?”

“แล้วหมอว่าไง?”

“บอกว่าไม่เป็นอะไรแน่นอน”

“แล้วนายจะกังวลอะไร?”

เว่ยเชียนเฉินอยากจะพูดออกมา แต่เมื่อนึกเรื่องอะไรบางอย่างขึ้นมาได้จึงได้กวักมือเรียกหมิงจวง

หมิงจวงยืนขึ้นแล้วโน้มตัวเข้าไปหา

“ฉันอยากบอกนาย” เว่ยเชียนเฉินกระซิบข้างหูของหมิงจวงด้วยเสียงเบา ๆ “เมื่อก่อนเวลาที่ฉันเห็นเฉินหยินชิงฉันก็มักจะมีปฏิกิริยาตอบสนองเสมอ แต่เมื่อกี้ตอนที่เขายืนอยู่ตรงหน้าของฉัน และยื่นหน้าเข้ามาตักเตือนให้ฉันอยู่ห่างเขาไว้แบบนี้… แต่ฉันกลับไม่มีปฏิกิริยาตอบสนองแล้ว นายว่าฉันปกติไหม?”

“ไม่ปกตินิดหน่อย”

“คงจะไม่ได้เสื่อมสมรรถภาพทางเพศไปนะ?”

“แล้วนายคิดว่าไงล่ะ?”

“อะไรคือฉันคิดว่าไง อย่าบอกนะว่าฉันไม่สามารถมีเซ็กซ์ได้แล้ว!” เว่ยเชียนเฉินโพล่งออกมาเสียงดัง หลังจากที่ตระหนักได้ก็รีบหยุดลงทันที ก่อนจะขมวดคิ้วแล้วกระซิบข้างหูของหมิงจวงด้วยเสียงเบา ๆ “หาทางช่วยฉันที”

หมิงจวงเอื้อมมือไปตบหน้าที่ยื่นเข้ามาใกล้ของเว่ยเชียนเฉิน

“นายไม่เป็นไรหรอก แต่นายน้อยเป็นแน่”

“ทำไมถึงบอกว่าฉันไม่เป็นไร แต่นายน้อยเป็น?”

“เมื่อกี้เฉินหยินชิงพูดเรื่องหนึ่งกับฉันที่โรงจอดรถ มันเกี่ยวกับคุณชายเฉิน”

“เฉินอันหลาน? เขาทำไม?”

“เฉินหยินชิงบอกว่าเขามีคู่หมั้นแล้ว”

“ล้อเล่นน่า…” เมื่อชำเลืองตาไปเห็นแววตาของหมิงจวง เว่ยเชียนเฉินก็รีบปิดปากตัวเองทันที แล้วถามด้วยเสียงเบา ๆ “นายพูดจริงเหรอ?”

หมิงจวงกวาดตามองไปทางเว่ยเชียนเฉิน โดยไม่ได้พูดอะไร

“ไม่ใช่ว่า ตอนนี้เฉินอันหลานคิดจะทำอะไรอยู่นะ รู้ทั้งรู้ว่านายน้อยสนใจเขา แต่ก็ยังตั้งใจปกปิดความจริงที่ว่าตัวเองมีคู่หมั้นอยู่แล้วอ่านะ?”

“ถ้าเขาไม่ได้สนใจนายน้อยล่ะ?” หมิงจวงพูดขึ้นด้วยสีหน้าฉายแววสับสน “เพราะเขาไม่ได้คิดอะไรกับนายน้อย ดังนั้นจึงไม่จำเป็นต้องบอกเรื่องนี้กับนายน้อย”

เว่ยเชียนเฉินตกใจขึ้นมาทันใด

“อย่างนี้นายน้อยก็ถูกต้มน่ะสิ?”

“นั่นไม่ใช่ประเด็นสำคัญ”

“แล้วตรงไหนถึงสำคัญ?”

“ถ้านายน้อยรู้แล้วจะคิดยังไง?”

“แล้วมันจะเป็นยังไงล่ะ เฉินอันหลานไอ้ไก่อ่อนนั่นก็ต้องซวยน่ะสิ”

เมื่อเว่ยเชียนเฉินพูดจบก็เห็นว่าหมิงจวงกำลังจ้องมองมาทางเขา รอยยิ้มเยาะเย้ยบนใบหน้าหุบลงในทันที และไม่กล้าเปล่งเสียงใด ๆ ออกมาอีก

เมื่อหมิงจวงเห็นเว่ยเชียนเฉินได้รับบาดเจ็บหนักอยู่แล้วจึงไม่ได้ตำหนิอะไรอีกฝ่ายมาก นอกจากยืนขึ้นแล้วบอกให้เปิดผ้าห่มออก เว่ยเชียนเฉินก็เชื่อฟัง เปิดผ้าห่มออกจนเผยให้เห็นจุดสำคัญที่ถูกพันด้วยผ้าพันแผลอย่างมิดชิด

“เจ็บไหม?”

“ตอนแรกเจ็บแทบขาดใจตายเลยแหละ แล้วไหนจะเจาะระบายเลือดออกอีก แต่ตอนนี้ไม่เจ็บเท่าไหร่แล้ว เพราะไม่รู้สึก”

“เจาะอีกสองครั้งก็ไม่เป็นไรแล้ว”

“ฉันเป็นกังวลว่าจะใช้การไม่ได้”

“วางใจเถอะน่า ไม่มีปัญหาหรอก” หมิงจวงลูบไปบนกระดูกอ่อน แล้วคลุมผ้าห่มให้เขา “ส่วนทำไมนายถึงไม่มีปฏิกิริยาตอบสนองกับเขานั้น… ถ้าไม่ฟื้นกลับมา นายก็อาจจะมีปัญหาด้านจิตใจแล้วแหละ”

เว่ยเชียนเฉินได้ยินก็เบิกตากว้างขึ้นมา

“หมายความว่ายังไง หลังจากนี้ฉันกับเฉินหยินชิงคงจะไม่...”

“นายยังคิดที่จะครอบครองเขาอีกเหรอ?”

“คิดสิ... ไม่ได้ ฉันไม่ยอม”

“ฉันว่าไม่ช้าก็เร็วนายคงจะพาตัวเองเข้าไปยุ่งอีกนั่นแหละ”

“ฉันปล่อยเขาไปไม่ได้ สักวันฉันจะทำให้เขาอ้อนวอนฉันให้ได้”

หมิงจวงไม่ได้สนใจเขา นอกจากกางที่นอนออกข้างเตียงก่อนจะเอนกายนอนลงไป นั่นทำให้เว่ยเชียนเฉินขมวดคิ้ว

“คืนนี้นายนอนนี่เหรอ?”

“คุณชายเฉินอยู่”

“เรื่องคู่หมั้นของเขานายจะบอกนายน้อยยังไง?”

“ฉันมอบหน้าที่นี้ให้นายละกัน”

“ไม่เอา”

“นายไม่ชอบหน้าคุณชายเฉินไม่ใช่เหรอ?”

“นั่นมันก็อีกเรื่อง ถ้าฉันบอกนายน้อยว่าเขามีคู่หมั้นแล้ว นายน้อยไม่มีวันปล่อยฉันไปแน่ นายเปิดหูเปิดตาหน่อยสิ นายไม่คิดจะแก้แค้นเฉินหยินชิงบ้างเหรอ?”

“คิด”

“งั้นนายก็จัดการเรื่องนี้ละกัน”