เมื่อเฉินหยวนเหยียบขั้นที่ 21
โลกเบื้องล่างหายไป
แรงโน้มถ่วง…การมีอยู่…เสียง…ล้วนไม่ปรากฏ
เขาก้าวเข้าสู่ “ใจกลางของจักรวาลแห่งเจตจำนง”
สถานที่ที่แม้แต่เต๋ายังไม่สามารถดำรงอยู่
รอบตัวเขา…เต็มไปด้วยจิตแห่งผู้ฝึกตนในอดีตกาล
พวกเขาคือ
– จักรพรรดิเต๋าที่ยิ่งใหญ่
– เซียนะผู้ไม่ยอมก้มหัว
– มารผู้ฝืนชะตาฟ้า
– นักพรตผู้แตกฉานในความว่าง
แต่ทั้งหมดกลายเป็เพียง “เงาจิต” ที่ถูกจองจำ ณ จุดนี้
เสียงกระซิบของพวกเขาดังสะท้อน…
“เราฝันจะมาถึงที่นี่ แต่ไม่มีใครก้าวได้เกินเจตจำนงของฟ้า…”
“เ้า…ทำได้อย่างไร?”
เฉินหยวนเงียบ
เขาไม่ตอบ
เพราะแม้แต่เขา ก็ยังไม่สามารถ “อธิบาย” สิ่งที่ตัวเองเป็ได้ทั้งหมด
เขาเดินไปยังจุดกลาง…ซึ่งมี “ลูกกลมสีเทาไร้แสง” ลอยนิ่ง
ไม่มีพลัง ไม่มีคลื่น ไม่มีแม้แต่แรงสะท้อน
แต่มันคือสิ่งที่อยู่ “ก่อนฟ้าจะก่อกำเนิด”
เขาเอื้อมมือไปัั…
ทันใดนั้น สรรพเสียงดับสิ้น
ทุกเงาจิตมลาย
และเฉินหยวน…เข้าสู่สภาพที่เรียกว่า
“ภาวะแห่งความเข้าใจโดยไม่ต้องเข้าใจ”
หรือที่นักพรตยุคดึกดำบรรพ์เรียกมันว่า
“ดินแดนก่อนกาล”
ที่นี่คือจุดกำเนิดของ "เส้นแรกแห่งเจตจำนงของจักรวาล"
ที่ซึ่งแม้แต่์ เทพ มาร หรือเต๋า... ก็ยังเป็ผลลัพธ์ของมัน
และเฉินหยวน — กำลังยืนอยู่ ณ ใจกลาง
เสียงบางอย่างดังขึ้น
ไม่ใช่ภาษาคน ไม่ใช่ภาษาฟ้า
แต่ “จิตของเขา” เข้าใจได้โดยตรง
✦ “เ้าคือผู้แรกในรอบหมื่นยุค ที่ไม่ได้เลือกเจตจำนงใด…แต่เลือก ‘ไม่เลือก’”
✦ “เ้าสมควรได้รับ ‘แก่นเจตจำนงเดิมแท้’”
✦ “จงตัดสินใจ…จะเก็บมัน หรือจะละทิ้งมัน?”
เขาจ้องมอง “แก่นเจตจำนงเดิมแท้”
รู้ได้ทันทีว่าหากเขารับไว้
เขาจะสามารถ
– เปลี่ยนกฎของโลก
– บัญญัติเส้นทางฝึกตนใหม่
– หรือแม้แต่ ‘กำหนด’ ความหมายของคำว่า “พลัง” ใหม่ทั้งหมด
แต่แล้วเขากลับ…ยิ้ม
และพูดคำเพียงคำเดียว
“ข้า…ไม่รับสิ่งที่มอบให้จากภายนอก”
“แม้แต่นี่...ข้าก็จะไม่ถือครอง”
“ข้า จะสร้างแก่นของตัวเอง ด้วยเจตจำนงของข้าเองเท่านั้น”
แก่นแห่งจิตจักรวาลสั่น…
แล้วแตกเป็แสงพันเส้น
แสงทั้งหมดไหลเข้าสู่ร่างของเฉินหยวน
แต่แทนที่จะเปลี่ยนแปลงเขา…
มันกลับ ยอมให้เขาสร้างเส้นทางใหม่
✦ “ผู้ที่แม้จักรวาลยังยอมให้เขียนใหม่”
✦ “ผู้ที่ไม่ถือครองสิ่งใด แต่กลับเป็ต้นกำเนิดของทุกสิ่ง”
เฉินหยวนลืมตาขึ้น
โลกที่เขาอยู่…ไม่ใช่โลกเดิมอีกต่อไปแล้ว
27K
