เย่จื้อเฟิงไม่เข้าใจว่าพวกนางกำลังทำอะไรกันแต่ก็ส่งเสียงเจื้อยแจ้วด้วยความตื่นเต้นราวกับจะเพิ่มความคึกคักให้แก่สถานการณ์ที่วุ่นวายอยู่แล้ว
ความโกลาหลที่เกิดขึ้นจนวุ่นวายทำให้ย่าเฒ่าต้องรีบก้าวเท้าเข้ามาเมื่อเห็นนางซูและเถาอี๋เหนียงกำลังฉุดกระชากกันอยู่ ก็บันดาลโทสะ
นางหยิบไม้เรียวเรียวยาวขึ้นมาฟาดลงบนร่างของทั้งสองทันที“พวกเ้าเก่งกล้าสามารถกันมากนักใช่หรือไม่? คงจะกินอิ่มจนล้นกระเพาะสินะ!”
เถาอี๋เหนียงสายตาไวดุจเหยี่ยวรีบะโหลบไปข้างหนึ่ง แต่ปากก็ไม่วายสาดโคลนใส่ “ท่านแม่ท่านคงยังไม่เห็น แม่ลูกสามคนนี้แอบกินอาหารอยู่ตรงนี้ พอข้ามาเห็นเข้านางปีศาจนี่ก็ลงมือทำร้ายข้าเ้าค่ะ!”
“อะไรนะ?”
ย่าเฒ่าหยุดชะงักการที่นางบริหารดูแลสกุลเย่มานานหลายปีทำให้สิ่งที่นางทนไม่ได้ที่สุดคือการมีคนตีสองหน้า ลักเล็กขโมยน้อยนางหันไปจ้องมองนางซูด้วยสายตาที่ดุร้าย “พวกเ้ากล้าแอบกินหรือ?”
เส้นผมของนางซูกระเซอะกระเซิงนางยืนอยู่ตรงนั้นอย่างอับอาย “พวกเราไม่ได้ขโมยอะไรเลยเ้าค่ะเถาอวิ๋นพูดจาเหลวไหลต่างหาก”
“เฮอะ ข้าเห็นเย่ชิงชิงยัดบางอย่างเข้าปากอย่างชัดเจนไม่เชื่อก็ลองแหวกปากนางดูสิ!” เถาอี๋เหนียงโอดครวญพลางชี้รอยแดงบนใบหน้าจากการถูกกระบวยน้ำฟาดและฟ้องย่าเฒ่า
“หุบปากของเ้าซะ!” ย่าเฒ่ามีหรือจะไม่รู้ว่าวาจาของเถาอี๋เหนียงนั้นร้ายกาจเพียงใดนางหันไปมองเย่ชิงชิงที่ยืนอยู่ข้างๆ ด้วยความรังเกียจที่ไม่อาจปกปิดได้พร้อมกับเอ่ยว่า “เ้าอธิบายมา!”
สายตาเหยียดหยามที่ส่งมานั้นราวกับหนามแหลมคมทิ่มแทงทำให้เย่ชิงชิงรู้สึกไม่พอใจ มุมปากของนางยกขึ้นเป็รอยยิ้มเยาะหยัน"ท่านย่าแก่แล้วยังไม่มั่นใจในวิธีการซ่อนอาหารของตัวเองหรือเ้าคะ?"
“ชิงชิง...” นางซูขมวดคิ้วเล็กน้อยอยากจะเอ่ยปากแต่ก็กลืนคำพูดลงไป
“ท่านแม่ของข้าเก็บอาหารของตัวเองมาให้พวกเรากินยังขัดใจพวกท่านอีกหรือเ้าคะ? ไม่ทำให้พวกเราอดตายคงไม่สบายใจกระมัง?”
“อย่ามาพูดจาเหลวไหล!” ย่าเฒ่าเลิกคิ้วขึ้นพลางกล่าวอย่างเ็า “บัดนี้สกุลเย่ไม่มีรายได้ถ้าไม่ได้ผู้เฒ่าอย่างข้าผู้นี้ดูแล พวกเ้าคงอดตายไปนานแล้วยังมีหน้ามาว่าข้าใจร้ายอีกรึ?”
เย่ชิงชิงขยับไปยืนข้างเย่จื้อเฟิงและนางซูนางกล่าวด้วยสีหน้าเรียบเฉย “พวกเราไหนเลยจะกล้าว่าท่านใจร้ายพวกเรายังไม่ตายเลยนี่เ้าคะ”
ย่าเฒ่าเป็คนที่ไม่สนใจคำพูดใดๆนางใช้ไม้ฟาดไปที่ร่างของเย่ชิงชิง ร่างกายที่ผอมแห้งเซถอยหลังไปเกือบจะล้มนางถึงเพิ่งจะตระหนักได้ว่าตนช่างอ่อนแอเสียจริง
“ในเมื่อยังมีแรงมากเช่นนี้ กลางวันก็ไม่ต้องกินข้าวแล้ว” ย่าเฒ่ากวาดสายตาเตือนทุกคน พลางยิ้มเย็นที่มุมปากที่เต็มไปด้วยริ้วรอย“วางใจเถิด แค่อดข้าวหนึ่งมื้อสองมื้อ พวกเ้าไม่ถึงกับอดตายหรอก!”
ย่าเฒ่าทิ้งท้ายไว้แค่นั้นก่อนจะเดินจากไปโดยไม่หันกลับมามอง เถาอี๋เหนียงยกมือขึ้นปิดปากหัวเราะเบาๆ“สมน้ำหน้า!”
นางซูประคองเย่ชิงชิงด้วยมือข้างหนึ่งดวงตาของนางเอ่อคลอด้วยหยาดน้ำตาแต่สุดท้ายก็ไม่ไหลรินการร้องไห้คร่ำครวญไม่ช่วยอะไร นางจะต้องพยายามทำงานให้หนักเพื่อให้บุตรทั้งสองของนางสามารถยืนหยัดอยู่ได้
โถ่เว้ย!อาหารอีกมื้อหายไปแล้ว! เย่ชิงชิงเท้าเอว ยืนตาค้างอยู่ที่เดิมหลายวันที่ผ่านมานี้นางยังไม่เคยได้กินอาหารที่มีน้ำมันเลยสักมื้อมิหนำซ้ำยังไม่เคยอิ่มท้องอีกด้วย
ย่าเฒ่าผู้นี้ไม่เพียงแต่ใจแข็งแล้วยังหน้าหนาทั้งยังลำเอียงอย่างร้ายกาจ จะกล่าวว่านางไร้หัวใจอะไรก็ไร้ประโยชน์นางดูแลบ้านมาหลายปีผ่านความตกต่ำมามากมายนางไม่กลัวว่าคนนอกจะกล่าวหาว่านางทารุณหลานๆ ของนาง
คงต้องหาทางอื่นเอา…เย่ชิงชิงมองตามหลังนางซูที่เร่งรีบออกไปทำงานนางเดินไปหาตะกร้าสานกับเคียวในลานบ้าน ก่อนจะออกไปขุดผักป่า
หมู่บ้านเถียนซินไม่ได้ใหญ่โตนักเมื่อเดินไปตามทางเล็กๆ ก็จะพบกับบ้านเรือนที่กระจัดกระจายอยู่สองข้างทาง
สกุลเย่ย้ายมาอยู่ที่นี่ได้นานกว่าหนึ่งปีแล้วในตอนแรกเพื่อนบ้านมองผู้มาใหม่เหล่านี้ด้วยความสงสัยพยายามทำความรู้จักอยู่หลายครั้ง แต่กลับพบว่าคนเมืองเหล่านี้เย่อหยิ่งนักรังเกียจว่าพวกเขาหยาบคายและเข้าถึงยาก จึงค่อยๆ ห่างเหินกันไป
บัดนี้เย่ชิงชิงเดินอยู่บนท้องถนน เนื่องจากใบหน้าที่เสียโฉมผู้ที่พบเห็นนางต่างพากันหลีกเลี่ยงส่วนเด็กเหลือขอบางคนก็กล้าพอที่จะปาหินก้อนเล็กๆใส่นางพร้อมกับด่าทอว่านางอัปลักษณ์
ในที่สุดเมื่อมาถึงตีนเขาเย่ชิงชิงก็รู้สึกอ่อนแรงไปหมด นางหิวจนตาลาย
นางถือเคียวเล่มเล็กเดินตามหาผักป่าเมื่อเข้าไปในป่าได้ไม่นาน ก็เก็บได้กำมือหนึ่ง ชาวบ้านส่วนใหญ่มีแปลงผักสามารถพึ่งพาตนเองได้อย่างเต็มที่มีเพียงครอบครัวใหญ่ที่รายได้ไม่พอกับรายจ่ายอย่างพวกนางเท่านั้นที่ต้องกินผักป่ารสขมฝาดทุกวัน
เย่ชิงชิงก้มหน้าเดินพลางคิดหาวิธีที่จะหนีจากผู้หญิงเ่าั้เพื่อที่จะได้ใช้ชีวิตอย่างอิสระกับท่านแม่และพี่ชายการเติมเต็มกระเพาะอาหารเป็สิ่งสำคัญอันดับแรก...
ทันใดนั้นพืชที่คุ้นตาต้นหนึ่งก็ปรากฏขึ้นในสายตา เย่ชิงชิงเพ่งมอง นี่มัน...เก่อเกิน [*]ไม่ใช่หรือ?
ไม่แน่ใจนักว่าตนเองตัดสินถูกหรือไม่เย่ชิงชิงจึงทิ้งตะกร้าลงพื้น แล้วหาไม้มาขุด เมื่อขุดดินไปได้ไม่นานรากอ้วนใหญ่ก็ปรากฏขึ้น
เป็รากเก่อเกินจริงๆด้วย! กินได้!
เย่ชิงชิงหิวจนตาวาวนางมองรากพืชต้นนั้นด้วยพลังอันเปี่ยมล้นหอบหายใจอย่างแรงและขุดมันขึ้นมาทั้งหมดในไม่ช้า
นางแบกมันไปที่ลำธารหักส่วนเล็กๆ ออกมาล้างให้สะอาด แล้วกัดกินทันที
เมื่อนำสิ่งนี้ไปต้มจะอร่อยยิ่งกว่าและยังมีประโยชน์ต่อร่างกายหลายอย่าง แต่กินดิบๆ ก็ไม่เลว เพียงแต่รสชาติยังขาดๆไปบ้าง
ตอนนี้เย่ชิงชิงไม่มีเวลามาคำนึงถึงเื่พวกนี้การตอบสนองความหิวของตนเองเป็สิ่งสำคัญที่สุด นางกัดกินไปส่วนหนึ่งขนาดเท่าฝ่ามือรสหวานเล็กน้อยซึมซาบไปทั่วทุกส่วนของร่างกายทำให้รู้สึกมีชีวิตชีวาขึ้นมาอีกครั้ง
เย่ชิงชิงนอนแผ่บนพื้นหญ้าพลางแหงนหน้ามองท้องฟ้า คิดว่าจะแอบนำรากเก่อเกินกลับไปได้อย่างไรเพื่อให้นางซูและเย่จื้อเฟิงที่กำลังอดอยากเช่นกัน ได้มีอาหารกินบ้าง
แต่ดูเหมือนจะยากเย็นนักผักป่าในตะกร้าจะต้องถูกนำไปส่งทั้งหมด นางตัวเล็กเพียงเท่านี้ ซ่อนอะไรก็ยากเย็นโดยเฉพาะรากเก่อเกินชิ้นใหญ่เช่นนี้
ความเป็อิสระเป็สิ่งเร่งด่วนจริงๆเย่ชิงชิงถอนหายใจ ลุกขึ้นไปเก็บรากเก่อเกินที่เหลือใส่ตะกร้า ก่อนจะกลับบ้าน
เมื่อกลับมาถึงบ้านทรุดโทรมก็ใกล้เวลาอาหารกลางวันแล้วภายในเรือนกำลังคึกคักไปด้วยผู้คน ฮูหยินใหญ่นางตู้กับบุตรชายสองคนของนางเย่จื้อเหอและเย่จื้อเกอ ต่างก็อยู่ที่นั่น เช่นเดียวกับเถาอี๋เหนียงและเย่ฝูหรง
เชิงอรรถ
[*]เก่อเกิน (葛根) ไม้เลื้อยในวงค์ถั่วมีรสหวาน เผ็ด เย็น แก้กระหาย ระบายความร้อน
2K
