หอประมูลไป๋หลง…
‘นี่หรือหอประมูลไป๋หลงช่างยิ่งใหญ่อลังการงานสร้างดีแท้ น่าอัศจรรย์จริงๆ คนยุคลมปราณเนี่ย’ ครั้งแรกที่ไป๋ลี่หลินได้เข้ามาในเมืองที่มีแต่คนในยุคลมปราณแท้ๆทุกอย่างมันดูตื่นตาตื่นใจเป็ที่สุด ไม่ว่าจะเป็การแต่งกายของผู้คนและบรรยากาศของเมืองหลงไม่น่าเชื่อว่านางได้มาััแล้วจริงๆและหอประมูลนี่อีกมันทั้งงดงามและอลังมากๆ นางชักอยากจะรู้แล้วว่าหอประมูลนี้จะทำเงินได้มากน้อยแค่ไหนในแต่ละวัน
“ต้าฝูเราไปแลกเงินกัน”
“ทำไมไม่ไปเอาจากส่วนแบ่งที่หอประมูลล่ะขอรับ”ต้าฝูแนะนำผู้เป็นายเมื่อมีรายได้จากหอประมูลอยู่แล้วยังจะต้องไปแลกเงินทำไมให้ยุ่งยากและเสียเวลา
“ก็ข้ายังไม่อยากให้ใครรู้ว่าข้ามาอย่างไรล่ะนั่นมีจุดแลกเงินของหอประมูลด้วย” ลี่หลินชี้มือบอกกับต้าฝูทั้งยังลากอสูรหนุ่มตัวโตติดมือไปด้วย
“พวกเ้าสองคน้าอะไร” เสียงกระแทกกระทั้นส่งออกมาจากด้านในด้วยความมั่นใจว่าตัวเองนั้นสวยทั้งยังมีพลังปราณถึงขั้นห้าก็ถือว่าสูงทีเดียวสำหรับสาวน้อยวัยสิบสี่ปีและด้วยเป็ถึงศิษย์สายในของสำนักัสายฟ้าเจียอิงโดยเนื้อแท้ก็เป็เด็กที่เอาแต่ใจอยู่แล้ววาจาของนางถึงได้สามหาวและไม่ใคร่จะไว้หน้าผู้ใด...
‘นั่นไงนางอิจฉาเห็นๆ จิๆ พลังเทียบเท่าหางอึ่งช่างไม่ดูตาม้าตาเรือเสียจริงเสียชื่อโรงประมูลของข้าหมด’แค่ได้ยินเสียงของสาวน้อยนางนั้นมันเกือบจะทำให้ลี่หลินปรี๊ดแตกเลยทีเดียว
“ข้า้าแลกเงินเ้าเป็ผู้ดูแลที่นี่รึ” ลี่หลินถามด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง
“ก็แค่แลกเงินเ้าจะถามหาผู้ดูแลทำไมกัน”.
‘ห๊ะ! ยัยเด็กนี่วอนซะแล้ว’ ลี่หลินกำลังคิดจะตอบโต้วาจาสามหาวของเ้าเด็กนั่นแต่แม่นางน้อยนั่นกลับมีระฆังมาช่วยพอดี‘เฮอะ! โชคดีไปนะเธอ’
“เจียอิง!!” ‘ฮึ่ยย ใครส่งนางมากัน’ เถียนซาคือผู้ดูแลที่นี่มาทันได้ยินวาจาของเด็กที่ทางสำนักได้ส่งมาให้เป็ผู้ช่วยของเขาพอดี
“ท..ท่าน ท่านผู้าุโเถียน ข..ข้า”
“เ้าไปซะ..ออกไปอย่ามาเกะกะข้าขออภัยนายท่าน ข้าน้อยเถียนซายินดีรับใช้นายท่านทั้งสอง ่นี้เด็กๆจากสำนักัสายฟ้าถูกส่งออกมาช่วยทำงานมากมายหลายหน้าที่ในเมืองหลงจึงไม่ได้ผ่านการอบรมมาก่อนข้าน้อยต้องขออภัยจริงๆ ขอรับ”
“ทำไม? คนไม่พอหรือถึงต้องใช้งานเด็กๆจากสำนัก” ลี่หลินถามอย่างใคร่รู้เพราะที่ประตูเมืองนางก็เห็นเด็กหนุ่มหลายคน ที่สวมใส่ชุดเครื่องแบบคล้ายๆ กัน
“อีกสามวันจะถึงงานประมูลใหญ่มีผู้คนทั่วสารทิศกระทั่งต่างแคว้นก็เดินทางมายังเมืองของเราเลยต้องใช้คนมากกว่าปกติ ศิษย์ของสำนักจึงเป็ตัวเลือกที่ดีและเด็กๆก็จะได้ทั้งประสบการณ์และรายได้น่ะขอรับ”
“อืมข้าเข้าใจแล้วแลกเงินให้ข้าที”ลี่หลินพยักหน้าเป็เชิงบอกว่านางเข้าใจแล้วพร้อมกับเรียกหินปรานระดับต่ำห้าก้อนและหินปรานระดับสูงอีกห้าก้อนออกจากแหวนมิติพรึบบ! แกร็กก!
‘อาา มีหินปรานเยอะขนาดนี้เชียวและยังเป็หินปรานระดับสูงถึงห้าก้อนหรือว่าจะเป็กลุ่มอำนาจจากที่ไหนสักแห่ง’เถียนซาตะลึงและอดคิดในใจไม่ได้ ก็หินปรานนั้นหายากพอๆกับแกนอสูรที่ได้มาจากสัตว์อสูรไม่ว่าจะระดับต่ำหรือสูงก็หายากทั้งนั้นสำหรับคนแดนล่างมันจึงเป็ที่้าของผู้คน เพราะในแกนอสูรและหินปรานนั้นอัดแน่นไปด้วยพลังปราณมันจึงจำเป็อย่างมากสำหรับผู้ฝึกปราณทั่วไป
“ที่นี่ไม่รับแลกหินปรานรึ”
“อ่อ..แลกขอรับเรารับแลกแน่นอนว่าแต่ท่าน้าแลกทั้งหมดนี่เลยหรือขอรับ”
“อืม..เร็วหน่อยนะข้าหิวข้าว” ลี่หลินเร่งผู้ดูแลให้เร็วขึ้น เพราะอยากออกไปหาของกินเต็มทน
“ได้ได้ขอรับ” ผู้ดูแลเถียนรีบเร่งทำงานทันที ถ้าเกิดลูกค้าเปลี่ยนใจขึ้นมาเขาจะแย่เอาได้
“ทั้งหมด 5,005,000ตำลึงทองหรือว่าท่านจะรับเป็ตั๋วเงินก็ได้นะขอรับ”
“ข้า้าเป็ 5,004,000ตำลึงทองและอีก 100,000 ตำลึงเงิน ขอเป็ตำลึงทองข้าไม่้าตั๋วแลกเงิน” ลี่หลินตอบเพราะนางอยากจะเห็นตำลึงทองของจริงว่ามันจะเป็ทองจริงๆ ไหมในเมื่อมีแหวนมิติเก็บของตั๋วแลกเงินพวกนั้นจะเอามาทำไมกัน
“รอข้าน้อยสักประเดี๋ยวขอรับ” ผู้ดูแลเถียนกล่าวพร้อมกับเดินเข้าไปเพื่อจัดการเื่เงิน
“นี่เ้ายังไม่ไปอีกหรือ?” เถียนซาเอ่ยถามเด็กสาวที่เขาเพิ่งจะออกปากไล่ไปเมื่อครู่นี้
“โธ่..ท่านผู้าุโกว่าข้าจะได้มาทำงานที่หอประมูลมันไม่ง่ายเลยนะเ้าคะแล้วพวกเขาเป็ใครกันข้าไม่เห็นจะจับััพลังของพวกเขาได้เลยชิ..ก็แค่คนธรรมดาละน่า”
ผู้าุโเถียนมองหน้านางพร้อมกับส่ายหน้าอย่างระอาใจทำไมเขาจะไม่รู้ความหมายของนางศิษย์สำนักที่เป็สตรีต่างก็แย่งชิงเพื่อที่จะมาทำงานให้กับหอประมูลด้วยกันทั้งนั้นนั่นเป็เพราะเ้าของหอประมูลอย่างไรเล่าด้วยความที่เป็บุรุษรูปงามและร่ำรวยทั้งยังมีพลังปรานสูงส่งที่สำคัญกว่านั้นนายท่านยังไม่มีสตรีในดวงใจอีกจึงเป็ที่หมายปองของสตรีทั่วแคว้น‘ท่านรีบแต่งภรรยาเสียทีเถอะนะนายท่านสตรีเหล่านี้จะได้หยุดเพ้อเสียที’เถียนซาได้แต่ภาวนาเขาไม่รู้หรอกว่าสิ่งที่เขาภาวนาไปนั้นมันจะสำแดงผลในเร็ววัน
“จะเป็ใครก็ใช่ว่าเ้าจะไปแตะต้องได้พลังน่ะถึงััไม่ได้ก็ใช่ว่าจะไม่มี ข้าขอเตือนเ้าหากอยากจะทำงานที่นี่ต่อก็อย่าได้ไปหาเื่พวกเขาจำเอาไว้”เถียนซากล่าวตักเตือนอย่างจริงจังก่อนจะเดินออกไปเมื่อได้สิ่งของที่้าครบแล้ว
“เ้าค่ะผู้าุโ” เจียอิงจำใจต้องรับคำด้วยความขัดใจ ไม่เช่นนั้นคงไม่ได้มาทำงานที่นี่ต่อ ก็ั้แ่มาทำที่นี่นางยังไม่ได้เจอหน้าคุณชายรองเลยนะต่อให้อยู่ในสำนักก็ใช่ว่าจะเจอคนผู้นี้ได้ง่ายๆ เสียเมื่อไหร่
“ขออภัยที่ให้ท่านรอนานในแหวนนี้คือเงินของท่าน โปรดตรวจสอบดูได้ขอรับ”
“อืม ขอบคุณท่านมาก” ลี่หลินพูดพร้อมกับถ่ายโอนเงินเข้าสู่แหวนมิติของตนเอง..
“หากข้าจะส่งของเข้าประมูลจะต้องติดต่อกับผู้ใดหรือ”ลี่หลินถามเพราะนางอยากเข้าไปมีส่วนร่วมในการประมูลจริงๆ นะนางอยากจะเห็นบรรยากาศการประมูลของที่นี่ว่าจะคล้ายคลึงกับโลกเดิมของนางหรือไม่มันจะอลังการแค่ไหนกันเชียว
“ท่านติดต่อได้เลยที่ชั้นสองและถามหาผู้ดูแลหยวนฟาแต่หากท่านจะให้ข้าน้อยพาไปก็ได้นะขอรับ”
“โอ้..ขอบคุณท่านมากไว้ข้าค่อยมาใหม่เราไปกันเถอะต้าฝูไปกินข้าวกัน”
“ขอรับนายหญิง” เหมือนเหยี่ยวหนุ่มจะรอคำนี้มานานจึงได้ถอนหายใจอย่างโล่งอก
ยามอู่[11.00-12.59 น.]
ที่เหลาอาหารอวี้หยางของตระกูลหยางบนชั้นสามภายในห้องส่วนตัวของคนตระกูลหลงครอบครัวสายหลักของตระกูลหลงจะมาร่วมรับประทานอาหารด้วยกันที่นี่อาทิตย์ละครั้งเป็อย่างน้อย
“ท่านแม่ลองทานนี่หน่อยขอรับข้าขอลงครัวเองแต่ไม่แน่ใจว่าจะถูกใจท่านแม่หรือไม่” สะใภ้ใหญ่เหยียนลู่ตักปลานึ่งบ๊วยดองให้กับแม่สามีอย่างเอาใจ
“ลู่เอ๋อร์ทำอะไรก็อร่อยทั้งนั้นแหละแม่ชอบทุกอย่างยกเว้นของเผ็ดๆนั่น แม่กินกับพวกเ้าไม่ได้เลย”
“ท่านแม่ไม่รู้อะไร จานนี้แหละแซ่บสุดๆเขาเรียกว่าอะไรนะเ้าคะพี่สะใภ้”
“จานนี้เขาเรียกว่ายำรวมมิตรทะเล ส่วนจานนั้นปลาลุยสวน”เหยียนลู่ตอบน้องสามีอย่างคล่องแคล่ว
“สำหรับพี่นะ..พี่กินได้ทุกอย่างที่ลู่เออร์ทำ”เฟยหรงบอกภรรยาพร้อมส่งสายตาหวานเชื่อมให้กัน
โถ..คุณชายใหญ่ท่านช่างหวานกับภรรยาโดยไม่ดูหน้าของคุณชายรองเลยนะ
“อะแฮ่ม พี่ใหญ่ท่านก็เกี้ยวพาพี่สะใภ้ได้ทุกที่เลยนะเ้าคะเห็นใจพี่รองมั่งคนยังไม่ได้แต่งเมียน่ะ คิคิ”
“อันเอ๋อร์ เ้าเด็กนี่พูดจาไม่น่าฟังเอาเสียเลยแค่คู่ครองพี่รองของเ้าอาจจะยังไม่ทันเกิดก็เป็ได้จริงหรือไม่” ฮูหยินหลงกล่าวพร้อมกับชายตามองลูกชายคนรองเล็กน้อย
“.......” เทียนหรงนั่งทอดถอนหายใจอย่างหน่ายแหนงทุกครั้งที่ครอบครัวได้อยู่กันพร้อมหน้าก็จะเป็ดังเช่นตอนนี้เหมือนว่าเขาจะโดนรุมอีกแล้ว
ก๊อกก๊อก..ครืดดดด “ขออนุญาติขอรับ”
“มีอะไร” เทียนหรงถามออกไปเพราะรู้ว่าเป็คนของตน
“มีการแลกหินปราณที่หอประมูลขอรับ”
“มันก็มีบ้างมิใช่หรือที่จะมีคนเอาหินปราณมาแลกเป็เงินในยามนี้”มันคงไม่ใช่เื่แปลกที่จะมีคนเอาหินปราณมาแลกเป็เงินใน่เวลาที่จะมีงานประมูลเช่นนี้เทียนหรงไม่ได้ตื่นเต้นหรือแสดงอาการใดๆ ออกมา
“แต่มีหินปราณระดับสูงถึงห้าก้อนเลยนะขอรับ”
“หืม..เป็ใครกันถึงกับมีหินปราณระดับสูงไว้ตรวจสอบได้หรือไม่” นานมาแล้วที่เทียนหรงไม่ได้เห็นหินปราณระดับสูงมันนานมาแล้วจริงๆคงจะเป็เวลาเกือบสิบปีเห็นจะได้ ก็ั้แ่ไป๋จวินไม่อยู่นั่นแล้ว ส่วนคนที่มีไว้ในก็คงไม่เอามาแลกเป็เงินง่ายๆหรอก
“ตรวจสอบไม่ได้ขอรับรู้แค่เพียงเป็หนึ่งสตรีและหนึ่งบุรุษขอรับและพวกเขาก็อยู่ที่นี่แล้วขอรับ”
“อยู่ที่เหลาอาหารน่ะหรือ”
“ขอรับนายท่าน”
ที่ชั้นสองของเหลาอาหารอวี้หยาง...
“ที่นี่หรือที่มีอาหารแปลกๆและอร่อยที่สุดของเมืองหลง”
“ไม่ผิดขอรับ นายท่านโชคดีมากที่มาวันนี้เพราะทุกๆครั้งที่ครอบครัวของท่านประมุขหลงมาทานอาหารที่นี่ ก็จะมีอาหารแปลกๆ และพิเศษมากมายทุกครั้งขอรับนายท่านจะรับเป็อาหารพิเศษหรือไม่ขอรับ”
“อืม..เอามาทั้งหมดนั่นแหละ น้ำชาดีๆมาด้วยหนึ่งกากับสุราผลไม้ให้ข้าด้วยแค่ไหเล็กๆ ก็พอ เร็วๆ ด้วยล่ะหนุ่มน้อย”
“ร..รอสักครู่ข้าน้อยจะจัดการให้เร็วที่สุดขอรับ” คำหยอกเย้าของหญิงสาวผู้ลึกลับทำเอาเสี่ยวเอ้อตัวน้อยเกือบเดินสะดุดขาตัวเองเลยทีเดียว
‘ฮิฮิ..เสี่ยวเอ้อน้อยเหล่านี้..ช่างน่ารักน่าชังเสียจริง’ลี่หลินคิดในใจพลางก็กวาดสายตามองไปทั่วทั้งชั้น ‘มีแต่ละอ่อนทั้งนั้นท่าจะเป็ศิษย์จากสำนัก อาหารตามันเยอะเสียจริงเฮ้อ..ออกทะเลไปไกลแล้วเราคิกๆ’
รอไม่ถึงสองเค่ออาหารจานพิเศษทั้งหมดก็ถูกลำเลียงมายังโต๊ะของนาง
“ทานให้อร่อยขอรับนายท่าน หาก้าสิ่งใดเพิ่มให้เรียกใช้ข้าน้อยได้ทันทีขอรับ”เสี่ยวเอ้อตัวน้อยพูดก่อนจะก้มหน้างุดๆ ออกไปอย่างเขินอาย
“อืม..ขอบใจ” ลี่หลินกล่าวพร้อมกับยื่นตำลึงทองใส่มือเ้าเด็กน้อยหนึ่งกำมือ‘บริการถูกใจนางก็จะทิปหนักเช่นนี้’
“.......” อาา..ตำลึงทองเยอะขนาดนี้เลยเสี่ยวเอ้อน้อยรับไว้แบบงงๆ
“ข้าว่าคนบนโลกเก่าของข้ากำลังจะครองเมืองเป็แน่ดูนี่สิท่านคิดว่าอาหารของที่นี่แปลกหรือไม่ มันเหมือนกับอาหารที่ข้าทำไม่ผิดเพี้ยนเลยสักนิด”ลี่หลินคิดว่าคงจะมีใครบางคนที่มาจากโลกเดียวกันกับนางเป็แน่ ก็เพราะอาหารจานพิเศษที่ว่าแปลกแต่กลับไม่ได้แปลกสำหรับนางเลยสักนิด
“ไม่แปลกเลยขอรับ ที่นายหญิงทำให้ข้ากินแปลกยิ่งกว่า”
แน่นอนสิไม่แปลกก็บ้าแล้วส้มตำไก่ย่างไหนจะลาบก้อยเอย เมนูท้ายสุดเป็ของโปรดพ่อเหยี่ยวหน้านิ่งเลยนะขอบอก
“รีบกินเถอะ เรายังไม่ได้ไปหาที่พักเลยนะจานเนื้อมีแค่จานเดียวคือสเต็กเนื้อ งั้นสเต็กนี่ข้ายกให้ท่านแล้วกัน”
“มันเรียกสเต็กหรือขอรับมันไม่ใช่เนื้อย่างหรอกหรือ” พ่อเหยี่ยวหน้าตายพูดพลางก็คีบเนื้อชิ้นใหญ่เข้าปาก
“ฮ๊ายย..นี่ท่านไม่เห็นอุปกรณ์เสริมที่เขาให้มาหรือยังไงมีดกับช้อนส้อมข้าก็เคยสอนให้ท่านใช้แล้วไม่ใช่หรือ นั่นๆ เลอะเหมดแล้วตกลงว่าศิษย์พี่ให้ท่านมาดูแลข้าหรือให้ข้ามาดูแลท่านกันแน่ละเนี่ย”
“ก็ย่อมเป็ข้าดูแลท่านอยู่แล้วขอรับนายหญิงของข้าเพียงแต่ข้าไม่ถนัดใช้อุปกรณ์เสริมพวกนี้นี่กลับไปท่านทำเนื้อย่างจิ้มแจ่วให้ข้าทานได้ไหมขอรับ แล้วท่านจะทานแค่จานนั้นหรือ” ก็ไหนบอกว่าหิวมากอย่างไรเล่าอาหารที่อยู่เต็มโต๊ะนี่ล่ะนางจะสั่งมาทำไมเยอะแยะหากจะกินแค่จานเดียวตาฝูไม่เข้าใจนายของตนจริงๆ ตกลงว่านางหิวหรือไม่หิวหรือไม่หิวกันแน่
“ข้ากินแค่เ้ายำนี่แหละข้าไม่ชอบอาหารจืดชืด” หึๆช่างเรียกร้องเสียจริงพ่อเหยี่ยวหน้าตายเครื่องปรุงน้ำจิ้มแจ่วของข้าจะหมดครัวอยู่แล้วนะ
‘นี่ถ้าฮูหยินน้อยมาได้ยินจะเกิดอะไรขึ้นนะ’เสี่ยวเอ้อน้อยทียืนรอให้บริการอยู่ไม่ไกลก็ได้แต่คิด เมื่อหลีกเลี่ยงที่จะได้ยินการสนทนาของนายท่านทั้งสองไม่ได้
เวลาเดียวกันที่ชั้นสามครอบครัวหลงก็ยังอยู่กันครบถ้วนทุกคน...
“หลุนคุนพวกเขายังอยู่ที่นี่หรือไม่”เทียนหรงเอ่ยถามองครักษ์คนสนิท
“ยังอยู่ขอรับนายท่านและพวกเขายังสั่งแต่อาหารจานพิเศษของฮูหยินน้อยเต็มโต๊ะเลยขอรับ”
“อาหารของข้าหรือแล้วพวกเขาชอบหรือไม่ล่ะประหลาดแท้คงแค่อยากชิมของใหม่ๆ กระมัง” ฮูหยินน้อยเอ่ยถามอย่างกระตือรือร้นน้อยคนนักที่จะสั่งอาหารจานพิเศษของเขาทุกอย่างแบบนี้
“เอ่อ..คือว่า บุรุษผู้นั้นทานแค่เนื้อย่างส่วนสตรีนางทานแค่หยำและพวกเขายังบอกว่ามันธรรมดามากขอรับ”นี่เขาพูดมากไปหรือไม่แล้วเผลอพูดสิ่งใดไปนี่ เขาคงไม่ได้ทำให้ฮูหยินน้อยเสียใจใช่หรือไม่
พลันเสียงช้อนก็หล่นกระทบจานจนเกิดเสียงดังแกร๊งง!!!
“ท่านพี่อาหารของข้าไม่อร่อยหรือขอรับไม่เคยมีใครว่าอาหารของข้าสามัญเลยสักครั้งหรือว่าที่ผ่านมาพวกท่านแค่พูดเอาใจข้ากัน แล้วอีกอย่างมันคือยำไม่ใช่หยำ ต่อไปใครเรียกผิดข้าไล่ออก” ‘ฮืออ..อะไรกันมีคนไม่ชอบอาหารของข้าด้วยหรือนี่’เหยียนลู่แทบช็อคกับสิ่งที่ได้ยิน จบกันกับอาชีพเชฟของเขาและถ้วยรางวัลที่เคยได้รับมา
“.......” ‘พี่สะใภ้หลุนคุณ นั่นคนของข้านะ’ คุณชายรองได้แต่เอ่ยขึ้นภายในใจเขาก็รู้สึกเห็นใจพี่สะใภ้อยู่หรอกนะที่ผ่านมา ไม่เห็นมีลูกค้าคนไหนออกปากว่าอาหารจานพิเศษไม่อร่อยเลยสักครั้ง
“ลู่เอ๋อร์อาหารของเ้าอร่อยที่สุดพี่ไม่เคยโป้ปดเ้าสักนิด ใช่มั้ยขอรับท่านแม่”
“ใช่แล้วจ้ะลู่เอ๋อร์ อาหารของเ้าขึ้นชื่อที่สุดในเมืองหลงแล้วเหลาอาหารอวี้หยางของแม่ได้ขึ้นเป็สาขาอันดับหนึ่งของแคว้นก็เพราะอาหารของเ้านี่แล้วขนาดพ่อสามีของเ้าที่เป็คนเลือกกินยิ่งนักยังชื่นชอบอาหารของเ้าเลยใช่หรือไม่เ้าคะท่านพี่”
“อืม..”
โธ่..ท่านประมุขหลงฉีฟาท่านจะพูดแค่อืมไม่ได้นะลูกสะใภ้ของท่านกำลังงอนอยู่
“อันอันคิดว่าพวกเขาคงมาจากแคว้นอื่นกระมังคงจะไม่คุ้นชินกับอาหารของพี่สะใภ้”
“ขอบคุณทุกคนขอรับคงจะเป็อย่างที่อันอันว่าพี่สบายใจแล้วล่ะ”
“ขอบคุณอะไรกันกำลังใจจากครอบครัวเป็สิ่งสำคัญและจำเป็ที่สุดอาลู่อย่าคิดมาก” หลังจากที่ไม่ได้พูดมานานท่านประมุขฉีฟาก็ได้กล่าวยาวๆ เช่นคนอื่นเสียที
“ท่านพ่อ ท่านแม่ทุกคนข้าขอตัวกลับก่อนขอรับ” เทียนหรงกล่าวลาเสร็จก็รีบร้อนออกจากห้องไปทันทีเขาต้องรีบเพียงแค่อยากจะเห็นหน้าสตรีนางสักนิดก็ยังดี
“.......” เขาจะรีบไปไหน? ทุกคนต่างก็คิดเหมือนกันที่เห็นเทียนหรงรีบร้อนออกไป
“นั่นคือนางใช่หรือไม่” เทียนหรงเอ่ยถามองครักษ์คนสนิท แต่สายตากลับไม่ละไปจากนางสักนิดแม้จะมีผืนผ้าบางๆ ปิดบังใบหน้าเขาก็รู้ว่านางนั้นงดงามจริงๆ และช่างดูเย้ายวนแปลกจริงๆที่เขาให้ความสนใจกับสตรีผู้นี้เพียงแค่มองไม่กี่อึดใจหรือว่าจะเป็เพราะความลึกลับของนางกันหัวใจที่เคยเ็ากับรู้สึกร้อนวูบวาบอย่างประหลาดกว่าจะมีสตรีสักนางทำให้เขาสนใจได้มันไม่ใช่เื่ง่ายเลย แต่กับแม่นางคนนี้ทั้งที่ยังไม่ได้ทำสิ่งใดเลยสักนิดก็ทำให้เขาสนใจเสียแล้วเทียนหรงแอบเห็นใบหน้านวลผ่องก็หลายครั้งเมื่อมีสายลมเข้าช่วยส่งเสริมการที่มีธาตุวายุอย่างเขามันก็ดีเช่นนี้นี่เอง
“ข้าััพลังในตัวนางไม่ได้สักนิดแต่บุรุษผู้นั้นกลับมีกลิ่นกายเหมือนสัตว์อสูรมันจะเป็ไปได้อย่างไรสัตว์อสูรที่ใช้ร่างแปลงของมนุษย์ได้จะต้องตัดผ่านระดับเซียนได้เท่านั้นไม่ใช่หรือแต่ในแผ่นดินนี้ก็ยังไม่เคยปรากฏให้เห็นเลย พวกเขาช่างน่าสนใจจริงๆ”
“สัตว์อสูรยังงั้นหรือขอรับนายท่านหรือว่านางจะเป็ผู้ทำพันธะสัญญากับสัตว์อสูรได้ขอรับ”
พูดถึงเื่การทำพันธะสัญญากับสัตว์อสูรนั้นมันไม่ง่ายสัตว์อสูรเป็อสูรที่หยิ่งยโสและไม่ใคร่จะชอบมนุษย์สักเท่าใดนักจึงยากที่จะพานพบได้ทั่วไปการทำพันธะสัญญายิ่งแล้วต้องเป็ผู้ใช้อักขระเท่านั้นถึงจะเป็ผู้สร้างอักขระพันธะสัญญาขึ้นมาได้ซึ่งหาได้ยากยิ่งในดินแดนนี้หรือต่อให้มีก็ใช่ว่าจะทำได้ง่ายๆต้องมีการยินยอมพร้อมใจที่จะทำพันธะสัญญากันทั้งสองฝ่ายมันถึงจะสัมฤทธิ์ผล
“ก็อาจจะเป็ได้คอยดูนางต่อไปแต่อย่าให้นางจับได้ล่ะ” เขาก็อยากจะรู้เหมือนกันว่านางเป็ใครมาจากแคว้นใดกันแน่ทำไมถึงได้ทำตัวลึกลับนัก
“อ่อ..อีกอย่างหากนางหาที่พักไม่ได้ให้เปิดชั้นบนสุดของโรงเตี๊ยมฝูหยางให้นางบอกหลงจู๊ว่าเป็คำสั่งของข้า” เทียนหรงมั่นใจว่านางไม่มีทางหาที่พักในเมืองนี้ได้แน่นอนก็คงมีแค่ห้องของเขาเท่านั้นที่ยังว่างอยู่ หึๆ
“ขอรับนายท่าน” นายท่านเจอว่าที่นายหญิงแล้วใช่หรือไม่เื่นี้ต้องรู้ถึงหูของท่านประมุขและฮูหยินใหญ่ หลุนคุนกระหยิ่มในใจ
หนึ่งคนกับหนึ่งสัตว์อสูร...
“นายหญิงเราหาที่พักก่อนดีหรือไม่ขอรับ”
“ไม่..ยังมีเวลาเหลืออยู่ข้าจะกลับไปหอประมูลก่อนหรือท่านจะเข้าไปในมิติก่อนก็ได้ข้าอนุญาต”
“ข้าไปกับท่านนั่นแหละดีแล้ว” ใครจะกล้าให้นางไปคนเดียวเล่าไม่ใช่เขากลัวว่านางจะโดนคนอื่นทำร้ายหรอกนะแต่กลัวว่านายหญิงของเขาจะเผลอไปแช่แข็งใครเขาเข้าแค่นั้นเอง
หอประมูลไป๋หลง…
“นายท่านทั้งสอมีสิ่งใดให้ข้าน้อยรับใช้ขอรับ”
‘ยอดเยี่ยมนี่แหล่ะคือการบริการที่ดีอบรมได้ดี’ ไป๋ลี่หลินคิดพลางพยักหน้ารับอย่างพอใจ
“ข้าอยากเอาของเข้าประมูลข้าต้องคุยกับผู้ใด”
“เชิญ้าขอรับข้าน้อยจะพาไปพบท่านผู้ดูแลเชิญขอรับ”
เมื่อขึ้นมาถึงชั้นสอง...
ก๊อกๆ “ท่านผู้าุโหยวนฟามีลูกค้า้านำสินค้ามาประมูลขอรับ”
“เข้ามา”
ครืดดด...
“ท่านทั้งสองเชิญนั่งข้าน้อยหลงหยวนฟายินดีรับใช้”
“ท่านผู้าุโ ท่านเกรงใจเกินไปแล้วข้าเป็เพียงผู้น้อยเรียกข้าแม่นางก็พอ”
“เช่นนั้นก็ได้แม่นางท่าน้านำสิ่งใดเข้าประมูลหรือ”
“แค่สมุนไพรสองสามชนิด” ลี่หลินตอบพร้อมกับเรียกหีบหยกใบเล็กชั้นดีถึงสามใบด้วยกันมาจากแหวนมิติ
“เชิญท่านผู้าุโตรวจสอบ” นางกล่าวพร้อมกับเปิดหีบแต่ละใบ
“นิ..นี่มันข้าคงไม่ได้ตาฝาดใช่หรือไม่ โอ้ว..นี่มันท้ออัคคีท้อทิพย์มรกตและก็ยังมีกล้วยไม้เหมันต์อีกมันไม่ใช่แค่หนึ่งแต่มีถึงอย่างละสองผลและสองดอก ท่านเป็ใครกันแน่? เอ่อ..ขออภัยแม่นางที่เสียมารยาทข้าแค่ใและไม่ควรถาม”
“ไม่เป็ไรข้าไม่ถือ ข้าก็แค่แม่ค้าขายสมุนไพรธรรมดาๆเท่านั้นเอง”
“.......” ‘บัดซบ!!!สมุนไพรธรรมดาบ้านท่านสิ’ และนั่นก็คือความคิดของผู้ดูแลหยวนฟาและต้าฝูสัตว์อสูรหน้าตาย
“อีกสามวันจะเป็วันประมูลใหญ่ข้าขอแนะนำท่านว่าของวิเศษเช่นนี้ท่านควรประมูลแยกทางหอประมูลจะหักหนึ่งส่วนจากสิบส่วนเต็มท่านยอมรับหรือไม่”
“ไม่มีปัญหาแล้วจากบันทึกของหอประมูลเคยมีสมุนไพรเหล่านี้หรือไม่แล้วราคาที่จบประมูลอยู่ที่เท่าใดกัน”
“เคยมีแต่ก็นานมากแล้วล่ะแม่นางส่วนราคาประมูลจบอยู่ที่ 10,000,000 ตำลึงทองเห็นจะได้ แล้วนี่ป้ายห้องสำหรับการชมงานประมูลของท่านโปรดรับไว้ด้วยขอรับ”
‘โอ้มายก้อด..แทนจ๋าเรารวยแล้วลูก’ลี่หลินดีใจจนเนื้อเต้นที่ได้ยินราคาของสมุนไพรที่นางนำออกมาประมูล ตอนนี้นางไม่ได้รู้สึกเสียดายเงินที่ฝากอยู่ในธนาคารของโลกโน้นแล้ว
“ขอบคุณท่านผู้าุโและนี่ข้าขอฝากของสิ่งนี้ให้กับคุณชายหลงเทียนหรงด้วย”ลี่หลินหยิบเอาหยกสื่อสารยื่นให้กับผู้ดูแลหอประมูลแต่นางไม่ได้บอกว่าของสิ่งนี้มันคืออะไรหากมองด้วยสายตาก็จะแค่ว่ามันคือหยกที่มีรูปร่างที่แสนจะแปลกประหลาดยิ่ง
184
