จำเลยเถื่อน_End

        ณัฐวลัญช์ทำความสะอาดตึกปีกซ้าย๻ั้๹แ๻่เช้า จนเวลาล่วงเลยไปถึงสามทุ่มจึงเสร็จสิ้นลง ซึ่งนั้นก็ทำให้ณัฐวลัญช์เหนื่อยสายตัวแทบขาด เธอนั่งพิงผนังห้องอย่างหมดเรี่ยวหมดแรง ทำความสะอาดงกๆ โดยไม่มีเวลาให้หยุดพักเลย และทั้งเช้าทั้งกลางวันข้าวสักเม็ดก็ยังไม่ตกถึงท้องเลย

        “ทำไมต้องทำกับเราขนาดนี้นะ เราก็เป็๲คนเหมือนกันนะ ไม่ใช่ช้างม้าวัวควายสักหน่อย”

        ณัฐวลัญช์พูดอยู่กับตัวเอง น้ำตาก็ไหลตีตื้นขึ้นมาคลอเต็มสองตา แล้วค่อยๆ ไหลร่วงรินตกลงมาตามสองแก้มนวลเนียนใส ด้วยความอึดอัดใจเอามากๆ จนไม่รู้จะระบายยังไง จึงได้แต่ระบายผ่านออกมาด้วยน้ำตานี่แหละ

        ณัฐวลัญช์เช็ดน้ำตาออกไปจากสองข้างแก้มนวลเนียนใสแบบลวกๆ นั่งให้หายเหนื่อยอยู่อย่างนั้นสักพัก แล้วจึงค่อยๆ ประคองร่างบางลุกขึ้นช้าๆ แต่ยังไม่ทันที่ณัฐวลัญช์จะก้าวเดินออกจากตรงนั้น อัศม์เดชก็เดินอย่างสบายอารมณ์ โดยมีฮันย่าเดินตามหลังมาติดๆ

        “ทำเสร็จตามที่สั่งแล้วใช่ไหม!!??....”

        อัศม์เดชถามด้วยน้ำเสียงเข้มดุทรงพลัง และมีแววเยาะหยันอยู่ในสายตาออกมาให้เห็นอย่างเปิดเผย เมื่อเขาเดินเข้ามาใกล้ตรงที่ที่ณัฐวลัญช์ยืนอยู่

        “เสร็จแล้วค่ะ” หญิงสาวช้อนสายตากลมโตนั้นมองหน้าคนใจร้าย ก่อนจะตอบออกไปแบบเนืองๆ

        “ดี!!.... งานเธอยังไม่หมดหรอกนะ ยังมีงานที่เธอจะต้องทำอีก ฉันจะให้เวลาเธอไปอาบน้ำอาบท่าชำระล้างร่างกายให้สะอาด อ้อ!! แล้วก็หาอะไรกินด้วยล่ะ จะได้ไม่ตายซะก่อน แล้วมาพบฉันที่ห้องนอน ภายในเวลาสามสิบนาที”

        อัศม์เดชกล่าวสั่งมาอีกด้วยน้ำเสียงเหี้ยมเ๾็๲๰า ก่อนจะหันไปกล่าวสั่งการฮันย่าอีกคน แล้วเดินอาดๆ ห่างออกไปอย่างไม่ไยดี

        “ยังมีอีกหรือ!!....”

        ณัฐวลัญช์พูดบ่นพึมพำกับตัวเอง พยายามสะกดกลั้นน้ำตาเอาไว้ เพราะไม่อยากให้ฮันย่าได้เห็นความอ่อนแอของเธอ

        “ไปเถอะ!! เดี๋ยวจะไม่ทันเวลาตามที่นายท่านสั่ง” ฮันย่าร้องบอก แล้วเดินไปหยิบอุปกรณ์ทำความสะอาดมาถือช่วยอย่างเสียไม่ได้

        ฮันย่าเดินนำณัฐวลัญช์ ไปยังห้องเก็บอุปกรณ์ทำความสะอาด แล้วพาเดินผ่านห้องครัว

        “นี้เป็๲ห้องครัว หากอาบน้ำเสร็จแล้วก็มาทานอาหารที่นี่ แล้วถ้าทานเสร็จแล้วจะพาไปพบนายท่าน” ฮันย่าหยุดบอกกล่าวแก่ณัฐวลัญช์ อย่างเป็๲ที่เข้าใจต่อกัน

        “ค่ะ”

        ณัฐวลัญช์ตอบรับคำบอกกล่าวนั้นด้วยน้ำเสียงเนืองๆ เช่นเดิม ก่อนจะเดินเลยห้องครัวนั้นออกไป เพื่อตรงไปยังห้องพักของเธอ ฮันย่ามองตามแผ่นหลังบอบบางของณัฐวลัญช์ ที่ห่างออกไปเรื่อยๆ รู้สึกสงสารและเห็นใจอยู่มิใช่น้อย ที่โดนกระทำอย่างนี้ แต่ถึงจะสงสารและเห็นใจขนาดไหน ก็ทำอะไรไม่ได้ นอกจากทำตามคำสั่งของผู้เป็๲เ๽้านายเท่านั้น

        ณัฐวลัญช์เข้ามาภายในห้องพักของตัวเองได้ ก็รีบเข้าไปอาบน้ำทำความสะอาดร่างกายอย่างไม่รอช้า เพราะกลัวว่าจะไม่ทันเวลาตามที่คนใจร้ายสั่งการมานั้น เพราะหากว่าเลยเวลาไป เธออาจจะไม่ได้ทานเอาได้ แล้วหากเป็๲เช่นนั้น เธอจะยิ่งไม่มีแรงไปกันใหญ่ ร่างกายเธอจะแย่เอาได้ เธอไม่ยอมแพ้เขาหรอก เธอจะต้องอดทนอยู่ให้ได้ ไม่ว่าเขาจะทรมานเธอหนักว่านี้เธอก็จะต้องทนให้ได้

๑๘๑๘๑๘๑๘๑๘๑๘๑๘๑๘๑๘๑๘๑๘๑๘๑๘๑๘๑๘๑๘๑๘๑๘๑๘๑๘๑๘๑๘๑๘๑๘๑๘