่สายของวันแสงแดดเริ่มสาดส่องปลดปล่อยรังสีความร้อนมากยิ่งขึ้นอากาศในตอนนี้จึงเหมือนกับเตาอบไมโครเวฟขนาดใหญ่ั์ดีๆที่อบเหล่าผู้ชมในโคลอสเซียมทำให้ร่างกายแห้งเผือด แต่ถึงกระนั้นก็ไม่อาจสร้างปัญหากับการแข่งขันได้มากนักเพราะความตื่นเต้น และความร้อนแรงของเหล่านักเรียนในการแข่งขันช่วยกลบความร้อนจากแสงอาทิตย์ออกจากเหล่าผู้ชมไปจนหมดสิ้น
“เอาล่ะครับผมบัดนี้ก็ได้เวลาอันสมควรแล้ว” เดฟี่เริ่มพูดประกาศขึ้นอีกครั้ง ทำให้เหล่าผู้ชมต่างหันไปมองยังเดฟี่เป็ทางเดียวกัน
“ถึงเวลาแล้วที่การแข่งขันในรอบที่สองจะต้องเริ่มต้นขึ้น” เดฟี่ยังคงพูดต่อ
“ซึ่งการแข่งขันในรอบที่สองนี้ก็คือการแข่งแท็คทีมประลอง ซึ่งจะเป็การจับคู่เหล่านักเรียนแล้วประลองกันโดยผู้ที่ผ่านเข้ารอบในรอบสองนั้นจะมีด้วยกันทั้งหมดยี่สิบคน และในรอบนี้เราจะคัดผู้เข้าแข่งขันออกให้เหลือเพียงสิบคนเท่านั้น”
“และเพื่อไม่ให้เป็การเสียเวลาขอให้ทุกท่านมองไปที่จอเวทย์มนตร์ในตอนนี้ด้วย” เดฟี่ประกาศทำให้เหล่าผู้ชมในสนามหันไปมองจอเวทย์มนตร์ที่ยังคงลอยอยู่ตรงใจกลางโคลอสเซียมทันใดนั้นเองจอเวทย์มนตร์ก็แสดงรายชื่อเหล่านักเรียนที่ผ่านเข้ารอบสองจำนวนยี่สิบคน ซึ่งเหล่านักเรียนที่พึ่งผ่านการทดสอบในครั้งแรกได้ไม่นานต่างก็ออกมาตรวจดูรายชื่อเ่าั้โดยหวังว่าตัวเองจะมีชื่อติดอยู่ในนั้นด้วย
“ในการแท็คทีมในครั้งนี้เราจะใช้ระบบสุ่มจับฉลากขึ้นมาว่านักเรียนคนไหนคู่ใครและคู่ไหนได้แข่งขันกับคู่ไหน” เดฟี่อธิบาย
“ถ้าอย่างงั้นก็เริ่มสุ่มจับฉลากได้” พูดจบหน้าจอเวทย์มนตร์ก็กลายเป็หน้าเครื่องสล๊อตแบบสองหน้าจากนั้นจึงหมุนติ้วๆ ก่อนจะหยุดแสดงใบหน้าของเหล่านักเรียนที่ต้องคู่กันจนได้ครบทุกคู่ก่อนหน้าจอเวทย์มนตร์จะเริ่มหมุนอีกครั้งซึ่งในครั้งนี้จะเป็การจับคู่แข่งขัน
“ในตอนนี้เราก็ได้จับคู่แข่งขันเป็ที่เรียบร้อยแล้วดังนั้นเพื่อให้คู่แท็คทีมสามารถทำงานเข้าขากันได้เราจึงให้เวลาเพิ่มอีกสิบนาทีในการทำรู้จักกับคู่แท็คทีมของตัวเอง เชิญได้เลย” สิ้นเสียงประกาศเหล่านักเรียนที่ได้เข้าแข่งขันในรอบที่สอง ต่างประกาศหาคู่ของตัวเองโดยแจ็คเองก็ได้เข้าแข่งขันในรอบสองเช่นกัน ซึ่งคนที่เข้ามาร่วมแท็คทีมกับเขานั้นคือ เอสดี้ แจ็ครีบะโหาเอ็ดดี้ในทันที และคนอื่นๆ ต่างก็ทำแบบนั้นเช่นกันในไม่ช้าทุกคนก็เริ่มไปพูดคุยกับคู่แท็คทีมของตัวเองกัน
แจ็คเองที่ได้เจอเอสดี้ ก็แปลกใจเล็กน้อย ที่เอสดี้ดูต่างไปจากที่เขาคิดเอสดี้นั้นเป็เด็กผู้ชายตัวเล็ก ผอมแห้ง จนเหมือนว่าแค่ลมเบาๆ ก็สามารถพัดเอสดี้ให้ล้มลงได้
“เอสดี้เรามาคุยเื่แผนการก่อนแข่งหน่อยดีไหม” แจ็คเดินเข้าไปพูดกับเอสดี้
“อ่ะ อือ” เอสดี้ตอบพลางพยักหน้าแล้วทั้งสองคนก็ใช้เวลาที่เหลืออยู่ หมดไปกับการวางแผนกันก่อนพิธีกรจะเริ่มประกาศอีกครั้งให้เริ่มการแข่งขัน ซึ่งคู่ของแจ็คและเอสดี้นั้นเป็คู่ที่เก้าในการแข่งขัน ทำให้ยังพอมีเวลาวางแผนและดูการแข่งขันของคู่ก่อนหน้าเพื่อนำมาปรับใช้ในการประลองของตัวเอง
การแข่งขันยังคงดำเนินผ่านไปคู่แล้ว คู่เล่าแต่ล่ะการแข่งขันเหล่านักเรียนทุกคนต่างงัดเอาทุกอย่างที่ตัวเองมีใส่ไปในการประลองในครั้งนี้อย่างบ้าคลั่งราวกับว่าถ้าไม่แสดงสิ่งที่มีอยู่ให้หมดในตอนนี้ก็จะไม่มีโอกาสได้แสดงฝีมือแบบนี้อีกและบรรยากาศในส่วนของกองเชียร์เองก็คลุกครุ่นเช่นกัน ผู้ชมต่างส่งเสียงเชียร์คู่ที่ตัวเองชอบกันอย่างเต็มที่ทำให้สนามคึกคักจนราวกับกองทัพที่ฮึกเหิมพร้อมรบกับศัตรูเบื้องหน้าเต็มที่
“ต่อไปการแข่งขันในคู่ที่เก้าขอให้นักเรียนที่แข่งขันเดินเข้าสนามมาด้วยครับ” เดฟี่ประกาศทำให้แจ็คและเอสดี้ต่างเดินออกไปยังใจกลางโคลอสเซียมท่ามกลางเสียงเชียร์ที่โหมกระหน่ำเข้ามาในทางเข้าอีกฟากหนึ่งของสนามคู่แข่งของแจ็คและเอสดี้ต่างก็เดินเข้ามาพร้อมๆกันก่อนจะเดินมาหยุดที่ใจกลางสนาม
“เตรียมพร้อม” เดฟี่ประกาศให้สัญญาณแล้วทั้งสองฝ่ายก็หยิบคทาของตัวเองออกมา ตั้งท่าเตรียมโจมตี
“เริ่ม” สิ้นเสียงประกาศชายตัวสูงใหญ่ก็ร่ายเวทย์ลูกศรเวทย์มนตร์ตรงมาหาแจ็ค แต่แจ็คเองก็ไม่ได้ยืนเฉยๆรอให้การลูกศรเวทย์มาโจมตีแจ็คใช้คทายกขึ้นปัดป้องลูกศรเวทย์ให้กระเด็นออกไปยังที่อื่น
“รีบจังเลยเพร์ตัน” เสียงใสของหญิงสาวคู่แท็คทีมของชายตัวใหญ่พูดขึ้น
“เธอจะรอให้พวกนั้นโจมตีเราก่อนหรือไงห่ะอูน” เพร์ตันหันไปตอบสาวน้อยตัวเล็กที่ยืนอยู่ข้างหลัง
“เพร์ตันระวัง” อูนะโบอกแต่ก็ไม่ทันการลูกไฟเวทย์ของแจ็ค โจมตีโดนเข้าที่ตัวของเพร์ตันเข้าอย่างจังทำให้เพร์ตันคำรามออกมาด้วยความเ็ปจากแผลไฟไหม้
“อย่าหันหลังให้คู่ต่อสู้สิ” แจ็คพูดขึ้น
“แก” อูนที่เห็นเพร์ตันล้มลงจึงร่ายเวทย์มนตร์ของเธอขึ้นมาบ้าง แต่ยังไม่ทันจะได้ร่ายเวทย์มนตร์ รากไม้ก็แทงทะลุพื้นดินขึ้นมามัดตัวของเธอไว้ทำให้ไม่สามารถร่ายคาถาได้ และยิ่งรัดแรงมากยิ่งขึ้นจนทำให้อูนเผลอปล่อยคทาหลุดมือไปด้วยความเ็ป
“แจ๋วเลยเอสดี้” แจ็คหันไปเอ่ยชมเอสดี้
“อ่ะ อ่า” เอสดี้ตอบกลับเล็กน้อยพร้อมส่งยิ้มให้แจ็คแต่ไม่นานสีหน้าของเขาก็เปลี่ยนไป
“ระวังข้างหลัง” เอสดี้ะโตอบแต่ไม่นานเขาก็ไอออกมาเพราะตะเบ่งเสียงมากไป
แจ็ครีบหันกลับไป แต่ก็ไม่ทันการเวทย์มนตร์อัสนีบาตรโดนแจ็คเข้าไปเต็มๆทำให้แจ็คล้มลงไปนอนกับพื้นตอนนี้ตัวของเขารู้สึกชาไปทั้งตัวจะขยับนิ้วก็ยังไม่ได้ช้าจนไม่สามารถส่งเสียงร้องออกมาได้เพราะลิ้นของเขาเองก็ชาเช่นกัน
“เมื่อกี้ใครเตือนว่าอย่าหันหลังให้คู่ต่อสู้น่ะ” เพร์ตันพูดขึ้นพร้อมจ้องมองไปยังแจ็คด้วยสายตี่แข็งกร้าว แต่เขาก็ไม่เสียเวลากับแจ็คนานเขารีบเข้าไปช่วยอูนในทันทีโดยการร่ายเวทย์ทำลายรากพืชเ่าั้จนหมดสิ้นทำให้อูนหลุดออกมาจากการพันธนาการของรากไม้เหล่านี้ได้ก่อนเดินไปเก็บไม้คทาของเธอกลับขึ้นมา โดยการต่อสู้ของทั้งสองฝ่ายทำเอาเหล่าผู้ชมส่งเสียงร้องกันอย่างคึกคะนอง
“ได้เวลาคิดบัญชีแล้ว” อูนพูดก่อนจะร่ายเวทย์มนตร์โจมตีไปที่เอสดี้
“พลังน้ำแข็ง” แจ็คที่สามารถขยับตัวได้บ้างแล้วรีบร่ายถาคาขึ้นทำให้เกิดเป็แท่งน้ำแข็งขึ้นมาบังคาถาโมตีของอูนช่วยให้เอสดี้รอดจากการโจมตีมาได้
“โห้ถึงจะไม่ได้แรงมากนัก แต่ก็ถือว่าขยับตัวได้ไวเหมือนกัน” เพร์ตันพูด
“ลูกไฟเวทย์” เพร์ตันร่ายเวทย์มนตร์โจมตีไปที่แจ็คที่ตอนนี้ยังคงขยับตัวได้ไม่เต็มที่
“พฤกษาพันธนาการ” เอสดี้ร่ายเวทย์มนตร์แต่แทนที่จะร่ายเวทย์ใส่ฝ่ายศัตรู เขากลับร่ายเวทย์ใส่แจ็ค ช่วยดึงแจ็คออกมาหลบคาถาลูกไฟเวทย์ได้ทัน
“ขอบใจเอสดี้” แจ็คเอ่ยแต่รอบนี้สายตาเขากลับจับจ้องไปทีคู่ต่อสู้ของเขา แล้วไม่นานทั้งสองฝ่ายต่างก็ร่ายคาถาใส่กันไม่ยั้งจนทำให้ทั้งสนามเปลี่ยนสภาพไปอย่างเห็นได้ชัด
“นี่มันเทศกาลปล่อยของกันหรือไงเนี่ย” เดฟี่พากษ์ประกอบการประลองซึ่งช่วยเพิ่มอรรถรสให้เหล่าผู้ชมได้เป็อย่างดี
“ลูกไฟเวทย์” แจ็คและเพร์ตันร่ายเวทย์ใส่กันตรงๆทำให้เกิดเป็ะเิเพลิงตรงจุดปะทะกัน
“เอสดี้” แจ็คะโขึ้นแต่ไม่ทันจะได้พูดอะไรเอสดี้ก็ร่ายเวทย์มนตร์ฝนลูกศรเวทย์ขึ้นทันที แล้วก็บังเกิดเป็ลูกศรเวทย์ที่อาจนับจำนวนได้พุ่งตรงเข้าใส่อูนและเพร์ตัน
“ม่านเวทย์” อูนรีบกางม่านพลังเวทย์ขึ้นช่วยป้องกันเธอและเพร์ตันไว้
“ฉันจะเปิดม่านให้ชั่วขณะหนึ่งเพร์ตันใช้เวทย์ที่แรงที่สุดโจมตีไปตรงที่พวกนั้นอยู่เลยน่ะ” อูนพูดทำให้เพร์ตันหันไปตั้งใจรวบรวมพลังเวทย์เพื่อใช้เวทย์มนตร์ในครั้งต่อไปและทันทีที่ม่านพลังถูกเปิดออกเพร์ตันก็ร่ายเวทย์มนตร์ทันที
“เปลวไฟบรรลัยกัลป์” สิ้นเสียงร่ายคาถาก็เกิดเป็ลูกไฟขนาดใหญ่พุ่งตรงไปยังจุดที่เอสดี้ยืนอยู่แล้วไม่นานหลังจากนั้นก็ะเิออกทำให้ทั่งสนามกลายเป็ทะเลเพลิงเว้นแต่จุดที่อูนกางม่านพลังป้องกันไว้
“พวกเราชนะแล้ว” เพร์ตันพูดขึ้นหลังจากเห็นผลงานของตัวเอง
“มันก็ไม่แน่หรอกน่ะ” เสียงแจ็คดังขึ้นทำให้อูนและเพร์ตันหันไปหาต้นตอของเสียงกันแต่ก็ไม่พบ
“ไม่น่าจะเป็ไปได้ข้างนอกนั้นเป็ทะเลเพลิงไปแล้วนี่” เพร์ตันพูด
“ถ้าบนพื้นนั้นน่ะ” เสียงแจ็คดังขึ้นอีกครั้ง รอบนี้ทำให้เพร์ตันและอูนหันไปมองบนฟ้าก็เห็นเงาคนลอยอยู่บนนั้น
“เป็ไปไม่ได้ แกใช้คาถาล่องลอยได้แล้วเหรอ” เพร์ตันะโขึ้นด้วยความใ
“ใครบอกแก” แจ็คตอบแล้วไม่นานหลังจากนั้นแผ่นดินก็สั่นไหวอย่างรุนแรงก่อนจะถล่มลงไปเป็หลุมขนาดใหญ่ทำให้เพร์ตัน และอูนพลัดตกลงไปก่อนจะกระแทกเข้ากับก้นหลุมอย่างแรงทำให้ม่านพลังสลายหายไปจากนั้นแจ็คและเอสดี้ก็โผล่ออกมาจากเหนือปากหลุม
“เวทย์มนตร์ของนายสุดยอดไปเลยน่ะเอสดี้” แจ็คเอ่ยชมเอสดี้ที่ตอนนี้นั่งหอบด้วยอาการเหนื่อยล้าจากการใช้พลังเวทย์ไปจนหมด
“อย่าให้พวกเราขึ้นไปได้น่ะ” อูนะโขึ้นเสียงที่ะโออกมาดูแล้วไม่เข้ากับขนาดตัวของเธอเลยแม้แต่น้อย
“จะขึ้นมาก็เชิญเลย” พูดจบแจ็คก็ร่ายคาถา เปลวไฟบรรลัยกัลป์ ลงไปในภายในหลุ่มที่เพร์ตันและอูนตกลงไปก่อนเพร์ตันและอูนจะทนความร้อนของเปลวไฟไม่ไหว และขอยอมแพ้ไปในที่สุดเมื่อเห็นดังนั้นพิธีกรจึงประกาศผลการแข่งขันทำให้แจ็คและเอสดี้ได้เข้าไปสู่รอบต่อไปในทันที
243
