ย้อนเวลาสู่ยุค 70: สร้างชีวิตใหม่ด้วยมิติซูเปอร์มาร์เก็ต 【จบ】

        ตอนที่ 122 เป็นคนที่น่าสงสาร

        ท้ายที่สุดแล้วเหล่ายุวชนหนุ่มสาวที่มาทำงานในชนบทต่างก็เป็นคนนอก คนในชุมชนไม่เคยไว้ใจพวกเขามาก่อนจริงๆ และบรรดายุวชนหนุ่มสาวเองก็รู้ตัวดี เพียงแต่ หากไม่มีความขัดแย้งกันอย่างเปิดเผย ทุกคนจึงอยู่กันเช่นนี้เพื่อความสงบสุข

        หานชีเยวี่ยสงบใจของตนเองก่อนหยิบหนังสือเล่มหนึ่งขึ้นมานั่งอ่านบนม้านั่งตัวเล็ก ทุกครั้งที่หานชีเยวี่ยอ่านหนังสือ เธอจะจดจ่ออยู่กับมันอย่างเต็มที่ ไม่นานเธอก็จมดิ่งลงไปในโลกของหนังสือ ความรู้จากในหนังสือต่างพากันไหลบ่าทะลักเข้าสู่สมองของหานชีเยวี่ย แม้แต่ตัวของเธอเองยังตกตะลึงกับประสิทธิภาพในการอ่านหนังสือของตัวเองเลย

        เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็วเสมอเมื่อเราตั้งใจทำอะไรสักอย่าง เพียงพริบตาเดียว หานชีเยวี่ยก็รู้สึกว่ามองตัวหนังสือไม่ชัดเจนแล้ว

        หล่อนเงยหน้าขึ้นมอง ก่อนจะพบว่าฟ้าเริ่มมืดลงแล้ว ฉู่เจี้ยนกั๋วและคนอื่นๆ เก็บหนังสือเรียบร้อยแล้วและกำลังพูดคุยอะไรบางอย่างกับพี่ชายของเธอ หานชีเยวี่ยปิดหนังสือ ก่อนค่อยๆ ลุกยืนขึ้นช้าๆ เธอยืดเหยียดร่างกายคลายความเมื่อยล้าในลานบ้านนั่นเอง

        หลังจากส่งเหล่ายุวชนหนุ่มสาวกลับไปแล้ว ย่าเฒ่าหานก็เรียกหยางชุนจือให้มาอุ่นเนื้อแกะในหม้อ และเตรียมกัวคุยไว้เกือบเต็มกระทะ

        "ดูเหมือนสุขภาพของผู้อาวุโสบ้านลู่จะไม่ค่อยดีเท่าไหร่นัก ไม่รู้ว่าจะย่อยกัวคุยได้ไหม ไอ๊หยา สะเพร่าซะแล้ว" ย่าเฒ่าหานบ่นพึมพำขณะเตรียมกัวคุย

        หลังจากนั้นไม่นาน หานชีเยวี่ยก็เดินไปที่เชิงเขาพร้อมกับหานลู่หยาง ระหว่างทาง หานชีเยวี่ยได้เล่าเรื่องที่เธอช่วยจ้าวหงหลิวไว้ในตอนเช้าให้หานลู่หยางฟังอย่างคร่าวๆ หานลู่หยางมองหานชีเยวี่ยด้วยความตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง

        "ชีเยวี่ย นี่เธอหมายความว่า ตอนเช้าที่พวกเขาวุ่นวายใหญ่โตกันอยู่นั้น เธอได้จัดการหาที่พักช่วยคนเอาไว้จนปลอดภัยแล้วหรือ? "

        ฝีมือการแสดงละครของน้องสาวเขาเยี่ยมยอดจริงๆ ตอนเช้ายังแสร้งทำเป็นไม่รู้อะไรอยู่เลย น่านับถือๆ!

        "อืม จัดเตรียมหาที่พักให้เธอเรียบร้อยแล้วค่ะ เพียงแต่ไม่กล้าพาเธอกลับมาบ้านเรา"

        "น้องเล็ก ทำไมเธอถึงไปช่วยคนแบบนี้ล่ะ? คนในชุมชนต่างก็พูดว่าเธอเป็นหญิงแพศยา! ถ้าน้องสนิทกับแม่ม้ายจ้าวมากเกินไป จะไม่ทำให้ชื่อเสียงของน้องเสียหายหรือ? " จู่ๆ หานลู่หยางนึกถึงปัญหาข้อนี้ขึ้นมาได้

        น้องสาวของเขาเป็นเด็กสาวที่ใสซื่อบริสุทธิ์ ถ้าติดต่อกับแม่ม่ายจ้าวมากเกินไป มันจะไม่ดีหรือเปล่า?

        "ไม่เป็นไรหรอกค่ะ พี่หก ถึงเธอจะมีความผิดจริง แต่ก็เป็นเพราะว่าเธอไม่มีทางเลือกอื่น แม่ม่ายที่ไร้ญาติขาดพี่น้อง ต้องมีชีวิตอยู่บนโลกใบนี้ นับว่ามันไม่ง่ายเลย"

        ถึงจะไม่รู้ว่าทำไมจ้าวหงหลิวถึงเลือกเส้นทางนี้ แต่หานชีเยวี่ยก็ใจอ่อนและรู้สึกเห็นใจแม่ม่ายจ้าวอยู่ดี

        "พี่หกรู้ว่าเธอน่ะใจดี แต่เรื่องนี้ หลังจากที่เราช่วยเธอไว้ครั้งนี้แล้ว ต่อไปก็อย่าไปยุ่งเกี่ยวกับเธออีกเลย"

        เพื่อให้หานลู่หยางสบายใจ หานชีเยวี่ยทำได้เพียงพยักหน้ารับ ส่วนอนาคตจะเป็นอย่างไรต่อไป หานชีเยวี่ยเองก็ยังไม่รู้เหมือนกัน ไม่นานสองพี่น้องก็เดินทางมาถึงเชิงเขา และก็เป็นเช่นเคย หานลู่หยางยืนเฝ้าอยู่ข้างนอก ส่วนหานชีเยวี่ยก็ตรงเข้าไปด้านใน หานลู่หยางหาต้นไม้มาหนึ่งต้น ก่อนเอนกายพิงเพื่อเงยหน้ามองดวงดาว ปากเคี้ยวหญ้าแห้ง ท่าทางเบื่อหน่ายเป็นอย่างยิ่ง ส่วนหานชีเยวี่ยที่เข้าไปในบ้าน เธอได้นำเนื้อและกัวคุยออกมาจากตะกร้าแล้ว

        เมื่อได้กลิ่นหอมของเนื้อ ผู้เฒ่าสกุลลู่ทั้งสองก็อดกลืนน้ำลายไม่ได้ ส่วนแม่ม่ายจ้าวก็ไม่ต่างกันมาก ดวงตาทั้งสองข้างจ้องหม้อไม่วางตา

        "ชีเยวี่ย เอาเนื้อมาให้อีกแล้วเหรอ?" ย่าเฒ่าลู่เอ่ยถาม

        "คุณย่าลู่คะ วันนี้ที่บ้านทำเนื้อแกะ หนูก็เลยเอามาฝากคุณย่ากับคุณตา รีบทานตอนร้อนๆ นะคะ"

        หลังจากพูดจบ หานชีเยวี่ยก็หันไปมองจ้าวหงหลิว "พี่จ้าว พี่เองก็มานั่งทานด้วยกันเถอะ ทานเสร็จแล้วเราก็กลับบ้านกัน"

        ที่จริงแล้วจ้าวหงหลิวรู้สึกกระวนกระวายใจมาทั้งวัน โดยเฉพาะอย่างยิ่งในตอนกลางคืน เธอกลัวว่าหานชีเยวี่ยจะไม่มารับเธอ เพราะเธอคงไม่อาจอยู่กับสองผู้เฒ่าที่นี่ได้ตลอดคืน

        ถึงแม้เธอจะเชื่อว่าผู้เฒ่าทั้งสองเป็นคนดี แต่ถ้าเรื่องแบบนี้รู้ถึงหูคนอื่นเข้า ใครจะรู้ว่าพวกเขาจะพูดมั่วซั่วอะไรออกไปบ้าง!

        โชคดีที่หานชีเยวี่ยมา น้ำตาของเธอแทบจะไหลอยู่รอมร่อ

        "ชีเยวี่ย แล้วครอบครัวของเธอ..."

        "ทุกคนในครอบครัวฉันรู้เรื่องแล้วค่ะ พี่จ้าว บางเรื่องไว้เรากลับไปค่อยๆ คุยกันที่บ้าน ตอนนี้พี่มาทานข้าวก่อนเถอะ แป้งแช่น้ำแกงแกะเย็นแล้วจะไม่อร่อย"

        ในช่วงเวลาทานอาหาร หานชีเยวี่ยไม่อยากให้จ้าวหงหลิวรู้สึกเศร้าเกินไป

        "ชีเยวี่ย หงหลิวเป็นคนน่าสงสาร เหรัญญิกหลี่มันเป็นคนเลว!” หลังจากพูดจบ ย่าเฒ่าลู่ก็ยกชามขึ้นมาและเริ่มทานเนื้อ หล่อนไม่เอ่ยปากพูดอะไรต่ออีก

        หานชีเยวี่ยงมึนงงไปชั่วขณะ ไม่เข้าใจความหมายในคำพูดของย่าเฒ่าลู่

        ทั้งสามคนกินแป้งแช่น้ำแกงแกะและกัวคุยคนละหนึ่งชามใหญ่ เมื่อสบายท้องแล้ว ร่างกายและจิตใจก็ย่อมเบิกบานตามไปด้วย

        หานชีเยวี่ยเก็บของพร้อมกับพูดว่า "คุณตาลู่ คุณย่าลู่ พรุ่งนี้เช้าฉันจะพาพี่จ้าวมาแต่เช้า ยังต้องรบกวนทั้งสองท่านช่วยหน่อยนะคะ”

        "เด็กคนนี้ เกรงใจกันเกินไปแล้ว”

        หานชีเยวี่ยกำชับผู้เฒ่าทั้งสองอีกสองสามคำ หลังจากนั้นค่อยพาจ้าวหงหลิวจากไป ระหว่างทาง ทั้งสามคนเว้นระยะห่างกันเล็กน้อย ไม่มีใครกล้าพูดอะไร โชคดีที่ตอนนี้ทุกคนเหนื่อยมาทั้งวันจึงเข้านอนกันค่อนข้างเร็ว แลไม่เจอใครอื่นในระหว่างทาง

        เมื่อมาถึงบ้านสกุลหาน หานชีเยวี่ยลงกลอนประตูรั้ว ย่าเฒ่าหานก็ยืนรออยู่ที่หน้าประตูบ้านแล้ว ถึงแม้จ้าวหงหลิวจะคุ้นเคยกับย่าเฒ่าหาน แต่ตอนนี้เธอก็รู้สึกกังวลใจไม่น้อย ถ้าหากเป็นแค่แม่ม่ายก็คงจะไม่ถูกคนอื่นรังเกียจ แต่ปัญหาคือ เธอมีความสัมพันธ์กับเหรัญญิกหลี่น่ะสิ

        ไม่ต้องฟังด้วยหู จ้าวหงหลิวก็เดาได้ว่าตอนนี้คนในหมู่บ้านกำลังพูดถึงเธออย่างไร

        "รีบเข้ามาในบ้านเร็วเข้า อย่ายืนตากลมอยู่หน้าบ้าน" หานชีเยวี่ยจูงมือจ้าวหงหลิวเข้าไปในบ้าน

        ในห้องโถงใหญ่ มีตะเกียงน้ำมันจุดอยู่ แสงไฟสีเหลืองสลัวส่องแสงให้ความสว่างเพียงเล็กน้อย

        "หงหลิว มานั่งดื่มน้ำก่อนมา" ย่าเฒ่าหานเชื้อเชิญจ้าวหงหลิว "มาถึงนี่แล้ว ไม่ต้องเกร็ง เราเป็นเพื่อนบ้านกันมานานหลายปีแล้ว"

        ดวงตาของจ้าวหงหลิวร้อนผ่าว น้ำตาเกือบเกือบจะไหลออกมา เธอจำไม่ได้แล้วว่านานแค่ไหนแล้วที่เธอไม่ได้รับความห่วงใยแบบนี้ ไม่ว่าจะเป็นบ้านสามีหรือบ้านเดิมมารดา พวกเขาก็ไม่เคยคิดถึงเธอเลย ดังนั้นหลังจากที่เธอต้องสูญเสียทุกอย่างไป เธอจึงยอมทำตามที่หลี่โก่วเซิ่งต้องการ

        "ขอบคุณค่ะ คุณย่าหาน บุญคุณครั้งนี้ของครอบครัวคุณ ฉัน จ้าวหงหลิวจะไม่มีวันลืม ชาตินี้ต่อให้ต้องเป็นวัวเป็นม้าก็จะขอตอบแทนคุณแน่นอน"

        จ้าวหงหลิวพูดด้วยความจริงใจ ไม่ได้พูดทำนองว่าจะตอบแทนในชาติหน้า

        ย่าเฒ่าหานยิ้มพร้อมพูดว่า "เด็กคนนี้นี่ พูดเรื่องเป็นวัวเป็นม้าอะไร อย่าพูดแบบนั้นเลย เฮ้อ ว่าไปแล้ว เธอช่างมีชะตาชีวิตที่ลำบากจริงๆ"

        คำว่ามีชะตาชีวิตที่ลำบาก แทงใจดำจ้าวหงหลิวอย่างจัง ใช่แล้ว ก็เธอมีชีวิตที่ลำบากจริงๆ ไม่ใช่หรือ?

        หากไม่ลำบาก ทำไมสามีถึงได้ตายไปสองคน แถมยังเสียลูกคนเดียวไปอีก

        หากไม่ลำบาก ทำไมต้องยอมตกเป็นของหลี่โก่วเซิ่ง ไอ้สารเลวนั่น และถูกมันรังแกสารพัด

        หากไม่ลำบาก ทำไมต้องถูกแม่สามีและน้องสามีรังแก จนถึงขั้นต้องกระโดดน้ำฆ่าตัวตาย

        น้ำตาของจ้าวหงหลิวไหลรินรดลงมา

        "อย่าร้องไห้ อย่าร้องไห้ ไม่มีอะไรที่ผ่านไปไม่ได้หรอก" ย่าเฒ่าหานยื่นผ้าเช็ดหน้าผืนเก่าที่ซักสะอาดแล้วให้จ้าวหงหลิว

        "หงหลิว วันนี้ฉันไปสืบเรื่องบางอย่างมา เธอฟังแล้วอย่าโกรธนะ"

        ย่าเฒ่าหานตั้งใจจะเล่าเรื่องที่เธอสืบมาให้จ้าวหงหลิวฟัง เพื่อให้อย่างน้อย หากเธอตายไปก็ยังได้รู้สาเหตุ จ้าวหงหลิวก็เป็นคนฉลาด แค่ฟังย่าเฒ่าหานพูดประโยคเดียวเธอก็รู้แล้วว่า เบื้องหลังต้องมีเรื่องอื่นที่เธอไม่รู้อยู่อีก