บทที่ 18 ไม่ค่อยเต็มใจ
เป็ไปตามการคาดเดา เขาจ้องมองหนวนหน่วนแต่กลับพบว่าไม่มีส่วนไหนคล้ายท่านประธานเลยแม้แต่น้อย
เลขา “...”
เขาเริ่มมีความคิดน่าละอายอยู่ภายในจิตใจ ด้วยความรู้สึกว่าครอบครัวของท่านประธานจะหน้าตาดีกันแทบทุกคน พวกเขามีโครงหน้าชัดเจน ดวงตายาวเรียว ดั้งจมูกเห็นเป็สันชัดเจน แต่ดวงตาของเด็กน้อยคนนี้กลับกลมโตราวกับลูกองุ่นสีดำ จมูกเรียวบางเสริมความน่ารัก ถึงแม้ใบหน้าจะซูบผอม แต่ริมฝีปากกลับอวบอิ่มและดูน่ารักมาก
เด็กน้อยคนนั้นดูไม่มีเค้าโครงของประธานกู้เลยแม้แต่น้อย
“เลขาหลี่ วานไปซื้อขนมที่เด็ก ๆ ชอบทานกันมาให้หน่อยสิ แล้วก็ดูหมอนอิงใบเล็กกับผ้านวมมาเพิ่มด้วย อะไรที่เด็ก ๆ ชอบ ซื้อเพิ่มเข้ามาได้เลยนะ”
หลังจากสั่งเลขา กู้หลินโม่ก็เอ่ยถามลูกสาวเบา ๆ “หนวนหน่วนชอบกินผลไม้ไหม?”
มือเล็กของหนวนหน่วนกุมนิ้วมือของผู้เป็พ่อไว้แน่น เธอกำลังอาย โดยเฉพาะเมื่ออยู่ต่อหน้าคนแปลกหน้าและสภาพแวดล้อมที่แปลกไปจากเดิม
“ไม่… ไม่มีค่ะ”
น้ำเสียงของหนวนหน่วนแ่เบาเหมือนแมวน้อยหิวนม กู้หลินโม่ใช้ฝ่ามือลูบผมนุ่ม ๆ ของคนตัวเล็กพลางปัดหน้าม้าที่คลอเคลียหน้าผากออก
ทันทีที่เขาปล่อยมือ ผมก็ฟูฟ่อง อีกทั้งยังพลิ้วไหวไปมาราวกับอยากโบกมือทักทายพวกเขา
“หนวนหน่วนไม่ต้องอายนะลูก”
ผู้เฒ่ากู้เดินเข้ามาอุ้มเด็กหญิงตัวน้อยที่กำลังประหม่าด้วยน้ำเสียงเป็มิตรและน่าเชื่อถือ
“หนวนหน่วนทำตัวตามสบายเหมือนอยู่บ้านตัวเองได้เลย ถ้า้าอะไรบอกปู่มาได้นะ”
กู้หลินโม่ที่อยู่ข้าง ๆ เอ่ยขึ้นอย่างไม่ยอมแพ้ “บอกพ่อด้วยก็ได้ หนวนหน่วนไม่มีผลไม้ที่ชอบเลยเหรอ ถ้าไม่มีพ่อจะให้พนักงานซื้ออะไรก็ได้มาให้สองสามชิ้นนะ”
หนวนหน่วนส่ายหัวตัวเองไปมา “ไม่ต้องเยอะมากหรอกค่ะ เดี๋ยวกินไม่หมด หนูกลัวจะเปลืองตัง”
หลังจากพูดจบเธอก็ทำหน้ามุ่ยอีกครั้ง ก่อนจะเอ่ยน้ำเสียงนุ่มละมุนและหนักแน่นออกมา “หนูอยาก… อยากได้องุ่นค่ะ หนวนหน่วนชอบกินองุ่น”
“ได้เลย แล้วนอกจากองุ่นมีอย่างอื่นอีกไหม?”
เด็กน้อยน่ารักส่ายหัวไปมาก่อนจะเอ่ยถามผู้ใหญ่สองคนด้วยน้ำเสียงเจื้อยแจ้ว “แล้วคุณพ่อกับคุณปู่ล่ะคะ ชอบกินอะไร อย่าให้หนวนหน่วนกินคนเดียวสิ”
“ได้ ถ้าอย่างนั้นซื้อสตอเบอรี่มาเพิ่มด้วย เหมือนเด็กหลายคนจะชอบทานกันนะ”
หลี่เต๋อจู้จดรายการที่สั่งเอาไว้แล้วออกไปข้างนอก หลังจากซื้อทุกอย่างตามที่ประธานกู้สั่งแล้ว เขาก็เหลือบไปเห็นตุ๊กตากระต่ายสีชมพูอ่อนที่ตั้งอยู่ในร้าน
มันไม่ใหญ่เกินไป เด็กน่าจะอุ้มด้วยมือข้างเดียวได้ ทันใดนั้นเขาก็นึกได้ว่าประธานกู้ที่ให้ซื้อของที่เด็กชอบติดกลับไปด้วย เขาจึงซื้อตุ๊กตาตัวนี้โดยไม่ลังเล
กู้หลินโม่ค่อนข้างยุ่งมากในฐานะประธานบริษัท อันที่จริงแล้วไม่จำเป็ต้องจัดการกับเื่เล็กน้อยเหล่านี้ด้วยซ้ำ เขามีเื่ให้ต้องเข้าประชุมมากมายทุกวัน ทั้งประชุมกับบริษัทคู่ค้าและประชุมอื่น ๆ
เพราะฉะนั้นหลังจากที่เขาพาหนวนหน่วนมาที่บริษัท เขาจึงไม่ได้ตัวติดอยู่กับหนวนหน่วนตลอดเวลา แม้จะทำใจยาก แต่ก็ต้องเป็ไปตามหน้าที่
“หนวนหน่วน้าอะไรมาบอกปู่ได้เลยนะ เดี๋ยวจะบอกเลขากับพนักงานให้ โอเคไหม?”
“ใช่แล้ว หนวนหน่วนอยู่กับผู้าุโอยากฉันแล้ว แกจะต้องกังวลอะไรอีก?”
ผู้เฒ่ากู้โบกมือให้ลูกชายของตนอย่างกระวนกระวายใจ ไม่รู้มาก่อนเลยว่าลูกชายจะทำหน้าที่พ่อดีได้ขนาดนี้
กู้หลินโม่มองพ่อตนเองด้วยความอิจฉา เขาพาหยวนหยวนมาที่บริษัทใช้เวลาอยู่กับเธอ ไม่ได้อยากทำงานเสียหน่อย!
หนวนหน่วนจ้องมองพ่อของตนด้วยสีหน้าจริงจัง จากนั้นก็เขย่งเท้าขึ้นจุ๊บแก้มของเขาก่อนจะยิ้มเอียงอาย
เมื่อกี้เป็ััที่นุ่มนวลเหลือเกิน
“คุณพ่อตั้งใจทำงานนะคะ”
กู้หลินโม่มีแรงขึ้นมาทันที เขาสวมกอดลูกสาวแสนดีของตน พร้อมกับจุ๊บลงใบหน้าเธออย่างอ่อนโยน
“พ่อจะหาเงินมาให้หนูกับแม่ จะได้เอาไปซื้อของที่อยากได้นะ!”
ดวงตาของหนวนหน่วนฉายแววว่าไม่้าสิ่งที่พ่อตนเอ่ย แต่กู้หลินโม่ก็เดินออกจากห้องไปแล้ว
เลขาที่เข้ามาเชิญประธานกู้ไปเข้าร่วมการประชุมเห็นภาพพ่อลูกรักใคร่กลมเกลียวกันพอดิบพอดี “...”
ตอนแรกแทบจะทนรอให้ประธานไปเข้าร่วมการประชุมแทบไม่ไหว ตอนนี้กลับมึนงงแทน
แค่มาตามไปประชุม ทำไมเขาถึงดูเหมือนปีศาจที่มาพรากพ่อลูกให้แยกจากกันไปได้นะ
แต่ที่น่าใยิ่งกว่าคือ ตัวตนของหนูน้อยที่ทุกคนต่างพากันคาดเดาคือลูกสาวของประธานกู้!
ไม่รู้มาก่อนว่าประธานกู้มีลูกสาวด้วย เด็กก็ไม่ได้หน้าตาเหมือนเขาขนาดนั้น แถมตอนนี้ประธานกู้จะกลายเป็พ่อที่แสนอ่อนโยนไปแล้ว
หลังจากที่ประธานกู้เดินออกมา เลขาที่เฝ้ามองอยู่ก็พบว่าสีหน้าของเขาแปรเปลี่ยนไปทันที ตอนนี้ประธานกู้แผ่ไอสุขุมเยือกเย็นราวกับเป็ผู้มีอำนาจเหนือทุกสิ่งออกมาเหมือนเดิมแล้ว
กระนั้นเลขาก็ไม่ได้แสดงท่าทีใอะไรออกไป
“หนวนหน่วนชอบแต่คุณพ่อไม่ชอบปู่แล้วเหรอ?”
เมื่อเห็นหนวนหน่วนจุ๊บแก้มลูกชายของตน ชายชราก็ใจเสียขึ้นมาทันที
เหอะ อย่าคิดว่าเขาจะไม่รู้ว่าเ้านั่นชอบใจมากขนาดไหน
หนวนหน่วนส่ายหัวไปมาอย่างรวดเร็ว ทำให้เ้าหมีกัมมี่น้อยที่ห้อยอยู่ที่คอกวัดแกว่งไปมา “ชอบคุณปู่ด้วยเหมือนกันค่ะ”
“ถ้าอย่างนั้นหอมแก้มปู่บ้างสิ”
ถึงอย่างไรก็จุ๊บคุณพ่อกับคุณแม่ไปแล้ว ถ้าเป็คุณปู่อีกก็คงไม่ต้องอายอีกต่อไป
หนวนหน่วนจุ๊บแก้มของคุณปู่ตนเอง ทันใดนั้นใบหน้าของชายชราก็อิ่มเอิบใจจนแทบอยากจะโทรหาพวกเพื่อน ๆ เพื่ออวดหลานสาวให้ทุกคนได้รับรู้
ไม่มีใครเทียบหลานสาวตัวน้อยของเขาได้หรอก!
“ไปกันเถอะหนวนหน่วน ไปดูเ้าหมีตัวน้อยกัน!”
หลังจากหลานสาวตัวน้อยจุ๊บแก้ม คุณปู่กู้ก็พาเธอไปดูการ์ตูนด้วยกันอย่างกระปรี้กระเปร่า
หนวนหน่วนเชื่อฟังแต่โดยดี เธอเดินตามคุณปู่ไปทีละก้าว นั่งลงบนเก้าอี้ที่นุ่มสบายเพื่อดูการ์ตูนสำหรับเด็กที่กำลังฉายอยู่บนแล็ปท็อป
เธอกับชายชรานั่งดูอย่างเพลิดเพลินใจ เมื่อหลี่เต๋อจู้เคาะประตูและเปิดเข้ามา เขาก็เห็นว่าหนวนหน่วนกอดกระต่ายน้อยสีชมพูเอาไว้ในอ้อมอก
ช่างเป็ภาพที่ลงตัวจริง ๆ
เก้าอี้ที่กู้หลินโม่ใช้นั่งทำงานนั้นใหญ่เกินไปสำหรับเธอ เขาจึงซื้อชุดโต๊ะและเก้าอี้สำหรับเด็กมาใหม่ตามคำสั่งของเ้านาย ความสูงของโต๊ะพอดีกับหนวนหน่วน ส่วนเก้าอี้ก็ตัวเล็กและนุ่มสบาย หนวนหน่วนเลยพักพิงได้อย่างสบายใจ
1K
