ตอนที่ 1
น้องรหัส
ณมหาวิทยาลัยเคลย์ตัน
@Foodzone (โรงอาหาร)
"โนเอลๆๆ"มาลีนสะกิดเพื่อนสาวที่กำลังฟุบหลับที่โต๊ะในโรงอาหาร
"หืมม ว่าไงมารวย"
"จิ๊ มาลีนจ้ามาลีนเลิกเรียกเพื่อนว่ามารวยสักทีเถอะ" มาลีนจิ๊ปากมองค้อนไปที่เพื่อนของเธอ
"อ่าๆ มาลีนๆ ว่าแต่มีอะไรวิ่งหน้าตาตื่นมาเชียว"
"เขามีประชุมรุ่นพี่ในคณะจับฉลากเลือกรุ่นน้องรหัสน่ะ เหลือแกคนเดียว ฉันตามหาให้วุ่น ไปเร็วๆ"
พูดจบมาลีนก็คว้าแขนโนเอลไปที่หอประชุมของมหาวิทยาลัยทันที
"แฮ่กๆๆ ๆ ฉันหอบเป็หมาแล้วเนี่ย"โนเอลก้มจับเข่าด้วยความเหนื่อย ซึ่งเพื่อนของเธอ ก็ไม่ต่างกัน
"เอ้า มาแล้วหรอโนเอล ทุกคนรอจับฉลากอยู่มาๆ" หนึ่งในกลุ่มเพื่อนที่หอประชุม กวักมือเรียก
โนเอลหลังจากหอบเสร็จก็เดินไปจับฉลากพร้อมมาลีนทันที
ในฉลากจะเป็เลขท้ายรหัสของนักศึกษา3 ตัวหลัง
"009ไคเลอร์"โนเอลอ่านเสร็จ ยื่นกระดาษให้เพื่อนทันที
"ว้าว อ่านจากชื่อต้องหล่อแน่ๆเลย 555555 เดี๋ยวจะทำสรุปเป็ไฟล์แล้วส่งเข้าไปในไลน์กลุ่มนะ"
โนเอลพยักหน้ารับแล้วไปคว้าตัวมาลีนมา
"มารวยแกได้เลขไรอ่ะ"
"010เจมส์อ่ะเห็นว่าจะมีเลี้ยงต้อนรับน้องปี 1ที่กาแล็คซี่คลับด้วยนะอยากรู้จังน้องรหัสจะหล่อไหม ฮ่าๆๆ"
"ของฉัน 009 อะไรไคๆคันๆสักอย่างนี่แหละแต่ช่างเถอะ เราไปคาเฟ่กันดีกว่า ไม่มีเรียนแล้ว"
พูดจบโนเอลก็เดินจูงมาลีนไปทันที
---------------------------------------------------
ติ้ง!!
(สนทนาไลน์กลุ่มคณะบริหาร)
พีเจ : ประกาศวันศุกร์นี้ จัดงานเลี้ยงต้อนรับน้องปี 1ที่กาแล็คซี่คลับ เวลา 18.30 น.
โนเอล : รับทราบ
มาลีน :โอเคค่าาา
ยูมิ : จ้าาา
พีเจ :แต่งตัวตามสบายได้เลยนะ งบไม่อั้น อย่าเลทล่ะ
-----------------------------------------------------
ก๊อกๆ"คุณหนูโนเอล ป้ามาแล้วค่ะ" เสียงป้ามะลิ หญิงวัยกลางคน แม่บ้านประจำครอบครัวของโนเอล
"เข้ามาได้เลยค่ะป้ามะลิ"โนเอลวางมือถือลงบนโต๊ะ และหันมาสนใจที่ป้ามะลิที่เธอเป็คนเรียกมาเอง
"วันศุกร์นี้เอลมีไปงานเลี้ยงต้อนรับน้องปี 1ว่าจะไปอยู่คอนโดสักพักนะคะบอกไว้ก่อนป้าจะได้ไม่ต้องห่วง"
“ค่ะคุณหนู หากมีอะไรติดต่อมาที่ป้าได้เลยนะคะ”
"ได้เลยค่า" โนเอลตอบรับและกอดป้ามะลิไปด้วย
ป้ามะลิเปรียบเสมือนแม่คนที่สองของโนเอลเลยก็ว่าได้ทั้งสองสนิทกันมากๆเลย
โนเอลเป็ทายาทโรงแรมหรูระดับประเทศ แต่เธอนั้นใช้ชีวิตไม่ค่อยหรูหราเท่าไรค่อนข้างธรรมดามากๆด้วยซ้ำ
ณ กาแล็คซี่ คลับ
เอี๊ยดดดเสียงรถตู้คันดำสุดหรู หยุดจอดหน้าทางเข้าคลับ ทันทีที่ประตูรถตู้เปิดออกมาทุกสายตา ชะงักไปทางรถตู้
หญิงสาวก้าวขาเรียวยาวลงมาจากรถตู้ ด้วยชุดเสื้อยืดสีขาว กระโปรงยีนส์สั้น รองเท้าผ้าใบสายตาที่ชะงักอยู่ก็หันกลับไปทันที
หลังจากลงมาจากรตู้คันหรูโนเอลกรอกตามองไปมา เพื่อนๆทุกคนต่างจัดเต็ม พวกผู้ชายใส่สูทแฟชั่น
ทางด้านพวกผู้หญิงก็แต่งกันมาแบบไม่ยอมแพ้กันเกาะอก เปิดหลัง รองเท้าส้นสูง
แม้แต่มาลีนเพื่อนรักโนเอลเองก็มาในชุดเดรสสีแดงเรียบหรูดูแพง
(กรี๊ดดด ช่วยด้วยใครก็ได้มาเก็บฉันไปทีเถอะ กลับทันไหมเนี่ย) โนเอลคิดในขณะที่กำลังยิ้มเจื่อนๆ
"โนเอล ๆ หมดกันทายาทโรงแรมหรู"มาลีนรีบมาทักทายทันทีที่เห็นเพื่อนรักยืนช็อตอยู่
"ใครเข้าฝันให้แกแต่งตัวแบบนี้เนี่ยมาเป็สาวแดรี่ วีนเลย" มาลีนกระซิบ
"เอ่อ .... ฉันไม่เคยมาที่แบบนี้นี่หน่าช่างเถอะ ไม่เห็นเป็ไรเลย" โนเอลฝืนพูดไปแบบนั้น ทั้งที่อยากแทรกแผ่นดินหนีและรีบเดินดุ่มๆเข้าคลับ
"เป็คนสวยที่ลืมอ่านคู่มือสินะ"มาลีนพึมพำกับตัวเองแล้วเดินตามเพื่อนรักไป
บนเวที
"สวัสดีครับทุกคนตอนนี้ก็ทยอยเข้ามากันครบแล้ว งานเลี้ยงต้อนรับครั้งนี้จัดขึ้นเพื่อสร้างความสัมพันธ์ที่ดีระหว่างรุ่นพี่กับรุ่นน้อง"
"โดยกติกาในงานวันนี้ให้รุ่นพี่เป็ฝ่ายตามหารุ่นน้องและเขียนชื่อตัวเองที่ป้ายคล้องคอของรุ่นน้องนะครับก่อนกลับจะมีรุ่นพี่เช็กป้ายคล้องคอ
หากใครไม่มีลายเซ็นต์รุ่นพี่ต้องโดนทำโทษ ไม่ให้กลับบ้านง่ายๆแน่นอน ฮ่าๆๆ ว่าแล้วก็เริ่มกันเลยยยย"
พีเจรับหน้าที่พิธีกรและจัดงานทั้งหมด ซึ่งกาแล็คซี่คลับนี้เองก็เป็ของเขาด้วย หลังจากพีเจลงเวทีรุ่นพี่ทุกคนก็เริ่มเดินตามหารุ่นน้อง บ้างก็มีชนแก้วกันไปลายทางเลยงานนี้น่าจะเมากันน่าดู
#NoelPart
หลังจากที่ทุกคนวุ่นวายกับการหารุ่นน้องฉันก็มานั่งแอบอยู่โซฟาสีแดงมุมในสุด ส่วนมาลีนก็ตื่นเต้นและแยกไปตามหารุ่นน้องแล้ว
ฉันผู้ซึ่งไม่สนใจเื่น้องรหัสได้แต่นั่งเฉยๆ เล่นมือถือกับจิบไวน์ไปพลางๆ(ฉันกินไวน์เป็เพราะมาลีนเพื่อนรักเป็คนสอน) แต่ความจริงแล้วเป็เพราะชุดในวันนี้ ที่ทำให้ฉันไม่อยากเดินไปไหนต่างหาก
หลังจากที่ฉันนั่งหลบอยู่พักใหญ่เกือบๆเที่ยงคืนเห็นจะได้ ก็มีชายคนหนึ่งเดินตรงมาที่ฉัน ท่าทางขึงขังสุดๆ
"นี่..เธอชื่อโนเอลหรือป่าว"
เขาพูดพร้อมทิ้งตัวนั่งข้างฉันอย่างแรงเป็คนตัวสูง ไหล่กว้าง ผมปิดหน้าปิดตา ใส่แว่นด้วย นี่มันเนิร์ดชัดๆ แต่ดูไม่ค่อยเป็มิตรเลยแฮะ
"หืมมม...ก็ใช่ มีอะไรหรือป่าว"ฉันตอบไปแบบไม่ใส่ใจ เพราะไม่อยากให้ใครมายุ่งด้วย
"เธอไม่สนใจจะตามหาน้องรหัสหน่อยหรอกลายเป็ฉันที่ต้องมาตามหาเอง เป็ชั่วโมงๆ จะกลับก็กลับไม่ได้"เขาพูดด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด
"พอดีฉันไม่ว่างน่ะ ไหนๆก็เจอกันแล้วเอาป้ายมาสิ เดี๋ยวฉันเซ็นต์ชื่อให้" ฉันพยายามปิดเื่เพราะเ้าแว่นนี่เป็คงน้องรหัสฉัน และเรายังต้องร่วมกิจกรรมกันอีกเยอะ
"เสียเวลาจริงๆฉันก็ไม่อยากทำอะไรงี่เง่านักหรอกนะ"
ว่าจบเขาก็โยนป้ายคล้องคอมาให้ฉัน
ฟุ่บบ !!
ดูเ้าแว่นนี่ทำเข้าสิไม่มีมารยาทเอาซะเลย เจอกันครั้งแรก ก็พูดกันแบบนี้เลย ใช้ได้ที่ไหนฉันเองก็ไม่น้อยหน้า คว้าป้ายคล้องคอมาเซ็นต์แล้วโยนกลับไป
ฟุ่บบ!!
เขามองหน้าฉันแล้วถอนหายใจพร้อมกับหยิบป้ายและเดินออกไป
เห้ออนาคตเร็วๆนี้ฉันต้องมาร่วมกิจกรรมกับน้องรหัสตัวเอง แล้วดูน้องรหัสฉันสิมาถึงก็แทบจะกินไส้ฉันแล้ว
@คอนโด
ฉันดื่มต่อไปสักพักรู้ตัวอีกที ก็โดนมาลีนหิ้วมาอยู่หน้าคอนโดแล้ว
"เห้ออ เอลแกไหวไหมเนี่ย"มาลีนถอนหายใจ
"ฉันมาอยู่นี่ได้งายยอ่าา"ฉันมึนเอามากๆเลย
"แกเมาหลับอยู่ตรงโซฟาเพื่อนๆหามกันขึ้นรถมา ต่อด้วยฉันที่หิ้วแกมาส่ง แกขึ้นคอนโดไหวไหม" มาลีนถาม
"ได้ๆ ฉันดีขึ้นแล้วล่ะ อึก!!ขอบใจแกมากน๊าลีน กลับดีๆนะ เจอกันๆ" ฉันพูดตัดบท พร้อมดันมาลีนไปที่รถเพราะไม่อยากลำบากเพื่อนไปมากกว่านี้
"อ่าๆ บายๆ เจอกัน มีอะไรโทรมานะ"มาลีนพูดจบก็ขับรถออกไป
หลังจากลาเพื่อนรักเสร็จฉันพยายามคุมสติ ที่จริงฉันยังรู้สึกมึนหัวมาก และพร้อมจะหลับได้ทุกเมื่อฉันพยายามโซซัดโซเซจนมาถึงหน้าห้องตัวเอง
ติ๊ดๆทำไมห้องไม่เปิดสักทีนะ ฉันจะไม่ไหวแล้วนะ ฉันเสียบคีย์การ์ดเท่าไหร่ห้องก็เปิดไม่ได้สักที
ติ๊ดๆ ติ๊ดๆช่วยด้วยยย ทำไมมันเปิดไม่ได้
"นี่ เธอมาทำอะไรน่ะ" มีเสียงผู้ชายดุฉันมาจากข้างหลัง
"ก็..." ฉันพูดและหันกลับไปนี่มัน....
1K
