“นอนกลับผมได้มั้ยครับ”
คำพูดของเขาทำผมผมได้แต่นิ่งไม่ได้ตอบอะไร แต่ผมกลับรู้สึกวูบๆวาบๆในใจแปลกๆ กับพูดของนิว อยู่ๆนิวก็บีบมือผมจนได้สติ แล้วพูดว่า "ผมไม่อยากนอนคนเดียวกลัวคิดมาก " ผมเลยตอบไปว่า "ได้ แต่ผมขอเอางานเข้ามาทำด้วยนะ" นิวแต่ผยักหน้าให้ พร้อมกับพูดว่า "ไม่เห็นต้องขอเลยครับ ที่นี่ห้องตี๋นะ เป็เราเสียอีกที่ต้องขอ เรารบกวนตี๋มากเกินไปแล้ว" ผมได้แต่บอกไปว่าไม่เป็ไร ไม่ต้องคิดมาก แต่ในแววตานิว มันเหมือนมีอะไรในใจตลอด จากนั้นผมจึงขอตัวไปอาบน้ำก่อน พอเสร็จแล้วก็เข้าไปในห้องพร้อมกับเอกสารที่ต้องเคลียร์ แต่กลับเห็นนิวร้องไห้ ผมจึงรีบวางเอกสารแล้วเข้าไปปลอบนิว นิวเอาแต่ร้องไห้ ผมลูบหัวนิวจับมือนิวไว้ ไม่ได้พูดอะไร เพราะการที่ผมอยู่ตรงนี้ข้างๆเขาอาจจะทำให้รู้สึกดีกว่าที่ผมพูดอะไรไป เพราะผมพูดปลอบคนไม่เป็ นิวก็ได้แต่ร้องไห้จนหลับ สรุปเอกสารที่ผมเอาก็ไม่ได้เคลียร์
[นิว]
ติ๊ดๆๆๆๆ
07:00 น .
ผมรู้สึกตัวพร้อมกับนาฬิกาปลุก ที่ผมตั้งไว้เป็ประจำ แต่ผมกลับลืมตาไม่ขึ้น แต่กลับได้ยินของตี๋พูด "ลืมตาไม่ขึ้นหรอ" ผมตอบว่าใช่ ตี๋บอกให้ผมนอนไปก่อนยังไม่ต้องลุก แล้วเขาก็หายไปสักพักนึง แล้วก็รู้สึกว่าเขามานั่งข้างผม แล้วก็รู้สึกมีอะไรเย็นๆมาแปะที่ตา "ทำอะไรหรอครับ" ผมถามขึ้น "ก็ประคบเย็นไง ตาจะได้หายบวมไง" ตี๋ว่าจบก็ประคบตาให้ผมไปประมาณ 5 นาที ตาผมก็ลืมขึ้นแล้ว “อ่ะน้ำ เป็ไงมั้ง ปวดหัวมั้ย” ตี๋พูดพร้อมส่งน้ำให้ผม ผมรับแล้วดื่ม “ขอบคุณนะ” “ไม่เป็ไร หิวมั้ยเดี๋ยวไปทำอะไรให้กิน” ตี๋ถามผม แต่ผมไม่อยากรบกวนเขาอีกแล้ว แต่ยังไม่ทันที่ตอบ ไอ้ท้องเวรก็ร้องขึ้นมา ตี๋ขำในลำคอ แล้วบอกผมให้ไปอาบน้ำเดี๋ยวเขาจะไปทำอาหารให้ “ไม่เป็ไรครับ แค่นี้ผมก็เกรงใจจะแย่แล้ว” “ไม่เห็นเป็ไรเลยครับ ถ้าเกรงใจไว้คราวหน้าก็เลี้ยงข้าวผมแทนก็ได้”ตี๋ว่าจบก็เดินออกจากห้องไป ผมนั่งสักพักก็ลุกไปอาบน้ำแต่งตัว แล้วเดินออกไปที่ห้องครัว “เสร็จแล้วหรอครับ รอหน่อยนะครับข้าวยังไม่เสร็จเลย” “มีอะไรให้ผมช่วยมั้ยครับ” ผมถามคนตรงหน้าที่กำลังใช้กระบวยคนในหม้ออย่างตั้งใจ
“ไม่มีอะไรแล้วล่ะครับ แค่รอให้สุกก็เสร็จแล้วล่ะครับ งั้นเดี๋ยวผมขอตัวไปอาบน้ำก่อนนะ ฝากคุณดูหม้อข้าวต้มให้หน่อย ถ้าเดือดก็ปิดเตาได้เลยนะ” “ได้ครับ” พอตี๋เห็นผมรับปาก เขาก็เดินเข้าห้องเขาไป ผ่านไปไม่นานหม้อข้าวต้มเดือดผมก็ปิดเตา แล้วก็จัดแจงตักข้าวต้มใส่ถ้วยแล้วเอาไปวางที่โต๊ะอาหาร รออีกคนที่ไปอาบน้ำให้ออกมาทานพร้อมกัน ระหว่างที่ผมเล่นมือถือรอเขา ก็ได้ยินเสียงเคาะประตู ผมเดินไปเปิดก็เจอผู้หญิงคนหนึ่งยืนเท้าประตูด้วยท่าเซ็กซี่ ยังไม่ทันพูดอะไรเธอก็กระแทกเสียงด้วยความไม่พอใจ “นี่แก เป็ใคร ทำไมมาอยู่ห้องตี๋” ผมยังไม่ทันได้ตอบเธอก็โวยวายเสียงดัง “หรือแกจะเป็ขโมย” “ผมไม่ใช่ขโมยครับ”ผมยังไม่ทันจะอธิบายให้ผู้หญิงคนนั้นฟังรู้เื่ตี๋ก็ออกมาพอดี “มีอะไรหรอนิว” ผมไม่ทันตอบผู้หญิงคนนั้นเธอก็เปลี่ยนสีหน้ากับน้ำเสียงแล้วก็พูดขึ้น “ที่รัก เขามาง้อตัวเองแล้วนะเขารู้แล้วว่าสิ่งที่เขาทำไปมันผิด แล้วทำให้ตัวเองเสียใจมาก เขาขอโทษ หายโกรธเขานะคะ” พอผมเห็นเธอคุยกับตี๋ก็พอจะรู้ว่าเขาสองคนเป็อะไรกัน ผมจึงจะเดินเข้าไปในห้องเพื่อให้เขาสองคนเคลียร์กัน แต่ตี๋กับดึงมือผมไว้ไม่ให้ไป แล้วเขาก็พูดกับผู้หญิงคนนั้นว่า “เอาจริงๆเราไม่ได้เสียใจอะไรแล้วนะมีนา ต้องขอบคุณเธอด้วยนะที่ทำให้ได้เจอกับรักครั้งใหม่ของเรา แล้วเราก็ไม่ได้โกรธเธอแล้วนะ ไม่ต้องขอโทษเราแล้ว” พอตี๋พูดจบผู้หญิงคนก็มีสีหน้าโกรธขึ้นมาทันที่ “รักครั้งใหม่หรอ อีนางนั่นมันเป็ใครคะ สวยกว่าเซ็กซี่กว่าลีราเด็ด หรือมีอะไรดีกว่ามีนาตรงไหน ตี๋ถึงไปเลือกคนอย่างมัน บอกมีนามาซิคะ” “เขาดีกว่ามีนาเยอะมากครับไม่ต้องห่วงครับ” “ใครคะ หรือจะเป็คนที่ยืนข้างตี๋ตอนนี้คะ” “ถ้าใช่แล้วจะทำไมครับ ผมว่าเขาดีกว่ามีนา หลายอย่างเลยนะครับโดยเฉพาะนิสัย”พอตี๋พูดจบ เธอกรี๊ดเสียงดังมาก ดังจนผมหูเกือบดับแต่ที่ดังกว่าคือเสียง
เพียะ!!! เสียงฝ่ามือกระทบหน้า ผมรู้สึกชาเลยครับใช่ครับผมโดนตบ ผมเองก็งงเหมือนกันว่าเกิดอะไรขึ้น ตี๋พาผมเข้ามานั่งที่โซฟา แล้วไล่ผู้หญิงคนนั้นไป “เป็ไงบ้าง เจ็บไหมขอโทษนะเราไม่น่าเอานิวมาเกี่ยวกับเื่นี้ด้วยเลย” ผมได้แต่ส่ายหัวเป็เชิงบอกว่าไม่เป็ไรแล้วพูดกลับตี๋ไปว่า “ไม่เห็นเป็ไรเลยถือว่าเราตอบแทนที่ตี๋ช่วยเราเมื่อคืนละกัน” ผมเห็นสีหน้าของตี๋ที่รู้สึกผิดมากๆ ก็เลยรีบเปลี่ยนเื่ “ไปกินข้าวกันเถอะ เราตักข้าวต้มไว้นานแล้วอ่ะน่าจะเย็นหมดแล้วมั้ง”เราสองคนพากันเดินมาที่โต๊ะอาหารแล้วก็นั่งทานข้าวต้มไปได้สักพักผมเห็นสีหน้าของตี๋ไม่ดีเลยจึงถามขึ้น "ตี๋มีอะไรระบายกับเราได้นะ" ตี๋เงียบไปพักนึงแล้วเขาก็เล่าให้ผมฟัง ผู้หญิงคนนั้นเป็แฟนเก่าของตี๋ชื่อมีนาเขาเลิกกันมาได้ 3 เดือนสาเหตุเพราะมีนา แอบคบซ้อนกับไฮโซที่เป็คู่แข่งทางธุรกิจของเขาอีกมีนายังเอาเื่ในบริษัทของเขาไปเล่าให้กับบริษัทคู่แข่งทำให้บริษัทเขาเสียหายหลายล้านเลยทีเดียว พอเขารู้และหาหลักฐานและถามมีนาไปตรงๆแต่มีนาก็ยังจะปฏิเสธและบอกว่าเป็เพราะความโง่ของตี๋เองที่เชื่อมีนาทุกอย่าง พอผมได้ฟังเื่ราวทั้งหมดก็รู้สึกสงสารตี๋ขึ้นมาทันที จากที่ผมเห็นผู้หญิงคนนั้นแค่แป๊บเดียวผมก็เชื่อเลยว่าเื่ที่ตี๋เล่าน่าจะเป็เื่จริง ผู้หญิงคนนี้มีรัศมีความร้ายกาจมากผมเองก็เริ่มกลัว กลัวว่าผู้หญิงคนนี้จะไม่หยุดง่ายๆแน่ เหมือนตี๋รู้ใจผมอยู่ๆก็พูดขึ้นมาว่า"นิวจะไปไหน่นี้นิวก็ระวังตัวหน่อยนะ เราว่ามีนาต้องหาทางรังควานนิวแน่ๆ เออแล้วอีกอย่างผู้ชายคนที่ต่อยนิวคนเมื่อคืนอีก เราไม่น่าดึงนิวเอามาเกี่ยวเื่นี้เลย" พอผมได้ยินแบบนั้นแล้วผมก็นึกว่าเมื่อคืนขึ้นมาทันที"ตี๋ไม่ต้องห่วงเราหรอกถ้าเป็เื่ที่เราโดนต่อยเมื่อคืนส่วนหนึ่งมันคือความผิดเรานี่แหละที่ตามไปรังควานผู้ชายคนนั้น"
816
