หลังจากเดินเข้ามาในเมือง เขาเห็นว่าสไลม์กำลังโดดเด้งดึ๋ง ๆ เต็มไปหมดมีหลายระดับ เขาจึงไม่กล้าเสี่ยงที่จะฟาร์มคนเดียวจึงมองหาคนอื่นที่กำลังฟาร์มอยู่เพื่อขอร่วมอยู่ด้วย
"โอ๊ะ มีคนฟาร์มอยู่ตรงนั้นด้วย "เขารีบวิ่งเข้าไปหาในทันที เพราะว่าฟาร์มเป็กลุ่มน่าจะปลอดภัยกว่าฟาร์มคนเดียว
ชายคนนั้นกำลังะโไปมาด้วยความสูงพอสมควร เขาเป็นักธนูอยู่ในชุดสีเขียวกับคันธนูไม้ของเขา ความสูงที่เข้าโดดไปมาระหว่างสิ่งก่อสร้างต่าง ๆ ดูคล่องแคล่วราวกับว่าสถานที่แห่งนี้เป็เพียงที่ฝึกยิงเป้าของเขาเท่านั้น
"เฮ่ พี่ชาย ผมขอร่วมด้วยคนสิ "เขาะโพร้อมส่งคำขอเข้าร่วมปาร์ตี้ทันที
ชายคนนั้นเหลือบมองมาทางเขาแว็บหนึ่งแล้วกดตอบรับคำขอทันที
"สวัสดีพี่ชาย ฟาร์มั้แ่เช้าเลยเหรอ" เขาทักทายขณะที่หลบหลีกสไลม์รอบตัวด้วยความว่องไวของเขาที่มากถึงสองร้อยเพียงพอที่จะเป็นักธนูได้เลย
ชายคนนั้นหันมามองทางทรินิตี้ด้วยความประหลาดใจ เพราะสภาพที่เหมือนขอทานกับความว่องไวของเขาขัดกันอย่างมาก
"ข้าฟามั้แ่เมื่อคืนแล้วต่างหาก พอดีกิจกรรมนี้ของรางวัลล่อตาพอสมควร ถึงจะไม่ได้กล่องสีทอง อย่างน้อยก็ขอกล่องสีทองแดงเยอะ ๆ ละกัน" นักธนูคนนั้นตอบกลับมา
"อ่อ อย่างงี้นี่ ผมขอร่วมด้วยคนนะ พี่ชื่ออะไรอะ" ทรินิตี้พูดพลางขยับฟันไปมาพร้อมขยับตัวซิกแซกหลบสไลม์ตัวเขื่องไปมาด้วย
"พี่ชื่อธนูหัก น้องหละชื่ออะไร" เขาพูดตอบกลับมาโดยที่ยังะโหลบสไลม์ไปมาอย่างคล่องแคล่ว
"ผมชื่อทรินิตี้ครับ ว่าแต่พี่นี่ต้องเลเวลสูงมาก ๆ เลย ถึงได้ะโไปมาสูงขนาดนี้"
"เปล่าหรอก พี่เลเวล 15 เองหละ แต่พี่สร้างExtra Skill เกี่ยวกับธนูไว้กลาง ๆ ไม่ได้โกงมากเพราะกลัวว่าระบบมันจะให้ข้อเสียจนต้องลบตัวละครทิ้งไป" เขาตอบโดยที่มือเขายิงธนูโดยไม่หยุด
ทรินิตี้ได้แต่พยักหน้า เขาสังเกตุเห็นั้แ่เดินเข้ามาแล้วว่าไม่ค่อยมีผู้เล่นเลยจึงถามไปด้วยความสงสัย
"ว่าแต่ผู้เล่นเขาไปไหนกันหมด"
ธนูหักเมื่อได้ยินก็ได้แต่ส่ายหน้าตอบกลับไปว่า"เมื่อเย็นตอนที่กิจกรรมสไลม์มันบุกเข้ามาในเมือง ่แรก ๆ ผู้เล่นก็ดีใจกันอยู่หรอก แต่พอผ่านไปสักพัก สไลม์มันมากันไม่หยุดไม่หย่อน แถมยังมีบางตัวเลเวลสูงอีก ก็เลยหนีตายกันซะส่วนใหญ่แล้วพากันสรรเสริญบิดามารดาของคนที่เป็ต้นเหตุให้พวกเขาต้องล็อคเอาท์กันออกไปจนกว่ากิจกรรมจบ สุดท้ายพวกที่เหลืออยู่ก็เหนื่อยจนเข้าพักโรงแรมกันไปยกเว้นพี่ที่ยังคงฟาร์มต่อเพราะ Extra Skill กับทำเลตรงนี้ที่ไม่มีสไลม์เลเวลสูงปะปน"
ทรินิตี้ที่ได้ยินก็สะดุ้งเล็กน้อยได้แต่แอบหน้าแห้งเพราะตนเองเป็ต้นเหตุ สุดท้ายเขาทั้งสองคนก็ปักหลักฟาร์มอยู่ตรงนั้นจนถึงเวลาที่ทรินิตี้ต้องล็อคเอาท์
"พี่ชาย ถึงเวลาที่ต้องล็อคเอาท์แล้วหละ ผมขอไปก่อนนะ"ทรินิตี้บอกลาก่อนจะออกจะเกม
"โอเค ๆ เดี๋ยวพี่ก็จะล็อคเอาท์อยู่เหมือนกัน ล็อคเอาท์พร้อมกันเลยละกัน" ธนูหักตอบกลับมา
สุดท้ายเขาก็ล็อคเอาท์จากพื้นที่ตรงนั้นแทนที่จะเป็โรงแรมเพราะเกรงว่าจะเจอสไลม์ระดับสูงระหว่างทาง ทำให้ตัวละครของพวกเขาไม่ได้รับการฟื้นฟูความเหนื่อยล้าเหมือนการล็อคเอาท์ที่โรงแรม
หลังจากเขาล็อคเอาท์ออกมาเขาก็ปิดอุปกรณ์หลักที่มีลักษณะเป็กล่องสี่เหลี่ยมขนาดเท่าคอมพิวเตอร์โน๊ตบุ๊คที่พับเก็บไว้ซึ่งเป็ตัวทำงานหลักเอาไว้เชื่อมต่อระบบเกมเข้ากับสมองโดยมีอุปกรณ์อีกตัวหนึ่งลักษณะคล้ายหูฟังไร้สายถอดออกจากหูของเขาซึ่งเป็ตัวถ่ายโอนข้อมูลจากสมองไปยังอุปกรณ์หลัก โดยขณะนั้นก็เป็เวลาหกโมงพอดี เขารีบอาบน้ำแต่งตัวเพื่อจะไปเรียนที่โรงเรียน
ที่โรงเรียนในใจกลางเมืองแห่งหนึ่ง
เขากำลังนั่งอยู่บนโต๊ะเรียนคู่นั่งมองดูจอภาพโฮโลแกรมที่กำลังสอนโดยอาจารย์ผู้ชายคนหนึ่งในวิชาวิทยาศาสตร์ในชั่วโมงเรียนของตอนเช้า
"เฮ่ยไอป้อง วันก่อนนู้นที่เอ็งซื้อเล่นเกมSpirit World เอ็งเล่นเกมหรือยังวะ" ชายผิวขาวหน้าตาจัดว่าหล่อชื่อแฮคเพื่อนสนิทของป้องแอบชวนคุยเบา ๆ ในระหว่างเรียน
"เอ่อ ข้าเล่นแล้วหละ เลเวล 5 เรียบร้อย เคลียร์ภารกิจลับของเกมไปสองครั้งแล้วหละ" ปกป้องพูดออกมาหน้าตาเฉย
"เวล 5 ข้าพอจะเชื่อนะ แต่มาบอกว่าเคลียร์ภารกิจลับของเอ็งนี่โม้เกินไปหน่อยมั้ง ข้าเล่นมาสองอาทิตย์กว่าเลเวลจะห้าสิบแล้ว(มัวแต่ม่อสาว)ยังไม่เจอเควสลับสักเควสที" แฮคตอบด้วยสายตาที่ไม่เชื่อเพื่อนของเขาสักเท่าไหร่ เพราะขึ้นชื่อว่าภารกิจลับก็ยังทำได้ยาก
"เหรอ งั้นเอ็งอยู่ในเกมหรือเปล่าเมื่อคืน" ปกป้องถามกลับไปเพื่อจะอธิบาย
"อยู่สิ มีไอบ้าที่ไหนไม่รู้มันไปเคลียร์เควสลับเกิดเป็กิจกรรมสไลม์บุกเมืองเนี่ย ตอนแรก ๆ ข้าก็ตีสนุกมืออยู่หรอก หลัง ๆ เริ่มเยอะแล้วดันมีสไลม์เลเวลสูง ๆ อีก กว่าข้าจะหนีออกมาตั้งหลักได้ก็เกือบตายไปรอบหนึ่ง แล้วเมื่อตอนเย็นนะ
ไอคนเคลียร์เควสนี่โดนผู้เล่นเลเวลต่ำสรรเสริญพ่อแม่กันทั่วเมืองจนข้าแอบสงสารเลยหละ" แฮคพูดระบายออกมาไม่ยั้งจนเสียงเริ่มแทรกเข้าสู่การสอนของอาจารย์
"สงสารคนเคลียร์เควสเหรอ" ปกป้องถาม
"บ้าเหรอ ข้าก็สรรเสริญพ่อแม่มันไปเหมือนกัน ข้าสงสารผู้เล่นเลเวลต่ำสิ" แฮคตอบกลับ
"ข้านี่แหละคนเคลียร์เควส" พูดจบเขาก็นึกได้ว่าเขาลืมใข่สไลม์สีรุ้งไว้นอกประตูเมืองทิศใต้
แฮคเมื่อได้ยินดังนั้นก็ยังทำหน้าไม่เชื่ออยู่ดี "งั้นเหรอ ถ้าอย่างนั้นเอ็งก็ต้องได้กล่องสุ่มของสีทองสิ งั้นข้าจะรอดูเอ็งเปิดกล่องนะ จะเปิดเมื่อไหร่เรียกข้าด้วย"
"เอ็งคอยดูละกัน แล้วก็ข้าได้ใข่สไลม์บอสมาด้วย ข้าลืมไว้ที่ประตูเมืองทิศใต้เนี่ย" ปกป้องพูดเื่ใข่สไลม์ที่นึกขึ้นได้ออกมาทันทีเพราะกลัวว่าจะลืมในภายหลัง
"อย่าโม้เยอะ เดี๋ยวไม่มีข้าจะตบกบาลให้ ว่าแต่เอ็งทำ Extra Skill อะไร"
"เอ่อ ชื่ออะไรข้าจำไม่ได้ สกิลมันยาวไว้ค่อยให้ดูตอนเล่นเกมละกัน แล้วของเอ็งหละ" ปกป้องถามกลับไปบ้าง
เขาทำหน้าเซ็งก่อนจะพูดออกมา"โถ่ ข้าหละอยากรู้จริง ๆ ว่าคนประหลาดอย่างเอ็งจะตั้งสกิลอะไร สกิลปัจจุบันข้าเกี่ยวกับสกิลล่าบอส แต่ตอนก่อน Close Beta ข้าก็เข้าไปเล่นอยู่ด้วย ข้าไปตั้งสกิลให้เป็เผ่าเทพระดับสูงที่สุดของเกม เอ็งว่าเกิดอะไรขึ้นกับข้า"
ปกป้องหันหน้ามามันมีด้วยความอยากรู้ "เห้ย แล้วเป็ไงวะ"
เขาทำหน้าเศร้าแล้วตอบกลับมา"ข้าได้เป็มหาเทพสมใจเลยหละ ได้เป็บอสใหญ่ของเกมนี้เลยทีเดียว มันให้ข้าไปเกิดในห้องบอสแทน ข้าออกไปไหนไม่ได้นอกจากห้องบอส ไม่มีผู้เล่นแม้แต่คนเดียวจะเข้ามาถึงเพราะมันเป็บอสระดับสูงมาก สุดท้ายข้าทนไม่ได้ก็เลยรีไอดีใหม่ใน่ก่อนเปิดเกม โชคดีว่า่นั้นเขาให้รีไอดีได้ถึงสามครั้งโดยไม่ต้องรอครบหนึ่งเดือนหรือเสียค่าใช้จ่าย" ในขณะที่แฮคกำลังพูดรัว ๆ ราวกับเอ็มสิบหก เขาถูกสไนเปอร์หน้าห้องส่งะุยางลบเควี้ยงใส่หัวทันที
"พูดมากอะไรกันตรงนั้น นี่ห้องเรียนไม่ใช่ตลาด" เสียงดุ ๆ ของอาจารย์ที่ทำหน้าโกรธใส่ทั้งสองคนเพ่งมาตรงที่พวกเขานั่งอยู่ พวกเขาได้แต่ทำหน้าจ๋อยและพูดขอโทษกลับไปอย่างสำนึกผิด
หลังจากเลิกเรียน พวกเขานัดกันไว้ว่า จะแวะไปดูปกป้องเปิดกล่องรางวัลก่อนแล้วจึงแยกย้ายเนื่องจากแฮคยังมีเควสที่ต้องไปทำ
เลเวล : 5
คลาส : 0
อาชีพ : ขอทาน คลาสหนึ่ง
ฉายา : ไม่มี
เผ่าพันธุ์ : มนุษย์
Hp : 10/10 (เืไม่สามารถเพิ่มได้)
Mp : 100/100
Sp : 100/100
พลังโจมตี 10 + (5) ดาบ +(100) อาชีพ
พลังป้องกัน 5 + 20
ค่าคริติคอล : 0 + 10
ความแรงคริติคอล : 0 +10
ค่าป้องกันคริติคอล : 0 +10
อัตราการเจาะเกราะ : 0 +1
ค่าความว่องไว : 1 +100(อาชีพ) +100(ผ้าคลุมยาจก)
ค่าความแม่นยำ : 1 + 1
ค่าโชคดี : 20
ค่าชื่อเสียง : 5
246
