หลังจากกลับถึงคฤหาสน์ตระกูลหลง หลงเทียนเฟย (龙天非) ก็ตรงไปยังห้องของตนเองทันที เขาวางห่อผ้าไหมที่บรรจุ ‘กลีบบุปผาเมฆาครามฝัน’ ลงบนโต๊ะอย่างทะนุถนอม ก่อนจะเอนกายลงบนเก้าอี้เอนหลังตัวโปรดด้วยความรู้สึกพึงพอใจอย่างที่สุด‘ในที่สุดก็ได้มา’ เขานึกในใจ ‘แต่การจะเพลิดเพลินกับความฝันอันน่าอัศจรรย์นี้ ควรจะอยู่ในที่ที่ปลอดภัยและไม่มีผู้ใดมารบกวนได้’ความคิดนั้นทำให้เขาขมวดคิ้วเล็กน้อย สถานที่เช่นนั้นจะหาได้จากที่ใดในคฤหาสน์ที่เต็มไปด้วยผู้คนและสายตาของท่านลุงใหญ่ที่คอยจับจ้องอยู่ตลอดเวลา?ทันใดนั้น เขาก็พลันนึกถึงกระแสข้อมูลมหาศาลที่เคยไหลบ่าเข้ามาในหัวของเขาเมื่อสามเดือนก่อน...วันที่ระบบเริ่มทำงานเป็ครั้งแรก มันเปรียบเสมือน ‘คู่มือการใช้งาน’ ที่ถูกยัดเยียดเข้ามา ซึ่งในตอนนั้นเขาได้ตัดสินว่ามันเป็เื่ที่ ‘น่าเหนื่อยหน่ายเกินกว่าจะอ่าน’ และให้ความสนใจเพียงฟังก์ชัน ‘สังเคราะห์’ ที่เข้าใจง่ายที่สุดเท่านั้น‘แต่ในกองข้อมูลที่น่าปวดหัวนั่น...เหมือนจะมีหัวข้อเกี่ยวกับ “พื้นที่ส่วนตัว” อยู่ด้วยนี่นา’ความคิดนี้จุดประกายความสนใจของเขาขึ้นมาเป็ครั้งแรกในรอบสามเดือน เขาลองเพ่งสมาธิและรื้อค้นความทรงจำที่เคยถูกปัดทิ้งไปอย่างไม่ใยดี"ระบบ ค้นหาฟังก์ชันที่เกี่ยวข้องกับ ‘พื้นที่ส่วนตัว’"[ กำลังค้นหา...พบ 1 ฟังก์ชันที่ตรงกัน ]
[ มิติเร่งเวลา (光阴秘境): ฟังก์ชันย่อยของระบบสังเคราะห์วิชา ]
[ คำชี้แนะ (指点): พื้นที่มิติส่วนตัวที่กาลเวลาบิดเบือนไปจากโลกภายนอก ]
หลงเทียนเฟยยิ้มออกมาอย่างมีเลศนัย 'หาเจอจนได้'เขาตัดสินใจในทันที "ระบบ เปิดใช้งานมิติเร่งเวลา"
[ กำลังเปิดใช้งานมิติเร่งเวลา (光阴秘境)... ]
[ อัตราส่วนเวลาเริ่มต้น: 10:1 (สิบวันภายใน เท่ากับ หนึ่งวันภายนอก) ]
[ คำชี้แนะ (指点): การคงอยู่ของมิติต้องใช้พลังงานต้นกำเนิด โปรดใช้งานอย่างระมัดระวัง ]สิ้นเสียงในห้วงความคิด ทิวทัศน์เบื้องหน้าของหลงเทียนเฟยก็พลันบิดเบี้ยวไปชั่วขณะหนึ่ง เมื่อเขาลืมตาขึ้นอีกครั้ง ห้องนอนที่คุ้นเคยก็ได้หายไปแล้ว บัดนี้เขากำลังยืนอยู่บนลานหินหยกสีขาวสะอาดที่กว้างขวางไร้ที่สิ้นสุด เบื้องบนคือท้องฟ้าสีครามที่ไร้ซึ่งดวงตะวันหรือดวงจันทร์ มีเพียงแสงสว่างนวลตาที่แผ่ซ่านอยู่ทั่วทุกแห่งหน อากาศภายในนี้บริสุทธิ์และเปี่ยมไปด้วยพลังปราณ (灵气) ที่หนาแน่นกว่าโลกภายนอกหลายเท่านัก“โอ้...ไม่เลวนี่” เขากล่าวกับตัวเองอย่างพึงพอใจเขาลองเดินสำรวจไปรอบๆ ลานหยก ก่อนจะพบว่าที่ใจกลางของลานนั้นมีโต๊ะชาและเก้าอี้เอนหลังที่ทำจากหยกขาวชุดหนึ่งตั้งอยู่ ราวกับถูกเตรียมไว้เพื่อเขาโดยเฉพาะหลงเทียนเฟยหัวเราะออกมาเบาๆ “ดูเหมือนระบบนี้จะเข้าใจในวิถีของข้าดีเหลือเกิน”เขาเอนกายลงบนเก้าอี้หยกตัวนั้นอย่างสบายอารมณ์ ก่อนจะนำ ‘กลีบบุปผาเมฆาครามฝัน’ และชุดชงชาออกมาวางบนโต๊ะ เขานำกลีบบุปผาสีครามเพียงกลีบเดียวใส่ลงในกาน้ำชา เติมน้ำร้อนลงไป ทันใดนั้น กลิ่นหอมอันลึกล้ำและสงบสุขก็พลันแผ่กระจายออกมาเขารินชาสีครามใสลงในจอกแล้วค่อยๆ จิบเข้าไป รสชาติของมันนุ่มนวลและชุ่มคออย่างน่าประหลาด เมื่อน้ำชาไหลผ่านลำคอลงไป เขาก็รู้สึกถึงไอพลัง (气息) อันเย็นสบายที่ไหลตรงเข้าสู่ทะเลจิตสำนึก (识海) ของเขาทันทีเปลือกตาของเขารู้สึกหนักอึ้งขึ้นมาในบัดดล...และแล้ว เขาก็จมดิ่งสู่ห้วงนิทรา...…เวลาผ่านไปนานเท่าใดไม่แน่ชัดนักในความรู้สึกของเขา แต่เมื่อหลงเทียนเฟยลืมตาขึ้นอีกครั้ง เขาก็พบว่าตนเองยังคงนอนอยู่บนเก้าอี้หยกในมิติเร่งเวลาดังเดิม ร่างกายของเขารู้สึกสดชื่นและกระปรี้กระเปร่าอย่างที่สุด พลังิญญา (魂力) ของเขาดูจะแข็งแกร่งขึ้นเล็กน้อยจากประสบการณ์ในความฝัน
[ ท่านอยู่ในมิติเร่งเวลาเป็เวลา: 10 วัน ]
[ เวลาในโลกภายนอกผ่านไป: 1 วัน ]
‘วิเศษ!’ หลงเทียนเฟยยืดเส้นยืดสายอย่างเกียจคร้าน ‘นี่คือสุดยอดสถานที่สำหรับการพักผ่อนโดยแท้’เขาลองตรวจสอบสถานะของตนเองอีกครั้งและพบว่าระดับพลังของเขายังคงอยู่ที่ ััปราณ (感气) ระดับ 6 เช่นเดิม แต่ด้วยทักษะ ‘กายาพฤกษาสันติ’ และพลังปราณที่หนาแน่นในมิติแห่งนี้ พลังงานต้นกำเนิดของเขาก็ได้ฟื้นฟูขึ้นมาจนเกือบจะเต็มเปี่ยมแล้ว‘ดูเหมือนว่าการมาเยือนของท่านลุงใหญ่จะมอบของขวัญอันล้ำค่าให้แก่ข้าโดยไม่รู้ตัว’ เขาคิดพลางยิ้มอย่างมีเลศนัยการถูกบังคับให้ไปงานชุมนุมที่น่าเหนื่อยหน่าย...ดูเหมือนจะไม่ใช่เื่ที่เลวร้ายเสียทีเดียว
(จบตอนที่ 6)
2K
